Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз ақыны және драматургі Пьер Грингор (pjɛʁ ɡʁɛ̃ɡɔʁ; 1475? – 1538) – белгілі француз ақыны және драматургі.
French poet and playwright
Pierre Gringore (pjɛʁ ɡʁɛ̃ɡɔʁ; 1475? – 1538) was a popular French poet and playwright.
Өмірбаян
Пьер Грингор Нормандияда, Тюри-Аркурде дүниеге келді, бірақ оның қайтыс болған күні мен орны белгісіз. Оның алғашқы туындысы – «Ле Шато де Лабур» (1499), аллегориялық өлең. Пьер Грингор өзі өзгертуге шешім қабылдаған, оның туған аты – Грингон еді. 1506 жылдан 1512 жылға дейін ол Парижде актер және драматург ретінде жұмыс істеді. Ол осы кезеңде «Confrérie des Enfants Sans Souci» немесе «Sots» атақты комедиялық актерлік труппасы үшін жазған сатирикалық пьесаларымен танымал. Парижде ол Людовик XII-нің сүйіктісі болды, ол труппаны папалық билікті сынап мазақтау үшін пайдаланды. Осы кезеңде Франция мен Рим арасындағы қарым-қатынас шиеленісіп, нәтижесінде Италия соғыстары мен 1511 жылы Католик лигасы құрылды. Грингор Рим папасы Юлий II-ге қатысты бірнеше қатты айыптаулар жазды, мысалы, «Ла Шасс дю Серф де Серф» (1510) және «Ле Же дю Принс де Соц э Мэр Сотт» трилогиясы. Париж кезеңінен кейін ол Луи IX туралы «Вие Монсеньёр Сен-Луи пар персонаж» (1514) құпия пьесасын Париждің тас шеберлері мен ағаш ұсталарының гильдиясы үшін жазды. Кейбір ғалымдар осы туындыны оның шедеврі санайды.
Pierre Gringore was born in Normandy, at Thury Harcourt, but the exact date and place of his death are unknown. His first work was Le Chasteau de Labour (1499), an allegorical poem. His birth name, that Pierre Gringore himself chose to modify, was Gringon. From 1506 to 1512, he worked as an actor manager and playwright in Paris. He is best known for the satirical plays he wrote during this period for the Confrérie des Enfants Sans Souci or Sots, a famous comedic acting troupe. While in Paris he became a favorite of Louis XII, who employed the troupe to poke fun at the papacy. Tension between France and Rome was building during this period, eventually resulting in the Italian Wars and the formation of the Catholic League in 1511. Gringore wrote several scathing indictments of Pope Julius II, for example, La Chasse du cerf des cerfs (1510) and the trilogy Le Jeu du Prince des Sots et Mère Sotte. Following his Parisian period, he wrote a mystery play about Louis IX, Vie Monseigneur Sainct Loys par personnaiges (1514), for the Paris guild of masons and carpenters. Some scholars consider this to be his masterpiece.
Жеке өмір
Франциск I таққа отырғаннан кейін, ол пьесалар мен драматургтерге қатаң шектеулер қойды. Грингор 1518 жылы Лотарингияға көшіп, онда Кэтрин Роджерге үйленді.
After Francis I took the throne, he put severe restrictions on plays and playwrights in place. Gringore moved to Lorraine in 1518, where he married Catherine Roger.
Дін
Папалық билікке қарсы бағытталған көптеген еңбектеріне қарамастан, Грингор шын ниетпен католик болған. Оның кейінгі туындыларының бірі – "Блазон дес еретиктер" (1524) еретиктерді және протестанттық реформацияның көшбасшыларын, тіпті Мартин Лютерді де сынап жазады.
Despite the various works in which he attacked the papacy, Gringore was a devout Catholic. One of his later works, Blazon des hérétiques (1524), attacks heretics and leaders of the Protestant Reformation, up to and including Martin Luther.
Нотр-Дамның жұлқыны
Грингуардың шамалы қиялданып жазылған бейнесі Виктор Гюгоның "Нотр-Дамның қисық мұнарасы" романында және оның негізінде түсірілген фильмдерде маңызды кейіпкер ретінде бейнеленеді, бірақ 1996 жылғы Disney анимациялық фильмінен (онда оның кейіпі Капитан Фибуспен біріктірілген) және 2002 жылғы тікелей бейнежазбаға түсірілген жалғасынан басқа. Ол, ең алдымен, Гюгоның кітабынан танымал, онда ол тарихи Грингуардан шабыт алып, оған ұқсас келеді.
A loosely fictionalized vision of Gringoire appears as an important character in Victor Hugo's novel The Hunchback of Notre Dame and films based on it, except the 1996 animated Disney film (in which his character is combined with Captain Phoebus) and its 2002 direct to video sequel. He is probably best known from Hugo's book, in which he was inspired by and bears some resemblance to the historical Gringoire.
Виктор Гюгоның түпнұсқа романында
Ақымақтар мерекесі кезінде, оқиға осы кезде басталады, адамдар Әділет сарайының Ұлы залына келеді, онда Грингуар өзі жазған пьесамен таныстырады, бірақ Клопин Труиллефу, Трюандардың патшасы, бұл үзіліске ұшырайды. Көпшілік пьесадан шығып, Квазимодоның Ақымақтардың папасы ретінде тағайындалуын тойлағанда, Грингуар көңілі қалады. Кейін ол Эсмеральданы от жанында билеп жатқанын көргенде, сәтсіз пьесасын ұмытып, оған ғашық болады. Сол түні Грингуар Эсмеральданы ілесіп, Квазимодоның Архиекон Клод Фроллоның бұйрығымен оны ұрлап алуға тырысқанын, содан кейін оның құтқарылуын және капитан Фибус пен оның сақшыларымен тұтқындалуын көреді. Кейін ол өзіне қарай келе жатқан Трюандарды көріп, еңселенбей, Трюандардың мекені – Кереметтер ауласына кіріп кетеді. Клопин оны рұқсатсыз аулаға кіргені үшін айыптап, өмірін сақтау үшін сынақтан өтуді талап етеді: кішкентай қоңыраулармен толы манекеннің қалтасынан қалта ұрлап, қоңырауларды қозғамай-ақ алу керек. Грингуар сынақтан өтпейді, сол кезде Клопин оған өмірін сақтау үшін тағы бір мүмкіндік береді: ауладағы рома әйеліне үйлену керек. Эсмеральда Грингуарды құтқарып, күйеуі ретінде қабылдайды. Содан кейін Грингуар мен Эсмеральда үйлену тойын өткізеді, онда Эсмеральда оны шынайы сүймейтінін, тек төзімділікпен қарайтынын және оған ешқашан қол тигізе алмайтынын біледі. Шындығында, Эсмеральданың жүрегін капитан Фибусқа тиесілі. Сол сияқты, Грингуар Эсмеральданың ешкісі Джалиге, Эсмеральдадан да көбірек қызығушылық танытады. Кейін Грингуар соборға кіріп, Фролломен бірге Эсмеральданы құтқарады, оның кім екені плащтың астында жасырылған. Үш адам Нотр-Дамнан қайықпен қашып, Эсмеральданы іздеп келе жатқан сақшылардан аман қалуға тырысады. Сақшының даусы естілгенде, Грингуар Эсмеральданы тастап кетеді, орнына оның ешкісі Джалиді құтқарады, нәтижесінде Фролло Эсмеральданы тұтқынға алып, оны өлтіреді. Оқиғаның соңында Грингуар трагедия жазушысы болып, көрермендердің ықыласына бөленеді.
During the Feast of Fools, which is when the story begins, a crowd of people arrive at the Grand Hall of the Palace of Justice where Gringoire introduces them to a play written by him, but is soon interrupted by Clopin Trouillefou, the King of Truands. When the crowd leaves the play and celebrate the crowning of Quasimodo as the Pope of Fools, Gringoire feels disappointed. Later, when he sees Esmeralda dancing near the fire, he forgets about his failed play and falls in love with her. Later that night, Gringoire follows Esmeralda walking until he witnesses Quasimodo attempting to kidnap her under Archdeacon Claude Frollo's orders, followed by her being saved and the hunchback being captured by Captain Phoebus and his guards. Later, he sees some Truands come toward him and accidentally trespasses into the Court of Miracles, the home of the Truands. Clopin accuses him of entering the Court without permission, and gives him a test in order to save his life: to take a purse from the pocket of a suspended dummy hung all over with tiny bells without making the bells sound. When Gringoire fails the test, he is about to be hanged under Clopin's orders until Clopin gives him another option to save his life: to marry a Roma woman present in the Court. Esmeralda comes to Gringoire's rescue and accepts him as her husband. Afterwards, Gringoire and Esmeralda have a wedding night together, during which he finds out that Esmeralda doesn't truly love him and merely tolerates him, and that he cannot touch her ever. In fact, the one whom Esmeralda truly loves is Captain Phoebus. Likewise, Gringoire becomes more fond of Esmeralda's pet goat, Djali, than of Esmeralda herself. Later in the story, Gringoire breaks into the cathedral and rescues Esmeralda along with Frollo, whose identity is hidden behind a cloak. The trio leaves Notre Dame by boat to look for safety from the guards who are after Esmeralda. When the trio hear the voice of a guard, Gringoire abandons Esmeralda and instead saves her goat Djali, resulting in Frollo's capturing Esmeralda and her death. At the end of the story, Gringoire becomes a writer of tragedies and is able to receive better attention from audiences.
Басқа
Грингуар – Теодор де Банвилдің 1866 жылғы «Грингуар» атты қысқа драмасының басты кейіпкері. Альфонс Даудеттің 1869 жылғы «Менің шағын диірменімнен хаттар» жинағында жарияланған «М. Сегеннің ешкісі» әңгімесі Грингуарға жолданған хат түрінде келген. Хаттағы оқиға Грингуарды париждік газеттің журналисі қызметіне көндіру мақсатындағы үлгі ретінде жазылған.
Gringoire is also the main character in the short drama Gringoire (1866) by Théodore de Banville. The short story "La chèvre de M. Seguin" appearing in Lettres de mon moulin (1869) by Alphonse Daudet takes the form of a letter addressed to Gringoire. The story within the letter is written as an object lesson intended to convince Gringoire to accept the post of journalist for a Parisian newspaper.