«À Hauteur d'homme» (2003) – Бернар Ландри мен Квебек сайлауы туралы канад саяси деректі фильмі. «Jutra» жүлдесінің иегері, сайлау кампаниясының құпиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
À Hauteur d'homme – 2003 жылы Жан-Клод Лабрекк түсірген, Канаданың Квебек провинциясындағы 2003 жылғы жалпы сайлау мен Бернар Ландри туралы саяси деректі фильм. 2004 жылы ол «Ең үздік деректі фильм» номинациясында Ютра сыйлығын бөлісіп жеңіп алды. Фильмнің стилі Квебек киномектебінің «тікелей кино» бағытына жатады.
À Hauteur d'homme is a 2003 Canadian political documentary directed in 2003 by Jean Claude Labrecque about Bernard Landry and the 2003 general election in Quebec, Canada. It won a Jutra Award for Best Documentary (tie) in 2004. Its style belongs to the Quebec cinéma direct school of filmmaking.
Шолу
"Аутур д'омм" – саяси деректі фильм, ол ең алдымен Квебек партиясының (PQ) басшысы Бернард Ландри және екінші рет оның партиясының 2003 жылғы сайлау науқанына арналған. Фильм сайлау науқанының жұмысын бұрын-соңды көрілмеген жақын тұрғысынан көрсетеді. Партияның жеңілісі – оқиғаның аяқталуы, бұл туындыға трагедиялық көңіл-күй сыйлайды, бірақ соңғы қабылдаумен бірге. Фильмде Ландридің әйелі Шантал Рено және баспасөз хатшысы Хьюберт Болдук та бейнеленген. Ландри, басты кейіпкер – тәуелсіздік күресуші, социал-демократ, Квебек премьер-министрі, Квебектің Канададан тәуелсіздігі туралы өмірлік арманына жету үшін Квебек партиясының қайта сайлануы үшін күреседі. Оның қарсыластары – сайлауда Квебек Либералдық партиясының (PLQ) Жан Шарест және Квебек Демократиялық әрекетінің (ADQ) Марио Дюмон, фильмде сирек көрінеді. Ол командасымен бірге екі кезеңнен тұратын қарқынды тәжірибеден өтеді. Науқанның бірінші жартысы сәтті өтеді: Ландри тыныш және сенімді. Өмірі үшін күрескеннен кейін партия қайтадан танымал болып, сауалнамаларда көш бастап тұр. Теледебаттар – бұрылыс нүктесі. Дебаттар барысында Шарест Ландриге бұрынғы PQ премьер-министрі Жак Паризоның 1995 жылғы референдум кешіндегі сөздеріне өкініш білдірмегендігі туралы хабарлаған жаңалықтарды ұсынады. Келесі күндері бұл «Паризо ісі» деп аталатын дауға ұласады. Содан кейін екінші кезең басталады. PQ күшінен айырылады. Шарест сауалнамаларда Ландриді бірте-бірте басып озады. Журналистердің талапкер, күшті сұрақтарына жиі тап болып, Ландри журналистердің өзін және партияның науқанын әділетсіз мазалап жатыр деген пікірін командамен бөліседі. Уайымға, ашуға, кейде көңілі тоңған күйде, ол алдағы сөзсіз жеңіліске сабырмен, бірақ үлкен эмоциямен, жақындары мен әріптестерінің қолдауымен келіседі. Деректі фильмде келесі саясаткерлер бейнеленген: Полин Маруа, Андре Буасклер және Франсуа Лего. Ландридің стратегиялық тобына: Ришар Надо, Брижит Пельтье, Хьюберт Болдук, Дени Харди, Фредерик Альберро, Мари-Жоанн Надо, Натали Верже, Пьер Ланглуа, Эрик Кот және Жак Уилкинс кіреді.
À Hauteur d'homme is a political documentary film revolving first around one man, Bernard Landry, leader of the Parti Québécois (PQ), and second around the re election campaign of his party in 2003. The movie shows an intimate, never before seen look at the works of an election campaign. The finality of the story, the defeat of the party, gives this work a mood of tragedy, but with final acceptance. It also features, amongst others, Landry's girlfriend, Chantal Renaud, and press attaché Hubert Bolduc. Landry, the protagonist, is an independentist, social democrat, Premier of Quebec, fighting for the re election of the Parti Québécois in the hope of obtaining his life's dream: the independence of Quebec from Canada. His opponents in the election, Jean Charest of the Parti Libéral du Québec (PLQ) and Mario Dumont of the Action démocratique du Québec (ADQ), are rarely seen in the film. Along with his team, he goes through an intense experience in two periods. The first half of the campaign goes smoothly: Landry is relaxed and confident. After having fought for its very life, the party is popular again and leads the polls. The televised leaders' debate is the turning point. During the debate Charest confronts Landry with a news report purportingly quoting Jacques Parizeau, the former PQ premier, as being unrepentant for his 1995 referendum evening's unfortunate remarks. In the following days, this sparks a controversy that will be known as the Parizeau Affair. From then on, a second period begins. The PQ loses some steam. Charest slowly surpasses Landry in the polls. Often trapped by insistent, forceful questions by reporters, Landry shares with the team his impression that journalists are unjustly harassing him and the party's campaign. After being, in turn, anxious, angry, and sometimes morose, he accepts the coming ineluctable defeat with serenity, but with much emotion, with the comfort of his loved ones and colleagues. The documentary features the following politicians: Pauline Marois, André Boisclair and François Legault. Landry's strategist team consists of: Richard Nadeau, Brigitte Pelletier, Hubert Bolduc, Denis Hardy, Frederic Alberro, Marie Johanne Nadeau, Nathalie Verger, Pierre Langlois, Éric Côté and Jacques Wilkins.
Контекст
2002 жылы Квебек партиясының (PQ) қолдауы күрт төмендеді. PQ үкіметі екі мерзім билікте болды және кейбіреулер оны тозығы жеткен деп есептеді. PQ қолдауының маңызды бөлігі «Квебек демократиялық әрекеті» (Action Démocratique du Québec) партиясына және оның жас көшбасшысы Марио Дюмонға, сондай-ақ Квебек Либералдық партиясына ауысты. Осындай қиын жағдайда Ландри партияның беделін қайта жаңғыртуға кірісті. PQ-ға «Квебек демократиялық әрекеті» партиясының консервативтік идеологиясының ашыққа шығуынан кейін олардың беделінің төмендеуі және PQ үкіметінің кедейлікке және әлеуметтік оқшаулануға қарсы күрес заңын қабылдауы сияқты әлеуметтік-демократиялық шаралары көмектесті. 2003 жылдың басында Квебек партиясы танымалдығын қайта арттырып, қоғамдық пікір сауалнамаларында жетекшілікке шықты. PQ үшінші мерзімге сайлауда жеңіп, қырық жылдан бері алғаш рет осы жетістікке қол жеткізе алатынына сенімді болды. 2002 жылғы құлдырау кезінде Лабрекке алдағы сайлау туралы фильм түсіруді шешті. Ол бұл сайлауда PQ жеңіске жетсе, көп нәрсені ұта алатынын, ал жеңіліске ұшыраса, көп нәрсені жоғалтатынын айтты: партияның қайта сайлануы Квебекті тәуелсіздікке жеткізе алады, ал жеңіліс тәуелсіздік қозғалысына зиян келтіріп, оны жылдар бойы тоқтатуы мүмкін. 2003 жылғы Квебек сайлауы Ирак соғысының фонында өтті. Соғыстың басты шайқастары науқанның бірінші жартысында болды, бұл бұқаралық ақпарат құралдары мен халықтың назарын бұрды. Ландри бейбітшілікті қолдаушы квебектер киетін ақ лентаны тағу арқасында танымал болды. Бұл лентаны киюді көп ұзамай басқа екі партия жетекшісі Шарест пен Дюмон да қабылдады.
In 2002, the poll numbers for the Parti Québécois fell sharply. The PQ government had been in power for two mandates and was seen as worn out by some. An important part of the PQ's support went to the Action Démocratique du Québec and its young leader, Mario Dumont, and some to the Liberal Party of Quebec. It is under this dramatic situation for the PQ followers that Landry underwent a revitalization of the party and its image. The PQ was aided by the fall popularity of the ADQ's ideas as their conservative nature was uncovered, and by social democratic measures taken by the PQ government like the passing of the Act to combat poverty and social exclusion. The Parti Québécois succeeded in gaining back popularity in the beginning of 2003 to take the lead in the public opinion polls again. The PQ felt confident again to take upon a singular task: to become the first Quebec government in more than forty years to win a third mandate. It is at the time of the downfall of 2002 that Labrecque decided to work on bringing about a movie about the coming election. He stated that, for this election, he believed the PQ had a lot to win if it succeeded, and a lot to lose if it did not: the re election of the party could bring Quebec to independence, while a loss had the potential of hurting the sovereigntist movement, perhaps halting it for years. The 2003 Quebec election itself happened over the backdrop of the war in Iraq. The principal battles in that war took place during the first half of the campaign, diverting the attention of the media and the population. Landry became known for his custom of wearing the white ribbon worn by Quebecers in favour of peace. The wearing of this ribbon was soon adopted by the two other main party leaders, Charest and Dumont.
Жалпы
Лэндри айлар бойы барған жерінің бәрінде, сайлау күніне дейін түсірілді. Саясаткердің мұндай жеке өмірге қарамастан түсірілуге келіскені көптеген адамдарды таң қалдырды және осылайша тарихи құбылыс деп есептелді: бұрынғы фильмдердің өте аз ғана саны саяси тұлғаға мұндай қол жеткізуге ие болған.
For months, Landry was filmed everywhere he went, up to voting day. The fact that a politician had accepted to be filmed in such privacy impressed many and was therefore seen as an historical feat: few other movies have had such access to a political figure before.
Аудио
Бұл екі бұрыннан бар (яғни, фильмнің саундтрегі үшін жазылмаған) музыкалық композиция саундтректің негізгі музыкалық тірегі болып табылады. Amazon.com сайтынан алынған аудио үзінділер. Филип Гластың "Facades" шығармасы фильмде лейтмотив ретінде қайталап пайда болады. Лабрек оны қайталанатын құрылымы үшін таңдады, ол бір жағынан 2003 жылғы саяси науқанды еске түсіреді. Арво Пәрттің "Für Alina" шығармасы және оның өте қайғылы атмосферасы Ландри жеңілісін қабылдаған және жақындарымен жұбанылған соңғы сахнада қолданылады.
These two previously existing (that is to say that they were not created for the movie soundtrack) musical compositions of the soundtrack are the backbone of the musical backdrop of the film. Audio excerpts from Amazon. com. Facades by Philip Glass returns in leitmotiv throughout the movie. It was chosen by Labrecque for its repetitive nature, representative of the 2003 political campaign in some ways. Fur Alina by Arvo Pärt and its very melancholic ambiance is used in the final scene where Landry conceded defeat and is comforted by the people close to him.
Көрнекілік
Мұндай көркемдікке назар аудару, әсіресе саяси деректі фильмдерде сирек кездеседі. Бұл жұмыстың көптеген адамдардың құрметіне бөленуіне себеп болды. Лабрекк Ландриді жиі өте жақын, тығыз кадрлар арқылы адам ретінде көрсетуге тырысқан деуге болады, бұл саясатшыларды көбінесе жаңалықтар арналарында белдік тұсынан немесе сөйлейтін бастарынан көрсететін стандартты ережелерді бұзады.
It is rare for such emphasis be placed on attention to visual beauty in a documentary, especially a political one. This has brought much admiration for the work. It can be stated that Labrecque made it a point to show Landry as a human being with often very intimate, tight shots, breaking the standard of the news channel waist shot or talking heads type of clips that politicians are mostly seen through.
Марапаттар
Фильм 2004 жылы 6-шы «Ютра» сыйлығының «Ең үздік деректі фильм» номинациясында Бенуа Пилонның «Роджер Тупин, эпициарлық сорт» фильмімен бірге жеңімпаз атанды.
The film was co winner, with Benoît Pilon's Roger Toupin, épicier variété, of the Jutra Award for Best Documentary Film at the 6th Jutra Awards in 2004.