Морис Дюплесси: Квебектің ұзақ жылдар бойы басқарған премьер-министрі

Кіріспе

Квебектің 1936-1939 және 1944-1959 жылдар аралығындағы премьер-министрі Морис Ле Ноблет Дюплессис (апрель 20, 1890 – 7 қыркүйек 1959), «Le Chef» («Босс») деген лақап атымен белгілі, канадалық заңгер және саясаткер. Консервативті, ұлтшыл, популист, антикоммунист, кәсіподаққа қарсы және терең католик болған Дюплессис және оның партиясы – Ұлттық одақ – 1930 жылдардан 1950 жылдарға дейін провинциялық саясатқа үстемдік етті. 18 жыл 82 күн премьер-министр болып қызмет еткен ол Квебек тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен премьер-министр болып табылады. Заңнамалық жиналыстың консервативті депутаты болған Нерэ Дюплессистің ұлы Морис Монреалда заң оқып, 1913 жылы Квебек адвокатурасының мүшесі атанды. Кейін ол өзінің туған қаласы Труа-Ривьерге оралып, сәтті заң кеңес беру фирмасын құрды. Дюплессис 1923 жылғы сайлауда Труа-Ривьерден алғашқы өкілдікке түсе алмаса да, 1927 жылы консервативті депутат болып сайланды. Оның шешендік дағдылары 1933 жылы Камильен Худенің орнына Заңнамалық жиналыстағы ресми оппозицияның жетекшісі болуына көмектесті. Оппозиция жетекшісі ретінде ол Поль Гуэннің Ұлттық либералды әрекетімен (ҰЛА) коалиция құрып, оны Ұлттық одақ деп атады. 1935 жылы олар жеңіліске ұшырады, бірақ Гуэн саясаттан шыққаннан кейін келесі жылы Дюплессис жетекшілікті қолға алып, көпшілік дауысқа ие болды, осылайша Квебек либералдық партиясының 40 жылға жуық үзіліссіз билігін тоқтатты. Премьер-министрлік міндеттерімен қатар Дюплессис бас прокурор болып қызмет етті және қысқа мерзімге басқа да министрлік лауазымдарды атқарды. Үкіметтегі алғашқы үш жыл Дюплессис үшін қиын болды, себебі үкімет Ұлы депрессияның салдарына жауап беруге тырысты. Осы кезеңде бірнеше маңызды әлеуметтік саясаттар (мысалы, ең төменгі жалақы мен қарттар зейнетақысы) енгізілді, бірақ 1939 жылы мерзімінен бұрын сайлау шаруашылығын ұйымдастыру арқылы билігін нығайтуға жасаған әрекет сәтсіз аяқталды, өйткені оның Екінші дүниежүзілік соғыс мәселесі бойынша жүргізген науқаны кері әсер етті және үкімет экономиканы нашар жағдайда қалдырды. Алайда, 1944 жылғы міндетті әскери қызмет дағдарысы оны сол жылғы сайлауда қайтадан билікке жеткізді. Дюплессис қайтыс болғанға дейін премьер-министр болып қызмет етті. Ол кездегі жалпы тенденцияға сәйкес, ол провинцияның ресурстарға деген сұранысының өсуіне байланысты экономиканың қарқынды өсу кезеңіне төрағалық етті, осы ресурстарды провинция Солтүстік жағалауды және ауылдық аймақтарды дамыту үшін пайдаланды. Дюплессис экономикалық либерализмнің жақтаушысы болды және төмен салық саясатын ұстап, реттеуден бас тартып, жұмыс берушілерге бағытталған еңбек саясатын жүзеге асырды, әсіресе кәсіподақтарға қарсы күресті күшейтті. «Le Chef» провинциялық автономияға берілгендігіне байланысты федералды үкіметтің бастамаларына көбінесе қарсылық көрсетті. Әлеуметтік саласында Дюплессис Квебек қоғамында, әсіресе денсаулық сақтау және білім беруде католик шіркеуінің дәстүрлі рөлін сақтап, қорғады. Ол шіркеудің немесе провинцияның католиктік сипатының жауы деп саналғандарға, мысалы, Ехоба куәгерлеріне қатыгездікпен қарады. Коммунистер 1937 жылы Дюплессис жазған «Кілтеге» заңы бойынша қудаланды. Дюплессистің мұрасы оның қайтысынан кейін 60 жылдан астам уақыт өткен соң да даулы болып қалуда. Француз канадалықтары ағылшын тілінде сөйлейтіндерге қарағанда провинцияда жағдайы нашар болды, олар көпшілікті құраған, өйткені оның үкіметі ағылшын тілінде сөйлейтін және провинциядан тыс бизнесмендерді инвестициялауға шақырды. Осы клиенттік қарым-қатынас бизнес салаларымен жиі сыбайлас жемқорлыққа айналды. «Le Chef»-тің авторитарлық бейімділігі, оның қуатты сайлау машинасы, қатал консерватизмі, католик шіркеуімен тығыз байланысы, Дюплессис жетімдеріне жасалған зұлмат және оның даму моделінің артта қалуы да сынға ұшырады. Сондықтан оның сыншылары бұл кезеңді Grande Noirceur (Ұлы қараңғылық) деп атады, ол 1960 жылдары Тыныш революцияны басқарғандардың күш-жігерінің арқасында Квебек қоғамында кеңінен танылды. Бұл тарихшылар мен зиялылардың бастапқы жалпы пікірі болды, бірақ 1990 жылдардан бастап ғалымдар Дюплессизмді қайта қарады және бұл бағалауды нақтылау және қазіргі заманғы перспективада қарастыру қажет деп қорытындылады және кейбір жағдайларда осы таңбадан толығымен бас тартуды ұсынды.

Premier of Quebec from 1936 to 1939 and 1944 to 1959

Maurice Le Noblet Duplessis, (dyplɛsi; April 20, 1890 – September 7, 1959), byname "Le Chef" ("The Boss"), was a Canadian lawyer and politician who served as the 16th premier of Quebec. A conservative, nationalist, populist, anti communist, anti unionist and fervent Catholic, Duplessis and his party, the Union Nationale, dominated provincial politics from the 1930s to the 1950s. With a total of 18 years and 82 days in office, he remains the longest serving premier in Quebec history. Son of Nérée Duplessis, a lawyer who served as a Conservative member of the Legislative Assembly (MLA), Maurice studied law in Montreal and became a member of the Bar of Quebec in 1913. He then returned to his home town of Trois Rivières, where he founded a successful legal consultancy. Duplessis narrowly lost his first campaign for the Trois Rivières seat in the 1923 election, but managed to get elected in 1927 as a Conservative MLA. His rhetorical skills helped him become the leader of the Official Opposition in the Legislative Assembly in 1933 in the place of Camillien Houde. As opposition leader, he agreed to a coalition with Paul Gouin's Action libérale nationale (ALN), which they called the Union Nationale. It lost in 1935 but gained a majority the following year as Gouin retired from politics and Duplessis took over the leadership, thus breaking almost 40 years of uninterrupted rule by the Quebec Liberal Party. In addition to his premiership duties, Duplessis served as attorney general and briefly held other ministerial posts as well. The first three years in government were difficult for Duplessis as the government struggled to respond to the ongoing hardships of the Great Depression. That term saw the introduction of several key welfare policies (such as the universal minimum wage and old age pensions), but the effort to strengthen his rule by calling a snap election in 1939 failed as his campaigning on the issue of World War II backfired and his government left the economy in a poor state. However, the Conscription Crisis of 1944 propelled him back to power in that year's election. Duplessis then served as premier until his death. As was the general trend of the time, he presided over a period of robust economic growth due to the rising demand in resources, which the province used to develop Côte Nord and rural areas. Duplessis was a strong proponent of economic liberalism and implemented pro business policies by keeping taxes low, refraining from regulation and adopting pro employer labour policies, in particular by cracking down on trade unions. "Le Chef" usually met the federal government's initiatives with strong resistance due to his convictions on provincial autonomy. In the social domain, Duplessis maintained and protected the traditional role of the Catholic Church in Quebec's society, notably in healthcare and education. He was ruthless to the perceived enemies of the Church or of the Catholic nature of the province, such as Jehovah's Witnesses, whom he harassed using his government's apparatus. Communists were persecuted under the Padlock Law, which Duplessis authored in 1937. Duplessis's legacy remains controversial more than 60 years after his death. Compared to the Anglophones, the French Canadians remained worse off in the province where they constituted a majority just as his government was courting Anglophone and out of province businessmen to invest. This clientelist relationship with the business spheres often morphed into outright corruption. "Le Chef"'s authoritarian inclinations, his all powerful electoral machine, staunch conservatism, a cozy relationship with the Catholic Church, the mistreatment of Duplessis Orphans and the apparent backwardness of his model of development were also subject of criticism. Thus his critics labelled the period the Grande Noirceur , which stuck in Quebec's society in a large degree thanks to the efforts of those who led the Quiet Revolution in the 1960s. This was also the initial general opinion of historians and intellectuals, but since the 1990s, academics have revisited Duplessism and concluded instead that this assessment required nuancing and placement in the contemporary perspective and, in some cases, advocated outright rejection of that label.

Отбасы

Морис Ле Ноблет Дюплессис 1890 жылғы 20 сәуірде Труа-Ривьерде дінге берілген, бай отбасында дүниеге келді. Ол Квебек заң шығарушы жиналысының консервативті депутаты, Сент-Мюриске сайланған Нере Ле Ноблет Дюплессистің екінші баласы және жалғыз ұлы болды. Мористің әкесі, жақын маңдағы Ямашиштен шыққан шаруалар отбасынан, мейірімді бірақ көп жұмыс істейтін адам еді және сол кездегідей, отбасымен көп уақыт өткізбеді. Неренің екі әпкесі де заң шығарушы жиналысқа депутат болып сайланған саясаткерлерге үйленді. Мористің анасы – Берта Женест, оның анасының тарапынан шотланд және ирланд тегі бар еді. Болашақ премьер-министрдің отбасы ағылшын тілділерге жақсы қарым-қатынас жасады; Дюплессис тіпті өзін "олардың бірі" деп әзілдеуші еді. 19 ғасырдың соңында Дюплессис отбасы Труа-Ривьер аймағының саяси және діни өміріне белсенді қатысты. Отбасы мүшелерін консерваторлар мен ультрамонтанистердің арасында жиі кездестіруге болар еді, олармен бірге ағымдағы саяси оқиғаларды талқылайтын. Сол кездегі ықпалды тұлғалар, Луи Оливье Тайлон, Эдмунд Джеймс Флинн, Жозеф Матиас Теллиер, Луи Филипп Пеллетье және Томас Шапес осы жерде кездесетін. Сонымен қатар, Мористің әкесі, өте діндар адам, Труа-Ривьер епархиясының епископы Луи-Франсуа Ришер Лафлешпен тығыз байланыста болды, ол заң кеңесшісі қызметін атқарды. Епископ 1886 жылы Сент-Мюрис округіне сайлауға түсуіне қолдау көрсетті, нәтижесінде Нере жеңіске жетті. Морис әкесі сайлау округінің депутаты болған кезде оның құрметіне осылай аталып, шағатайланды. Жаңа туған сәби Лафлештің өзінен крещение рәсімін қабылдады.

Зерттеулер

1898 жылы Дюплессис Монреальдегі Нотр-Дам колледжінде оқу үшін туған қаласын тастады. Сол жерде ол колледждің сол кездегі күзетшісі Андре Бессетпен (кейіннен Андре бауырлас) танысты. Бессет жас Дюплессисті жақсы көріп, ректор көруге тілек білдірген студенттерді табу міндетін тапсырды. Бұл қарым-қатынас соншалықты жақын болғандықтан, Дюплессис сол кезде Қасиетті Жозефке деген құрметті дамытты, ол өмірінің соңына дейін сақтап, кейде саяси шешімдеріне әсер етті. Болашақ премьер-министр француз, тарих, латын және философия салаларында өте жақсы оқитын білімді студент болды; сонымен қатар, ол ойыншыл және кейде тәлкекке салынушы (Конрад Блэк айтқандай, "әлгішелек"), бұл Дюплессисті жиі қиын жағдайға түсірді. 1902 жылы Дюплессис классикалық колледжде оқуын жалғастыру үшін Тройс-Ривьер семинариясына көшті. Морис тарих, теология, латын және грек тілдері сияқты басқа пәндерде де үздік оқушы болды. Әсіресе, ол колледждің Сент-Томас Аквин қоғамындағы пікірталас клубына қатысқанда риторикалық шеберлігін жетілдірді. Конрад Блэк жазғандай, Морис "француз Канадасының негізін қалаушылар туралы әсем, бірақ беткей зерттеулерді ұнататын, тіпті соларға батып кететін", онда ол өзінің тамырларына, ауылдық өмір салтына және католик дініне деген сүйіспеншілігін көрсетті. Ол әсіресе Жаңа Францияның алғашқы отарлаушыларының бірі және аймақтағы егіншіліктің негізін қалаушы Луи Эберді жақсы көретін. Дюплессистің саясатқа деген қызығушылығы өте ерте жасында оянды. Он жасында Морис Квебек сайлауларының статистикасына қызығушылық танытты, ал кейінірек, жасөспірім шағында ол саяси жиналыстарға қатысып, сайлаушылармен сөйлесті. Болашақ премьер-министр Бертье округінен парламент депутаты болған консерватор Джозеф Артур Барреттің саяси ұйымында жұмыс істеп, қоғамдық өмірге дайындалды. Дюплессис осы тәжірибеден саясаттың теориялық емес, практикалық жақтарын артық көретінін түсінді. Оқуын аяқтағаннан кейін Морис Дюплессис қоғамдық өмірмен айналысуды немесе католик шіркеуінде діни қызметкер болуды ойлады. Дін қызметкері болу – Дюплессистің жастайындағы достарына тән болғанымен, Морис ақырында діни мансаптан бас тартты, себебі бұл жұмыс тым көп шектеулерге ие деп ойлады. Кейінірек ол хатшысына: "Дін қызметкерлігі мен үшін тым ауыр" деп сенім білдірді. Ол кәсіпкер болуға да қызығушылық танытпады, өйткені сол кезде ағылшын канадалықтарының бұл жолда табысқа жетуіне жағдай жақсы болды. Осылайша, 1910 жылдың күзінде ол Монреальдегі Лаваль университетінің құқық факультетіне түсті, ол қазір Монреаль университеті деп аталады. Құқық факультетін бітіру сол кезде саясатқа қадам жасаудың стандартты жолы болды. Оқумен қатар ол Родольф Монти мен Альфред Дюранлоның кеңселерде тәжірибе жинады, олар Дюплессистің отбасымен дос ұлтшыл консерваторлар еді. Оқу кезінде ол өзінің жандылығымен, өткір жауаптарымен және әлеуметтік белсенділігімен көзге түсті. Оппозицияда отырған Дюплессис университет ұйымдастырған үлгілік парламенттегі жергілікті жұлдыз болды. Оқу мен саяси қызметтен бөлек, ол бейсболдан кәсіби жарыстарды қадағалап, кейде операға барып тұратын, бірақ оның хоббилері осымен шектелді.

In 1898, Duplessis left his home city to study at the Collège Notre Dame in Montreal, which was run by the Congregation of Holy Cross. There he met André Bessette (better known as Brother André), then porter of the college. He came to like young Duplessis and handed him over the task of finding students whom the rector wished to see. The relationship was so close that it was then that Duplessis developed the cult of Saint Joseph, which he carried for the rest of his life and which sometimes would influence his political choices. The future premier was a bright student, excelling in French, history, Latin and philosophy; at the same time, he was known to be playful and sometimes mischievous (a "scamp", as Conrad Black suggests), which would often lead Duplessis into trouble. In 1902, Duplessis moved to the Séminaire de Trois Rivières in order to pursue his study in a classical college. Maurice continued to excel in other subjects, including history, theology, Latin and Greek, which helped him become the best student in his year. In particular, he sharpened his rhetorical skills while attending the debate club at the college's Saint Thomas Aquinas Society. Maurice would, as Conrad Black wrote, "enjoy, almost wallow in, extravagant but thin treatises on the founders of French Canada", where he would show his attachment to and admiration of his roots, the rural lifestyle and the Catholic faith. He was especially fond of Louis Hébert, one of the first colonizers of the New France and a pioneer of farming in the area. Duplessis's interest for politics appeared at a very young age. As early as at the age of ten, Maurice expressed strong interest in the electoral statistics of Quebec, and later in his adolescence, he was already engaging in political meetings and was speaking with the voters. The future premier was preparing for public life by working for a political organization of Joseph Arthur Barrette, a Conservative serving as member of Parliament for Berthier. Duplessis understood from that experience that he preferred the practical aspects of politics rather than the theory. When finishing school, Maurice Duplessis was thinking of either further engaging in public life or becoming a priest in the Catholic Church. Even though the clerical career was typical of the young people like Duplessis and it would give him influence, Maurice ultimately rejected the priesthood as he thought that this job bore too many constraints. He would later confide to his secretary that "sacerdocy [was] too much for me." He was not interested in becoming a businessman, either, because at that time English Canadians had much better conditions for pursuing that path. Thus, in autumn of 1910, he enrolled in the faculty of law at the Université Laval in Montreal, which is now a separate university called Université de Montréal. Finishing law school was then a standard way to get into politics. In parallel to his studies, he trained in the offices of Rodolphe Monty et Alfred Duranleau, two nationalist conservatives and friends of Duplessis's family, where Maurice was referred to by his father. While studying, he was noted for his liveliness, sharp responses and socializing. Duplessis, sitting in the opposition, was a local star within the model parliament organized by the university. Outside his field of studies and political engagement, he followed professional baseball standings and occasionally went to opera, but that was where his hobbies ended.

Заңгерлік практика

Үш жылдық оқудан кейін, 1913 жылдың қыркүйегінде Дуплесси Квебек адвокатурасына қабылданды. Морис туған қаласына оралып, Barreau de Trois Rivières [fr] адвокатурасында заңгерлік тәжірибесін бастады, және өмірінің соңына дейін оның мүшесі болды. Алғашында ол әкесімен бірге жұмыс істеді, бірақ 1914 жылдың 15 маусымында Нере Квебек Жоғарғы сотының судьясы болып тағайындалғандықтан, бұл жұмыс қысқа ғана болды. Болашақ премьер-министр кейін ата-анасының үйінің артындағы Харт көшесінде «Дуплессис, Ланглуа және Ламот, адвокаттар мен прокурорлар» деген жеке кеңсесін ашты. Ланглуа – Дуплессистің әпкесі Габриэльдің күйеуі болған, Семинариядағы оның ескі досы. Олар Трои-Ривьерден келген тағы бір заңгер Леон Ламотпен бірлесіп, 1930 жылдардың соңына дейін сақталған серіктестік құрды. Дуплессис Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канада қарулы күштеріне шақырылмады, себебі ол әскери міндеттен босатылған еді. Көбінесе азаматтық істермен айналысқан Дуплессис қарапайым халық арасында үлкен клиенттер желісін құрды, олар соттағы оның әсерлі аргументтеріне қызығушылық танытты. Ол жылдам арада әлеуметтес және білікті заңгер ретінде танылды, істеріне мұқият қарады, соның нәтижесінде қаланың танымал тұлғасына айналды. Жас заңгер өңіріндегі түрлі іс-шараларға қатысты, әсіресе жергілікті бейсбол командасын басқарды, және қаласындағы элиталық мейрамханаларда жиі көрінетін болды. Оның кәсіби жетістіктері, 1921 жылы анасының қазасынан кейін қысқа уақытқа тоқтап, оған қарызға жеке Winton көлігін алуға мүмкіндік берді (әкесінің үлкен наразылығына орай). Дуплессис 1934 жылдың басында Заң шығару жиналысындағы өсіп келе жатқан міндеттеріне байланысты заңгерлік қызметін тоқтатты, бірақ ол әлі де адвокат ретінде танылатын болды.

Алғашқы сайлау табыстары

Заңгерлік мансабының сәтті басталуына қарамастан, Дюплессис саяси амбицияларынан қол үзген жоқ. 1923 жылы ол Квебектің Заңнамалық Ассамблеясына консерватор ретінде алғаш рет өтуге тырысты, мақсаты – либералды депутат Луи Филипп Мерсьенің Трои-Ривьер округінен ығыстыру еді. Науқан қызу жүрді. Мерсье аймақтағы жақсы ұйымдастырылған саяси құрылымның арқасында қолдау алды, оны оның ұстазы Жак Бюро басқарды. Бюро сол кезде Үш өзен және Сент-Морис округінен парламент депутаты және кеден мен акциздер жөніндегі федералды министр болып қызмет етті. Мерсье әріптестерінің бірлігіне, клиенттері арасындағы жақсы беделіне, сондай-ақ әкесінің таныстарының қолдауына сене білді (әсіресе Луи Оливье Тайлонның). Олардың кейбіреулері Дюплессистің пайдасына сөз сөйледі. Оның науқаны премьер Луи Александр Ташероның провинциялық автономия мен муниципалитеттердің құқықтарына деген жек көруіне, сондай-ақ сот жүйесін дұрыс басқармауына бағытталған сынға негізделді. Жарыс өте тар болғанымен, Мерсье 1612 дауыспен 1328 дауысқа жеңіліс таптырды. Дюплессис сол кезде округтен жеңіске жетеді деп күтпеген, бірақ алғашқы нәтижелері оны аймақтағы оппозиция жетекшісі ретінде тиімді кандидат етеді деп үміттенеді. Төрт жылдан кейін Дюплессис екінші рет Заңнамалық Ассамблеяға өтуге тырысты, жұмысшы және орта таптың отбасыларына жеке сапарлар жасап, сайлау науқанын жүргізді. 1926 жылы әкесінің қайтысынан кейін провинциялық парламентке өтуге деген ниеті одан да күшейді. Сайлау кезінде Дюплессис 27 жылдан кейін алғаш рет орынды басып алды, 2622 дауысқа ие болды, ал Мерсье 2496 дауыс алды. Бұл консерваторлар 85 орынның тек 9-ын ғана жеңіп алғанына қарамастан болды. Жеңіс сөзінде Дюплессис: «Міне, сіздердің алдарыңызда Квебектің болашақ премьер-министрі тұр» деді. Дюплессис сайланған кезде Заңнамалық Ассамблея жылына екі ай ғана отырыс өткізді, бұл Дюплессиске сайлау округінде көбірек уақыт өткізуге мүмкіндік берді. Дюплессис 1928 жылдың 10 қаңтарында парламент отырысын бастағаннан кейін бірден парламентте белсенділік танытты. 19 қаңтардағы алғашқы сөзінде Заңнамалық Ассамблеяның жаңа депутаты өнеркәсіптік дамуға артық көңіл бөлініп, ауыл шаруашылығы мен шағын бизнес мүдделеріне назар аудару қажеттігін айтты, сондай-ақ салықтарды көтеруді тоқтатуға және жексенбі күнінің діни сипатын құрметтеуге шақырды. Ол сонымен қатар орман өнеркәсібін түгендеуді ұсынды (сол кезде ресурстардың шамадан тыс пайдаланылып жатыр деген күдік болды) және провинциялық полицияны қайта ұйымдастыруды көздеді. Бірінші сөзі премьер Ташероны таң қалдырды, ол «осы жас жігіт алысқа барады» деген пікір білдірді. Дюплессистің шешендігі мен заң туралы білімі оны оппозициядағы жылтыз жұлдызға айналдырды. Артур Сове консерваторлар партиясының басшылығынан бас тартқанда, Дюплессиске партияны басқару ұсынылды, бірақ ол әлі дайын болмағандықтан бас тартты. Оның орнына Монреаль қаласының мэрі Камиллен Гуд ұсынылды, бірақ оған парламент сессияларынан басқа да маңызды жұмыстарына байланысты жиі кетуге тура келді. Сондықтан Дюплессис, консервативтік фракция Гудтың саясаты сәтсіз аяқталған жағдайда оған сенімді балама ретінде қарағандықтан, Гудтың қатысуынсыз фракцияны бейресми түрде басқара алды. Артур Сове отставкаға кету сөзінде өзінен кейін келетін адамнан «біздің қираған қатарымызда тәртіп орнатуды» сұрады. Жаңа басшы Дюплессисті жақсы көргенімен, болашақ премьер-министр Гудтың ұйымдастырушылық қабілеттеріне сенімсіздікпен қарады, оны «әңгімеге құмар, мақтанғақ және асығыс адам» деп сипаттады. Ол сондай-ақ 1960 жылы қысқа мерзімге премьер-министр болып қызмет еткен партиялық әріптесі Антонио Барреттаға: «Сен Гудтың тау басына шығып, содан кейін төбеден құлай жатқанын көресің» деді. Конрад Блэк оның Гудпен қарым-қатынасын және саяси көзқарастарын келесідей сипаттады:

Despite a promising start to his legal career, Duplessis did not lose sight from his political ambitions. He made his first attempt to get to the Legislative Assembly of Quebec in 1923 as a Conservative, seeking to oust the incumbent Liberal MLA, Louis Philippe Mercier, from his Trois Rivières seat. The campaign was a heated one. Mercier benefited from a well organized political structure in the area directed by his mentor, Jacques Bureau, who at the time served as a member of Parliament for Three Rivers and St. Maurice and the federal minister of customs and excise. Maurice counted on the solidarity of his fellow lawyers, the good reputation among his clients as well as his father's acquaintances' support (notably Louis Olivier Taillon). Some of them made speeches in Duplessis's favour. His campaign focused on the criticism of what Duplessis alleged was Premier Louis Alexandre Taschereau's contempt towards provincial autonomy and municipal rights as well as of the mismanagement of the judiciary. Despite a rather close race, Maurice lost to the incumbent, 1,328 to 1,612 votes. Duplessis at the time did not expect to win the riding anyway, but hoped that his good initial showing would make him a viable candidate as the opposition leader in the region. Four years later, Duplessis attempted a second run to the Legislative Assembly, campaigning among working and middle class families by paying personal visits to them. His resolve to get to the provincial parliament increased even further after his father died in 1926. At election time, Duplessis flipped the seat for the first time in 27 years, winning 2,622 to Mercier's 2,496 votes. This happened even as the Conservatives only captured 9 out of 85 seats. In his victory speech, Duplessis reportedly declared that "[here] stands before you a future Premier of Quebec". At the time when Duplessis was elected, the Legislative Assembly was only in session for two months in a year, which allowed Duplessis to spend more time in his electoral district. Duplessis became immediately active on the parliament floor once the parliament convened on January 10, 1928. In his maiden speech on January 19, the Legislative Assembly freshman decried the overemphasis on industrial development, as opposed to rural and small business interests and called to stop increasing taxes and to respect the religious nature of Sundays. He also proposed to make an inventory of the forest industry (it was suspected at the time that the resources were being overexploited) and to reorganize the provincial police. The first speech left Premier Taschereau impressed, who allegedly remarked that "this young man [ ] [would] go far". Duplessis's rhetorical skills and the knowledge of the law on the books made him a rising star in the opposition. When Arthur Sauvé left the leadership of the Conservatives, it was suggested that Duplessis could take the steers of the battered party, but Duplessis refused as he was not ready yet. Camillien Houde, Mayor of Montreal, was nominated instead, but he often had to leave the parliament sessions because of his other demanding job. Therefore, Duplessis, whom the Conservative caucus already saw as a safe alternative to Houde should the leader's policies fail, was able to informally lead the caucus in Houde's absence. Arthur Sauvé, in his resignation speech, asked his successor "to reestablish order in our ravaged ranks". Even though the new leader liked Duplessis, the future premier did not trust Houde's organizational capabilities, finding him "a verbose, blustering [and] impetuous man". He also said to his party colleague, Antonio Barrette, who would briefly serve as Premier in 1960: "You're going to see Houde get to the top of the mountain and then be over the hill". Conrad Black characterized his relationship with Houde, together with his political views, in the following way:

Кейінгі оқиғалар Дюплессистің сезімін растады. 1931 жылғы сайлауда консерваторлар тағы да күйреп, провинциялық деңгейде дауыс берудің айтарлықтай үлесіне қарамастан, 90 орынның 11-ін ғана жеңіп алды. Гуд өзінің сайлау округінен жеңіліске ұшырады; Дюплессис 41 дауыс айырмасымен қайта сайланды (3812 дауыс либерал Луи Филипп Бигеге 3771 дауысқа қарсы). Нәтижелерді білген Ташеро «бұл нәтиже гудизмнің соңына салды» деп мәлімдеді.

Ресми оппозицияның басшысы

1931 жылғы сайлауда консерваторлардың ішкі тартыстары, бұрынғы Сауэ жылдарында болғандай, одан әрі күшейді. Партия мүшелері сайлау қорытындысымен күресудің ортақ стратегиясына келісе алмады. Хоуд провинциядағы 63 сайлау нәтижесіне шағымдануды қалаған, бірақ Дуплессис оның аз үлкендігіне байланысты бұл идеяға қарсы болды. Үкімет сайлау заңнамасына енгізілген өзгерістер қайта санауды тым қымбатқа бағалағандықтан жоспарды құлатты. Консерваторлар Хоудтың өкілдігіне көңілі тоймады, ол енді заң шығарушы органның мүшесі болмағандықтан, 1932 жылдың сәуір айында Монреаль мэрі сайлауында жеңіліп, газетін сақтап тұруда қиындықтарға тап болды, оның фракцияда нақты билігі болмады. Сондықтан, ағылшын тілді қауымды жібіткені үшін Хоуд күтпеген жерден қартайған Шарль Эрнест Гольтты, өзінің одақтасы және Монреаль-Сен-Жоржтен ұзақ жылдар бойы депутат болған, парламенттік фракцияның жаңа басшысы етіп тағайындады, партия бұл шешімге қарсы шығып, провинциядағы француз канадалықтарының жағдайын жақсартуға тырысты, әлеуметтік көмек желісін кеңейту, бизнес трестерін тарату (немесе қажет болған жағдайда ұлттандыру) және ауылдық аймақтарды жаңғырту арқылы. Партия энергетикалық трестерді сынап, гидроэлектр станцияларын мемлекеттік бақылауға алуды ұсынды. Әртүрлі либералдық үкімет шенеуніктері мемлекеттік қаражатты тиісінше пайдаланбағанын мойындағандықтан көптеген заңбұзушылықтар анықталды. Мысалы, премьер-министрдің ағасы және Квебек заң шығарушы органының бухгалтері Антуан Ташеро үкіметтік банк салымдарынан алынған пайыздарды қалтасына салғанын мойындағаннан кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды. Газеттер тергеудің ең ұсақ бөлшектерін жариялағандықтан, комитет жұмысы Дуплессис үшін саяси алтын кеніш болып айналды. Ташеро 1936 жылдың 11 маусымында жемқорлыққа байланысты аңғырғанда отставкаға кетіп, премьер-министрлікті Аделар Годбуға тапсырды, ол 17 тамызда сайлау жариялауға мәжбүр болды. Сол жылы саяси жағдай күрт өзгерді. Дуплессис сайлауға кіргенімен, оның харизмасы, сөз өнері және либералдық шенеуніктерді тексеруі ALN депутаттарының көпшілігінің қолдауын қамтамасыз етті, бірақ Гуин туралы мұндай айтуға болмайды. Федералды үкімет провинцияның қаржысын тұрақтандыру үшін араласа бастады, бірақ Дуплессис провинциялық автономия принципін бұзады деп ойлағандықтан бұл әрекеттерге қарсылық көрсетті. Квебек үкіметі өзінің алғашқы жылында егде жастағы зейнетақы төлеуін бастап, жұмыс орнындағы жазатайым оқиғалардан қорғауды бекітті. Монреаль ботаникалық бағын аяқтау сияқты қоғамдық жұмыстар да іске қосылды. Осы мерзімде заң алғаш рет әркімге ең төменгі жалақы төлеу құқығын мойындады (сол кездегі «әділ жалақы» стандарты бұрын тек әйелдерге ғана қолданылған), бірақ біркелкілік жоқтығы және кәсіподақтардың оны қабылдауға құлықсыздығы салдарынан бұл заңды іске асыруда бірнеше мәселелер туды. Шіркеудің ұстанымдарына сәйкес, Дуплессис мұқтаж аналарға (бірақ үйленбеген, ажырасқан немесе бөлек тұратын әйелдерге емес), сондай-ақ соқырлар мен жетімдерге көмек көрсету бағдарламасын іске қосты. Бұл кабинет Квебектегі алғашқы Денсаулық сақтау министрлігін құрды және Париждің Пастер институтына ұқсас зерттеу орталығы - жаңа INRS Institut Armand Frappier [fr] құрылысын қаржылады. Соғысқа дейінгі және соғыстан кейінгі басқаруды біріктіретін тақырыптар – кәсіподаққа қарсылық және коммунизмге қарсылық. Дуплессис заң шығарушы жиналысқа «Падлок» заңын енгізді. Ол Дуплессиске, Бас прокурор ретінде, коммунистік материалдарды және пропаганданы ұйымдастырған, таратуға немесе насихаттағандарды соттауға және олардың мүлкін бұғаттауға құқық берді. Заңның бұлыңғырлығына байланысты, ол көбінесе кәсіподақтар сияқты әкімшілікке қарсы деп саналатын кез келген адамға қарсы қолданылды. Тағы бір заң Дуплессис үкіметіне кәсіподақ пен жұмыс беруші арасындағы кез келген келісімшартты бір жақты өзгерту құқығын берді, ал тағы бір ереже жабық кәсіподақтар мен кәсіподақ дүкендеріне тыйым салды. 1939 жылдың 1 қыркүйегінде Германия Польшаға басып кірді, бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы деп мойындалды. Дуплессис осы мүмкіндікті пайдаланып, билікті нығайту үшін халықты әскери міндеттілікке қатысты қорқыныштармен біріктіре отырып, мерзімінен бұрын сайлау жариялады (француз канадалықтары Бірінші дүниежүзілік соғыста оған қарсы болған). Алайда, оның тәуекелі сәтсіз аяқталды, өйткені француз канадалықтарын майданға жібергісі келеді деп айыптаған либералдар бұл жоспарға қарсы екенін мәлімдеді. Ұлттық одақ тиімді саясатты жүзеге асыра алмады және реформалардың жоқтығынан сайлаушыларды көңілсіздікке түсіргендіктен, партияның өкілдігі 86 орынның 15-іне дейін азайды.

The 1931 election saw the Conservatives' internal strife, already present in Sauvé years, intensify. The party members could not even agree to a common strategy of dealing with the results of the election. Houde wanted to challenge 63 electoral results in the province, but Duplessis was against this idea because of his thin margin. The plan was frustrated by the government because a change in electoral law made the recounts too expensive. The Conservatives increasingly grew fed up with Houde's performance, and since he was no longer an MLA, lost his Montreal mayorship election in April 1932 and had trouble maintaining his newspaper, he had little real power in the caucus. Therefore, when in an effort to appease the Anglophone community, Houde unexpectedly designated an ageing Charles Ernest Gault, his ally and long time MLA from Montréal–Saint Georges, as the new leader of the parliamentary caucus, the party overrode the decision. and sought to improve the position of French Canadians in the province by expanding the social welfare net, breaking (and, if needed, nationalizing) business trusts and revitalizing rural areas. In particular, the party was critical of the energy trusts and advocated for bringing the hydroelectricity companies under state control. Numerous irregularities were uncovered as various Liberal government officials acknowledged having used the public money inappropriately. For example, Antoine Taschereau, premier's brother and accountant of the Quebec Legislature, was forced to resign when he admitted having pocketed interest from the government's bank deposits. The fact that the newspapers reported on all the smallest details of the inquiry made the committee job a political goldmine for Duplessis. Taschereau resigned amid the corruption scandals on June 11, 1936, and handed over the premiership to Adélard Godbout, who was forced to call an election on August 17. The political situation during that year changed dramatically. Even though Duplessis entered the election as a junior coalition partner, his charisma, rhetorical skills and grilling of the Liberal officials has earned him support from most of ALN deputies, which could not be said of Gouin. The federal government started intervening in the province's finances to stabilize them, but Duplessis resisted these attempts as he thought they violated the principle of the provincial autonomy. The Quebec government started handing out old age pensions and approved workplace accident protections in its first year in office. Public works projects, such as the completion of the Montreal Botanical Garden, were also initiated. It was during this term that the legislation first recognized the right to a minimum salary for everyone (the "fair wage" standard, as it was known back then, previously applied to women only), but this law saw several problems in its implementation due to lack of uniformity and reluctance of trade unions to embrace it. In line with the Church's teaching, Duplessis launched a program of assistance to needy mothers (but not unwed, divorced or separated women), as well as to the blind and the orphaned. This cabinet saw the first Ministry of Health in Quebec, and it also financed the new INRS Institut Armand Frappier [fr], a research facility similar to Paris's Pasteur Institute. The themes that unite both the pre war and the post war administration were anti unionism and anti communism. Duplessis introduced and had the Legislative Assembly pass the so called Padlock Law. It granted Duplessis, in his capacity as Attorney General, the right to prosecute those arranging for, distributing or promoting communist materials and propaganda and lock down their properties. Due to the law's vagueness, it often was arbitrarily used against anyone considered an enemy of the administration, such as trade unions. Another law granted Duplessis's government the right to unilaterally amend any contract between the trade union and the employer, and yet another regulation banned closed shops and union shops. On September 1, 1939, Germany invaded Poland in what is commonly recognized as the beginning of World War II. Duplessis decided to seize that opportunity and announced a snap election to cement his grip on power by rallying the population around the fears of conscription (which French Canadians overwhelmingly opposed in World War I). However, his gamble failed as the Liberals, whom he accused of wanting to send French Canadians to the frontline, declared their opposition to the plan. As the Union Nationale was also seen as unable to implement a coherent set of policies and it disappointed voters with the lack of reforms, the party's representation shrank to 15 out of 86 seats.

Ресми қарсылыққа қайта оралу

Ұлттық Одақтың жеңілісі Дуплессистің басшылығын қауіпке тікелей ұшыратты. Оның бірқатар депутаттары сайлауды қолайсыз сәтте бастағанына наразы болды, партия ыдыраудың алдында тұрды. Жозеф Дамасе Бегин партиялық кеңес өткізуді ұсынды, көшбасшыны ауыстыруды қарастыру үшін, Онесим Гагнон мен Хормисдас Ланглейс мүмкін үміткерлер ретінде талқыланды, бірақ Дуплессис бұл әрекетті табысты тоқтатты. Оның басшылығына келесі сын 1942 жылы туды, ол кезде Дуплессис алкогольге құмарлығы үшін сыналып, кейде парламенттік пікірталасқа толыққанды мас күйінде қатысқан. Бұл сын да жоққа шығарылды, сондай-ақ 1942 жылы өткізілген жамбас жолының операциясынан кейін оппозиция жетекшісі дәрігердің кеңесімен толығымен ішімдіктен бас тартуға шешім қабылдады. Либералдар билікте болған бес жыл ішінде прогрессивті саясатты енгізді. 1940 жылы Годбу әкімшілігі әйелдерге провинциялық сайлауларда дауыс беру құқығын берді, олар 1917 жылдан бері федералдық деңгейде осы құқыққа ие болған. Дуплессис бұл мәселені бұрын бірнеше рет қарастырған, бірақ әріптестерінен айырмашылығы, оны талқылаудан жаңылды және көбінесе заңнамаға қатысты дауыс беруден бас тартты немесе «жоқ» деп дауыс беріп қарсылық білдірді, немесе комиссияда заң жобасын тоқтатуға тырысты. 1940 жылғы дауыс беру де осыдан өзгеше болмады. Дуплессис және оның көпшілігі «жоқ» деп дауыс берді, өйткені Ұлттық Одақтың жетекшісі үкіметтік шығыстардың өсуі және әйелдердің сайлау құқығымен байланысты сайлаудағы алаялықтар туралы алаңдаушылық білдірді. Ол Годбуды екіжүзділікпен айыптады, өйткені либералдық көшбасшы бұрын осындай заң жобаларына жеті рет қарсылық көрсеткен. Либералдардың тағы бір маңызды саясаты – 1943 жылы алты жастан он төрт жасқа дейінгі балаларға міндетті білім беруді енгізу, төрт жылдық білімнен кейін оқуды тастау көрсеткішінің жоғары деңгейін көрсеткен есептерге байланысты болды. Әйелдердің сайлау құқығына қатысты болған сияқты, Ұлттық Одақ заң жобасына қарсы болды (либералдармен бірге дауыс берген – тек Камиль Пулио), және кейін Дуплессистің билікте болған он бес жылы ішінде оның ережелерін іске қоспады. Соңында, 1944 жылы Годбу Монреальдің «Жарық, Жылу және Энергия» компаниясын және оның еншілес компаниясы «Боарно Энергиясын» мемлекеттендіру арқылы «Гидро-Квебек» құрды, бірақ Дуплессис бұл бастамаға да қарсы шығып, оның 1944 жылғы сайлаудан аз уақыт бұрын жасалуы саяси науқандық әрекет екенін мәлімдеді. Ол сондай-ақ оның іске асырылуының егжей-тегжейімен келіспеді – оның пікірінше, сатып алуды провинциялық үкімет емес, Монреаль қаласы жүргізуі керек еді. Ол сондай-ақ салық төлеушілердің ақшасын мемлекеттендіруге жұмсауға қарсы болды және мемлекеттік меншікке көшуге қарағанда үкімет пен электр компаниялары арасында бағаны келісу арқылы оларды төмендетудің тиімдірек екенін сендірді.

The defeat of the Union Nationale meant that Duplessis's leadership was in danger. Some of his fellow MLAs were mad at his starting the election in an unfortunate moment, and the party was at the brink of implosion. Joseph Damase Bégin called to convene a caucus meeting to consider changing the leader, with Onésime Gagnon and Hormisdas Langlais as possible contenders, but Duplessis successfully quashed the effort. Another challenge to his leadership came in 1942, when Duplessis was criticised for his alcoholic tendencies, as he would sometimes participate in parliamentary debates while completely drunk. That challenge was rebuffed as well as after his surgery on strangulated hernia in 1942, the leader of opposition decided to quit drinking altogether on his doctor's advice. The Liberals introduced some progressive policies during their five years in power. In 1940, the Godbout administration granted women suffrage in provincial elections, which they already had on the federal level since 1917. Duplessis had previously considered the issue several times, but, unlike some of his colleagues, largely avoided discussing it and generally either abstained on the legislation or opposed it by voting "nay" or by trying to block the bill in committee. The 1940 vote was no different. Duplessis and most of his caucus voted "nay" as the leader of the Union Nationale aired concerns about an increase in government expenditures and electoral fraud that he connected to women's suffrage. He also accused Godbout of hypocrisy, as the Liberal leader previously opposed similar bills seven times. Another landmark policy of the Liberals, the introduction of compulsory schooling from age six to fourteen in 1943, was prompted by a report noting high dropout rates after four years of formal schooling. As with the women's suffrage, the Union Nationale opposed the bill (only Camille Pouliot voted with the Liberals) and later on would not enforce its provisions during Duplessis's fifteen years in power. Finally, in 1944, Godbout created Hydro Québec from the nationalization of Montreal Light, Heat & Power and its subsidiary Beauharnois Power, but Duplessis again opposed the initiative, saying that its timing just before the 1944 election suggested that it was a political campaign trick. He further disagreed with the details of its implementation – in his opinion, the takeover should have been made by Montreal rather than the provincial government. He also did not want to allocate taxpayer money to the nationalization and believed that negotiating prices between the government and the electricity companies was a better way to decrease them than assuming state ownership.

1944 жылғы сайлау

1935 жылғы сайлаудағыдай, үшінші саяси күш Квебек саясатына енуге ниеттенді: әскери шақыруға қарсы Bloc populaire. Ол «Le Devoir» газетінің бас редакторы Лионель Грулькс және Жорж Пеллетье (журналист) сияқты тұлғалардың ойынан туған, ал 1942 жылғы әскери шақыру жөніндегі референдумның сәтсіздігіне зор үлес қоскан Андре Лаурендо мен Максим Реймонд оның төңірегінде бірікті. Ұлтшыл бағыттағы бұл күш гидроэлектр станцияларын мемлекеттік меншікке алуды қолдады және Квебекке көбірек автономия беруді талап етті; сонымен қатар, ол католик әлеуметтік ілімінен, корпоратизмнен және синдикализмнен шабыт алды. Макс Бирдің пікірінше, бұл оқиға сайлау қорытындысына көп әсер етпеген, бірақ халық пен баспасөз босқындарды «La Belle Province»-ке қабылдамайтын көшбасшыға үміт артты. Бизнес қауымдастығы жеке инвестицияларға негізделген дамуды және мемлекеттік компанияларды иеленуге қарсылықты уәде еткеніне көз жеткізді. 1944 жылғы сайлауда Ұлттық одақ дауыстардың 38 пайызынан астам жинады – оның басшылығы кезеңіндегі кез келген сайлаудағы ең төмен көрсеткіш – және халықтың басымен есептегенде либералдардан қалып қойды. Дегенмен, Дуплессис үкімет құра алды, себебі Bloc populaire мен Годбоуттың партиясы арасындағы дауыстардың бөлінуі Ұлттық одаққа 91 орынның 48-ін жеңіп алуға мүмкіндік берді.

Екінші-бесінші мерзімдер (1944-1959)

Ұлттық Одақтың көпшілігі либералды қарсыластарына күмәнді көрінсе де, ол провинцияны 15 жыл бойы үзіліссіз басқаруға әкелді. Бұл соғыстан кейінгі Канадада кең таралған құбылыс болды, себебі үкіметтер күшті экономикалық өсімге қол жеткізгендігі үшін мақталып, көбінесе осы негізде қайта сайланды. Оның билігінің ұзаққа созуына Квебекке тән бірнеше фактор да ықпал етті. Біріншісі – оның жеке харизмасы, ол соншалықты күшті болды, Дюплессис фигурасы өкілдік ететін партиясынан гөрі маңыздырақ болды. Тағы бір себебі – оның колонизация министрі Жозеф Дамасе Бегин бастаған, талантты кампания менеджерлерінен құралған, медиаға жақын командасы. Партия бизнес субъектілерінен алынған парадан тұрақты табыс көзіне ие болды, бұл менеджерлер ұсынған сәнді сайлау кампанияларын жүзеге асыруға көмектесті. Ат сабысы Ұлттық Одақтың үміткерін қолдамаса, қаражатты қайтарып алу туралы қауіп-қорқытулар, партияның тірегі болған ауылдық аймақтарға дұрыс емес үлестіру және жоғары дін қызметкерлерінің қолдауы Дюплессистің ұзақ билігін нығайтты. Билігінің өзі кейбір авторитарлық бейімділіктерге ие болды. Заң шығарушы Ассамблея әдеттегі барлық органдармен пікірталас жүргізсе де, Дюплессис парламентте де-факто ереже белгілеуші болды. "Le Chef" партиялық тәртіпті қатаң сақтады және кабинетте немесе Заңнамалық жиналыста шешім қабылдау автономиясы өте сирек кездесетін. Газеттерге келетін болсақ, олар Дуплессистің наразылығынан қорқып, Ұлттық Одақтың бұрмалаушылықтары туралы хабарламауға бұйрық берілді. Католик көпшілігінің көңілін табу үшін Дюплессис Ехоба куәгерлеріне қарсы күреске кірісті, оларды коммунистер мен нацистермен теңестірді, бірақ ақырында Канаданың Жоғарғы сотында олармен байланысты сот істерінде жеңіліске ұшырады, әсіресе Ронкарелли мен Дюплессис арасындағы істе. Дюплессистің билігі әлеуметтік тұрғыдан консервативті болды. Режим католик шіркеуінің жоғары лауазымдарынан күшті қолдау алды, бірақ төменгі дәрежедегі дін қызметкерлері оны міндетті түрде қолдамады. Шіркеу квебектердің өмірінде үлкен ықпалға ие болды, өйткені ол денсаулық сақтау және білім беру қызметтерінің көп бөлігін қамтамасыз етті, бұл тек 1960 жылдан кейін ғана өзгеретін еді. Қажет болған кезде популизмге жүгінетін шебер сөйлеуші, ол француз-канадтық құндылықтарын сақтаудың маңыздылығын атап өтті: католик сенімі, жергілікті дәстүрлер және француз тілі. Оларды сақтау үшін, оның пікірінше, Квебек провинциялық автономиясын федералды үкіметтің араласуынан қорғауы керек. Бұл әдетте федералды провинциялық бағдарламаларға қатысудан бас тарту арқылы жасалды, ол кезде көбінесе жаңа әлеуметтік саясаттан тұратын, сонымен қатар салық салуға билігін нығайту арқылы, Дюплессис 1955 жылы сәтті орындады. Соғыстан кейінгі экономикалық өсім Квебек экономикасының дамуын Дюплессис басқаруымен анықтады. Провинцияда толық жұмыспен қамту он жылдан астам сақталды және орташа жалақы Канаданың басқа өңірлеріне қарағанда сәл жылдам өсті. ЖІӨ өсімі жоғары болды және бұл көбінесе инвестициялардың көп ағыны мен тиімділіктің жалпы жақсаруының нәтижесі болды. Дюплессис инвестицияларды тарту үшін экономикалық либерализм принципін қолданды. Квебек ресурстарды өндіруге мемлекеттік араласудан бас тартты және сол себепті өзінің бай табиғи ресурстарын игеруге провинциядан тыс (Англия-Канада немесе Американдық) капиталға қатты сүйенді. Дюплессис төмен салықтар, төмен реттеу және жұмыс берушіге қолдау көрсететін еңбек саясатын пайдалану арқылы ақша тартты. Кәсіподақтар Дюплессистің араласуының басты нысаны болды. Дюплессис ұйымдасқан еңбекке қолайсыз ережелер қабылдап, ұжымдық келіссөздерді ынталандырудан бас тартуға табандылықпен ұстанымы бар еді, ол сол кезде Канадада бірегей болды. Ереуіл болған кезде полиция дереу оны тоқтату үшін орналастырылды (1949 жылы Асбестте болған жағдай сияқты). Квебек бюджетті басқаруда қаржылық консерватизмді ұстанды. Бюджет тепе-теңдікте болды және провинцияның қарызы азайды. Бюджеттің көлемі айтарлықтай өскеніне қарамастан, "Le Chef" Квебектегі әлеуметтік мемлекетке жасалған көптеген әрекеттерді "англосаксондық және протестанттық социализм" деп сынайтын, оның орнына ол олқылықтарды толтыру үшін қайырымдылыққа шақырды. Иронияға орай, Дюплессис билігінің соңында Квебектегі әлеуметтік қамсыздандырудың көп бөлігін федералды үкімет төледі. Эпоханың негізгі инвестициялары провинция бойынша ауруханалар мен мектептерді салу, Hydro Québec арқылы электрмен жабдықтауды арттыру және ауылдық аймақтарды дамыту (әсіресе Ауылдық Электрификация кеңсесі арқылы) болды. Бұл инвестицияларға қарамастан, ауылдық аймақтар қалалық аймақтардан әлдеқайда кедей және аз дамыған болып қалды, сондықтан Дюплессис Монреальға ауылдық халықтың көшуіне куә болды. Сонымен қатар, француз тілінде сөйлейтін көпшіліктің жағдайы ағылшын тілінде сөйлейтін азшылықтан нашар болды. Себебі ағылшын тілінде сөйлейтін адамдар сол кезде Канаданың қаржы орталығы болған Монреальдің бизнес әлемін бақылап, қол жетімді жұмыстардың көп бөлігін алып, провинция ішінде айтарлықтай автономияға ие болды.

Even though the majority of the Union Nationale seemed tenuous to his Liberal opponents, it eventually led to 15 years of uninterrupted rule over the province. This was common in post war Canada as the incumbent governments were able to take credit for the strong economic performance and were often reelected on this basis. Several other factors specific to Quebec also helped in the longevity of his rule. The first was his personal charisma, which was so strong that the figure of Duplessis mattered much more than the party he represented. Another reason was his media savvy team of talented campaign managers led by Joseph Damase Bégin, his minister of colonization. The fact that the party secured a steady source of income from kickbacks from business entities helped implement the lavish campaign styles that the managers proposed. Threats to withdraw funds if the riding did not support the Union Nationale's candidate, malapportionment in favour of rural areas, which were the party's stronghold, and support from the high clergy further cemented the long reign of Duplessis. The reign itself had some authoritarian tendencies. Even though the Legislative Assembly deliberated with all the usual organs, Duplessis was the de facto rulemaker in parliament. "Le Chef" enforced party discipline very strictly and, with very few exceptions, decision autonomy in the cabinet or in the Legislative Assembly was nonexistent. As for newspapers, they would be ordered not to report on the Union Nationale's wrongdoings for fear of retribution from Duplessis. In order to appeal to the Catholic majority, Duplessis also engaged in a fight against Jehovah's Witnesses, whom he equated to Communists and the Nazis, though he ultimately lost court cases connected to them in the Supreme Court of Canada, notably Roncarelli v Duplessis. Duplessis's rule was socially conservative. The regime generally enjoyed strong support from the high echelons of the Catholic Church, though lower tier priests did not necessarily endorse him. The Church played an outsized influence in the lives of Quebeckers since it provided most healthcare and education services, something that would only change after 1960. A very able speaker who resorted to populism when necessary, he emphasized the importance of the preservation of what he believed were French Canadian values: the Catholic faith, the local traditions and the French language. In order to preserve them, he argued, Quebec had to defend its provincial autonomy from the encroachment of the federal government. It was usually done by means of refusing to participate in federal provincial programs, which at that time mostly consisted of new welfare policies, but also through asserting its power to taxation, which Duplessis successfully did in 1955. The post war economic expansion defined the economic development of Quebec under Duplessis. Full employment stayed in the province for over a decade and average wages rose slightly faster than in the rest of Canada. GDP growth was fairly strong and was in a large degree as a result of a large stream of investment and general improvements in efficiency. The way Duplessis solicited the investments was consistent with economic liberalism. Quebec refused state intervention in resource extraction itself and thus relied heavily on out of province (English Canadian or American) capital to develop its rich natural resources. Duplessis attracted the money by using a combination of low taxes, low regulation and pro employer labour policies. Trade unions in particular were a target of Duplessis's interventions. Duplessis had a consistent position of disincentivizing collective bargaining by passing unfavourable regulations for organized labour, which at the time was unique in Canada. When strike action did occur, the police were immediately deployed to break it (as was the case in Asbestos in 1949). Quebec's management of the budget was fiscally conservative. The budget was balanced and provincial debt was decreasing. Even though the size of the budget increased substantially, "Le Chef" derided most attempts at welfare state in Quebec as "Anglo Saxon and Protestant socialism"; instead, he called for charity to fill in the gaps. Ironically, by the end of Duplessis's rule, it was the federal government which footed most of the welfare bill in Quebec. The main investments of the era were the construction of hospitals and schools across the province, the increase of electricity supply via Hydro Québec and development in rural areas (particularly through the Rural Electrification Office). Despite these investments, rural areas remained much poorer and less developed than urban areas, so Duplessis oversaw an exodus of rural population towards Montreal. Additionally, the situation of majority French Canadians still remained worse than that of the Anglophone minority. The reason was that the Anglophones dominated the business world of Montreal, the financial centre of Canada at the time, took most of the top jobs available and had substantial autonomy within the province.

Өлім, жерлеу және "Унион Нашональ" билігінің аяқталуы

Дюплессис өмір бойы көптеген денсаулық проблемаларынан зардап шекті. 1930 және 1942 жылдары ол екі рет ішек шаншуынан операция жасады, олардың әрқайсысынан кейін асқынулар мен басқа аурулар салдарынан айығуы баяулап, бірнеше ай ауруханада жатты. Дюплессис 1929 жылы автокөлік апатынан алған жарақаттары үшін де қысқа мерзімге ауруханаға түсті. Дюплессис бұрын көп ішетін, бірақ дәрігерінің кеңесімен, партиясының талабымен және Аделар Годбоудың «осы кемшілігі Дюплессисті құртады» деген пікірінен кейін екінші операциядан кейін толығымен ішімдіктен бас тартты. 1942 жылы дәрігерлер Дюплессиске қант диабеті диагнозы қойды. Септ-Ильге және кеншілер қаласына сапар аман-сау өтті, бірақ 3 қыркүйекте, компанияның қонақ үйінде болғанда, Дюплессиске қан құйылып инсульт ұрды, оның нәтижесінде оң аяғы мен қолы қозғалмай қалды және ол жартылай ессіз күйге түсті; 4 қыркүйекке дейін тағы үш инсульт болды. Екі күн бойы өмір мен өлім арасында күрескеннен кейін, Дюплессис 7 қыркүйекте таңғы сағат 12:01-де қайтыс болды. Оның денесі 1948 жылы жарлық арқылы бекітілген Квебек провинциясының туымен жабылған қалысқа салынды. Қалыс таңғы сағат 6:10-да Квебек қаласына ұшақпен жеткізілді. Дюплессистің денесі бальзамдалды және Заң шығарушы ассамблея ғимаратында қойылды. 10 қыркүйекке дейін 100 мыңға жуық адам марқұм премьер-министрге ақтық сәлем беруге келді, содан кейін оның денесі туған қаласы Трои-Ривьерге жеткізілді. Сол қаланың Успенский соборында өткен жерлеу рәсіміне Монреаль архиепископы кардинал Поль Эмиль Леже және Квебек архиепископы Морис Руа басшылық етті, оған федералды кабинет мүшелерінің он бірі, оның ішінде премьер-министр Джон Дифенбейкер, провинциялық кабинет мүшелері, Квебек генерал-губернаторы, үш провинция премьер-министрі, тоғыз епископ және архиепископ, сондай-ақ басқа да жоғары лауазымды шенеуніктер қатысты. Дюплессиске туған қаласында тағы 50 мың адам құрмет көрсетті, содан кейін ол ата-анасының қасына жерленді. 1959 жылдың 10 қыркүйегінде Ұлттық Одақ партиясы генерал-губернаторға Пауль Совеге премьер-министр ретінде ант беруді ұсынды, ол келесі күні таңертең ант берді. «100 күн» деп аталған қысқа мерзімде жүзеге асырылған бірнеше реформаларға қарамастан, Сове Дюплессистің мұрасына адал екенін айтты және өзінің билігін Дюплессистің саясатын жалғастыру ретінде сипаттады. 1960 жылдың қаңтарында Сове қайтыс болғаннан кейін оның орнын басқан Антонио Баррет те осы саясатты ұстанды. Алайда, биліктің жиі ауысуы Ұлттық Одақты маусымда жоспарланған сайлау алдындағы жағдайға түсірді, онда Жан Лесаж басқаратын либералдар жеңіске жетті. Ұлттық Одақтың жеңілісі «Тыныш революцияны» бастады.

Duplessis suffered from numerous health problems throughout his life. He underwent two surgeries for a strangulated hernia in 1930 and 1942, which each ended in several month long stays in the hospital due to complications or other diseases slowing down his recovery. Duplessis was also hospitalized for a shorter period in 1929 for injuries he had sustained in a car accident. Duplessis had also been a heavy drinker, but on the advice of his doctor, pressure from his party and Adélard Godbout's suggestion that this "weakness was going to ruin [Duplessis]", became a teetotaller after his second surgery. Also in 1942, doctors diagnosed Duplessis with diabetes, The flight to Sept Îles and then the mining town was uneventful, but at about lunch time on September 3, while staying in the company's guesthouse, Duplessis suffered a bleeding stroke, which paralyzed his right leg and arm and sent him into a barely conscious state; three more strokes occurred by September 4. After balancing on the verge of life for two more days, Duplessis died on September 7 at 12:01 AM EDT. The body was placed in a coffin covered by the flag of Quebec, which he had introduced by an Order in Council in 1948. The coffin arrived to Quebec City by plane at 6:10 am. Duplessis's body was then embalmed and laid in state in the building of the Legislative Assembly. About 100,000 people arrived to pay homage for the late premier until September 10, when the body was transported to his hometown of Trois Rivières. The funeral service in the Assumption Cathedral of that city, officiated by Cardinal Paul Émile Léger, Archbishop of Montreal, and Archbishop Maurice Roy of Quebec, was attended by eleven members of the federal cabinet, including Prime Minister John Diefenbaker, all of the provincial cabinet and the Lieutenant Governor of Quebec, three fellow premiers, nine bishops and archbishops and other high officials. Another 50,000 people paid respects to Duplessis in his hometown, after which he was buried alongside his parents. On the evening of September 10, 1959, the caucus of the Union Nationale proposed to the Lieutenant Governor that Paul Sauvé be sworn in as premier, which he was on the morning of the following day. That said, despite the several reforms that have been implemented in the short "100 days", as the period is also known, Sauvé stressed his loyalty to the legacy of Duplessis and portrayed his rule as the continuation of what Duplessis was doing. Antonio Barrette, who succeeded Sauvé after the latter's death in January 1960, also continued the same policies. However, the frequent changes of power threw the Union Nationale into disarray just before the planned election in June, which Jean Lesage's Liberals won. This defeat of the Union Nationale started the Quiet Revolution.

Жеке өмір

Дюплесси өмір бойы бойдақ болып, балалы болған жоқ. Шын мәнінде, "Шеф" адамдарға отбасысы жоқ екенін және оның жалғыз жауапкершілігі – өзіне тиесілі аймағының әл-ауқаты екенін айтатын. Ол өзінің провинциясына жататынын мәлімдеді. Саяси өмірінің көп бөлігінде Дюплессис Фронтенакта жалғыз өмір сүрді. Конрад Блэк Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дюплессистің бай көмір саудагерінің қызы Августин Делизге ғашық болғанын, бірақ оның отбасы оларды саудагерлер отбасымен байланыстыратын одаққа қарсы болғанын айтады. Бұл оны ренжітті және, мүмкін, сонда ол ешқашан үйленбеуге шешім қабылдады. Дюплессис әпкелерімен және олардың күйеулерімен жақын қарым-қатынаста болды. Сонымен қатар, ол соғыстан кейінгі үкіметтегі жолдар министрі Антонио Талботтың қызының шайқас атасы болды. Өмірінің соңғы жылдарында ол әйелдермен өте ерекше қарым-қатынас жасады. Ол олармен қатаң аристократиялық және әдепті мінез-құлықпен өрескел болуы керек деп сенді, бірақ оның нанымы оны олардың қатысында әйелдер туралы ашық әңгімелер айтудан тоқтатып қоймады. Жалпы, Дюплессис өзін аристократияның бір бөлігі сезіне бастады және оған сәйкес киініп, мінез-құлық танытты, тіпті оның қанында оның белгілері болмаса да. Конрад Блэк гипоспадияның оның әйелдермен қарым-қатынасына да әсер еткенін ұсынады. "Шеф" халық арасында жасаған популистік имиджіне және оның өлімінен кейін де жалғасқан әңгімелерге қарамастан, оның хоббилері опера мен әдебиет болды. Ол тарихи немесе саяси кітаптарды ең көп ұнататын, бірақ сонымен қатар классикалық француз және ағылшын тіліндегі авторларды, мысалы, Рудьярд Киплинг, Теннисон және Шекспирді оқыды. Өмірінің кейінгі жылдарында Дюплессис сурет салуға қызығушылық танытып, оларды жинауды бастады. Оның қайтыс болғаннан кейін, оның әпкесі Жанн Л. Балсер Дюплессис өнер туындыларын мұра етті және оларды провинциялық үкіметке мұралық салығын жою шартымен сыйға берді. Көптеген картиналар, соның ішінде Кларенс Гэгнон, Корнелиус Кригхофф, Дж. М. В. Тернер, Огюст Ренуар, Шарль Жак, Корнелис Спрингер және Йохан Йонгкинд картиналары Квебектің Ұлттық көркемсурет мұражайында сақталады. Екінші жағынан, оның спортқа деген құштарлығы айқын болған жоқ. Шын мәнінде, Дюплессис өмірінде крокеттен басқа ешқандай спортпен айналыспаған. Алайда ол "Монреаль Канадиенс" командасының жанкүйері және "Нью-Йорк Янкис" командасын ынтамен қолдады.

Duplessis was a lifelong bachelor and had no children. In fact, "Le Chef" would tell people that he had no family and that his only responsibility was the welfare of his province, to which he said he belonged. For most of his political life, Duplessis lived alone in Château Frontenac. Conrad Black suggests that during World War I Duplessis courted Augustine Delisle, a daughter of a prosperous coal trader, but his family disapproved of a connection that would unite them with a family of merchants. This upset him and it was probably then that he decided never to marry anyone. Duplessis still remained close to his sisters as well as their husbands. He also became a godfather to a daughter of Antonio Talbot, the minister of roads in his post war government. In his later life, his relationships with other women were quite idiosyncratic. He believed that he had to behave in a strictly aristocratic and gentlemanly manner towards them but his convictions did not prevent him from making risqué comments about women in their presence. In general, Duplessis would more and more feel as if he were part of aristocracy and behave and dress accordingly even though he had no blood relation with it. Conrad Black suggests that hypospadias could also have affected his relationships with women. Despite a populist image "Le Chef" created in public and rumours that persisted even after his death, his hobbies included opera and literature. He enjoyed historical or political books the most, but he also read classical French or English language authors, such as Rudyard Kipling, Tennyson and Shakespeare. Later in his life, Duplessis developed a taste for paintings and started collecting them. At his death, his sister Jeanne L. Balcer Duplessis inherited the works of art, which she donated to the provincial government in exchange for the cancellation of the inheritance tax. Most of the paintings, including those by Clarence Gagnon, Cornelius Krieghoff, J. M. W. Turner, Auguste Renoir, Charles Jacque, Cornelis Springer and Johan Jongkind, are stored in the National Museum of Fine Arts of Quebec. On the other hand, his love of sport was not unequivocal. In fact, Duplessis has not practised any in his life, except for croquet. However, he was a fan of the Montreal Canadiens and was also an avid supporter of the New York Yankees.

Француз тілінде

(том 1: 1890–1944, том 2: 1944–1959)