Вирджиния Вулфтың «Толқындар» романы – 1931 жылғы эксперименталды туынды. Алты кейіпкердің ішкі монологы, жеке тұлға, қоғам және өмір туралы философиялық ойлар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1931 жылы жазылған Вирджиния Вулфтың романы
1931 novel by Virginia Woolf
"Толқындар" – ағылшын романисі Вирджиния Вулфтың 1931 жылы жазылған романы. Бұл шығарма сыншылардың пікірінше, оның ең тәжірибелік туындысы болып есептеледі, ол негізінен алты кейіпкердің – Бернард, Сьюзан, Рода, Невилл, Джинни және Луи – айтқан беймазмұнды және сырлы монологтардан тұрады. Персиваль, жетінші кейіпкер, монологтарда кездеседі, бірақ оқырмандар оны ешқашан өз дауысымен сөйлейтіндей естімейді. Кейіпкерлердің өмірін қамтитын диалогтар күннің шығысынан батуына дейін жағажай көрінісін сипаттайтын тоғыз қысқа үшінші тұлғадан баяндаулармен бөлінеді. Алты кейіпкер немесе "дауыстар" сөйлегенде Вулф жеке тұлға, өзі және қоғам туралы ұғымдарды зерттейді. "Әрбір кейіпкер ерекше, бірақ олардың біртұтаслығы үнсіз орталық сананы құрайды" делінген бір рецензияда. 2015 жылы BBC жүргізген дауыс беруде "Толқындар" ең ұлы британдық романның 16-шы орнына ие болды.
The Waves is a 1931 novel by English novelist Virginia Woolf. It is critically regarded as her most experimental work, consisting of ambiguous and cryptic soliloquies spoken mainly by six characters: Bernard, Susan, Rhoda, Neville, Jinny and Louis. Percival, a seventh character, appears in the soliloquies, though readers never hear him speak in his own voice. The dialogues that span the characters' lives are broken up by nine brief third person interludes detailing a coastal scene at varying stages in a day from sunrise to sunset. As the six characters or "voices" speak, Woolf explores concepts of individuality, self and community. “Each character is distinct, yet together they compose a gestalt about a silent central consciousness”, according to a reviewer. In a 2015 poll conducted by the BBC, The Waves was voted the 16th greatest British novel ever written.
Сюжет
Роман алты баяндаушының балалық шағынан ересек жасқа дейінгі өмірін қамтиды. Вулф жеке санамен және бірнеше сананың қалай бірігіп жұмыс істейтінімен айналысады. Бернард – әңгімеші, әрқашан іздеп табуға тырысатын нақты сөздерді іздейді. Кейбір сыншылар Вулфтың досы Э.М. Форстерді оған шабыт көзі ретінде қарастырады. Луи – қабылдау мен табысқа ұмтылатын шеттен келген адам. Кейбір сыншылар оның кейіп-кейсінде Вулф жақсы білген Т.С. Элиоттың іздерін көреді. Невилл, Вулфтың тағы бір досы Лайтон Стречиге негізделген болуы мүмкін, ол бірнеше ер адамдарды іздейді, олардың әрқайсысы оның жоғары махаббатының нысанына айналады. Джинни – өзінің сұлулығына сай келген әлеуметтік өмірге бейім адам. Оның Вулфтың досы Мэри Хатчинсонға негізделгендігіне дәлелдер бар. Сюзан қаладан қашып, ауылды артық көреді, онда ана болудың қуанышы мен күмәнімен күреседі. Сюзанның кейбір мінез-қалпы Вулфтың әпкесі Ванесса Беллді еске түсіреді. Рода өзін-өзі күмәндандырып, алаңдап, депрессияға ұшырайды, әрқашан адамгершілік келісімдерді қабылдамайды және айыптайды, жалғыздық іздейді. Ол Шеллинің «Сұрақ» поэмасын қайталайды. Рода кейбір жағынан Вирджиния Вулфқа ұқсайды. Персиваль, Вулфтың ағасы Тоби Стивенге негізделген, қалған алты адамның құрметті батыры. Ол романның ортасында, Үндістанда империалистік ізденіс кезінде қайтыс болады. Персиваль «Толқындарда» өз бетінше сөйлемейді, бірақ оқырмандар басқа алты кейіпкер оны сипаттап, ойларымен бөліскен арқылы оның егжей-тегжейлі өмірін біледі.
The novel follows its six narrators from childhood through adulthood. Woolf is concerned with the individual consciousness and the ways in which multiple consciousnesses can weave together. Bernard is a story teller, always seeking some elusive and apt phrase. Some critics see Woolf's friend E. M. Forster as an inspiration for him. Louis is an outsider who seeks acceptance and success. Some critics see in him aspects of T. S. Eliot, whom Woolf knew well. Neville, who may be partly based on another of Woolf's friends, Lytton Strachey, seeks out a series of men, each of whom becomes the present object of his transcendent love. Jinny is a socialite whose world view corresponds to her physical, corporeal beauty. There is evidence that she is based on Woolf's friend Mary Hutchinson. Susan flees the city, preferring the countryside, where she grapples with the thrills and doubts of motherhood. Some aspects of Susan recall Woolf's sister Vanessa Bell. Rhoda is riddled with self doubt, anxiety and depression, always rejecting and indicting human compromise, always seeking out solitude. She echoes Shelley's poem "The Question". Rhoda resembles Virginia Woolf in some respects. Percival, partly based on Woolf's brother, Thoby Stephen, is the esteemed hero of the other six. He dies midway through the novel, while engaged on an imperialist quest in India. Percival never speaks on his own in The Waves, but readers learn about him in detail as the other six characters repeatedly describe and reflect on him.
Стиль
Романның жанрын анықтау қиындығы "Толқындар" романының алты ішкі монолог арасында еркін өтуіне мүмкіндік бере отырып, проза мен поэзия арасындағы шекараны жояды. Кітап сондай-ақ адамдар арасындағы кедергілерді бұзады, ал Вулф өзінің күнделігінде бұл алты тұлғаның бөлек "кадрлар" емес, керісінше, бірлік сезімін жарыққа шығаратын сананың жақтары болуы керек екенін жазды. Тіпті "роман" деген термин де Джулия Бриггстің Вулфтың әдеби өмірбаянында ("Ішкі өмір", Allen Lane 2005) сипатталғандай, "Толқындар" туындысының күрделі формасын толыққанды бейнелемейді. Вулф оны роман емес, "драмалық поэма" деп атады. Кітап "ерлер білімінің этикасының" қоғамдық өмірді қалыптастырудағы рөлін зерттейді және кейбір кейіпкерлердің мектептегі алғашқы күндерінде басталған зорлық-зомбылық көріністерін қамтиды.
The difficulty of assigning genre to this novel is complicated by the fact that The Waves blurs distinctions between prose and poetry, allowing the novel to flow between six interior monologues. The book similarly breaks down boundaries between people, and Woolf herself wrote in her Diary that the six were not meant to be separate "characters" at all, but rather facets of consciousness illuminating a sense of continuity. Even the term "novel" may not accurately describe the complex form of The Waves as is described in the literary biography of Woolf by Julia Briggs (An Inner Life, Allen Lane 2005). Woolf called it not a novel but a "playpoem". The book explores the role of the "ethos of male education" in shaping public life, and includes scenes of some of the characters experiencing bullying during their first days at school.
Қабылдау
Маргарита Юрценар 1937 жылы он айдың ішінде «Толқындарды» француз тіліне аударды. Ол осы кезеңде Вирджиния Вульфпен кездесіп, былай деп жазды: «Мен Вирджиния Вульфті ағылшын тілінің төрт немесе бес ұлы виртуозының қатарына қосып, сондай-ақ, шығармалары он жылдан астам сақталатын сирек замандас романисетрдің бірі деп есептегенім үшін өзімді кінәлі деп ойламаймын». «Толқындар» Вирджиния Вульфтің ең танымал туындыларының бірі болмаса да, ол жоғары бағаланады. Әдебиет зерттеушісі Франк Н. Магилл өзінің «Әлем әдебиетінің шедеврлері» анықтамалығында оны барлық уақыттардағы ең жақсы 200 кітаптың бірі деп атады. Британдық жазушы Эми Саквилл «The Independent» газетінде: «Оқырман ретінде де, жазушы ретінде де, мен оның лирикасы, қайғысы және адамгершілігі үшін үнемі оған қайта ораламын» деп жазды. «Толқындарды» сахнаға қойған театр режиссері Кэти Митчелл бұл туындыны «баурап алатын» деп сипаттап, Вульфтің ойынша, өміріміздегі ұзаққа созылып, маңызды оқиғалар сыртқы дүние көзімен қарағанда шағын да маңызсыз болып көрінеді деді.
Marguerite Yourcenar translated The Waves into French over a period of ten months in 1937. She met Virginia Woolf during this period and wrote: "I do not believe I am committing an error when I put Virginia Woolf among the four or five great virtuosos of the English language and among the rare contemporary novelists whose work stands some chance of lasting more than ten years." Although The Waves is not one of Virginia Woolf's most popular works, it is highly regarded. Literary scholar Frank N. Magill ranked it one of the 200 best books of all time in his reference book, Masterpieces of World Literature. In The Independent, British author Amy Sackville wrote that "as a reader, as a writer, I constantly return, for the lyricism of it, the melancholy, the humanity." Theatre director Katie Mitchell, who adapted The Waves for the stage, called the work "entrancing [ ] Woolf's point is that the lasting and significant events in our lives are small and insignificant in the eyes of the outside world."
Танымал мәдениетте
1970 жылдардағы глэм-рок әншісі Стив Харли, Steve Harley және Cockney Rebel тобының жетекші вокалисі, 1978 жылғы өзінің тұңғыш жеке альбомы Hobo with a Grin-нің бесінші трегі ретінде "Riding The Waves (For Virginia Woolf)" әнін жазды. Вулфтың музыкасына әсері ұзақ жылдарға созылды, ал әннің көптеген мәтіні "The Waves" романынан алынған. Итальяндық пианист Людовико Эйнауди роман негізінде өзінің алғашқы фортепианолық альбомын, "Le Onde" атты туындысын жазды. Суретші Жан-Люк Годар романына бірнеше фильмдерінде сілтеме жасады, оның ішінде "Histoire(s) du cinéma" бейне жобасында да қолданды.
1970s Glam Rock singer Steve Harley, the lead singer of Steve Harley and Cockney Rebel, wrote a song titled "Riding The Waves (For Virginia Woolf)" as track five on his 1978 debut solo album Hobo with a Grin. Woolf had long been an influence on Harley's music, and much of the lyrics of the song are taken from The Waves. Italian pianist Ludovico Einaudi composed his first piano album, Le Onde, based on the novel. Filmmaker Jean Luc Godard has referenced the novel in several of his films, including his video project Histoire(s) du cinéma.