Кіріспе
1883-1900 жылдары туған топ. Жоғалған ұрпақ – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ересек жасқа жеткен және Ұлы ұрпақтың алдындағы демографиялық топ. Бұл әлеуметтік ұрпақ әдетте 1883-1900 жылдары туған адамдар деп анықталады, олар 1900-шы немесе 1910-шы жылдары ересек болған. Бұл термин 1920 жылдары Парижде тұрған американдық жазушылар тобын сипаттау үшін де қолданылады. Гертруд Стайн бұл терминді алғаш рет қолданды, ал кейін Эрнест Хемингуэй оны танымал етті. Ол 1926 жылғы «Күн де шығады» романының эпиграфында: «Сендердің бәрің жоғалған ұрпақсыңдар» деп жазды. Мұндағы «жоғалған» сөзі соғыстан кейінгі алғашқы кезеңде соғыстан аман қалған көптеген адамдардың «бағдарсыз, адасқан, мақсаты жоқ» сезімін білдіреді. Өнеркәсіптік революциядан кейін, Жоғалған ұрпақтың батыс өкілдері бұрынғыдан да көп сауатты, тұтынушылыққа бейім және бұқаралық ақпарат құралдарымен толы қоғамда өсті, бірақ олар әдетте қатаң консервативті әлеуметтік құндылықтарды сақтады. Бұл топтың жас жігіттері Бірінші дүниежүзілік соғысқа жаппай шақырылды, бұл қақтығыс олардың жас тобының өміріндегі шешуші сәт ретінде қарастырылды. Жас әйелдер де соғысқа үлес қосты және соғыстан зардап шекті, ал содан кейін саяси және өмірдің басқа салаларында үлкен еркіндік алды. Жоғалған ұрпақ испан қызыл жотал пандемиясына да осал болды және «Қызыл жиырма жылдықтар» деп аталған кезеңде, әсіресе ірі қалаларда көптеген мәдени өзгерістердің қозғаушы күшіне айналды. Өмірдің ортасында олар Ұлы депрессияның экономикалық салдарына тап болды және көбінесе өз ұлдарының Екінші дүниежүзілік соғыс майдандарына кететінін көрді. Дамыған елдерде олар соғыстан кейінгі онжылдықтарда зейнеткерлікке шығып, орташа өмір сүру ұзақтығына жетті, бірақ кейбіреулері бұл көрсеткіштен асып кетті. 19-шы ғасырда туған соңғы адам 117 жасында 2018 жылы қайтыс болған Наби Таджима болды. Көптеген мүшелері Ұлы ұрпақ пен Тыныш ұрпақтың ата-аналары болды.
The Lost Generation is the demographic cohort that reached early adulthood during World War I, and preceded the Greatest Generation. The social generation is generally defined as people born from 1883 to 1900, coming of age in either the 1900s or the 1910s. The term is also particularly used to refer to a group of American expatriate writers living in Paris during the 1920s. Gertrude Stein is credited with coining the term, and it was subsequently popularised by Ernest Hemingway, who used it in the epigraph for his 1926 novel The Sun Also Rises: "You are all a lost generation." "Lost" in this context refers to the "disoriented, wandering, directionless" spirit of many of the war's survivors in the early postwar period. In the wake of the Industrial Revolution, Western members of the Lost Generation grew up in societies that were more literate, consumerist, and media saturated than ever before, but which also tended to maintain strictly conservative social values. Young men of the cohort were mobilized on a mass scale for World War I, a conflict that was often seen as the defining moment of their age group's lifespan. Young women also contributed to and were affected by the war, and in its aftermath gained greater freedoms politically and in other areas of life. The Lost Generation was also heavily vulnerable to the Spanish flu pandemic and became the driving force behind many cultural changes, particularly in major cities during what became known as the Roaring Twenties. Later in their midlife, they experienced the economic effects of the Great Depression and often saw their own sons leave for the battlefields of World War II. In the developed world, they tended to reach retirement and average life expectancy during the decades after the conflict, but some significantly outlived the norm. The last surviving person who was known to have been born during the 19th century was Nabi Tajima, who died in 2018 at age 117. Most members were parents of the Greatest Generation and Silent Generation.
Терминология
Бірінші аталатын ұрпақ, "Жоғалған ұрпақ" термині Бірінші дүниежүзілік соғыс шамасында есейген жастарға қолданылады. Еуропада олар көбінесе Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған жылға орай "1914 жылғы ұрпақ" деп аталады. Францияда оларды кейде Génération du feu, "(оқ) атыс ұрпағы" деп атаған. Ұлыбританияда бұл термин бастапқыда соғыста қаза тапқандарды білдірген, көбінесе пропорционалдық емес түрде қайтыс болған жоғары топтың құрбандарына сілтеме жасаған, елдің болашақ элитасын жоқ қылған. Көптеген адамдар "жастық гүлдері мен халықтардың ең жақсы ер азаматтары қырқылып кетті" деп ойлады, мысалы, ақын Исаак Розенберг, Руперт Брук, Эдвард Томас және Уилфред Оуэн, композитор Джордж Баттерворт және физик Генри Мозли сияқты көрнекті қаза болғандар.
Күн мен жас аралығы анықтамасы
Авторлар Уильям Штраус және Нил Хоу жоғалған ұрпақты 1883-1900 жылдары туған, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және "Қырылдап тұрған жиырма жылдар" дәуірінде есейген адамдар тобы деп сипаттайды.
Отбасылық өмірі мен тәрбие
Жоғалған ұрпақ өскен кезде, отбасының идеалды құрылымы деп, әдетте, үйдің еркегінің асыраушы болып, басты билікке ие болуы, ал оның әйелі үй шаруасын және балаларды тәрбиелеуге өзін толық арнауы көрінетін. Көптеген, тіпті жағдайы нашар отбасылар да осы идеалға ұмтылуға тырысты. Көп жағдайда үш буынның мүшелері бір үйде бірге тұрып өмір сүрген. Әлдеқандай бай отбасыларда да үй қызметшілері болған, олардың саны отбасының әл-ауқатына қарай, бір қызметші қыздан бастап, үлкен топқа дейін жете берген. 19-шы ғасырдың соңына қарай балалардың қауіпсіздігіне қоғамдық назар күшейді, балаларды зорлық-зомбылықтан қорғау мақсатында заңдар қабылданып, қоғамдық ұйымдар құрылды. Мемлекет жеке тұрғын үйлерге және отбасылық өмірге араласуға заңдық құқық алып, кәмелетке толмағандарды зияннан қорғауға кірісті. Дегенмен, балаларды жаман мінез-құлқы үшін жазалау, оларды ұру – тек қана кең таралған құбылыс емес, сонымен қатар жауапты тәрбиешінің міндеті саналған.
Денсаулық сақтау және өмір сүру жағдайлары
Қалалық аумақтардан адам қалдықтарын шығаруға арналған кәріз жүйелері 19-ғасырдың соңында өнеркәсіптік қалаларда кеңінен таралды, бұл холера сияқты аурулардың таралуын азайтуға көмектесті. Сондай-ақ, ішуге арналған судың сапасы бойынша заңдық стандарттар да енгізіле бастады. Дегенмен, электр энергиясын енгізуі баяу болды, ал "жоғалған ұрпақтың" қалыптасу кезеңінде газ шамдары мен шамырақтар әлі де ең көп қолданылатын жарықтандыру түрі болды. Балалардың өлім-жітімі туралы статистиканың көлемі шектеулі болғанымен, Ауруларды бақылау және алдын алу орталығы 1900 жылы американдық он сәбидің бірі алғашқы туған күніне дейін қайтыс болғанын хабарлайды. Ұлыбританиядағы деректерге сәйкес, 19-ғасырдың соңғы жылдары бес жасқа дейінгі балалардың өлім-жітімі төрт туған баланың бірінен аспайтын деңгейде тұрақтанды. 1800 жылы үштен бір бөлігін құраған балалардың өлім-жітімі келесі жүз жыл ішінде жалпы алғанда төмендеді, бірақ 20-ғасырдың бірінші жартысында ең күрт төмендеп, 1950 жылы жиырмадан бірден азыраққа жетті. Бұл "жоғалған ұрпақтың" өкілдері ата-аналары мен әже-шешелеріне қарағанда ертерек қайтыс болу ықтималдығы аз екенін, бірақ бірнеше онжылдықтан кейін туған балаларға қарағанда әлдеқайда жоғары екенін білдіреді.
Сауаттылық және білім беру
Зауыттардағы бала еңбегін шектеу туралы заңдар 1840 жылдан бастап қолданыла бастады және 19 ғасырдың соңына қарай Батыс әлемінің көп бөлігінде балалық шақтың кем дегенде бірнеше жылына міндетті білім беру енгізілді. 1900 жылы Америка Құрама Штаттарында сауатсыздық деңгейі 11%-дан төмен, Ұлыбританияда шамамен 3%-ға, ал Германияда 1%-ға дейін төмендеді. Дегенмен, сауатсыздық және мектептердің жетіспеушілігі Шығыс және Оңтүстік Еуропаның кейбір аймақтарында қаттырақ сезілді. Осы кезеңдегі мектептер қатаң тәртіпке баса назар аударып, оқушылардан ақпаратты жаттап алуды күтетін. Мұғалімдердің жетіспеушілігін толықтыру үшін үлкен оқушылар көбінесе кішілеу әріптестерін бақылауға және оқытуға жұмылдырылатын. Мектептердің өсуімен бірге балаларды жас топтары бойынша сыныптарға бөлу жиі кездесетін болды. Алайда, ғасыр басында Батыс елдерінің балалары үшін бастауыш білімге қол жеткізу жеңілдегенімен, орта білім алу әлі де үлкен мүмкіндік саналды. 1900 жылы американдық он төрттен он жеті жасқа дейінгі жастардың тек 11%-ы ғана орта мектепке түскен, ал 1910 жылға қарай бұл көрсеткіш маргіналды ғана өсті. Мектепті бітіру жасы ресми түрде 1900 жылы 14 жас деп белгіленгенімен, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін британдық балалардың көпшілігі жергілікті билік органдарының ережелерімен 12 немесе 13 жасында мектепті тастауға құқылы болды. XIX ғасырдың соңында канадалық балалардың тоғыз немесе он жасында мектепті тастауы жиі кездесетін жағдай еді.
Бос уақыт пен ойын
1890 жылдары балалар ойыншықтары жаппай өндіріске көшті. 1893 жылы британдық «Уильям Британия» ойыншықтар компаниясы ойыншық солдаттарды жасау әдісінде революция жасады – қуыс құю арқылы солдаттарды бұрынғыдан арзан әрі жеңіл етіп шығарды. Бұл металл ойыншық солдаттардың, бұрын тек бай отбасылардың ұлдарына ғана қолжетімді болған, Виктория және Эдвард дәуірінің соңында кең танылуына әкелді. Көше сатушыларының арзан бағамен сатқан қуыршақтары қыздардың арасында танымал болды. Тедди-аюлар алғаш рет 1900 жылдардың басында пайда болды. Көше сатушылары бір теңгеге қалайымен жалаталған ойыншықтарды да сататын. 20 ғасырдың басында Батыс елдерінің кейбір аймақтарында жылдам өсіп келе жатқан өнеркәсіптік қалаларда халыққа арналған кеңістіктерді қамтамасыз ету мақсатында қоғамдық саябақтар салу қарқынды түрде дамыды. Олар түрлі әлеуметтік топтан шыққан балалардың бірге ойнауына және әрекеттесуіне, кейде арнайы құрылған жайларда мүмкіндік берді. Сондай-ақ, концерттер мен қойылымдар жиі өткізілетін.
Халықтық мәдениет және бұқаралық ақпарат құралдары
XIX ғасырдың ортасынан бастап, бұрын негізінен оларды қол жеткізе алатын аз ғана адамдарға бағытталған әртүрлі журналдар халық арасында кеңінен танымал бола бастады. Ғасырдың соңында жас ұлдарға арналған журналдардың танымалдылығы ғана емес, сонымен қатар қыздарға арналған салыстырмалы түрде жаңа жанр да дамыды. 1895 жылы Парижде төлем төлеп кино көрушілерге алғаш рет қозғалатын сурет көрсетілген кезде кино өнерiнiң дамуында маңызды кезеңге жетілді. Алғашқы фильмдер өте қысқа болды (әдетте жаңалықтар, комедиялық шағын очерктер және қысқа деректі фильмдер түрінде). Оларда дыбыс болмаған, бірақ музыка, лекциялар және көрермендердің белсенді қатысуымен көрсетілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін айқын кино индустриясы қалыптасты.
Бірінші дүниежүзілік соғыстағы әскери қызмет
Жоғалған ұрпақ ең алдымен Бірінші дүниежүзілік соғыста шайқасқан топ ретінде танымал. Бірінші дүниежүзілік соғыста 70 миллионнан астам адам жұмылдырылды, олардың шамамен 8,5 миллионы қаза тапты және 21 миллионы жарақат алды. Шамамен 2 миллион сарбаз аурудан көз жұмған, ал жеке шайқастарда жүз мыңдаған адам қаза болды. Жұмылдырылғандардың 60 миллионы Еуропа құрлығынан шыққан. Ұлыбританияның 46 миллиондық халқының ішінде 5 миллионға жуық британдық ер адам Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті. Бұдан өзге, елдер өздерінің отарлық империяларынан да көптеген адамдарды тартты. Ұлыбританиядан тыс Британ империясының аймақтарынан 3 миллион адам британдық армияда сарбаз бен жұмысшы ретінде қызмет етті, ал Франция өз колонияларынан 475 000 сарбазды жұмылдырды. Соғысқа қатысқан басқа елдердің қатарында 4 миллион адамнан тұратын АҚШ және 2 850 000 сарбазды жұмылдырған Осман империясы бар. Өлім-жітімнің ауқымынан бөлек, соғыс көптеген аман қалғандарға терең әсер етті, көптеген жас жігіттерге ауыр психикалық денсаулық проблемалары мен дене мүгелігін қалдырды. Соғыс сонымен қатар көптеген сарбаздардың шындыққа деген сезімін де күңкірттеді, олар соғысқа сеніммен барды, шайқас пен қиындықтар – құтқарылу мен ұлылыққа жетелейтін жол деп ойлады. Бірақ жылдар бойы ауырсыну, азап және жоғалту жақсы болашаққа апармағанда, көптеген адамдар терең көңіл көшіп, ашуланды.
1910 және 1920 жылдардағы жас әйелдер
Бірінші дүниежүзілік соғыста майдан шебінде тек ер адамдар болғанымен, әйелдер соғысқа басқа да жолдармен үлес қосты. Көптеген әйелдер ауыр өнеркәсіп сияқты ерлер басым болған салалардағы бос қалған жұмыстарды иеленді, ал кейбіреулері тіпті соғысқа қатыспайтын әскери міндеттерді де атқарды. Көптеген, әсіресе жағдайы жақсы әйелдер, соғысқа көмектесу немесе жараланғандар мен босқындар сияқты соғыстан зардап шеккендерге көмек көрсету үшін ерікті жұмыстарға қатысты. Көбінесе олар тұңғыш рет қолмен жұмыс істеді. Дегенмен, әйелдер рөлінің өзгеруі ерлер мен әйелдердің бірдей жауапкершілікке ие болуы қоғам құрылымын бұзады деген қорқынышқа әкелді, сондай-ақ жұмыс үшін бәсекелестік күшейіп, ерлер жұмыссыз қалып, жалақылары төмендеуі мүмкін деген алаңдаушылық туды. Соғыс аяқталғаннан кейін көптеген әйелдер соғыс кезінде алған жұмыстарын тастауға мәжбүр болды. Соғыс жоғалған ұрпақтың әйел мүшелерінің өміріне де елеулі әсер етті. Көптеген әйелдер соғыста күйеулерінен айырылды, бұл көбінесе отбасының негізгі күнкөріс көзінен айырылуды білдірді. Алайда, соғыс жесірлері көбінесе зейнетақы және балаларын асырауға қаржылай көмек алды. Экономикалық қолдау болғанымен, жалғыз отбасын тәрбиелеу көбінесе қаржылық қиындықтарға және эмоционалдық жүктемеге ұшырады, ал әйелдер қайтадан тұрмысқа шыққан немесе қоғамдыққа ұнамайтын мінез-құлық көрсеткені үшін зейнетақыларынан айырылуы мүмкін еді. Кейде қайғы мен басқа да қысымдар жесірлерді ішімдікке құмарлыққа, депрессияға немесе өзіне-өзі зиян келтіруге итермеледі. Сонымен қатар, Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан ер адамдардың көп саны соғыс басталған кезде әлі үйленбеген көптеген жас әйелдердің тұрмысқа шығуына кедерілді, бұл олардың тәуелсіздікке ие болуы мен мансапты бастауына мүмкіндік берді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Батыс әлемінде әйелдердің саяси құқықтарын кеңейту үдеді, ал үйленбеген әйелдер үшін жұмыс мүмкіндіктері артты. Осы кезеңде халық арасында жаңа үлгідегі жас әйел – «флэппер» пайда болды, олар бұрынғы әлеуметтік нормаларға қарсы шығуларымен танымал болды. Олар бірнеше жыл бұрынғы әйелдермен салыстырғанда ерекше сыртқы түріне ие болды, шаштарын қысқа қырқып, көбірек макияж жасап, қысқа көйлектер киді, сондай-ақ еркіндік пен той-қуанышқа толы жаңа мінез-құлық кодексін қабылдады.
Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдары
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін саяси жағдайда маңызды өзгерістер болды, оның ішінде республикалық идеяларға бет бұру, бұрын ірі империялардың құрамында болған көптеген жаңа, салыстырмалы түрде шағын ұлттық мемлекеттердің құрылуы және жұмысшы табы мен әйелдер сияқты топтар үшін сайлау құқығының кеңеюі. Франция мен Ұлыбритания жауларынан аумақтар алды, ал соғыс пен Еуропа империяларына тигізген зардабы АҚШ-тың әлемдік үстемдікке қол жеткізу жолындағы маңызды қадамдар саналды. Германия және Италия халқының бейбіт келісімге наразылығы – біріншісінен тым көп алып қойылды немесе екіншісіне жеткілікті берілмеді деген көзқарасы фашистік қозғалыстарға күш берді, ол ақырында осы елдерді тоталитарлық диктатураларға айналдырды. 1917 жылғы революциядан кейінгі жылдары Ресей ауру-сырқау, ашаршылық, террор және азаматтық соғысқа ұшырады, бұл Кеңес Одағының құрылуымен аяқталды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде саяси зорлық-зомбылық пен экономикалық тұрақсыздық жалғасты. Кейін, әсіресе ірі қалаларда, 1920-ші жылдардың көп бөлігі гүлденген кезең деп есептеледі, онда «Жоғалған ұрпақ» өмір бойы бастан өткерген қиындықтар мен алабалықтан қашып, ата-аналарының әлеуметтік және мәдени нормаларына қарсы шықты.
Саясат және экономика
Бұл үміт дарыған кезең ұзаққа соқпады, өйткені 1929 жыл Ұлы депрессияның басталуын көрді, ол 1930 жылдар бойына жалғасып, Батыс индустриялық елдер тарихындағы ең ұзақ және ауыр қаржылық құлдырауға айналды. Дағдарыс АҚШ-та басталса да, ол бүкіл әлемде жұмыссыздықтың күрт өсуіне, экономикалық өнімнің азаюына және дефляцияға алып келді. Депрессия Германияда нацизмнің күшеюіне және Еуропа құрлығында үстемдік орнатуға бағытталған оның әрекеттеріне де ықпал етті, бұл соңынан Еуропада Екінші дүниежүзілік соғысқа әкелді. Сонымен қатар, 1930 жылдары аз зақымданған Жапон империясы өз империясын кеңейтуге кірісіп, Қиыр Шығыстағы қақтығыстарға себеп болды, ал кейбір ғалымдар Екінші дүниежүзілік соғыс 1931 жылдан бастау алғанын айтады.
Халықтық ақпарат құралдары
1930 жылдары радионың танымалдылығы артып, онжылдықтың соңына қарай Батыс елдерінің көптеген үйлерінде радио тыңдау мүмкіндігі болды. Хабарлардың ішінде көркем фильмдер, музыка және спорт жарыстары болды. Білім беру хабарлары да жиі таратылды. Радио жаңалықтардың көзі ретінде қызмет етті, әсіресе сол дәуірдегі автократтық режимдер үшін саяси насихат құралы болды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, "Жоғалған буын" өмірінде екінші рет ірі әлемдік соғысқа қатысты, және енді көбінесе ұлдарының соғысқа аттануын көруге мәжбүр болды.
Өмірдің кейінгі кезеңдері
Батыс елдерінде "жоғалған ұрпақ" шамамен 1950-1960 жылдар шамасында еңбек өмірінің соңына жетті. Бірінші дүниежүзілік соғыста күрескендер үшін әскери қызмет, көп жылдар өткен соң да, өмірлерінің шешуші сәті ретінде қарастырылды. Осы кезеңдегі зейнеткерлік хабарламаларында әдетте ер адамның Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі туралы мәліметтер келтірілетін. Елдер арасында және жылдар бойынша шамалы айырмашылықтар болғанымен, 1950-1960 жылдар мен 1970 жылдардың басында дамыған елдердегі орташа өмір күтілуі 70 жасқа жуық болатын. Дегенмен, "жоғалған ұрпақтың" кейбір өкілдері бұл көрсеткіштен бірнеше ондаған жылдарға асып кетті. 19 ғасырда туған соңғы тірі адам – Наби Таджима 2018 жылы қайтыс болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен соңғы ардагер Флоренс Грин 2012 жылы, ал соғыс қимылдарына қатысқан соңғы ардагер Клод Шоулс одан бір жыл бұрын қайтыс болды. Алайда, бұл екеуі де 1902 және 1901 жылдары туған, ол "жоғалған ұрпақтың" әдеттегі туған жылдарынан тыс жатады.
Әдебиетте
Хемингуэй мен Штайн қайтыс болғаннан кейін жарық көрген "Қозғалмалы мейрам" (1964) атты мемуарларында Эрнест Хемингуэй Гертруда Штайн бұл сөздерді Штайнның машинасына қызмет көрсеткен француз гаражының иесінен естігенін жазады. Бір жас механик машинаны жеткілікті тез жөндеп бере алмағанда, гараж иесі жігітке: "Сендердің бәрің де жоғалған ұрпақсыңдар!" - деп айқайлады. Хемингуэйге бұл оқиғаны айтып бергенде, Штайн: "Сен де солайсың. Соғыста қызмет еткен жастардың бәрі де солайсыңдар. Сендер жоғалған ұрпақсыңдар". Хемингуэй бұл сөз тіркесін сол кездегі кеңесшісі және демеушісі болған Штайнға жатқызады. 1926 жылы Хемингуэйдің "Күн де туады" романы жарық көргеннен кейін бұл термин кеңінен танылды; бұл роман соғыстан кейінгі эмигрант ұрпақтың символы болып табылады. Алайда Хемингуэй кейіннен өзінің редакторы Макс Перкинске "кітаптың мәні" ұрпақтың жоғалғаны емес, "жер мәңгілік" екенін жазды. Хемингуэй "Күн туады" романының кейіпкерлері "жараланған" болуы мүмкін, бірақ жоғалған жоқ деп сенді. Осы екіұштылыққа сәйкес, Хемингуэй "Жоғалған Ұрпақ" романына екі қарама-қарсы эпиграфтың бірі ретінде қолданады. "Қозғалмалы мейрам" еңбегінде Хемингуэй: "Мен Стейн ханымның гараж иесінен келтірген сөздерін, Екклесиаст кітабынан келтірген сөздермен теңестіруге тырыстым" деп жазады. Бірнеше жолдан кейін соғыстың қауіп-қатері мен шығындарын еске түсіріп, ол былай деп қосты: "Мен Мисс Стейн мен Шервуд Андерсонды және эгоизм мен ақыл-ойдың жалқаулығын тәртіпке қарсы қойдым және 'кім кімді жоғалған ұрпақ деп атайды?' – деп ойладым".
Тақырыптар
Жоғалған ұрпақ әдебиетшілерінің жазбалары көбінесе жазушылардың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы және одан кейінгі жылдардағы тәжірибелеріне қатысты болды. Олардың шығармалары өз өмірлерінің мифологиялық бейнелерін пайдалану арқасында автобиографиялық сипатқа ие деп айтылады. Авторлардың туындыларында жиі кездесетін тақырыптардың бірі – ыдырау мен байлардың беймәлім тіршілік салты. Хемингуэй де, Ф. Скотт Фицджеральд та «Күн де шығады» және «Ұлы Гэтсби» романдары арқылы осы тақырыпты қамтыды. Бұл авторлардың шығармаларында тағы да жиі кездесетін тақырып – американ арманының өлімі, ол көптеген романдарынан көрініс береді. Бұл, әсіресе «Ұлы Гэтсби» романында айқын байқалады, онда Ник Карравей кейіпкері өзін қоршаған сыбайлас жемқорлықты сезінеді.
Белгілі тұлғалар
Жоғалған ұрпақтың көрнекті өкілдеріне Ф. Скотт Фицджеральд, Гертруд Стайн, Эрнест Хемингуэй, Т. С. Элиот, Езра Паунд, Жан Рис, Генри Стратер және Сильвия Бич кіреді.