Ағылшындағы Долмен: Кіші Киттің үйі және саналмайтын тастар
Little Kit's Coty House
Англиядағы ежелі заманғы Дольмен: Кітс Коти Хаусы – б.з.д. 4000 ж. салынған неолиттік кезеңнің маңызды ескерткіші. Археологиялық зерттеулер, тарих, Медуэй Мегалиттері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы Дольмен
Dolmen in England
Кішкентай Киттің Коти үйі, сондай-ақ Төменгі Киттің Коти үйі және Сансыз тастар деп те аталады, ол оңтүстік-шығыс Англия графтығы Кенттегі Айлсфорд ауылының жанында орналасқан камералы ұзын қабір. Б.з.д. 4000 жыл шамасында, британдық тарихқа дейінгі ерте неолит кезеңінде салынған, қазіргі күні ол қираған күйінде сақталған. Археологтар ескерткіштің Еуропадан Ұлыбританияға егіншілік енгізілгеннен кейін көп ұзамай мал өсіруші қауымдар салғандығын анықтады. Киттің Коти үйі неолиттік Еуропада кеңінен таралған ұзын қабірлер салу сәулеттік дәстүрінің бір бөлігі болғанымен, ол Медуэй өзені маңында жасалған қабірлердің жергілікті аймақтық түріне жатады, қазір ол Медуэй мегалиттері деп белгілі. Олардың ішінде Киттің Коти үйі мен Тас-көбіне жақын орналасқан. Медуэйдің батысында тағы үш сақталған ұзын қабір бар: Аддингтон ұзын қабірі, Каштандар ұзын қабірі және Колдрум ұзын қабірі. Қазір жартылай көмілген сарсен тастарының үйіндісі, ол Колдрум тастары сияқты қабір болған деп есептеледі. Атау, құлаған қабірдің тас үйіндісін санау мүмкін болмағандығына байланысты пайда болған, және оған тырысқандардың тағдыры туралы әртүрлі әңгімелер айтылады. Коссингтон да неолит дәуірінен қалған жақын маңдағы тағы бір орын болуы мүмкін. Әртүрлі дереккөздерге сәйкес, онда 19 мен 21 арасында тас бар. Олар XVII ғасырда, ешқандай антиквариаттық қызығушылық тумай тұрып, құлатылған. Уильям Стукли XVIII ғасырда зақымдалған қабірдің жоспарын қайта құруға тырысты. 1989 жылғы археологиялық зерттеулер қабірді жабу үшін материал алу үшін әдетте қазылатын, қоршаған карьерлік арықтың нақты дәлелін таппады.
Little Kit's Coty House, also known as Lower Kit's Coty House and the Countless Stones, is a chambered long barrow located near to the village of Aylesford in the southeastern English county of Kent. Constructed circa 4000 BCE, during the Early Neolithic period of British prehistory, today it survives in a ruined state. Archaeologists have established that the monument was built by pastoralist communities shortly after the introduction of agriculture to Britain from continental Europe. Although representing part of an architectural tradition of long barrow building that was widespread across Neolithic Europe, Kit's Coty House belongs to a localised regional variant of barrows produced in the vicinity of the River Medway, now known as the Medway Megaliths. Of these, it lies near to both Kit's Coty House and the Coffin Stone on the eastern side of the river. Three further surviving long barrows, Addington Long Barrow, Chestnuts Long Barrow, and Coldrum Long Barrow, are located west of the Medway. Now a jumble of half buried sarsen stones it is thought to have been a tomb similar to that of the Coldrum Stones. The name is derived from the belief that the chaotic pile of stones from the collapsed tomb were uncountable and various stories are told about the fate of those who tried. Another nearby site that may have been Neolithic is at Cossington. There are between 19 and 21 stones depending on the authority. They were pushed over in the seventeenth century seemingly before any antiquarian interest was taken in them. William Stukeley attempted to reconstruct the damaged tomb in plan in the eighteenth century. Archaeological evaluation trenching in 1989 found no clear evidence of any surrounding quarry ditch which would normally have been excavated to provide material for a covering barrow.
Атауы және орналасқан жері
Кішкентай Киттің Коти үйі Төменгі Китс Коти және Сансыз тастар деп те аталады. Бұл орын темір қоршаумен қоршалған және келушілер үшін үнемі ашық. Бұл Медуэй Мегалиттерінің тағы бірі – Киттің Коти үйінен оңтүстікке қарай орналасқан. Ол Айлсфордтан солтүстік-шығысқа қарай шамамен орналасқан және Рочестер жолынан көрсетілген.
Little Kit's Coty House is also known as Lower Kits Coty, and as the Countless Stones. The site is enclosed in iron railings and permanently open to visitors. It is approximately south of another of the Medway Megaliths, Kit's Coty House. It is about northeast of Aylesford, and is signposted from the Rochester Road.
Контекст
Ерте неолит дәуірі – Ұлыбритания тарихындағы революциялық кезең. Б.з.д. 4500 және 3800 жылдар аралығында өмір салты кеңінен өзгерді, себебі Британ аралдарындағы қауымдар ауыл шаруашылығын негізгі күнкөріс түрі ретінде қабылдады, бұрынғы мезолиттік кезеңді сипаттаған аңшы-жинақшы өмір салтын тастады. Бұл континенттік Еуропалық қоғамдармен байланыс арқылы болды, бірақ бұл өзгеріске мигранттардың көптеп келуі әсер еткені ме, әлде континенттен ауыл шаруашылығы технологияларын қабылдаған жергілікті мезолиттік британдықтардың ықпалы болғаны ма, әлі анық емес. Қазіргі Кент аймағы, Теміз өзенінің сағасында орналасқандығы және континентке жақындығы себепті, континенттік еуропалық қоныс салушылар мен келушілер үшін маңызды болды. Британияның көп бөлігі орманды болды; Кентте кең ауқымды орманды тазарту тек Кейінгі қола дәуірінде (б.з.д. 1000-700 жылдар шамасында) жүрді. Медуэй өзені маңындағы, шамамен тас дәуіріне жататын Ақ жылқы тасының жанындағы экологиялық деректер, бұл аймақтың ерте неолитте де көбінесе орманды болғанын, емен, терек, жаңғақ/көлілді және миндаль туыстас өсімдіктерден тұратын ормандармен жабылғанын көрсетеді. Британияның көп бөлігінде осы кезеңнен дәнді дақылдарға немесе тұрақты тұрғын үйлерге қатысты айғақтар аз, археологтарды аралдың ерте неолиттік экономикасы негізінен мал шаруашылығына – мал өсіруге негізделген, көшпелі немесе жартылай көшпелі өмір салған адамдар болды деген сенімге жеткізеді.
The Early Neolithic was a revolutionary period of British history. Between 4500 and 3800 BCE, it saw a widespread change in lifestyle as the communities living in the British Isles adopted agriculture as their primary form of subsistence, abandoning the hunter gatherer lifestyle that had characterised the preceding Mesolithic period. This came about through contact with continental European societies, although it is unclear to what extent this can be attributed to an influx of migrants or to indigenous Mesolithic Britons adopting agricultural technologies from the continent. The region of modern Kent would have been key for the arrival of continental European settlers and visitors, because of its position on the estuary of the River Thames and its proximity to the continent. Britain was then largely forested; widespread forest clearance did not occur in Kent until the Late Bronze Age (c.1000 to 700 BCE). Environmental data from the vicinity of the White Horse Stone, a putatively prehistoric monolith near the River Medway, supports the idea that the area was still largely forested in the Early Neolithic, covered by a woodland of oak, ash, hazel/alder and amygdaloideae. Throughout most of Britain, there is little evidence of cereal or permanent dwellings from this period, leading archaeologists to believe that the island's Early Neolithic economy was largely pastoral, relying on herding cattle, with people living a nomadic or semi nomadic life.
Медуэй мегалиттері
Батыс Еуропа бойынша ерте неолитте адамдар алғаш рет монументалды құрылымдарды салған. Бұл құрылымдардың ішінде камералы ұзын дөңгелектер, төртбұрышты немесе сопақ пішінді топырақ үйінділері болды, олардың бірінде камера салынған. Кейбір камералар ағаштан салынған, ал басқалары ірі тастардан тұрғызылған, қазір олар "мегалиттер" деп аталады. Бұл ұзын дөңгелектер көбінесе қабірлер ретінде пайдаланылып, ішінде өлгендердің дене қалдықтары сақталған. Ерте неолитте адамдар көбінесе жалғыз жерленбеген, оның орнына өздерінің қауымдастарымен бірге ұжымдық жерлеу рәсіміне қатысқан. Бұл камералы қабірлер Батыс Еуропаның теңіз жағалауында, оңтүстік-шығыс Испаниядан Швецияның оңтүстігіне дейін, Британ аралдарының көп бөлігінде салынған. Сәулеттік дәстүр континенттік Еуропадан Ұлыбританияға біздің заманымыздан бұрынғы төртінші мыңжылдықтың бірінші жартысында келген. Қазіргі Түркиядағы Гёбекли Тепе сияқты олардан бұрын салынған тас ғимараттар болғанымен, камералы ұзын дөңгелектер адамзаттың тас пайдаланып салу дәстүрінің алғашқы және кең таралған үлгісін құрайды. Қазір бәрі де қираған күйде және бастапқы көрінісін сақтамаса да, салынған кезде Медуэй мегалиттері Ұлыбританиядағы ең ірі және көзге түсетін ерте неолиттік жерлеу ескерткіштерінің бірі болған. Медуэй өзенінің бойында, Солтүстік Даунс арқылы өтетін жерде орналасқан, олар Британ аралдарындағы мегалиттік ескерткіштердің ең оңтүстік-шығыс тобын және Шығыс Англиядағы жалғыз мегалиттік топты құрайды. Археологтар Брайан Филп пен Майк Дютто Медуэй мегалиттерін Кенттегі "ең қызықты және танымал" археологиялық орындар деп атады, ал археолог Пол Эшби оларды "Оңтүстік Англиядағы ең әсерлі және ұлы құрылыстар" деп сипаттады. Медуэй мегалиттерін екі бөлек топқа бөлуге болады: біреуі Медуэй өзенінің батысында, екіншісі Блю Белл төбесінде, екі топтың арасындағы қашықтық – және батыс тобына Колдрум Ұзын Дөңгелегі, Аддингтон Ұзын Дөңгелегі және Каштандар Ұзын Дөңгелегі кіреді. Шығыс тобы Смит мегалиті, Кит Коти үйі және Кіші Кит Коти үйінен тұрады, ал өзеннің шығыс жағындағы әртүрлі тастар, ең бастысы Табут тасы мен Ақ Жылқы тасы, сондай-ақ осындай құрылымдардың бөлігі болуы мүмкін. Олардың барлығы бір уақытта салынған ба, әлде бірінен соң бірі салынған ба белгісіз, сондай-ақ олардың әрқайсысы бірдей мақсатта қолданылған ба, әлде қолданылуында иерархия болған ба белгісіз. Медуэйдің ұзын дөңгелектерінің барлығы бірдей жалпы жоспарға сәйкес келеді және барлығы шығыстан батысқа қарай бағытталған. Олардың әрқайсысының үйіндісінің шығыс жағында тас камерасы болды және кіреберісінің екі жағында тас қасбеттері болған болуы мүмкін. Олардың ішкі биіктігі 3 метрге дейін жетеді, бұл оларды Ұлыбританиядағы көптеген басқа ұзын дөңгелектерден биік етеді. Камералар сарсеннен салынған, ол Кент аймағында кең таралған, тығыз, қатты және берік тас, ол эоцен дәуіріндегі құмнан пайда болған. Ерте неолиттік құрылысшылар жергілікті жерден тас блоктарын таңдап, содан кейін оларды ескерткіш салынатын жерге тасымалдаған. Медуэй мегалиттері арасындағы ортақ сәулеттік ерекшеліктер Британ аралдарындағы басқа жерде тікелей үлгілері жоқ, күшті аймақтық байланысты көрсетеді. Дегенмен, басқа аймақтық топтамалар сияқты, мысалы, Оңтүстік-Батыс Британиядағы Котсуолд-Северн тобы, әртүрлі ескерткіштерде әртүрлі ерекшеліктер бар, мысалы, Колдрумнің тікбұрышты пішіні, Каштан Ұзын Дөңгелегінің қасбеті және Аддингтон мен Кит Котидегі ұзын, тар үйінділер. Бұл айырмашылықтар қабірлердің пайдалану барысында өзгертілуіне және бейімделуіне байланысты болуы мүмкін, бұл жағдайда ескерткіштер жиынтық құрылымдар болар еді. Бұл ескерткіштерді салған адамдарға бұрыннан бар, олар білетін қабірлер әсер еткен болуы мүмкін. Бұл адамдар жергілікті жерде өскен бе, әлде Медуэй аймағына басқа жерден көшіп келген бе белгісіз. Олардың сәулеттік жобаларының стильдік талдауына сүйене отырып, археолог Стюарт Пиггот Медуэй мегалиттерінің жоспары Төмен елдер аймағында пайда болды деп ойлады, ал оның әріптесі археолог Глин Дэниел сол дәлелдер Скандинавияның ықпалын көрсетті деп сенді. Джон Х. Эванс олардың Германиядан шыққандығын, ал Рональд Ф. Джессап олардың Котсуолд-Северн мегалиттік тобынан пайда болғандығын айтты. Эшби олардың бір аймақта тығыз орналасуы континенттік Солтүстік Еуропаның мегалиттік қабір-ғибадатхана дәстүріне ұқсас екенін атап өтті және Медуэй мегалиттерінің ерте неолиттік Еуропа бойынша кең таралған дәстүрдің аймақтық көрінісі екенін баса айтты. Дегенмен, қолда бар дәлелдермен нақты шығу тегін көрсету мүмкін емес екенін де атап өтті.
Across Western Europe, the Early Neolithic marked the first period in which humans built monumental structures in the landscape. These structures included chambered long barrows, rectangular or oval earthen tumuli which had a chamber built into one end. Some of these chambers were constructed out of timber, although others were built using large stones, now known as "megaliths". These long barrows often served as tombs, housing the physical remains of the dead within their chamber. Individuals were rarely buried alone in the Early Neolithic, instead being interred in collective burials with other members of their community. These chambered tombs were built all along the Western European seaboard during the Early Neolithic, from southeastern Spain up to southern Sweden, taking in most of the British Isles; the architectural tradition was introduced to Britain from continental Europe in the first half of the fourth millennium BCE. Although there are stone buildings—like Göbekli Tepe in modern Turkey—which predate them, the chambered long barrows constitute humanity's first widespread tradition of construction using stone. Although now all in a ruinous state and not retaining their original appearance, at the time of construction the Medway Megaliths would have been some of the largest and most visually imposing Early Neolithic funerary monuments in Britain. Grouped along the River Medway as it cuts through the North Downs, they constitute the most southeasterly group of megalithic monuments in the British Isles, and the only megalithic group in eastern England. The archaeologists Brian Philp and Mike Dutto deemed the Medway Megaliths to be "some of the most interesting and well known" archaeological sites in Kent, while the archaeologist Paul Ashbee described them as "the most grandiose and impressive structures of their kind in southern England". The Medway Megaliths can be divided into two separate clusters: one to the west of the River Medway and the other on Blue Bell Hill to the east, with the distance between the two clusters measuring at between and The western group includes Coldrum Long Barrow, Addington Long Barrow, and the Chestnuts Long Barrow. The eastern group consists of Smythe's Megalith, Kit's Coty House, and Little Kit's Coty House, while various stones on the eastern side of the river, most notably the Coffin Stone and White Horse Stone, may also have been parts of such structures. It is not known if they were all built at the same time, or whether they were constructed in succession, while similarly it is not known if they each served the same function or whether there was a hierarchy in their usage. The Medway long barrows all conformed to the same general design plan, and are all aligned on an east to west axis. Each had a stone chamber at the eastern end of the mound, and they each probably had a stone facade flanking the entrance. They had internal heights of up to 10 feet (3 m), making them taller than most other chambered long barrows in Britain. The chambers were constructed from sarsen, a dense, hard, and durable stone that occurs naturally throughout Kent, having formed out of sand from the Eocene epoch. Early Neolithic builders would have selected blocks from the local area, and then transported them to the site of the monument to be erected. These common architectural features among the Medway Megaliths indicate a strong regional cohesion with no direct parallels elsewhere in the British Isles. Nevertheless, as with other regional groupings of Early Neolithic long barrows—such as the Cotswold Severn group in south western Britain—there are also various idiosyncrasies in the different monuments, such as Coldrum's rectilinear shape, the Chestnut Long Barrow's facade, and the long, thin mounds at Addington and Kit's Coty. These variations might have been caused by the tombs being altered and adapted over the course of their use; in this scenario, the monuments would be composite structures. The people who built these monuments were probably influenced by pre existing tomb shrines that they were already aware of. Whether those people had grown up locally, or moved into the Medway area from elsewhere is not known. Based on a stylistic analysis of their architectural designs, the archaeologist Stuart Piggott thought that the plan behind the Medway Megaliths had originated in the area around the Low Countries, while fellow archaeologist Glyn Daniel instead believed that the same evidence showed an influence from Scandinavia. John H. Evans instead suggested an origin in Germany, and Ronald F. Jessup thought that their origins could be seen in the Cotswold Severn megalithic group. Ashbee noted that their close clustering in the same area was reminiscent of the megalithic tomb shrine traditions of continental Northern Europe, and emphasised that the Medway Megaliths were a regional manifestation of a tradition widespread across Early Neolithic Europe. He nevertheless stressed that a precise place of origin was "impossible to indicate" with the available evidence.
Дизайн және құрылыс
2005 жылы Филп пен Дютто осы жерде шамамен 21 тас бар екенін байқады. Джессап оны "шатасқан топ" деп сипаттады, ал археолог Тимоти Чемпион оны "құлаған тастар жиынтығы" деп атады. Олардың көпшілігі бір кезде ұзын, тіктөртбұрышты топырақ үйіндісінің шығыс жағындағы камераның бөлігін құраған болуы мүмкін. Филп пен Дютто кейбір тастар ұзын шұңқырдың камерасынан, ал қалғандары оның алдыңғы жағынан алынған деп санайды, сонымен қатар қайсысы екенін анықтау "мүмкін" екенін қосты. Кішкентай Киттің Коти үйінен табылған сарсендер Медуэй мегалиттері арасындағы ең ірілерінің бірі болып саналады. Олардың өлшемдерін негізге алған Эшби камераның ұзындығы 5 метр, ені 2 метр, биіктігі 3 метр болғанын ұсынды. Оның сөзіне göre, ескерткішке шығыстан қарағанда тастардың бастапқы орналасқан жерінен солтүстікке қарай құлағаны анық көрінеді. Егер қазба жұмыстары толыққанды жүргізілсе, сарсен тастарының тұрған шұңқырларын анықтап, Chestnuts Long Barrow-дағыдай камераны қалпына келтіруге болады деп сенді. Джессап бастапқы құрылыстың пішінін анықтау "мүмкін емес" екенін айтты. Эшби бұл бір кезде Медуэй мегалиттерінің арасында "ең ірілерінің" бірі болуы мүмкін деп ойлады, Чемпион да келісіп, ұзын шұңқырдың ені кем дегенде және ұзындығы болуы мүмкін екенін мәлімдеді. Үйіндіге арық жасалып, кейіннен тау суымен толған болуы мүмкін.
In 2005, Philp and Dutto noted that there were about 21 stones at the site. Jessup called it a "confused group", while the archaeologist Timothy Champion termed it "a jumble". Many of these would have once formed part of a chamber at the eastern end of a long, rectangular earthen mound. Philp and Dutto believed that some of the stones were from the long barrow's chamber and others from its façade, adding that it was "just possible" to suggest which is which. The sarsens found at Little Kit's Coty House are among the largest known from the Medway Megaliths. Using their measurements as a basis, Ashbee proposed that the chamber would have been 17 feet (5 m) long, 8 feet (2 m) wide, and 9 feet (3 m) high. He suggested that, when the monument was viewed from the east, it became clear that the stones had fallen to the north from their original positions. He believed that if the site were fully excavated, the holes in which the sarsen stones originally stood could might be identified, allowing for the chamber to be reconstructed in a manner similar to that at Chestnuts Long Barrow. Jessup believed that it was "impossible to trace the form of the original structure". Ashbee thought it might have once been "one of the more massive" of the Medway Megaliths, with Champion concurring, suggesting that the long barrow would have been at least in width and possibly over in length. The mound may have been encircled by a ditch, since filled in by hillwash.
Мағынасы мен мақсаты
Британияның ерте неолит дәуіріндегі қауымдастықтар өлгендерді ритуалды түрде жерлеуге, мезолит дәуіріндегі ата-бабаларына қарағанда көбірек мән берген. Археологтар бұл құбылысты ерте неолиттік британдықтардың ата-бабаларға табынушылыққа берілуімен, өлгендердің рухтарына сенуімен және олардың тірі ұрпақтарының игілігі үшін табиғат күштерімен араласа алатынына нануымен байланыстырады. Археолог Робин Холгейт Медуэй мегалиттерінің жай ғана қабірлер емес, "оларды салған және пайдаланған қауымдар үшін әлеуметтік функцияны атқаратын қоғамдық ескерткіштер" екенін атап көрсетті. Сондықтан, ерте неолиттік адамдар қабірлерге – олардың ғибадатхана немесе киелі орын ретінде қызмет атқаруы мүмкін – өлгендерді құрметтеу және олардан көмек сұрау үшін ритуалдар өткізуге кіргені айтылады. Осы себепті тарихшы Рональд Хаттон осы ескерткіштерді "мазарлық киелі орындар" деп атады, олардың екі мақсатын көрсетеді. Британияда бұл қабірлер көбінесе көрнекті төбелер мен беткейлерде, мүмкін, әртүрлі аумақтардың шектесетін жерлерінде орналасқан. Археолог Каролина Малоун қабірлердің "аумақ, саяси адалдық, меншік және ата-бабалар" туралы ақпарат беретін әртүрлі жер белгілерінің бірі болғанын атап өтті. Көптеген археологтар осы мазарлық киелі орындардың әртүрлі тайпалар арасындағы аумақтық белгілер болғанын жақтайды, ал басқалары мұндай белгілердің көшпелі малшылар қоғамына көп пайдасы тимейтінін айтады. Оның орнына, олардың мал өткелдерін көрсететін белгілер екені ұсынылған. Археолог Ричард Брэдли осы ескерткіштердің құрылысы жерді бақылау және меншікке алу әрекетін көрсетеді, бұл аңшы-жинаушы мезолиттен ерте неолиттік малшылыққа өту нәтижесінде пайда болған ойлау жолының өзгеруін көрсетеді. Басқалар осы ескерткіштердің мезолиттік аңшылар мен жинаушылар қасиетті деп санаған жерлерде салынғанын болжайды.
Britain's Early Neolithic communities placed greater emphasis on the ritual burial of the dead than their Mesolithic forebears. Archaeologists have suggested that this is because Early Neolithic Britons adhered to an ancestor cult that venerated the spirits of the dead, believing that they could intercede with the forces of nature for the benefit of their living descendants. The archaeologist Robin Holgate stressed that rather than simply being tombs, the Medway Megaliths were "communal monuments fulfilling a social function for the communities who built and used them". Thus, it has been suggested that Early Neolithic people entered into the tombs—which doubled as temples or shrines—to perform rituals honouring the dead and requesting their assistance. For this reason, the historian Ronald Hutton termed these monuments "tomb shrines" to reflect their dual purpose. In Britain, these tombs were typically located on prominent hills and slopes overlooking the landscape, perhaps at the junction between different territories. The archaeologist Caroline Malone noted that the tombs would have served as one of various landscape markers that conveyed information on "territory, political allegiance, ownership, and ancestors". Many archaeologists have subscribed to the idea that these tomb shrines were territorial markers between different tribes; others have argued that such markers would be of little use to a nomadic herding society. Instead it has been suggested that they represent markers along herding pathways. The archaeologist Richard Bradley suggested that the construction of these monuments reflects an attempt to mark control and ownership over the land, thus reflecting a change in mindset brought about by the transition from the hunter gatherer Mesolithic to the pastoralist Early Neolithic. Others have suggested that these monuments were built on sites already deemed sacred by Mesolithic hunter gatherers.
Зақымдану және бұзылу
Ерте неолит кезеңінен сақталған барлық мегалитикалық қабірлер күтімсіздікке ұшырап, егіс шаруашылығының салдарынан зардап шеккен. Кішкентай Киттің Коти үйі бірнеше рет бұзылған. 1773 жылы Дугласқа шаруаның ескерткіштің тастарын жолға төсеу үшін бөлшектегені, бірақ тастар бұл үшін тым ірі болып шыққаны айтылды.
All the surviving megalithic tombs from the Early Neolithic period have suffered from neglect and the ravages of agriculture. Little Kit's Coty House has been damaged on more than one occasion. In 1773, Douglas was told that a farmer had dismantled the monument to use its stones for road metal but that the stones proved too large for this purpose.
Фольклор, халықтық дәстүр және қазіргі заманғы пагандық
1722 жылы антиквар Геркулес Айлвей досына, антиквар Уильям Стуклейге жазған хатында Төменгі Киттің Коти үйі мен Киттің Коти үйі Кенттің екі соғысқан патшасының қазасына орай салынған деген жергілікті нанымды айтты. Археолог және фольклоршы Лесли Гринселл сансыз тастар мотиві тек бөлме құлағаннан кейін ғана қолданылған деп есептеді, ол шамамен 1690 жылы болған деп болжады. Гринселлдің сөзіне қарағанда, ХХ ғасырдың ортасына дейін бұл халық әңгімесі сақталған, түрлі тастарға әкпен жазылған сандардың табылуы осыны көрсетеді. Медуэй мегалиттерінде бірнеше қазіргі заманғы неопаган діндері таралған, олардың ең танымалдары – друидтер. 2014 жылы осы друидтер арасында жүргізілген зерттеулер Кішкентай Киттің Коти үйінде друидтік амалдардың болғанын көрсетті, бірақ кем дегенде бір друид жақын жердегі қуат кабелінен келетін шуға байланысты онда ритуалдар өткізуді ұнатпады.
In 1722, the antiquarian Hercules Ayleway noted—in a letter written to his friend, the fellow antiquarian William Stukeley—a local belief that the Lower Kit's Coty House and Kit's Coty House were erected in memory of two contending kings of Kent who died in battle. The archaeologist and folklorist Leslie Grinsell believed that the countless stones motif would only have been applied to the site after the chamber had been toppled, something he suggested had occurred around 1690. Grinsell noted that as of the mid twentieth century, that folklore was still extant, citing the discovery of numbers written in chalk on the different stones. Several modern Pagan religions are practised at the Medway Megaliths, the most publicly visible of which is Druidry. Research conducted among these Druids in 2014 revealed that some Druidic activity had taken place at Little Kit's Coty House but that at least one Druid disliked performing rituals there because of the noise produced by nearby power cables.
Антикварлық және археологиялық зерттеулер
Джон Обри антиквары өзінің 1663-1693 жылдар аралығында жазылған «Monumenta Britannica» қолжазбасында Ұлыбританиядағы тарихи алдындағы кезеңге жататын көптеген орындарға сілтеме жасаған. Ол бұл қолжазбада Лондондағы Сент-Пол мектебінің директоры доктор Томас Гейлден алған хаттан үзінді келтіреді. Гейл хатында былай деп жазды: «Айлсфордқа жақын орналасқан осы [Киттің Коти үйі] жанындағы егістікте 13 немесе 14 үлкен тас бар; жетісі тік тұр, барлығы бір үлкен таспен жабылған, ал қалғандары құлап кеткен. Жергілікті халық бұл орынды Киттің Коти үйі деп те атайды». Обридің кітабы бірнеше ғасырдан кейін ғана жарық көрді, және Гейлдің хатынан кейінгі жылдары осы орынға одан әрі зақым келген болуы мүмкін. 1722 жылы антиквар Уильям Стукли бұл аймаққа келді. Осы кезде тастар бұзылған еді; Геркулес Айлвей сол жылы оған жіберген хатында бұл орынның шамамен отыз жыл бұрын бөлшектелгені көрінеді. Айлвей былай деп жазды: «Менің есте сақтағаным бойынша, қабырғаны құрайтын тастар бір-біріне тығыз жанасып, тігізілгендей болған, ал есік батыс жағында, жолға қарай орналасқан». Стукли осы орынның бірнеше суретін жасады, олар автор қайтыс болғаннан кейін жарияланды. 1722 жылғы қазан айында жасалған және қоғамдық суреттің негізі ретінде пайдаланылған суретте алдыңғы планға Кіші Киттің Коти үйі, ал артқы планға Киттің Коти үйі – оның обасымен бірге бейнеленген. Алайда, оның осы екі суретіндегі ескерткіштің бейнесі өзгеше, сондықтан олардың дұрыстығына сенімділік жоқ. Сондай-ақ, Стуклидің суреттеріндегі кіреберіс Айлвейдің айтуынша батыс жағында емес, бұл да қиындық тудырады. 1782 жылы Эдвард Хейстед осы орын туралы мәліметтерді жариялады, мүмкін, бұл ақпаратты Уильям Бойзден алған. Оның басылымында осы орынның гравюрасы бар; кейін Ашби бұл суреттің «романтикалық» екенін атап өтті. Хейстед бұл орынды қазына іздеушілердің зақымдағанын болжады. Сол ғасырдың соңында Кіші Киттің Коти үйі туралы У.Х. Ирландия мен Джон Торп жариялаған еңбектерінде де айтылған. Торп ескерткіштің тастары кемежайда төселген болуы мүмкін деген пікір білдірді. 1824 жылы «Gentleman's Magazine» журналында Эдвард Рудж осы орын туралы жазба жариялады. Ол осы орынның суретін де қосты. Ол бұл орынды «бес-алты кромлехтен тұратын друидтік ескерткіш» деп сипаттап, бір тастың астынан қазғанда адам сүйегі мен қару-жарақ табылғанын айтты. 1840 жылдары бұл орынды алғаш рет «Сансыз тастар» деп атаған бірнеше қысқаша сілтемелер пайда болды. 1840 жылдардың басында пастор Бил Пост Медуэй мегалиттерін зерттеді және оның нәтижелерін жарияланбаған қолжазбаға түсірді; оған Кіші Киттің Коти үйі де кірді. Ол Хейстед пен Торптың ескерткіштің қирауы туралы идеяларын жоққа шығарды, оның орнына қабір қуысы құлап, содан кейін ауа райының әсерінен камера қирағанын айтты. 1871 жылы Эдвин Дункин осы орынның жоспарын жариялады; оның жоспары Рудждікінен өзгеше, бұл аралықта орынға өзгерістер енгізілгенін көрсетеді. 1883 жылы осы орынға және Киттің Коти үйіне археолог Август Питт Риверс келді. Ол жер иесі Х.А. Брассимен сөйлесіп, екі орынды да 1882 жылғы Ежелгі ескерткіштерді қорғау туралы заңға сәйкес қорғау керектігіне көндірді. 1897 жылы бұл орын қорғалатын ескерткіш деп жарияланды, Киттің Коти үйінен екі жыл өткен соң. Осы арада 1893 жылы антиквар Джордж Пэйн өзінің «Collectanea Cantiana» еңбегінде осы ескерткішті атап өтті, оны «құлаған кромлех» деп сипаттап, жақын маңдағы әр түрлі мегалиттердің бар екенін атап өтті, бұл ескерткіштің бөлігі немесе басқа ұқсас, жойылған ескерткіш болуы мүмкін. 1907 жылы Ф.Дж. Беннетт «Сансыз тастардың эскиздік жоспарын» жариялады, ал 1908 жылы Джордж Клинч оның суретін жариялады. Клинчтің суретінде 1930 жылдарға дейін сақталған, бірақ кейіннен алынып тасталған орынға жақын орналасқан үлкен ағаштар бейнеленген. 1924 жылы Кент туралы жариялағанда археолог О.Г.С. Кроуфорд, ол кезде Ordnance Survey археологиялық офицері болып жұмыс істеді, Төменгі Киттің Коти үйін басқа Медуэй мегалиттерімен қатар тізімдеді, Беннетт оны Сансыз тастар деп атады. 1994 жылы осы орынның қасында құбыр орғылы қазылып, оның ішінде жер астындағы жер және тау асты суларынан ағып келген арық табылған.
The antiquarian John Aubrey referenced a range of prehistoric sites across Britain in his manuscript, Monumenta Britannica, written over the course of 1663 to 1693. In this manuscript, he quoted from a letter sent to him by Dr Thomas Gale, the Master of St Paul's School in London. In the letter, Gale reported that "In the field next to this [Kit's Coty House] nearer to Ailsford, are 13 or 14 great stones; seven standing, all covered with one large stone, the rest are fallen down. The people call this also Kit's Coty house." Aubrey's book was not published until several centuries later, and it is possible that the site was further damaged in the years following Gale's letter. The antiquarian William Stukeley visited the area in 1722. At this point the stones had already been pulled down; from a letter sent to him that year by Hercules Ayleway it appears that the chamber was dismantled around thirty years prior. Ayleway had written that "I have been informed by some who remember it standing that the stones which composed the wall did all of them joyn [sic] close together so as to touch each other, and the dore [sic] was on the west side thereof, next the road." Stukeley produced several illustrations of the site, which were published posthumously. One, produced in October 1722 and used as the basis for a public plate, includes Little Kit's Coty House as a cove in the foreground, while Kit's Coty House — including its barrow — can be seen in the background. However, his depiction of the monument differs in these two illustrations, rendering their accuracy unreliable. Also causing issues is that in Stukeley's illustrations, the chamber entrance is not at the western end, as Ayleway claimed it was. In 1782, Edward Hasted published details of the site, perhaps drawn from information supplied by William Boys of Sandwich. His publication included an engraving of the site; Ashbee later noted that this illustration was "romanticised". Hasted's suggestion was that the site had been damaged by treasure hunters. Later that century, mention of Little Kit's Coty House was also made in the published work of W. H. Ireland, and John Thorpe. Thorpe added the suggestion that the monument had been destroyed so that its stones could be used for dockyard paving. In an 1824 issue of the Gentleman's Magazine, a note on the site was published by Edward Rudge. He included an illustration of the site. Describing the site as "a Druidical monument consisting of five or six cromlechs", he added that digging beneath one of the stones had revealed human bone and armour. It is in the 1840s that several brief references to the site appeared which first called it the Countless Stones. In the early 1840s, the Reverend Beale Post conducted investigations into the Medway Megaliths, writing them up in a manuscript that was left unpublished; this included Little Kit's Coty House. He disputed both Hasted and Thorpe's ideas about how the monument had been destroyed, suggesting that instead a sepulchral cavity had given way, after which the impact of the weather brought the chamber crashing down. In 1871, Edwin Dunkin published a plan of the site; his differed from that of Rudge, perhaps reflecting the changes that had occurred at the site in the intervening period. In 1883, both this site and Kit's Coty House were visited by the archaeologist Augustus Pitt Rivers. He communicated with the landowner, H. A. Brassey, who believed that both sites should be protected under the new Ancient Monuments Protection Act 1882. In 1897, the site was declared a protected monument, two years after Kit's Coty House had. Meanwhile, in 1893, the antiquarian George Payne mentioned the monument in his Collectanea Cantiana, describing it as a "fallen cromlech" and noting that there were various other megaliths scattered in the vicinity, suggesting that these were part of the monument or another like it, since destroyed. In 1907, F. J. Bennett published a "Sketch Plan of the Countless Stones", and in 1908 George Clinch published a photograph of it. Clinch's photograph features the substantial trees located near the site which were still extant in the 1930s but were later removed. In his 1924 publication dealing with Kent, the archaeologist O. G. S. Crawford, then working as the archaeological officer for the Ordnance Survey, listed Lower Kit's Coty House alongside the other Medway Megaliths, like Bennett referring to it as the Countless Stones. In 1994, a pipe trench was cut alongside the site, during which evidence of a ditch below ploughsoil and hillwash was found.