Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неолиттік хендж және ағаш шеңбер монументі Стоунхендждің жанында
Neolithic henge and timber circle monument near Stonehenge
Вудхендж – Англияның Уилтшир графтығындағы Стоунхендж әлемдік мұражайы аумағында орналасқан неолиттік II сыныпты хендж және ағаш шеңбер монументі. Ол Стоунхенджден солтүстік-шығысқа қарай 3 шақырым (2 миль) жерде, Дуррингтон ауданында, Эймсбери қаласынан солтүстікке қарай орналасқан.
Woodhenge is a Neolithic Class II henge and timber circle monument within the Stonehenge World Heritage Site in Wiltshire, England. It is 2 mile (3 km) northeast of Stonehenge, in Durrington parish, just north of the town of Amesbury.
Ашылу
Вудхендж 1926 жылы эскадрон жетекшісі (кейін топ капитаны) Гилберт Инсалл, VC түсірген әуе суретінен анықталды деп саналады. Бұл осымен бірге Александр Киллер мен О.Г.С. Кроуфорд (Ординалық карталау қызметінің археологиялық маманы) жүргізіп жатқан Уэссекс аймағының әуе археологиялық зерттеу кезеңімен сәйкес келді. Кейбір деректерде осы Хенджді анықтау Кроуфордқа жатқызылса да, ол бұл жаңалықтың табылуын Инсаллға байланыстырады.
Woodhenge was believed to be identified from an aerial photograph taken by Squadron Leader (later group captain) Gilbert Insall, VC, in 1926, during the same period that an aerial archaeology survey of Wessex by Alexander Keiller and O. G. S. Crawford (Archaeology Officer for the Ordnance Survey) was being undertaken. Although some sources attribute the identification of the henge to Crawford, he credits the discovery
Күні
Қазбадан алынған қыш ыдыстар орта неолиттік кезеңнің жолақты өрнекті ыдыс-аяқ стилімен сәйкес келетіні анықталды, бірақ сондай-ақ кейінірек жасалған құмыра сынықтары да табылды. Осылайша, бұл құрылыс, әдетте "Белль-бикер" деп аталатын мәдени ұқсастықтар кезеңінде салынған болуы мүмкін. Белль-бикер мәдениеті неолиттің соңғы кезеңі мен Ұлыбританияның ерте қола дәуірін қамтиды және оның ерекше "белль-бикер" типті керамикалық ыдыстарымен қатар, неолиттің соңғы және қола дәуірінің ерте кезеңдеріне тән жергілікті ыдыс-аяқ стильдерін де қамтиды. Ағаш ескерткіш құрылысы бұрынғыға қарағанда, арық б.з.д. 2470-2000 жылдар аралығында салынған, бұл Стоунхендж тас шеңберінің салынуымен бірдей немесе сәл кейінгі уақытқа сәйкес келеді. Артефакттардың радиокөміртекпен талдауы көрсеткендей, бұл орын б.з.д. 1800 жылдары да пайдаланылған.
Pottery from the excavation was identified as being consistent with the grooved ware style of the middle Neolithic, although later beaker sherds were also found. Thus, the structure was probably built during the period of cultural similarities commonly known as the Beaker. The Bell Beaker culture spans both the Late Neolithic and Britain's early Bronze Age and includes both the distinctive "bell beaker" type ceramic vessels for which the cultural grouping is known, and other local styles of pottery from the Late Neolithic and Early Bronze Age. While construction of the timber monument was probably earlier, the ditch has been dated to between 2470 and 2000 BC, which would be about the same time as, or slightly later than, construction of the stone circle at Stonehenge. Radiocarbon dating of artefacts shows that the site was still in use around 1800 BC.
Құрылымы
Бұл жер алты концентрлік овал сақинадан тұрады, олардың ең шеткісі шамамен кең. Олар бірінші кезекте терең және дейін кең, жазық түбі бар бір арықпен, содан кейін шамамен кең және биік сыртқы төбемен қоршалған. Кейінгі теориялар бойынша, жылдар бойы топырақтың салмағы мен қысымы бас сүйегінің сынып қалуына себеп болуы мүмкін. Қазба жұмыстарынан кейін қалдықтар Лондонға апарылды, онда олар "Блитц" кезінде жойылды, осылайша одан әрі зерттеу мүмкін болмады. Каннингтон сондай-ақ арықтың шығыс бөлігінде, кіреберіске қарама-қарсы жағында қазылған қабірде бір жасөспірімнің бүгілген күйде жерленгенін тапты, бұл оларды физикалық және рухани тұрғыдан байланыстыруы мүмкін. Бір ұсыныс бойынша, тас емес, ағаш пайдалану өмір мен өлім арасындағы өзгеруге қатысты сенімдер мен амалдарда ерекше маңызға ие болуы мүмкін, бұл екі жерді бөлек "аумақтарға" бөлуге мүмкіндік берген. Бұл теориялар Вудхенджде ғана сойылған шошқалардың сүйектерінің табылуымен, той жасалғанына дәлелдермен расталды, ал Стоунхендж тек ата-бабалар рухтарының мекендейтін жері ретінде қалды, онда тірі адамдар болған жоқ. Осыған ұқсас бейнелер Мадагаскар аралындағы ритуалдық мегалиттік орындарда да кездеседі, бұл Вудхендж тұрғызылғаннан кем дегенде 4000 жыл өткен соң болды.
The site consists of six concentric oval rings of postholes, the outermost being about wide. They are surrounded first by a single flat bottomed ditch, deep and up to wide, and finally by an outer bank, about wide and high. Subsequent theories have indicated that the weight and pressure of the soil over the years could have caused the skull to fragment. After excavation, the remains were taken to London, where they were destroyed during The Blitz, making further examination impossible. Cunnington also found a crouched inhumation of a teenager within a grave dug in the eastern section of the ditch, opposite the entrance. possibly connecting them physically as well as spiritually. One suggestion is that the use of wood rather than stone may have held a special significance in the beliefs and practices involving the transformation between life and death, possibly separating the two sites into separate "domains". These theories have been supported by findings of bones of butchered pigs exclusively at Woodhenge, showing evidence of feasting, leaving Stonehenge as a site only inhabited by ancestral spirits, not living people. These same possible representations have also been seen in ritualistic megalithic sites on the island of Madagascar, at least 4,000 years after the erection of Woodhenge.