Кіріспе
Демалыс лагері кәсіпкері сэр Уильям Хейгейт Эдмунд Колборн Батлин (29 қыркүйек 1899 – 12 маусым 1980) – британдық демалыс лагерінің символы. 1936 жылы Батлин алғашқы лагерін ашқанға дейін, «Уорнер» сияқты демалыс лагерлері түрлі форматта болғанмен, демалыс лагерлерін миллиондаған фунттық өнеркәсіпке және британдық мәдениеттің маңызды бөлігіне айналдырған – Батлин болды. Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласында Уильям мен Берта Батлин отбасында дүниеге келген Батлиннің балалық шағы қиын болды. Оның ата-анасы жеті жасына толғанға дейін ажырасып, ол анасымен Англияға оралды. Келесі бес жылды ол әжесінің отбасылық жәрмеңкесімен ел аралап өткізді, анасы имбирлі печенье сатты. Бұл жас Батлинге сауда және ойын-сауық дағдыларын үйренуге мүмкіндік берді. Он екі жасқа келгенде анасы Канадаға көшіп кетіп, оны екі жылға әпкесіне қалдырып кетті. Торонтоға қоныс аударғаннан кейін анасы оны өзімен бірге болуға шақырды. Канадада Батлин мектепке бейімдесе алмады және жақын арада Торонтодағы «Итон» дүкенінде жұмыс істеуге кетті. Бірінші дүниежүзілік соғыста ол канадалық армияға кернейші болып қатысты. Соғыстан кейін Батлин Англияға оралды, өзімен бірге 5 фунт стерлинг ғана әкелді. Осы ақшаның 4 фунтын ағасының жәрмеңкесімен бірге саяхаттайтын дүкенді жалға алуға жұмсады. Батлин клиенттеріне жеңіске жету мүмкіндігін арттырса, олардың қызығушылығы артатынын байқады және тез арада табысқа жетті. Бір дүкен бірнешеге айналды, соның ішінде Лондондағы «Олимпиа» сияқты танымал орындар да болды. Батлин көп ұзамай басқа жәрмеңке жабдықтарын сатып алып, өзінің саяхаттау жәрмеңкесін ашты. Ол бұл істе де сәтті болды және 1927 жылы Скегнессте тұрақты жәрмеңке алаңын ашты. Келесі 10 жылда Батлин жәрмеңке империясын кеңейтті, сонымен бірге Скегнесстегі келушілер санын арттыру үшін жатақханалар ұсыну туралы ойда болды. Батлиннің алғашқы демалыс лагері 1936 жылы Скегнессте ашылды, екі жылдан кейін Клэктон да ашылды. Филиде үшінші лагерь ашу жоспары Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін тоқтатылды. Батлин соғысты өзінің пайдасына пайдаланды, Қорғаныс министрлігін Файли демалыс лагерін аяқтауға және Айр мен Пвиллидегі тағы екі лагерьді оқу лагерьлері ретінде салуға көндірді. Соғыстан кейінгі өркендеу кезеңінде Батлин Мосни, Богнор Регис, Майнхед және Барри аралында тағы төрт лагерь ашты, сондай-ақ Блэкпул, Солтдин және Клифтонвиллдегі қонақүйлерді сатып алды. Батлиннің қабірі Джерси аралындағы Блэр Адам үйінің аумағында орналасқан.
Sir William Heygate Edmund Colborne Butlin (29 September 189912 June 1980) was an entrepreneur whose name is synonymous with the British holiday camp. Although holiday camps such as Warner's existed in one form or another before Butlin opened his first in 1936, it was Butlin who turned holiday camps into a multimillion pound industry and an important aspect of British culture. Born in Cape Town, South Africa, to William and Bertha Butlin, Butlin had a turbulent childhood. His parents separated before he was seven, and he returned to England with his mother. He spent the next five years following his grandmother's family fair around the country where his mother sold gingerbread, exposing the young Butlin to the skills of commerce and entertainment. When he was twelve his mother emigrated to Canada, leaving him in the care of his aunt for two years. Once settled in Toronto, his mother invited him to join her there. In Canada, Butlin struggled to fit in at school and soon left for a job in a Toronto department store Eaton's. In World War I he enlisted as a bugler in the Canadian Army. After the war, Butlin returned to England, bringing only £5 with him. Investing £4 of that money to hire a stall travelling with his uncle's fair, Butlin discovered that giving his customers a better chance to win brought more custom in, and he quickly became successful. One stall became several, including prominent locations such as Olympia in London, and Butlin soon purchased other fairground equipment and started his own travelling fair. He proved successful in this endeavour as well, and by 1927 he opened a static fairground in Skegness. Over the next 10 years Butlin expanded his fairground empire, while harbouring an idea to increase the number of patrons in his Skegness site by providing accommodation. Butlin's first holiday camp opened at Skegness in 1936, followed by Clacton, two years later. Plans to open a third in Filey were cut short by the outbreak of World War II. Butlin used the war to his advantage, persuading the MoD to complete the Filey Holiday Camp and construct two more camps in Ayr and Pwllheli as training camps which he reclaimed when the war was over. In the post war boom, Butlin opened four more camps at Mosney, Bognor Regis, Minehead and Barry Island as well as buying hotels in Blackpool, Saltdean, and Cliftonville. Butlin's grave is in the grounds of Blair Adam house, Jersey.
Ерте өмір
Уильям Хейгейт Эдмунд Колборн Бутлин 1899 жылдың 29 қыркүйегінде Кейп колониясында (қазіргі Оңтүстік Африка Республикасының бір бөлігі) дүниеге келді. Оның әкесі, Уильям Колборн Бутлин, дін қызметкерінің ұлы болса, анасы, Берта Кассандра Хилл, көшпенді цирк әртістері отбасынан шыққан. Олар Бертаның ата-анасы Уильям қатысқан ауылдық жәрмеңкеде жұмыс істеген кезде жас кезінде танысты. Олардың некесі Леонард Стэнлиде (Глостершир) қоғамдық жағынан қабылданысқа ие болмады, сондықтан олар Оңтүстік Африкаға көшіп кетті. Уильям отбасын асырау үшін велосипед дүкенін ашты, олардың екі баласы болды: Бутлин және оның інісі Гарри Джон (Бинки деп аталды). Бірақ Гарри көп ұзамай полиомиелитке шалдығып, қайтыс болды. Өзінің өмірбаяндық кітабында Бутлин анасы қайтадан тұрмысқа шығып, шамамен 1910 жылы Канадаға көшіп кеткенін жазды. Екі жыл бойы Бутлин мен оның туысы Джимми Хилл Бристольдегі жесір әйелдің үйінде пансионда тұрды. 1913 жылдың желтоқсан айында анасы Англияға оралып, Суиндон қаласында Чарльз Роботхэмге тұрмысқа шықты. Содан кейін Бутлиннің анасы мен әкесі оны Торонтоға шақырды. Кейін ол кешкі мектепте оқыған кезде Итон фирмасының жарнама бөліміне жұмысқа орналасты, онда ол қара-ақ түсті жарнамалар салған. 1915 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бутлин Канада армиясына ерікті болып кешті. Армияда хабар жеткізушілердің квотасы толық болғанын білген Бутлин, өтініші қабылданбаса да, әрекеттері үшін "Еріктімін" белгісін алатынын біліп, сол санаттағы қызметке ерікті болуға ниеттенді. Алайда, өтініш беру кезінде Бутлин осы ниетін рекрутерге айтуды ұмытып, нәтижесінде Батыс майданындағы шайқастарға қатысқан Канада экспедициялық корпусына жіберілді. 1915 жылдың 29 желтоқсанында 170-ші (Миссиссауга атты) батальонға тағайындалды. Оның тіркелу құжаттарында туған күні 1898 жыл деп көрсетілген (нақты 1899 жыл емес), бұл оған 15 жасында әскери қызметке түсуге мүмкіндік берді. Құжаттарда оның мамандығы "Қап қорабын жасаушы" деп жазылған. Сондай-ақ, Бутлиннің өзі кейінірек айтқандай, ол кернейші болып таңдалған. Еуропаға жіберілгенге дейін Бутлин 216-шы (Бантамс) батальонына ауыстырылып, Англияға жіберілді. Англияға келген соң, ол Францияға жіберілместен бұрын Фолкстоун қаласының жанындағы Сэндгейтте орналасты. Францияда 216-шы батальон 3-Канада дивизиясының құрамына кірді, ол Вими қырқасының екінші шайқасына, сондай-ақ Ипр мен Аррас шайқастарына және Камбрейдің екінші шайқасына қатысты. Бутлин Францияда санитар болып қызмет етті. Соғыстан кейін Бутлин Англияға мал тасымалдайтын кемемен оралды, онда ол өзімен бірге бар болғаны 5 фунт стерлинг (2011 жылғы бағамен) ақша әкелді. Ол басқа сатушыларға қарағанда көбірек клиенттерге қызмет көрсетті. Ал, орташа ойынның әр сақина үшін шамамен 1:9 немесе 3 сақиналы ойын үшін 1:3 мөлшерде ұтыс тігуге болады. Бутлиннің дүкені оған бәсекелестеріне қарағанда бір клиенттен аз пайда әкелді, бірақ бизнестің өсуі оған олардан гөрі көп жалпы пайда әкелді. Ол Лондонға көшіп, Бертрам Миллс басқаратын Рождестволық цирк жанында Олимпиадада табысты дүкен ашты. Маусым соңында Бутлиннің табысы соншалықты артты, ол анасын Канададан Ұлыбританияға әкеліп қондырды. 1925 жылы Бутлин Уэльстің Барри аралында тұрақты дүкендер ашты. 1927 жылы ол Скарбро графынан Скегнесс теңіз жағалауындағы қалашықта жерді жалға алды. Мұнда ол ойын-сауық паркін, шаңғы ойындары, мұнаралы сырғанау, арбалы үй және көрікті теміржолды құрды. 1928 жылы Бутлин Еуропадағы доджм машиналарын сатуға эксклюзивті лицензия алды. Ұлыбританиядағы алғашқы доджмдар оның Скегнесс саябағында қолжетімді болды. Басқа цирк әртістері Бутлиннен доджм машиналарын сатып алды. Бутлин 1932 жылы Богнор Регисте, Эспланада бұрышында "Рекреациялық павильон" деп аталған ұқсас жәрмеңке алаңын ашты. 1933 жылы ол жақын жерде ақ аюлар, кенгурулар мен маймылдар болған жануарлар бағын ашты. Сол кезде ол Богнордың көршілес Литлхэмптон ауылында Бутлин паркі деп аталған ойын-сауық паркін ашты. 1930 жылдары Бутлиннің Мейблторп (1928 жылы ашылған), Хейлинг аралы (1931), Феликсстоу (1931), Саутси (1931) және Мэн аралында ойын-сауық парктері болды. Ол өзінің қысқы жәрмеңкесін Олимпиадада жалғастырды және жақын арада Эдинбургтегі Уэверли залында және Глазгодағы Келвин залында қысқы жәрмеңкелерді қосты. 1935 жылға қарай оның көптеген саябақтарына жануарлар бағы қосылды, бұл да табыс көзіне айналды.
Алғашқы демалыс лагерлері
Бетлин демалыс лагерін құру идеясын қалыптастырды. Ол жағажай курорттарындағы үй иелерінің кейде, тіпті, тамақ уақытында ауа райына қарамастан, отбасыларды жатақтан шығарып жібергенін көрген. Бетлин демалыс шеберлерін осы жерде қалуға ынталандыратын және тамақ ішкенде ойын-сауық ұйымдастыратын демалыс орындарын құру туралы ойлады. Лагерь ашылғанда, Бутлин қонақтарының жоспарлағандай іс-шараларға белсенді қатыспағанын байқады. Көптегендері өздеріне жақын адамдармен ғана болып, ал кейбіреулері көңілсіздік танысты. Ол Норман Брэдфордты (лагерьді салуға инженер ретінде тартқан) қонақтарды көңіл көтеруге шақырды, ол бірнеше көңіл көтеруші ойындар мен әзілдер арқылы бұл міндетті орындады. Түннің соңына қарай лагерьте қызығушылық оянды және Бутлиннің ерекше атмосферасы туды. Содан кейін ойын-сауық Бутлиннің өзегіне айналды, ал Брэдфорд Бутлиннің қызыл жамылғылы алғашқы қызметкері болды. Сол түні Бутлин өзінің лагерінің табысқа жетуі үшін Брэдфорд сияқты көптеген адамдар қажет екенін түсінді және «Қызыл жамылғы» лауазымы құрылды. Өзінің өмірбаяндық еңбегінде Бутлин Клэктонды екінші лагері деп атайды. 1937 жылы Скегнесстегі лагерь жоспарларын жасаған архитектор Харольд Ридли Хупер Бутлиннің ЛТД атынан Эссекс округындағы Доверкорттағы екінші лагерь жоспарларын жасады. 1938 жылдың қысында үкімет Доверкорттағы лагерьті Германиядан «Kindertransport» бағдарламасы арқылы эвакуацияланған балаларды орналастыру үшін пайдаланды. Бұл бағдарламаны талқылаған жазушылар мен спикерлер, мысалы, Энтони Гренвилл мен Эла Качмарска, лагерьті Бутлин салғанын және 1937-1938 жылдар маусымында Бутлин лагері ретінде жұмыс істегенін мәлімдеді. Качмарска сондай-ақ, ол 1938 жылдың жазында, Клэктон лагері ашылған кезде жабылғанын айтады. Қашқандардың естеліктеріне сәйкес, 1938 жылдың желтоқсанына қарай лагерьді Гарри Уорнер басқарды, оның компаниясының директорлар кеңесінде Бутлин де болды. Осы уақытта Бутлин Доверкортты «Бутлинмен байланысты» деп жарнамалады және 1940 жылдардың басында Бутлин Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолымен (LNER) Доверкорт лагеріне саяхат пакеттерін ұсынды. Бутлин 1936 жылы Эссекстегі Клэктон-он-Сиде жаңа демалыс лагерін ұсынды. Қалалық кеңес және қонақүйлер қауымдастығы, сондай-ақ пансионат иелері бұл идеяға қарсы болды. Оларды көндіру үшін Бутлин кеңес мүшелерін Скегнесске алып барып, жергілікті тұрғындардың демалыс лагерін қалай бағалайтынын көрсетуге тырысты. Кеңес мүшелері Скегнесстегі жергілікті саудагерлердің құрылыстан кейін бастапқыда сауданың төмендегенін, бірақ лагерьге келген туристер мен маусымдық жұмысшылардың жұмсаған ақшасының арқасында ол қайта өркендегенін білгеннен кейін тез сенімге келді. Кеңес мақұлдағаннан кейін құрылыс басталды және лагерь 1938 жылы ашылды. 1937 жылдың 30 қаңтарында Бутлин өзінің бизнесін «Butlin's Ltd.» жауапкершілігі шектеулі компаниясына айналдырды. Бутлин компанияны құру туралы шешімді жаңа лагерьлерін қаржыландыру мақсатында қабылдады. 1937 жылдың 8 ақпанында компания акцияларды сатуға дайындалып, өзінің проспектын жариялады. Акциялар сатылымға шыққанда, олар бес минут ішінде сатылып кетті.
Екінші дүниежүзілік соғыс жылдары
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Клэктон мен Скегнес лагерьлері оқу лагерьлері ретінде пайдалану үшін Соғыс кеңсесімен реквизицияланды. Министрлікке қосымша лагерьлер қажет болды, сондықтан Бутлинмен келісімшарт жасалды. Бутлин соғыстан кейін осы жерлерді демалыс лагерьлері ретінде пайдалану үшін сатып алу құқығымен келісімге келді. Министрлік келісті, және Filey (1945), Pwllheli және Ayr (екеуі де 1947 жылы) соғыстан кейін ашылды. Бутлин басқа нысандармен айналысып жатқандықтан, Фили құрылысын аяқтауды өзінің іскер бәсекелесі Гарри Уорнерден сұрады. Бутлин алғашқы қонақ үйін 1939 жылы сатып алған, ол Хартфордширдегі Борхэмвуд қаласындағы Thatched Barn болды. Оның лагерьлері сияқты, оны дамытуға мүмкіндік бермей, (бұл жолы Арнайы операциялар атқарушы тобы (SOE) арқылы) реквизициялады. Соғыс жылдарында Бутлиннің бірнеше лагері Корольдік теңіз күштерінің жағалаудағы базалары ретінде пайдаланылды. Скегнесс кіші офицерлерді даярлау орталығы болды. Пулли Глендоуэр, ал Айр Скотиа болып өзгерді. Фили RAF Hunmanby Moor-ға айналды, ал Клэктон, соғыс тұтқындары лагері ретінде қарастырылғаннан кейін, Піонер корпусының оқу орталығы ретінде пайдаланылды. Бутлин Жабдықтау министрлігіне жұмысқа алынып, Ұлыбританияның қару-жарақ фабрикаларындағы жұмысшылардың көңіл-күйінің төмендеу себептерін анықтау тапсырылды. Оның алғашқы тоқталысы Чорлидегі Корольдік қару-жарақ фабрикасында болды, онда жұмысшыларды орналастыру үшін камуфляждалған қаптамалар мен тікенді сымдар оларды тұтқынға алынғандай сезінуге мәжбүр етті. Демалыс лагерьлерін құрудағы тәжірибесін пайдаланып, Бутлин көңіл-күйді көтеру үшін шаралар мен жүйелерді ойлап тапты, бұл оның Хостелдердің бас директоры болып тағайындалуына әкелді. Осы лауазымда Бутлин өзінің демалыс лагерьлерінде қолданылатын ойындар мен ойын-сауықтарды енгізді, оларға вист-драйв, әуесқой театр, театрлық қойылымдар мен кино кірді. 1943 жылы ол жұмысшыларды демалысқа шығуын жалғастыруға, бірақ оны үйде өткізуге шақырды, олардың "демалыс аптасында" қалаларды аралап шығу үшін түрлі саяхат жәрмеңкелерін ұйымдастырды. Бутлиннің осы лауазымға тағайындалуы кейбір орталарда алаңдаушылық тудырды, оның қатысуының сипаты туралы хатшының орынбасары Гарольд Макмилланнан сұрақтар қойылды. Тағайындау жалақысыз және шығындарсыз ерікті болып табылды және басқа да қолайлы үміткерлерді қарағаннан кейін жасалды. Соғыстың соңында, Нормандияға шабуылдан кейін Одақтастардың Батыс Еуропа арқылы жылжу кезінде Бутлинге генерал Бернард Монтгомери жүгінді, ол 21-ші армия тобы үшін демалыс орталықтарын құруға көмектесуін сұрады. Брюсселде басталған "21 клуб" тұжырымы Батыс Еуропаға тез тарады, әскерилер мен әйелдерге ойын-сауық пен демалыс ұсынып тұрды. 1944 жылы Бутлинге Жабдықтау министрлігіне соғыс кезеңіндегі қызметі үшін МБЭ ордені табысталды.
Соғыстан кейінгі кеңею
Соғыстан кейін Ұлыбританиядағы көптеген демалыс лагерлері әскерлердің басып алуынан зардап шеккені анық болды, және жағдай соншалықты нашар болғандықтан парламентте сұрақтар туындады. Клэктоннан басқа, Бутлин лагерлері салыстырмалы түрде зардап көрмеді, тіпті әскерлер басып алғаннан зақымданған Клэктон да 1946 жылдың басында қайта ашылды. Соғыстан кейінгі өркендеу кезеңінде Бутлин шетел жағалауларында мүмкіндіктерді байқады. Ол 1948 жылы болашақ Ирландия Республикасының Мосни қаласында, ал 1949 жылы Гранд-Багама аралында лагерьлер ашты. Мосни көп жағынан қазіргі кездегі табысты лагерьлермен ұқсас болды, бірақ Ирландияда бұл құптаудың орнына қорқыныш тудырды. Католик стандартында демалыс лагерлерінің ағылшын идеясы екені және католиктік Ирландия үшін қолайсыз екені туралы бірнеше шағымдар жарияланды. Басқа лагерьлер сияқты, Мосниде де шіркеу болуы тиіс еді, және ол католик шіркеуі болады және тұрақты діни қызметкері болады деп уәде берілді. Сондай-ақ, ирландиялық азаматтар демалыс брондау кезінде британдық туристерге қарағанда басымдыққа ие болады деген кепілдік берілді. 1948 жылдың шілде айында лагерьді әлеуметтік әл-ауқат министрі Уильям Нортон ашты, және ол 1980-ші жылдардың басына дейін Бутлин лагері ретінде сәтті жұмыс істеді. Бутлиннің одан да амбициялы жоспары 1946 жылы Багам аралдарына сапары кезінде қалыптасты. Жылы климатта лагерь ашу мүмкіндігін көріп, ол сер Беде Эдмунд Хью Клиффорд төрағалығымен компания құрып, Гранд-Багамада жер сатып алды. Бутлин сондай-ақ Бермудадағы Princess қонақ үйін және Нассаудағы Форт-Монтагу жағажай қонақ үйін сатып алды. Лагерьді 1950 жылдың жаңа жынында толық ашып, жұмыс істеу жоспарланған. 5 миллион АҚШ доллары (2011 жылғы шамамен £) инвестиция салғаннан кейін, лагерь 1949 жылдың қысында, әлі толыққанды аяқталмай, ашылды. Ашылуын тойлау үшін Бутлин құпия рейс ұйымдастырды, онда әрқайсысы 129 доллар (2011 жылғы шамамен £) төлеген қонақтар алдын ала хабарланбастан курортқа ұшырылды. Бутлин ұзақ тойламады, өйткені лагерьді аяқтау үшін тағы 2,25 миллион доллар (2011 жылғы шамамен £) қажет болды, ал демалыс лагерлері тұжырымына бейімделмеген американдық туристерге қызығушылық аз болды. Лагерьді құтқару үшін Бутлин қонақ үйлерді американдық фирмаға сатты. 1950 жылдың қарашасында Кариб аймағындағы курортты басқарған еншілес компанияны сот жапты. Бутлин жеңілгенін мойындап, күшін Еуропаға қайта бағыттады. 1940-жылдардың соңында Бутлин Скегнес және Айр лагерьлерінен тыс жерлерде қонақ үйлер ашып, осы нарыққа кеңею мүмкіндігін көрді. Бутлин Солтдин, Блэкпул және Клифтонвилл қалаларында қонақ үйлерді сатып ала бастады.
Басқа лагерьлер
1960 жылдары Батлин Богнор Регисте (1960 жылы ашылған), Майнхедте (1962) және Барри аралында (1966) бірнеше жаңа лагерь ашты. Барри аралы 1980 жылдарға дейін Батлиннің империясының бір бөлігі болып қала берді, ал Богнор мен Майнхед бүгінге дейін компанияның құрамында. 1960 жылдың 2 шілдесінде Батлин Богнордағы демалыс лагерін ашуды жоспарлаған, бірақ су тасқынынан оның құрылысы аяқталмады. Батлин клиенттеріне Клэктонда қайта орналасуға немесе лагерьдің құрылысын аяқтауға көмектесу үшін қалуға мүмкіндік берді. Бірқатар адамдар қалып, жұмыс істеді, оларға сыйлық ретінде шампанның тегін бөтелкесі табысталды. Лагерь ашылғаннан кейін тез танымал болды, шамамен 5000 кемпингтік пен тағы 5000 күндізгі келушіні қабылдады. 1961 жылдың қысында Батлин Майнхедтегі лагерь құрылысын бастады. Объект 1962 жылдың 26 мамырында ашылды, оның құрылысына 2 миллион фунт стерлинг жұмсалды. Келесі он жылда объектіге бірнеше көңіл көтеру орындары қосылды. 1964 жылы кішкентай теміржол, 1965 жылы креслолы лифттер, ал 1967 жылы монорельс салынды. Батлиннің демалыс империясына шабыдандырған нәрсе – жас кезінде Барри аралына жасаған саяхаты болды, сол кезде үй иесі күні бойы оны Б&Б-ден тыс қалдырған. Ол 1965 жылы соңғы және ең кішкентай лагерьді сонда салуға шешім қабылдады. 1966 жылы Батлин Барри аралындағы Нелл нүктесіндегі жартасты 99 жылға жалға алды. Құрылыс қыс айларында басталды және 1966 жылдың 18 маусымында лагерь кемпингтіктерге есігін ашты. Батлин 1969 жылы зейнетке шықты, ал Барри аралы лагері оның басқаруымен ашылған соңғы лагерь болды.
Кейінгі өмірі
Бала кезінде Батлин өзінің тәтесі Джессимен Коулидегі «Лебедь» пабында тұрды. Кейінгі өмірінде ол өзі үшін қалаулы мүлік сатып ала алды және көп жылдар бойы Бишопс-Авенюде тұрды. Ол 1947 жылы сатып алған Хэмпстедтегі үйі – Дэйн Корт болды. Сондай-ақ 1947 жылы ол Белль-Вью стадионы директорлар кеңесінің құрамына кірді. Батлин 1951 жылы Дэйн Кортты сатып, Гросвенор-сквердегі үйге көшті. 1969 жылы ол зейнетке шығып, компанияны басқаруды ұлы Боббиге тапсырды. 1969 жылдың қараша айында Phonographic Equipment компаниясы жасаған жаулап алу әрекеті оны «консультант» ретінде зейнеттен қайта оралуға мәжбүр етті. Әкесінің көмегімен Бобби жаулап алу әрекетін тойтарды, ал Батлин қайтадан зейнетке шықты. 1972 жылы Rank Organisation компаниясы 43 миллион фунт стерлингке (2018: £) достық жаулап алуды бастады, оған Батлин де, ұлы да келісті. Батлиннің зейнетке шығуы жағдайға байланысты болды. Оның бухгалтері келесі жылға төлеуге тиіс табыс салығы мен қосымша салықтың жалпы сомасы оның табысының 115%-ын құрайтынын хабарлады. Батлин Лондоннан көшіп, Блэр Адам Хауста, Сент-Джонда, Джерси аралында, Канал аралдарында тұрақты тұруға бел буды. Бұл әрекет қаржылық тұрғыдан тиімді болды, себебі Джерсиде табыс салығының мөлшерлемесі 20% болды. Батлин Ұлыбританияның Сулы тышқандар Ұлы ордені және Варитет клубы арқылы қайырымдылық қызметіне белсенді қатысты. Ол 1959, 1966 және 1975 жылдары Варитет клубының бас баркері болды. 1963 жылы ол Билл Батлиннің қайырымдылық қорын құрды, ал 1966 жылы полиция қызметкерлері қызмет барысында мүгедек болып қалғанда немесе қаза тапқанда көмек көрсету үшін 100 000 фунт стерлинг (2018: £) сыйлады. Халықтың қолдауымен қор бастапқыда 250 000 фунт стерлингке, ал ақырында 1 миллион фунт стерлингке дейін өсті. Ол көптеген құрметтерге ие болды, оның есімімен гибридті шай гүлінің аталуынан бастап, 1964 жылы рыцарь атағын алғанға дейін. Рыцарь атағын алған Батлин өзінің ұлы әкесі сэр Генри Трентэм Батлиннің қадамын басып өтті, ол көрнекті хирург болған. 1960 жылы Батлинге би өнеріне қосқан үлесі үшін Карл Алан сыйлығы табысталды.
Жеке өмір
Бетлин анасымен жақын қарым-қатынаста болды, оны Канадаға бірге еріп, кейін күйеуінің қайтысынан кейін үйіне оралуына көмектесті. Ол 1934 жылы қайтыс болды және оның алғашқы демалыс лагерін көре алмады. Керісінше, Бутлин өзінің өмірбаянында Канададан оралғаннан кейін әкесі туралы ештеңе айтпайды. Әкесі өмірінің соңына дейін Кейптаунда тұрып, 1954 жылы қайтыс болды. 1920 жылдары Девон штатындағы Тивертон қаласында тұрып, Маршалл Хиллмен жұмыс істеген кезде, Бутлин Дорис "Долли" Мейбл Черитонмен танысты, оның отбасы жергілікті балық сату және картоп фри дүкенінің иесі болды; олар 1927 жылы үйленді. 1930 жылдардың басында олардың некесі бұзылып, ажырасып кетті. Содан кейін Бутлин Доллидің қызының немересі Нора Фейт Черитонмен танысып, оған ғашық болды. Долли Бутлинге ажырасуға рұқсат бермеді. 1958 жылы Долли қайтыс болғаннан кейін ғана ол Норамен үйленуге мүмкіндік алды. Бутлин 1959 жылы үйленген күні Эмонн Эндрюспен "Бұл сіздің өміріңіз" бағдарламасында күтпеген сыйлыққа ие болды. Екінші неке бірнеше ай ғана созылды, себебі Бутлин Шила Эдвина Девайнге ғашық болған. Бұл жолы Нора оған ажырасуға келіспеді. 1975 жылы ажырасу заңдары өзгергеннен кейін Бутлин Норадан ажырасып, Шиламен үйленді және ол қайтыс болғанға дейін олар бірге болды. Бутлин үш некеден екі ұл және төрт қыз алды. Берта Хиллдің некрологында "Уильям, Долли және кішкентай Ширли" деп жазылған, ал Ширлидің бес жасқа толуына орай жергілікті "Скегнесс" газетінде ол достарын әкесінің демалыс лагеріне шақырғаны айтылған. Осыдан кейін оның есімі туралы көп айтылмады және ол әлі тірі бауырларымен бірге әкесінің қабірінде көрсетілмеген. Уильям 2003 жылы рактан қайтыс болды. Роберт 1968 жылдан 1984 жылға дейін компанияны басқарды және әкесінен кейін осы лауазымды иеленді. Ол 2008 жылдың 31 желтоқсанында өкпе рагынан қайтыс болды. Жаки Джерси аралында тұрады, онда ол киім дүкенін иеленеді. Жакидің қызы Лора Эмили 1992 жылы Кайман аралдарында сотта оның әкесінің мүлігінен үлес алатынын анықтау үшін сотқа тартылды. Шери актриса. Бутлин Франк Ричардстың 1961 жылы жарық көрген "Бетлинстегі Билли Бантер" кітабында өзінің рөлінде бейнеленген. Бантер, Уортон және олардың серіктері Бутлиннің шақыруымен демалысқа Скегнесске барады.