Гомер Кальвин Дэвенпорт: Сатирист, карикатурист және араб жылқысының тұңғыш селекционері

Кіріспе

Америкалық саяси карикатурист және жазушы (1867–1912)

Гомер Кальвин Давенпорт (1867 – 2 мамыр, 1912) – Америка Құрама Штаттарының саяси карикатурисі және жазушысы. Ол Алтын ғасыр мен Прогрессивті дәуірдің тұлғаларын, әсіресе Огайо сенаторы Марк Ханнаны сатиралық суреттермен бейнелеуімен танымал. Давенпорттың формальды көркем білімі болмаса да, ол әлемдегі ең жоғары жалақы алатын саяси карикатурашылардың біріне айналды. Сонымен қатар Давенпорт араб жылқысын өсірумен айналысқан алғашқы ірі американдықтардың бірі және Американың Араб жылқы клубының негізін қалаушылардың бірі болды. Орегон штатында дүниеге келген Давенпорт жас кезінде өнер мен жылқыға қызығушылық танытқан. Карикатурашы болып жұмысқа орналасудан бұрын түрлі жұмыстарды сынап көрді, бастапқыда Батыс жағалаудағы бірнеше газетте жұмыс істеді, соның ішінде Уильям Рэндольф Херст сатып алған «The San Francisco Examiner» газетінде. Оның сурет салуға деген дарыны мен араб жылқысына деген қызығушылығы 1893 жылы Чикагодағы «Daily Herald» газетінде Дүниежүзілік Колумбия көрмесінде көрсетілген араб жылқыларын зерттеп, сурет салғанда қатар келді. Херст 1895 жылы «New York Morning Journal» газетін сатып алғанда, «Journal» газетін Нью-Йорктегі жетекші газет ретінде орнатуға тырысу үшін ақша ешқандай рөл атқармады, және Херст 1885 жылы Давенпортты шығысқа көшірді, ол сол кезде жиналған ең ұлы газет штабының бір бөлігі болды. «Alfred Henry Lewis» бағанашысымен жұмыс істеген Давенпорт 1896 жылғы республикалық президенттік үміткер, Огайоның бұрынғы губернаторы Уильям Маккинли мен оның сайлауалды штаб директоры Ханнаға қарсы көптеген карикатуралар жасады. Маккинли сайланды және Ханна Сенатқа көтерілді; Давенпорт 1900 жылғы президенттік жарыста өткір карикатураларын салуын жалғастырды, бірақ Маккинли тағы да жеңіске жетті. 1904 жылы Давенпорт Херсттен бөлек «New York Evening Mail» республикалық газетіне жұмысқа орналасты, онда президент Теодор Рузвельттің жағымды бейнесін салды, бұл сол жылы Рузвельттің сайлау науқанына көмектесті. Президент 1906 жылы Давенпортқа көмектесті, осы кезде карикатурашы таза шөлде өсірілген араб жылқысын сатып алу үшін шетелге сапарға шығуға дипломатиялық рұқсат алуға мұқтаж болды. Миллионер Питер Брэдлимен серіктестік құрған Давенпорт Сирияның Аназех тайпалары арасында кеңінен саяхаттады және оның саяхатына жетекшілік еткен бедуин басшысымен бауырластық рәсімінен өтті. Давенпорт сатып алып, АҚШ-қа әкелген 27 жылқы араб жылқысының өсірісіне зор әсер етті. Давенпорттың кейінгі жылдары ықпалды карикатуралардың азаюымен және жеке өміріндегі қиындықтармен сипатталды; ол уақытының көп бөлігін жануар өсіруге арнады, көп саяхаттады және лекциялар оқыды. Ол өмірі бойы жануарларды және елдік өмірді жақсы көрді; ол жылқы ғана емес, сонымен қатар экзотикалық құстар мен басқа да жануарларды өсірді. Ол 1912 жылы Нью-Йорк қаласының портына «Титаник» кемесінің құлауынан аман қалғандардың келуін бақылауға және оның хроникасын жазуға барғаннан кейін пневмониядан қайтыс болды.

Homer Calvin Davenport (1867 – May 2, 1912) was a political cartoonist and writer from the United States. He is known for drawings that satirized figures of the Gilded Age and Progressive Era, most notably Ohio Senator Mark Hanna. Although Davenport had no formal art training, he became one of the highest paid political cartoonists in the world. Davenport also was one of the first major American breeders of Arabian horses and one of the founders of the Arabian Horse Club of America. A native Oregonian, Davenport developed interests in both art and horses as a young boy. He tried a variety of jobs before gaining employment as a cartoonist, initially working at several newspapers on the West Coast, including The San Francisco Examiner, purchased by William Randolph Hearst. His talent for drawing and interest in Arabian horses dovetailed in 1893 at the Chicago Daily Herald when he studied and drew the Arabian horses exhibited at the World's Columbian Exposition. When Hearst acquired the New York Morning Journal in 1895, money was no object in his attempt to establish the Journal as a leading New York newspaper, and Hearst moved Davenport east in 1885 to be part of what is regarded as one of the greatest newspaper staffs ever assembled. Working with columnist Alfred Henry Lewis, Davenport created many cartoons in opposition to the 1896 Republican presidential candidate, former Ohio governor William McKinley, and Hanna, his campaign manager. McKinley was elected and Hanna elevated to the Senate; Davenport continued to draw his sharp cartoons during the 1900 presidential race, though McKinley was again victorious. In 1904, Davenport was hired away from Hearst by the New York Evening Mail, a Republican paper, and there drew a favorable cartoon of President Theodore Roosevelt that boosted Roosevelt's election campaign that year. The President in turn proved helpful to Davenport in 1906 when the cartoonist required diplomatic permission to travel abroad in his quest to purchase pure desert bred Arabian horses. In partnership with millionaire Peter Bradley, Davenport traveled extensively amongst the Anazeh people of Syria and went through a brotherhood ceremony with the Bedouin leader who guided his travels. The 27 horses Davenport purchased and brought to the United States had a profound and lasting impact on Arabian horse breeding. Davenport's later years were marked by fewer influential cartoons and a troubled personal life; he dedicated much of his time to his animal breeding pursuits, traveled widely, and gave lectures. He was a lifelong lover of animals and of country living; he not only raised horses, but also exotic poultry and other animals. He died in 1912 of pneumonia, which he contracted after going to the docks of New York City to watch and chronicle the arrival of survivors of the sinking of the RMS Titanic.

Балалық шағы және ерте мансап

Дэвенпорт 1867 жылы Орегон штатының Сильвертон қаласынан оңтүстікке қарай бірнеше шақырым жерде орналасқан Уолдо-Хиллс аймағында дүниеге келді. Оның ата-анасы Тимоти Вудбридж және Флорида Виллард (Гир) Давенпорт болды. Флорида Давенпорт Томас Насттың «Harper’s Weekly» журналында жарияланған саяси карикатураларының жанкүйері еді. Гомерді күтіп жүргенде, ол баласының Наст сияқты танымал карикатурист болатынына сенді, бұл оның болжамы болды. Сондай-ақ, оған Рассел Тралдың «Генийді қалай дүниеге келтіруге болады» атты мақаласы әсер етті және жүктілік кезінде диета мен «концентрация» бойынша оның ұсыныстарын мұқият сақтады. Ол 1870 жылы, Гомер үш жаста болғанда, шешек ауруынан қайтыс болды. Өлім төсегінде ол күйеуінен Гомерге карикатурашы болу үшін «барлық мүмкіндікті» беруін өтінді. Кішкентай Дэвенпортқа Рождество сыйы ретінде бояулар жинағы тартылды. Осы шақта, әкесі кейін айтқандай, Гомердің «басында ат туралы ойлар» жүрді. 1870-1871 жылдардың қысында, Флориданың қайтысына себеп болған шешек індетінен бүкіл отбасы карантинге алынғандықтан, үйдің ішінде уақыт өткізді. Анасы қайтыс болғаннан кейін, Дэвенпорттың екі әжесі де оны тәрбиелеуге көмектесті. Тимоти Дэвенпорт 1872 жылы Элизабет «Нэнси» Гилмор Виснерге қайта үйленді, ал 1873 жылы отбасы Сильвертонға көшіп келді. Кейіннен карикатурист Портлендтен оңтүстікке қарай 64 шақырым жерде орналасқан және сол кезде 300 адам тұратын бұл қауымға көшудің себебі, «ауылдың Латын кварталында өмір сүру және кез келген көркемдік атмосфераны сезіну» екенін айтты. Гомер музыка оқуға кірісті, сондай-ақ Тімотиге дүкенде көмектесуге рұқсат алды. Тімоти Гомерден сиырларды саууын талап етті, бірақ басқа жағдайда Гомер «адамдарды зерттеп, сурет салуы» керек еді. Ол сондай-ақ, өсіп келе жатқан кезінде қоғамдық оркестрде ойнады, және сол оркестрмен бірге жас Дэвенпорт бірде Портлендке дейін саяхаттады. Дэвенпорттың алғашқы жұмыстары сәтті болмады. Оның Сильвертоннан тыс алғашқы жұмысы қалаға шағын цирк келген кезде басталды, сол кезде жасөспірім Дэвенпорт олармен бірге кетіп қалды. Ол клоун болып жұмыс істеді және циркке қарасты шағын жылқылардың күтімін жүзеге асырды, сонымен қатар оларды суреттеді. Оған филдің бүкіл денесін зығыр майымен сүртуді тапсырғанда цирк жұмысынан көңілі қалды. Ол турдан шығып, бойы ұзын болғанына қарамастан, жокей болуға тырысты. Басқа ертедегі лауазымдарға дүкенде кеңсе қызметкері болып жұмыс істеу және теміржолдың оттықшысы кірді. 1889 жылы Дэвенпорт Калифорния штатының Сан-Франциско қаласындағы Марк Хопкинс өнер мектебіне түсті, бірақ бір айдан кейін карикатура салғаны үшін мектептен қуылды; ол 1892 жылы қысқа мерзімге мектепке оралды. Ол «Portland Evening Telegram» газетінде тегін жұмыс істеді, газет оның бірнеше суреттерін жариялады, бірақ ешқандай төлем жасалмады. 1890 жылы ол Армстронг бизнес колледжіне түсті, бірақ бірнеше айдан кейін оқуды тастады. Жұмыс оны Сильвертоннан алып кеткенімен, өмірінің соңына дейін Дэвенпорт туған Орегонына көңіл аударып, ондағы туыстарына хат жазып, оларға Сильвертонды еске түсіретін ештеңе жібермеуді өтінді, өйткені ол үмітсіздікке ұшырайтын еді.

Davenport was born in 1867 in the Waldo Hills, several miles south of Silverton, Oregon. His parents were Timothy Woodbridge and Florinda Willard (Geer) Davenport,

Florinda Davenport was an admirer of the political cartoons of Thomas Nast that appeared in Harper's Weekly. While pregnant with Homer, she developed a belief, which she viewed as a prophecy, that her child would become as famous a cartoonist as Nast. She was also influenced by the essay "How To Born A Genius", by Russell Trall, and closely followed his recommendations for diet and "concentration" during her pregnancy. She died of smallpox in 1870, when Homer was three years old, and on her deathbed asked her husband to give Homer "every opportunity" to become a cartoonist. Young Davenport was given a box of paints as a Christmas gift. At this stage of his youth, as his father later stated, Homer also had "horse on the brain". Cooped up inside during the winter of 1870–1871, in part because the entire family was quarantined on account of the smallpox outbreak that had killed Florinda, Following his mother's death, both of Davenport's grandmothers helped raise him. Timothy Davenport remarried in 1872, to Elizabeth "Nancy" Gilmour Wisner, and in 1873, the family moved to Silverton—the cartoonist later recounted that the move to the community, about 40 mile (64 km) south of Portland and with a population of 300 at the time, was so he "might live in the Latin Quarter of that village and inhale any artistic atmosphere that was going to waste". Homer began to study music, and was allowed to help Timothy clerk at the store the elder Davenport purchased when he first moved to Silverton. Timothy required Homer to milk the cows, but otherwise Homer was to "study faces and draw." He also played in the community band in his formative years, and with that group young Davenport once traveled as far as Portland. Davenport's initial jobs were not successful. His first position outside Silverton began when a small circus came to town, and Davenport, in his late teenage years, left with it. He was assigned as a clown and to care for the circus's small herd of horses, which he also sketched. He became disenchanted with the circus when he was told to brush the elephant's entire body with linseed oil, a difficult task. He left the tour and tried to succeed as a jockey, despite being tall. Other early positions included clerking in a store, working as a railway fireman,

In 1889, Davenport attended the Mark Hopkins School of Art in San Francisco, California, where he was expelled after a month because of his cartooning; he returned to the school for a brief time in 1892. He worked for free at the Portland Evening Telegram, which published several of his drawings, but not for pay. In 1890, he attended Armstrong Business College, but dropped out after a few months. Although his work took him from Silverton, for the remainder of his life, Davenport was often melancholy for his native Oregon, and in writing to relatives there, he repeatedly told them not to send him anything that would remind him of Silverton, because he would be plunged into despair.

Батыс жағалаудағы жылдар

Давенпорттың журналистикадағы алғашқы төленген жұмысы 1889 жылы Портленд газеті "The Oregonian"-да сурет салу болды. Ол есте сақтаған оқиғаларды суреттеудегі шеберлігін көрсетті. 1890 жылы жарнама үшін пешті нашар салғаны үшін, ғимараттар мен тұрмыстық техниканы жақсы суреттей алмағаны үшін жұмыстан шығарылды. Басқа бір әңгіме бойынша, газеттің гравировка бөлімінде жұмыс істеуге тек бір адам болғанда, ол кіші қызметкер болғандықтан босатылды. Содан кейін ол Портлендтің "Sunday Mercury" газетінде жұмыс істеді, 1891 жылдың қаңтар айында Портлендтен Джек Нонпарел Демпси мен Боб Фитцсиммонс арасындағы жекпе-жекке Нью-Орлеанға сапар шекті. "Examiner" газетінде Давенпорт карикатурист емес, газет мақалаларын суреттейтін суретші болды. Газеттерде фотосуреттерді тікелей көшіру технологиясы әлі бірнеше жылдан кейін пайда болады. "Examiner" газетінде бір жыл жұмыс істегеннен кейін, ол жұмыстан шығарылды; бірнеше әңгімеде бұл оның аптасына 10 доллар болатын жалақысын арттыруды сұрағаннан кейін болды делінеді. Оның жұмысы, соның ішінде Нью-Орлеандағы пост карточкалары, оған жақын тұрғандардың, Смиттен басқа, 1892 жылы "San Francisco Chronicle" газетінде жұмыс табуға көмектесті. Ол жануарларды суреттеу қабілетімен оқырмандардың назарын аударды. "Herald" газетіндегі жұмыстарының бірі Вашингтон паркіндегі ат жарыстарын суреттеу болды. Ол "Herald" газетінен босатылды, бір дерек бойынша, ол Әлемдік көрмеде көрсетілген араб жылқыларын күнделікті барып, суреттегені үшін босатылды. Дегенмен, көбінесе нашар экономикалық жағдай мен көрменің аяқталуы "Herald" газетін оны жұмыстан босатуға мәжбүрледі. "Daily Herald" газетінде жұмыс істегенде ол Дейзи Мурға үйленді, ол онымен үйлену үшін Сан-Францискодағы үйінен Чикагоға келді. Бір атақты жылқы өлгенде және "Examiner" газетінде оның суреті болмағанда, Давенпорт, ол осы жануарды өткен жылы көрген, оны есте сақтап суреттеді. Хёрст суреттен әсерленіп, түпнұсқа суретті сатып алды. Давенпорт саяси карикатурашы ретіндегі жауапкершілігін қастерледі, заң шығару процесі мен оған қатысушыларды бақылау үшін штат астанасы Сакраментоға сапарлады. Хёрст газеттің атын "New York Journal" деп өзгертті және Хёрст туралы өмірбаян жазған Бен Проктер газет тарихындағы ең мықты штаттардың бірі деп атаған команданы құруға кірісті. Бас редактор Уиллис Дж. Эббот басшылығымен, жақсы жалақы алатын штатқа шетелдік тілші Ричард Хардинг Дэвис, колоннист Альфред Генри Льюис және юморист Билл Най кірді. Олардың қатарында Марк Твен және Стивен Крейн де болды. Давенпорт "Examiner" газетіндегі талантты қызметкерлердің бірі болды, Хёрст оны Нью-Йоркке көшіріп, "Journal" газетінде жоғары жалақымен жұмысқа алды. 1896 жылы, президент сайлауы болатын жылы, Давенпорт Вашингтонға Республикалық партияның әлеуетті кандидаттарымен, мысалы, Палата Төрағасы Томас Б. Ридпен кездесуге және оларды зерттеуге жіберілді. Хёрсттің "Journal" газеті демократиялық газет болды, және Давенпорт Республикалық партияның президенттікке үміткерін қатал карикатуралауы күтілді. Республикашылар демократ Гровер Кливлендтен Ақ үйді алып қоюға асықты; демократтардың 1893 жылғы экономикалық дағдарысқа кінәлі деп айыпталғандықтан, олардың жеңіске жететіні күтілді, бұл дағдарыс елде үш жыл бойы депрессияны тудырды. Демократиялық партияның үміткерлерінің ешқайсысы да аса күшті болып көрінбеді, ал республикашылдардың үміткерінің үлкен жеңіске жететіні күтілді. "Journal" газетінің тілшілері мен суретшілері көбінесе жұп болып жұмыс істеді. Давенпорт Льюиспен жұптасты және екеуі тез арада жақын қарым-қатынас орнатты. 1896 жылдың басында Льюис Огайоға барып, республикалық партияның президенттікке үміткері, сол штаттың бұрынғы губернаторы Уильям МакКинлиді зерттеуге барды. Кандидатпен сұхбат алу үшін Льюис МакКинлидің саяси менеджері, Кливленд индустриалисі Марк Ханнамен сұхбаттасуы керек болды. Ханна өзінің бизнес мансабын МакКинлидің науқанын басқаруға арнады және МакКинлиді республикашылдар жарысының көшбасшысы етуге көмектескен саяси машинаның барлық шығыстарын төледі. Льюис МакКинлимен сұхбаттасып, Огайода қалып, Ханнаны зерттеді. 1893 жылы губернатор МакКинли досының міндеттемелерін төлеуге шақырылды, ол үшін ол несиелерге кепілдік берген; Ханна және МакКинлидің басқа да жақтастары бұл борыштарды сатып алды немесе төледі. Льюис Ханнаны МакКинлиді басқарушы ретінде қарастырды, ол сатып алынған ноталарды талап ету арқылы кандидатты құртуға қабілетті. Ханнаның республикашылдардың кандидатурасын сатып алғанына және осылайша президенттікке үміткер болуы мүмкін дегенге наразы болған Льюис бұл пікірді "Journal" газетінің беттерінде танымал ете бастады. Ханнаны бейнелейтін Давенпорттың алғашқы карикатурасы көп ұзамай пайда болды.

Davenport's first paid job in journalism, in 1889, was drawing for the Portland newspaper, The Oregonian, where he showed a talent for sketching events from memory. He was fired in 1890, it was said, for poorly drawing a stove for an advertisement—he could not draw buildings and appliances well. By another story, he was let go when there was only work for one in the paper's engraving department, and he was junior man. He then worked for the Portland Sunday Mercury, traveling to New Orleans for a prizefight in January 1891 between Jack Nonpareil Dempsey of Portland and Bob Fitzsimmons. At the Examiner, Davenport was not a cartoonist, but a newspaper artist who illustrated articles—the technology to directly reproduce photographs in newspapers was still a few years away. After a year at the Examiner, he was fired; several stories state that this occurred after he asked for a raise from his meager salary of $10 per week. His work, including the New Orleans postcards, had attracted admirers, who, in addition to Smith, helped him to get a job with the San Francisco Chronicle in 1892. While there, he attracted reader attention for his ability to draw animals. At the Herald, one of his jobs was to illustrate the horse races at Washington Park. He was dismissed from the Herald, and in one account ascribed his dismissal to going every day to visit and sketch the Arabian horses on exhibit at the World's Fair. However, more likely, the poor economy and the end of the fair caused the Herald to lay him off, While at the Daily Herald, he married Daisy Moor, who traveled from her home in San Francisco to Chicago in order to marry him. When a famous horse died and the Examiner lacked an image, Davenport, who had seen the animal the previous year, drew it from memory. Impressed, Hearst purchased the original drawing. Davenport took his responsibilities as political cartoonist seriously, traveling to Sacramento, the state capital, to observe the legislative process and its participants. Hearst changed the name to the New York Journal and began to assemble what Hearst biographer Ben Procter deemed one of the greatest staffs in newspaper history. Under editor in chief Willis J. Abbot, the well paid staff included foreign correspondent Richard Harding Davis, columnist Alfred Henry Lewis, and humorist Bill Nye. Contributors included Mark Twain and Stephen Crane. Davenport was among a number of talented staff on the Examiner whom Hearst transferred to New York and employed on the Journal at a high salary. In 1896, a presidential election year, Davenport was sent to Washington to meet and study some of the Republican Party's potential candidates, such as Speaker of the House Thomas B. Reed. Hearst's Journal was a Democratic paper, and Davenport would be expected to harshly caricature the Republican presidential candidate. The Republicans were anxious to take over the White House from Democrat Grover Cleveland; they were widely expected to do so, as the Democrats were blamed for the economic Panic of 1893, which had brought depression to the nation for the past three years. None of the potential Democratic candidates seemed particularly formidable, and the Republican nominee was expected to win in a landslide. Reporters and illustrators on the Journal often worked in pairs. Davenport was teamed with Lewis and the two soon forged a solid relationship. In early 1896, Lewis went to Ohio to investigate the leading candidate for the Republican presidential nomination, that state's former governor, William McKinley. To interview the candidate, Lewis was required to undergo an interview himself, with McKinley's political manager, Cleveland industrialist Mark Hanna. Hanna had set aside his business career to manage McKinley's campaign, and was paying all expenses for a political machine which helped make McKinley the frontrunner in the Republican race. Lewis got his interview with McKinley, then remained in Ohio, investigating Hanna. In 1893, Governor McKinley had been called upon to pay the obligations of a friend for whom he had co signed loans; Hanna and other McKinley supporters had bought up or paid these debts. Lewis viewed Hanna as controlling McKinley, able to ruin the candidate by calling in the purchased notes. Becoming increasingly outraged by what he deemed as Hanna's purchase of the Republican nomination, and so likely the presidency, Lewis began to popularize this view in the pages of the Journal. The first Davenport cartoon depicting Hanna appeared soon after.

1897 жылдан 1901 жылға дейін

1896 жылғы науқан Давенпортты әйгілі етіп, жақсы жалақыға ие қылды, ол жылына 12 000 доллар табады, ол кездегі кез келген карикатуристің ең жоғары төлемақысы. Көп ақшасын жоғалтқан, бірақ «Journal» газетін Нью-Йорктің ең беделді газеттерінің біріне айналдырған Херст оған Дейзибен Еуропаға саяхаттау үшін 3000 долларлық бонус берді. Лондонға келген Давенпорт зейнеткер премьер-министр Уильям Гладстонмен сұхбаттасып, оның суретін салды. Венецияда ол Самсонның үлкен мүсінін көріп қалды. Ол мүсіннің мықты бұлшық еттеріне таң қалды және оны бірден Американың қуатты корпоративтік трасттарының символы ретінде қабылдады, олардың мәртебесі сол кезде маңызды саяси мәселе болып тұрды. 1900 жылы президенттікке кандидат болған кезде Давенпорттың карикатураларында Маккинли мен Ханнамен бірге трасттарды бейнелейтін үлкен, күшті, шөптен тоқылған киім киген тұлға пайда болды. Давенпорттың суреттері көптеген қоғам қайраткерлерін аяусыз сынады, тіпті өзінің және басшысы Херстің карикатурасын жасады. Ақырында, Давенпорттың жұмысы сыбайлас деп санайтын саяси тұлғаларды әшкерелегені үшін танымал болды, сондықтан 1897 жылы оның қарсыластары Нью-Йоркте саяси карикатураларды тыйым салу туралы заң қабылдауға тырысты. АҚШ сенаторы Томас С. Платттың (Р-Нью-Йорк) ықпалымен штат заң шығарушы органына енгізілген заң жобасы қабылданбады, бірақ бұл әрекет Давенпортты өзінің ең танымал туындыларын жасауға шабыттандырды: «Ешқандай адал адам карикатуралардан қорқудың қажеті жоқ». 1897 және 1898 жылдары Херст газеттері Испаниямен соғысқа барабан соғып, үгіт жүргізді. Давенпорт президент Маккинлиді қорқақ және соғысқа баруға дайын емес деп бейнелейтін карикатуралар салды, себебі бұл Уолл-стритке зиян келтіруі мүмкін еді. Испания-Америка соғысы басталғаннан кейін, америкалық соғыс батырларының бірі Манила шығанағы шайқасында жеңіске жеткен адмирал Джордж Дьюи болды, ол 1899 жылы той-думанмен және үй сыйлығымен қарсы алынды. Адмирал жаңа үйленген, католик әйеліне үйді сыйға берді, бұл қоғамның (әсіресе протестанттардың) наразылығын тудырды. Алайда, Давенпорт шайқас кезінде «Ұмытпайық» деген жазумен Дьюиді көпірінде бейнелегеннен кейін наразылық басылды. 1899 жылы Давенпорт Еуропаға оралып, Рендегі Дрейфус ісін жариялады.

The 1896 campaign made Davenport famous and well paid, earning $12,000 per year, the highest compensation of any cartoonist of his time. Hearst, who had lost a fortune but who had established the Journal as one of New York's most influential newspapers, also gave him a $3,000 bonus with which to take a trip to Europe with Daisy. In London, Davenport interviewed and drew the elderly former prime minister, William Gladstone. In Venice, he came upon a large statue of Samson. He was impressed by the large muscles of the work, and immediately conceived of it as representing America's powerful corporate trusts, the status of which was then a major political issue. A large, powerful, grass skirted figure representing the trusts would be seen with McKinley and Hanna in Davenport's cartoons during the President's re election bid in 1900. Davenport's drawings left few public figures unscathed; he even caricatured himself and his boss, Hearst. Ultimately, Davenport's work became so well recognized for skewering political figures he considered corrupt, that in 1897 his opponents attempted to pass a law banning political cartoons in New York. The bill, introduced in the state legislature with the prodding of U. S. Senator Thomas C. Platt, (R NY), did not pass, but the effort inspired Davenport to create one of his most famous works: "No Honest Man Need Fear Cartoons." In 1897 and into 1898, the Hearst papers pounded a drumbeat for war with Spain. Davenport drew cartoons depicting President McKinley as cowardly and unwilling to go to war because it might harm Wall Street. Once the Spanish–American War was under way, one of the American war heroes was Admiral George Dewey, victor at the Battle of Manila Bay, who was welcomed home in 1899 with celebrations and the gift of a house. The admiral promptly deeded the residence over to his newlywed wife, a Catholic, turning public opinion (especially among Protestants) against him. However, resentment eased after Davenport depicted Dewey on his bridge during the battle, with the caption, "Lest we forget". In 1899, Davenport returned to Europe, covering the Dreyfus case in Rennes.

1901 жылдан 1912 жылға дейін

Журнал 1901 жылы «Америкалық» деп аталды. Дейвенпорт 1904 жылға дейін сол жерде жұмыс істеді, соңында жылына 25 000 доллар таба бастады, бұл сол кездегі өте жоғары жалақы еді. Херсттің саясатын ұстанған ол 1901 жылдың қыркүйегінде қаза тапқан Маккинлиден кейін таққа отырған президент Рузвельтке қарсы қатал шабуылдар жасады. Дейвенпорт «Америкалық» үшін карикатуралар жасап, мақалалар жазды; бір бағанда жаңа президент бұрынғы президенттердің барлық портреттерін Ақ үйдің жертөлесіне тығып қойғаны, ал келушілерге Рузвельттің қаруланған «Жабайы атты әскер» ретіндегі үлкен портретін қарауға мүмкіндік берілгені айтылды. Республикашылар оны қайта басып шығаруға 200 000 доллар жұмсады. Рузвельт сайланғаннан кейін Дейвенпорт «Evening Mail» газетінде жұмысын жалғастырды, бірақ оның жұмысының сапасы төмендеді; оның суреттерінің азы ғана Альберт Шоудың «Сын-пикирлер шолуына» іріктеліп алынды. Ол сондай-ақ басқа да іс-шараларға көп уақыт арнады; 1905 жылы ол бірнеше ай Орегон штатында тұрып, алдымен Сильвертонға, содан кейін Портлендтегі Льюис және Кларк көрмесіне өзі өсірген жануарларды көрсетті. 1902 жылы лекциялар ұйымдастырушы Джеймс Понд Дейвенпортты лекторы ретінде шақырды. 1906 жылы ол Таяу Шығысқа сапар шегіп, туған жерінен араб жылқыларын сатып алды, содан кейін 1908 жылы өзінің тәжірибесі туралы кітап жазды. Дейвенпорт 1910 жылы «Ауыл баласының күнделігі» атты автобиографиялық кітабын және «Доллар немесе адам» сияқты карикатуралар жинағын жариялады.

1909 жылы Дейвенпорттың некесі ажырасып, сол жылы ажырасу ісіне байланысты күйзеліске ұшырады. Сауығып келе, ол газеттерге лицензия бойынша берілетін «Мен сызған адамдар» атты мақалалар сериясын жариялауға уәде берді. Бірақ 1911 жылы Херст Дейвенпортты «Америкалыққа» қайта шақырғанда бұл жоба тоқтатылды. Херст Дейвенпортты емдеу үшін сегіз дәрігерге ақы төледі, содан кейін оның сүйікті Сильвертон қаласына жерлеуге қайтарып берді. Оның жерлеу рәсімін спиритуалист Жан Моррис Эллис өткізді. «Шөлдің мақтанышы» – Дейвенпорттың 1906 жылы Америкаға әкелген аты]]

Карикатурашы ретіндегі еңбегінен басқа, Дейвенпорт Америкаға ең алғашқы шөлде өсірілген немесе асил араб жылқыларын әкелуде маңызды рөл атқарғаны үшін де еске алынады. Жылқыға ұзақ жылдар бойы құмар болған Дейвенпорт 1905 жылы: «Мен өмірім бойы араб жылқысы туралы армандадым», – деді. Осы жылқылардың Америкада қалғанын және аукционда сатылып кеткенін білген соң, ол оларды Массачусетс штатының Хингхам қаласындағы тыңайтқыштарды өндіруші миллионер Питер Брэдлиден іздеді. Дейвенпорт 1898-1905 жылдар аралығында бірнеше араб жылқыларын сатып алды, олардың біреуі үшін 8500 доллар төледі. Ол сатып алғандарының арасында Чикаго көрмесіне қатысқан аман қалған жылқылардың барлығын жинауға қол жеткізді. Ол саяси байланыстарын, әсіресе президент Теодор Рузвельтпен байланысын пайдаланып, Осман империясы бақылайтын жерлерге бару үшін қажетті дипломатиялық рұқсаттарды алды. Ол қазіргі Сирия мен Ливан жерлерін аралап, Америкаға 27 жылқы әкелді. Таяу Шығысқа барып, жылқы сатып алу үшін Дейвенпортқа Осман империясы үкіметінен дипломатиялық рұқсат алу қажет болды. 1905 жылдың желтоқсанында Дейвенпорт көмек сұрап президент Рузвельтке жүгінді, ал 1906 жылдың қаңтарында Рузвельт оған қолдау хатын ұсынды, оны ол АҚШ-тағы түрік елшісі Чикеб Бейге тапсырды, ол солтанмен байланысқа түсті. Дейвенпорт пен елшінің таңғалысына орай, «алты немесе сегіз» жылқыны экспорттауға рұқсат беретін «Ираде» деп аталатын рұқсат берілді. Дейвенпорт пен оның саяхат серіктері 1906 жылдың 5 шілдесінде АҚШ-тан кемемен Францияға, содан кейін Константинопольге пойызбен сапарлады. Дейвенпорттың жетістігі бірнеше себеппен ерекше болды. Бұл араб жылқыларының 35 жыл ішінде алғаш рет Осман империясынан экспортталуына ресми түрде рұқсат етілгені еді. Сондай-ақ, Дейвенпорттың тек сатуға қол жетімді жеребелерді ғана емес, бедуиндер бағалайтын есектерді де сатып ала алғаны назарға алынды. Ең жақсы соғыс есектерді ешқандай бағаға сатуға дайын емес еді. Константинопольден Алеппоға, содан кейін шөлге сапар шегуге дейін Дейвенпорт патша сарайларын аралап, сондай-ақ халық алдында сұлтанды көруге мүмкіндік алды. Ол өзінің көркемдік қабілетін және егжей-тегжейлілікке деген дарынын көрсетті, Абдул Хамид II-нің бірнеше портреттерін оны байқағаннан кейін жарты сағаттан кейін есте сақтап сызды, өйткені Дейвенпорт билеушінің бейнесін салуға дайын емес деп сенді. Дейвенпорттың сұлтанға деген жеке әсері жанашырлықпен, оны кеңсесінің ауыр салмағымен ауыртпалық көрген әлсіз, қарт адам ретінде, бірақ балаларымен мейірімді және әкедей болған ретінде бағалады. Дейвенпорт оның сыртқы түрін Мэн штатынан шыққан қайтыс болған конгрессмен Нельсон Динглеймен және қайырымды көпес Натан Страусспен салыстырды, сұлтан туралы: «Оған тағылған қандай да бір қылмыстарға қарамастан, оның бет-пішініндегі қылықсыз сарбаздары, оның әскері мен басшылары одан да жауапты болуы мүмкін екенін ойладым», – деді. Ол сызбаларын құпия ұстау қажет деп сенді, сондықтан саяхаты бойы оларды жасырылған қалтада алып жүрді және кеденде оларды домалақ шөптің ішіне жасырып, кемемен үйге әкелді. Дейвенпорттың жоғары сапалы, таза қанды араб жылқыларын алудағы сәттілігінің бір себебі (мүмкін, кездейсоқ) протоколды бұзып, Сирияның губернаторы Назим Пашаға барғанша, Осман үкіметі мен Аназех тайпасының арасында делдалдық қызмет атқаратын бедуин Ахмет Хафезді алдымен баруы болды. Хафез Дейвенпорттың келу уақытын зор құрмет деп санады және Дейвенпортқа ең жақсы есегін, «Ваддуда» атты соғыс есегін сыйлады. Паша да Дейвенпортқа «Халеб» атты айғырды сыйлады, ол аймақтағы беделді әке болды және «Шөлдің мақтанышы» деп аталды. Халеб Пашаға түйе салығын төмен ұстағаны үшін сыйлық ретінде берілді. Содан кейін Хафез жеке Дейвенпортты шөлге жетеледі, саяхаттың бір сәтінде екеуі бауырластыққа ант берді. Хафез ең жақсы жылқылардың ұсынылуын ұйымдастырды, әділ бағалар бойынша келісімдер жасады және олардың тегінің асил екенін растады. Дейвенпорт сатып алған 17 айғыр мен 10 есектің әсері Америкадағы араб жылқысының тағдырына үлкен әсер етті. Қазір «Дейвенпорт» тегі деп аталатын жылқылардың мыңдаған араб жылқысының тегінде кездеседі, сонымен қатар оның әкелген жылқыларынан толығымен тараған жылқылары бар сақтаушылар да бар. Дейвенпорттың және оның ізбасарларының күш-жігері Америкадағы араб жылқысын шынайы араб типімен және таза тегімен өсіруге мүмкіндік берді.

Davenport's marriage had failed by 1909, and he suffered a breakdown that year, related to his ongoing divorce case. As he recovered, he announced a forthcoming series to be available for license to newspapers, "Men I have sketched". This project was aborted when, in 1911, Davenport was invited by Hearst to return to the American. Hearst paid for eight doctors to treat Davenport, and later for an elaborate funeral—the publisher had Davenport's body returned to his beloved Silverton for burial. His funeral was a freethought service conducted by a spiritualist, Jean Morris Ellis. the "Pride of the Desert", imported to America by Davenport in 1906]]
In addition to his cartooning, Davenport is remembered for playing a key role in bringing some of the earliest desert bred or asil Arabian horses to America. A longtime admirer of horses, Davenport stated in 1905, "I have dreamed of Arabian horses all my life." Upon learning that these horses had remained in America and had been sold at auction, he sought them out, in the hands of millionaire fertilizer magnate Peter Bradley of Hingham, Massachusetts. Davenport bought some Arabian horses outright between 1898 and 1905, paying $8,500 for one stallion, Among his purchases, he managed to gather all but one of the surviving horses that had been a part of the Chicago Exhibition. used his political connections, particularly those with President Theodore Roosevelt, to obtain the diplomatic permissions required to travel into the lands controlled by the Ottoman Empire. He traveled throughout what today is Syria and Lebanon, and successfully brought 27 horses to America. To travel to the Middle East and purchase horses, Davenport needed to obtain diplomatic permission from the government of the Ottoman Empire, In December 1905, Davenport approached President Roosevelt for help, and in January 1906, Roosevelt provided him a letter of support that he was able to present to the Turkish Ambassador to the United States, Chikeb Bey, who contacted the Sultan. To the surprise of both Davenport and the Ambassador, the permit, called an Iradé, was granted, allowing the export of "six or eight" horses. Davenport and his traveling companions left the United States on July 5, 1906, traveling to France by ship and from there to Constantinople by train. Davenport's accomplishment was notable for several reasons. It was the first time Arabian horses officially had been allowed to be exported from the Ottoman Empire in 35 years. It was also notable that Davenport not only was able to purchase stallions, which were often available for sale to outsiders, but also mares, which were treasured by the Bedouin; the best war mares generally were not for sale at any price. Before Davenport left Constantinople to travel to Aleppo and then into the desert, he visited the royal stables, and also took advantage of an opportunity to view the Sultan during a public appearance. He displayed his artistic ability and talent for detail by sketching several portraits of Abdul Hamid II from memory about a half hour after observing him, as Davenport believed the ruler unwilling to have his image drawn. Davenport's personal impression of the Sultan was sympathetic, viewing him as a frail, elderly man burdened by the weight of his office but kind and fatherly to his children. Davenport compared his appearance as a melding of the late congressman from Maine, Nelson Dingley, with merchant and philanthropist Nathan Straus, commenting of the Sultan, "I thought that no matter what crimes had been charged to him, his expressionless soldiers, his army and its leaders were possibly more to blame than he." Believing that he needed to keep his sketches a secret, he carried the sketch book in a hidden pocket throughout his journey, and at customs smuggled it onto the steamer home hidden inside a bale of hay. One reason for Davenport's success in obtaining high quality, pure blooded Arabian horses was his (possibly accidental) decision to breach protocol and visit Akmet Haffez, a Bedouin who served as a liaison between the Ottoman government and the tribal people of the Anazeh, before calling upon the Governor of Syria, Nazim Pasha. Haffez considered the timing of Davenport's visit a great honor, and gave Davenport his finest mare, a war mare named *Wadduda. Not to be outdone, the Pasha gave Davenport the stallion *Haleb, who was a well respected sire throughout the region, known as the "Pride of the Desert." Haleb had been given to the Pasha as a reward for keeping the camel tax low. Haffez then personally escorted Davenport into the desert, and at one point in the journey the two men took an oath of brotherhood. Haffez helped arrange for the best quality horses to be presented, negotiated fair prices, and verified that their pedigrees were asil. The impact of the 17 stallions and 10 mares purchased by Davenport was of major importance to the Arabian horse breed in America. While what are now called "Davenport" bloodlines can be found in thousands of Arabian horse pedigrees, there are also some preservation breeders whose horses have bloodlines that are entirely descended from the horses he imported. Davenport's efforts, as well as those of his successors, allowed the Arabian horse in America to be bred with authentic Arabian type and pure bloodlines.

Америкадағы арабтар

Америкаға оралғаннан кейін оның жаңадан әкелінген жылқылары Нью-Джерси штатының Моррис Плейнс қаласындағы Давенпорттың Араб далалық тұқымдық шаруашылығының бір бөлігіне айналды. 1909 жылы АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігі (USDA) осы ұйымды араб жылқыларының ресми тіркелімі деп мойындады. Осыған дейін Ұлыбритания мен АҚШ-тың толыққанды тұқымдық кітаптары араб жылқыларын тіркеумен айналысты, бірақ ол шөлден шыққаннан кейін, олардың тегін растау үшін жазбаша куәліктер мен басқа да құжаттар алу қажет екенін білмеді. Ұйымның позициясына тағы бір фактор ықпал еткен болуы мүмкін: Давенпорт Жокей клубының президенті Август Белмонтты карикатура арқылы сатиралады. Халеб әсіресе американдық селекционерлердің кеңінен құрметіне ие болды, және арабтарды көбейтумен қатар, ол Морган және Стандартты тұқымдық биелермен шағылыстырылды. Ол бұл айғырдың бас сүйегі мен жартылай қаңқасын дайындап, Смитсониан институтына жіберді, онда ол мұражайдың ғылыми жинағының бір бөлігі болды. Давенпорт Англиядағы Крабет Парк тұқымдық шаруашылығынан да жылқылар сатып алды, әсіресе оның әйгілі әкесі Месаудтың ең жақсы ұлы саналған *Абу Зейд атты айғырды. Давенпорт қайтыс болғаннан кейін оның жылқыларының көп бөлігі В. Р. Браун мен оның інісі Гербертке тиесілі болды, олар Нью-Гэмпшир штатының Берлин қаласындағы Браунның Мейнесборо тұқымдық шаруашылығының негізін қалады. Сатып алынған жылқылардың ішінде *Абу Зейд те болды.

Жеке өмірі және басқа да қызығушылықтары

Дэвенпорт 1893 жылдың 7 қыркүйегінде Сан-Францисколық Дейзи Мурға үйленді; ол суретші сол жерде жұмыс істеп тұрғанда Чикагоға сапар шеккен еді. Гомер Клайд 1896 жылы туған; Милдред 1899 жылы туған; және Глория Уорд 1904 жылы туған. Гомер Клайд ажырасу кезінде анасының жағын алды. 1901 жылы Дэвенпорт Нью-Джерси штатының Ист-Оранж қаласында үй, сондай-ақ Моррис-Плейнс қаласында ферма сатып алды. Ол жинаған және өсірген көптеген жануарларды, оның ішінде фазандар мен жылқыларды Ист-Оранжда ұстады, бірақ жануарларды да, өзін де Моррис-Плейнске көшіріп, "Миллионердің арнайы" деп аталатын пойызбен Нью-Йоркқа жұмысқа барып-қайтты. 1906 жылы ол Ист-Оранжтан кетіп қалды, бірақ 1909 жылға дейін үйінің иесі болды. Фредерик Ремингтон және Флородора қыздары. Оның таза тұқымды мал өсіру ережелерін түсінуі, бастапқы пайдалы типтен ауытқу тұқымның нашарлауына әкеледі. 1905 жылы ол Моррис-Плейнс фермасында фазан шаруашылығын құрып, батыс жағалауда ұстаған құстарын жинап, алғашқы карикатуралар жинағынан түскен табысқа шетелден басқаларын сатып алды. Әр түрлі уақытта оның қорасында ангора ешкілері, парсы майлы құйрықты қойлары болды. Ол үш рет әтеш айқастыратын әтештер жинағын құрды, бір рет оларды Сан-Францискода тұңғыш рет тұрып, жұмыс істеген кездегі қаржысын қаржыландыру үшін сатты. Жылқылар мен құстарға ғана емес, Дэвенпорт итті де жақсы көретін, әсіресе күшік ретінде алған Дафф есімді бультерьерді. Дэвенпорт Даффқа әртүрлі трюктер үйретті және оны водевильде орындау үшін жалға беріп пайда тапты. 1908 жылы Дэвенпорт шоуға лайықты иттерді өсіруге қатысты дауға араласты, ол шоу үшін ғана өсіру сапасы нашар жануарларды тудырады деп ойлады. Ол таза тұқымды коллилерді өсірушілердің кейбірін ақыл-парасы жетпейтін, мінезі нашар және пайдасы жоқ жануарлар өсірген деп айыптады. Ол өзінің пікірінше, нашар шешімдер қабылдаған белгілі селекционерлердің есімдерін атады. Дэвенпорттардың некесі ұзаққа созылмады; Дейзи күйеуінің көптеген қызығушылықтарын бөліспеді және Сильвертонды ұнатпады. 1909 жылы олар ажырасып, ажырасу өте қиын болды. Гомер бастапқыда Нью-Йоркке қайтып оралды, бірақ екі мүлкін Дейзиге берді. Хорнердің айтуынша, Ханнаның уақытқа төтеп берген бейнесі оны "трасттарды бейнелейтін алып тұлғамен және кішкентай, балалық Уильям МакКинлимен қатар" көрсетеді. Ол Хомер Дэвенпорт пен басқа да көптеген жазушылардың оны зұлымдық символы ретінде суреттеуінің арқасында мәңгілікке "Долларлық Марк" деп танылатын болады. МакКинлидің өмірбаянын жазған Маргарет Лич Дэвенпорттың бұрынғы президенттің беделіне тигізген әсеріне өкінеді: "МакКинлиді аянышпен, құрбан ретінде көрсету оның беделіне зиян келтірді. Оның Ханнаға мойынсұнуының графикалық бейнесі [Журнал жазушысы] Альфред Генри Льюис айтқан өтіріктен де ұзақ сақталады". Дэвенпорттың некрологында "Томас Наст Нью-Йорк үшін не істесе, ол да Сан-Франциско үшін соны істеді" деген пікір жазылған. Дэвенпорттың өмірбаянын жазған Лиланд Хуот пен Альфред Пауэрстің айтуынша, оның араб жылқылары "саяси карикатураларынан гөрі оның атағын болашақ жылдарға жалғастырады, сондықтан бүгінгі он мың қорада ол ұлы адам ретінде танымал". Бүгінде "CMK" термині "Краббет/Мейнесборо/Келлогг" дегенді білдіреді, бұл "Отандық" немесе "Америкалық тұқым" араб жылқыларының нақты желілерін көрсетеді. Бұл 1800 жылдардың соңы мен 1900 жылдардың басында Америкаға шөлден немесе Крабет Парк штабынан әкелінген жылқылардың ұрпақтарын сипаттайды, содан кейін АҚШ-та Хамиди қоғамы, Рэндольф Хантингтон, Спенсер Борден, Дэвенпорт, В. Р. Браунның Мейнесборо штабы, В. К. Келлог, Херсттің Сан-Симеон штабы және "Генерал" Дж. М. Дикинсонның Traveler's Rest штабында өсірілді.

Davenport married Daisy Moor of San Francisco on September 7, 1893; she had traveled to Chicago while the artist was working there. Homer Clyde, born 1896; Mildred, born 1899; and Gloria Ward, born 1904. and Country Boy to Gloria. Homer Clyde sided with his mother in the divorce. By 1901, Davenport had bought both a house in East Orange, New Jersey, and a farm in Morris Plains, New Jersey. He kept many of the animals he collected and bred, including pheasants and horses, at East Orange, but decided to move both animals and himself to Morris Plains, and take the rail line dubbed the "Millionaire's Special" to work in New York. He moved away from East Orange in 1906, though he still owned the house as late as 1909. Frederic Remington, and the Florodora girls. His understanding of the dynamics of purebred animal breeding was that deviation from the original, useful type led to degeneration of a breed. By 1905 he started a pheasant farm on his property in Morris Plains, gathering the birds he had kept on the west coast, and buying others from overseas using the profits from his first published book of cartoons. At various times, his menagerie also contained angora goats, Persian fat tailed sheep, Three times, he built up collections of cockfighting roosters, once selling them to finance his start the first time he lived and worked in San Francisco. In addition to his interest in horses and birds, Davenport was also fond of dogs, notably a bull terrier named Duff, obtained as a puppy. Davenport taught Duff to do tricks and profited by loaning the dog to perform in vaudeville acts. In 1908, Davenport involved himself in a controversy over the breeding of show quality dogs, stating that he thought breeding solely for show purposes was creating an animal that was of inferior quality. He targeted certain popular breeders of purebred collies as producing animals that had less intelligence, were of poor temperament, and lacked utility. He pointedly named famous breeders whom he felt were making particularly poor decisions. The Davenport marriage did not last; Daisy did not share many of her husband's interests and intensely disliked Silverton. In 1909 they separated, and the parting was acrimonious. Homer initially returned to New York to live, Though he deeded his two properties over to Daisy, According to Horner, the portrayal of Hanna that has stood the test of time is one that depicts him "side by side with a gigantic figure representing the trusts, and a tiny, childlike, William McKinley. He will forever be known as "Dollar Mark", thanks to Homer Davenport and many other columnists who drew him as a malevolent presence. McKinley biographer Margaret Leech regretted Davenport's effect on the former president's image: "the representation of McKinley as pitiable and victimized was a poor service to his reputation. The graphic impression of his spineless subservience to Hanna would long outlive the lies of [Journal columnist] Alfred Henry Lewis." Davenport's obituary opined that he "did for San Francisco what Thomas Nast did for New York." According to Davenport's biographers, Leland Huot and Alfred Powers, his Arabian horses "were to perpetuate his fame on and on into future years more than his political cartoons, so that in ten thousand stables today he is known as having been a great, great man". Today, the term "CMK", meaning "Crabbet/Maynesboro/Kellogg", is a label for specific lines of "Domestic" or "American bred" Arabian horses. It describes the descendants of horses imported to America from the desert or from Crabbet Park Stud in the late 1800s and early 1900s then bred on in the US by the Hamidie Society, Randolph Huntington, Spencer Borden, Davenport, W. R. Brown's Maynesboro Stud, W. K. Kellogg, Hearst's San Simeon Stud, and "General" J. M. Dickinson's Traveler's Rest Stud.