Томас Наст: Америкалық сатирик және карикатураның әкесі

Кіріспе

Америкалық карикатурист (1840–1902)

Томас Наст (/n//æ//s//t/; ; 26 қыркүйек 1840 – 7 желтоқсан 1902) – неміс туған американдық сатирист және редакциялық карикатурист, оны көбінесе «Америкалық карикатураның әкесі» деп санайды. Ол «Босс» Твидтің және Таммани Холл Демократиялық партиясының саяси машинасына қатысты өткір сыншы болды. Ол Санта-Клаустың қазіргі нұсқасын (дәстүрлі неміс Әулие Николас және Вайхнахтсманн бейнелеріне негізделген) және Республикалық партияның (GOP) филдің саяси символын жасады. Көпшілік пікірге қарамастан, Наст Сам ағаны (АҚШ Федералды үкіметінің еркек бейнесі), Колумбияны (американдық құндылықтардың әйел бейнесі) немесе Демократиялық есектің авторы емес, бірақ ол өзінің суреттері арқылы осы символдарды танымал етті. Наст 1859 жылдан 1860 жылға дейін және 1862 жылдан 1886 жылға дейін «Harper's Weekly» журналымен байланыста болды. Насттың ықпалы соншалықты зор болғандықтан, Теодор Рузвельт бір рет: «Томас Наст – біздің ең жақсы ұстазымыз болды» деді.

Ерте өмір және білім

Наст Германияның Бавариясындағы Ландаудағы (қазіргі Рейнланд-Пфальц штаты) әскери казармада дүниеге келді, себебі оның әкесі Баварияның 9-шы полк оркестрінде тромбонист болған. Наст Аполлония (құрметті есімі Абрис) мен Джозеф Томас Насттың кіші баласы еді. Оның үлкен әпкесі Энди болды; тағы екі бауыры оның туылмастан бұрын қайтыс болған. Әкесінің Бавария үкіметімен келіспейтін саяси нанымдары болғандықтан, 1846 жылы Джозеф Наст Ландаудан кетіп, алдымен француз әскери кемесіне, содан кейін американдық кемеге жалданып жұмыс істеді. Ол әйелі мен балаларын Нью-Йорк қаласына жіберді, олар 1846 жылдың маусым айында келді, ал 1850 жылы әскери қызметтен босатылғаннан кейін, ол да оларға қосылды. Наст 6 жасынан 14 жасқа дейін Нью-Йорк қаласындағы мектепке барып оқыды. Оқуда жақсы нәтижелер көрсетпесе де, оның сурет салуға деген құштарлығы ерте жасынан-ақ байқалды. 1854 жылы 14 жасында ол шамамен бір жыл Альфред Фредерикс пен Теодор Кауфманның шеберханасында, содан кейін Ұлттық дизайн академиясының мектебінде оқыды. 1856 жылы ол Франк Леслидің "Иллюстрацияланған газеті" журналында суретші болып жұмыс істеуге кірісті. Оның суреттері алғаш рет 1859 жылдың 19 наурызында "Harper's Weekly" журналында жарияланды, ол полицияның жемқорлық әрекеттерін аңтарған хабарламаны суреттеді; сол кезде Наст 18 жаста болды.

Мансап

1860 жылы ақпанда ол «Нью-Йорк суреттелген жаңалықтары» үшін Англияға сапар шекті, сол дәуірдегі маңызды спорттық оқиғалардың бірі – американдық Джон С. Хинан мен ағылшын Томас Сайерс арасындағы жүлделі жекпе-жекті бейнелеу үшін. Бұл жарысқа «Уилкс Таймсының рухы» баспасының иесі Джордж Уилкс демеушілік етті. Бірнеше айдан кейін «The Illustrated London News» журналының суретшісі ретінде Италиядағы Гарибальдиге қосылды. Насттың Италияны біріктіру мақсатындағы Гарибальдидің әскери науқаны туралы карикатуралары мен мақалалары АҚШ жұртшылығының қызығушылығын тудырды. 1861 жылдың ақпан айында ол Нью-Йоркке қайтып келді. Сол жылдың қыркүйек айында ол екі жыл бұрын танысқан Сара Эдвардсқа үйленді. Ол «Нью-Йорк суреттелген жаңалықтарынан» шығып, Фрэнк Леслидің «Суреттелген жаңалықтарына» қысқа мерзімге жұмыс істеді. 1862 жылы ол «Harper's Weekly» журналының штаттық суретшісі болды. «Harper's» журналындағы алғашқы жылдары Наст көрерменнің сезімдеріне тигізетін композицияларымен танылды. Мысалы, «Рождество кеші» (1862) суретінде гүл шоғыры солдаттың дұға оқып жатқан әйелі мен үйде ұйықтаған балаларының көрінісін бейнелейді, ал екінші гүл шоғыры лагерь отының басында отырған, жақындарының кішкентай суреттерін сағынышпен қарап отырған солдатты көрсетеді. Оның ең танымал карикатураларының бірі – «Оңтүстікпен келісім» (1864) болды, ол Азамат соғысын жүргізуге қарсы болған Солтүстік штатының адамдарына бағытталған. Ол шекаралық және оңтүстік штаттарындағы шайқас алаңдарын суреттегенімен де танымал болды. Бұл көп назар аударды, және президент Авраам Линкольн Настты «біздің ең жақсы сарбазымыз» деп атады. Соғыстан кейін Наст президент Эндрю Джонсонның реконструкцияға қарсы саясатына қарсы күресті, оны «Карикатура саласындағы Насттың ұлы бастауы» деп аталған кескінді карикатуралар сериясында бейнеледі.

Стиль және тақырыптар

Насттың мультфильмдерінде көбінесе негізгі мультфильмге күрделі сюжеттермен көптеген қосымша панельдер мен бөлімдер болды. Жексенбілік басылымдар сағаттаған ойын-сауық сыйлап, әлеуметтік мәселелерді қамтыды. 1870 жылдан кейін Наст ортасы айқын, қарапайым композицияларды ұната бастады. Насттың қалыптасқан стилін сипаттайтын қалың сызықтар мен көлеңкелер оның әдісіндегі өзгерістің нәтижесі болды. Бұл өзгеріс 1869 жылғы 26 маусымдағы мультфильмінен басталды, онда Наст суретті тікелей ағашқа қарындашпен салған, ал гравер оның сызықтарына сүйене отырып жұмыс істеді. Бұл стильдік өзгеріске ағылшын иллюстраторы Джон Тенниелдің еңбектері әсер етті. Насттың мультфильмдерінде жиі кездесетін тақырып – католицизмге қарсылық. Наст Ландаудағы Сент-Мария католик шіркеуінде крещениеден өтті және біраз уақыт Нью-Йоркте католик білімі алды. Насттың протестантизмге қашан ауысқаны белгісіз, бірақ оның дін өзгеруі 1861 жылы үйленген кезде ресми түрде тіркелген болуы мүмкін. (Оның отбасы Морристаундағы Санкт-Петр шіркеуінде епископалдық дінге адал болды.) Наст католик шіркеуін американдық құндылықтарға қауіп деп санады. Оның өмірбаяуын жазған Фиона Динс Халлоранның айтуынша, Наст "католик идеяларының мемлекеттік білім беру жүйесіне енуіне қарсы болды". Тамани Холл католик мектептерін қаржыландыру үшін жаңа салық енгізуді ұсынғанда, ол ашуға ішіндегіні шығарды. Оның 1871 жылғы "Америкалық Ганг өзені" мультфильмінде Римнің басшылығымен католик епископтары крокодилдер ретінде бейнеленген, олар ирланд саясаткерлерінің кедергісіне қарамастан американдық мектеп оқушыларына шабуыл жасап жатыр. Ол діни білім беруді қолдауды демократиялық үкіметке қауіп деп көрсетті. Римдегі авторитарлық папалық билік, білімсіз ирланд-американдықтар және Тамани Холлдегі жемқор саясаткерлер оның туындыларында маңызды орын алды. Наст діни және этникалық айырмашылықтарды азайтатын, діни емес мемлекеттік білім беруді жақтады. Алайда, 1871 жылы Наст пен Harper's Weekly Лонг-Айлендтегі республикалық бағыныстағы білім беру кеңесінің шешімін қолдады, оған сәйкес оқушылар Король Джеймс Библиясынан үзінділерді тыңдауға міндетті болды, ал оның білім беру карикатуралары республикашылдар мен тәуелсіздер арасында католицизмге және ирландтықтарға қарсы сезімді қоздыруға бағытталды. Наст ирландтықтарға қарсы сезімін оларды маскүнемдер ретінде бейнелеу арқылы білдірді. Ол ирландтықтарды көтерілісшілдік зорлық-зомбылықтың, саяси манипуляциялардың және саяси басшылардың иммигранттарды пайдалануының символы ретінде қолданды. Насттың ирландтық зорлық-зомбылыққа баса назар аударуы оның жастық шағында көрген оқиғалардан туындаған болуы мүмкін. Наст денесі кішкентай болғандықтан, бала кезінде зорлық-зомбылыққа ұшыраған. Ол өскен ауданда ирландтықтардың қара американдықтарға қарсы зорлық-зомбылық әрекеттері жиі кездесетін. 1863 жылы ол Нью-Йорктегі тұспалдау толқуларына куә болды, онда негізінен ирланд иммигранттарынан тұратын көтерілісшілер Түсті жетімдер үйін толығымен өртеп жіберді. Оның тәжірибесі қара американдықтарға деген жанашырлығын және "қарапайым, бақыланбайтын ирландтық қарақшы деп санаған нәрсеге қарсылығын" түсіндіруге болады. Жалпы, оның саяси карикатуралары американдық үндістер мен қытайлық американдықтарды қолдады. Ол құлдықты жоюды жақтады, нәсілдік сегрегацияға қарсы болды және Ку-Клукс-Кланның зорлық-зомбылығын айыптады. Оның ең танымал мультфильмдерінің бірінде "Құлдықтан да жаман" деген сөздер өлі баласын ұстап тұрған күйзелген қара нәсілді отбасының гербінде жазылған; фондында линчтеу және өрт сөндіру арқылы қираған мектеп ғимараты бейнеленген. Ку-Клукс-Клан мен Ақ лиганың екі мүшесі, Оңтүстік Реконструкция дәуіріндегі жарымәскери бүлікші топтар, қара американдықтарға қарсы өзара қирату жұмыстарында қол алысады. Наст азшылықтарды қорғағанына қарамастан, Мортон Келлер оның мансабының соңында "қараларға қатысты расистік стереотиптер пайда бола бастады: олар ирландтықтарға ұқсас, бірақ олар жоғары өркениетті қытайлармен салыстырғанда өзгеше болды". Наст дәуірінде Уильям Шекспирдің пьесалары мектеп оқу бағдарламасының ажырамас бөлігі болды. Ол американдық мультфильмдерге Шекспирдің сахналарын саяси мақсатпен жаңғырту практикасын енгізді, оның 37 пьесасының 23-іне 100-ден астам мультфильмде сілтеме жасады – кейде бір-екі ғана танымал жолмен, бірақ көбінесе суреттік мазмұнымен.

Nast's cartoons frequently had numerous sidebars and panels with intricate subplots to the main cartoon. A Sunday feature could provide hours of entertainment and highlight social causes. After 1870, Nast favored simpler compositions featuring a strong central image. The bold cross hatching that characterized Nast's mature style resulted from a change in his method that began with a cartoon of June 26, 1869, which Nast drew onto the wood block using a pencil, so that the engraver was guided by Nast's linework. This change of style was influenced by the work of the English illustrator John Tenniel. A recurring theme in Nast's cartoons is anti Catholicism. Nast was baptized a Catholic at the Saint Maria Catholic Church in Landau, and for a time received Catholic education in New York City. When Nast converted to Protestantism remains unclear, but his conversion was likely formalized upon his marriage in 1861. (The family were practicing Episcopalians at St. Peter's in Morristown.) Nast considered the Catholic Church to be a threat to American values. According to his biographer, Fiona Deans Halloran, Nast was "intensely opposed to the encroachment of Catholic ideas into public education". When Tammany Hall proposed a new tax to support parochial Catholic schools, he was outraged. His 1871 cartoon The American River Ganges, depicts Catholic bishops, guided by Rome, as crocodiles moving in to attack American school children as Irish politicians prevent their escape. He portrayed public support for religious education as a threat to democratic government. The authoritarian papacy in Rome, ignorant Irish Americans, and corrupt politicians at Tammany Hall figured prominently in his work. Nast favored nonsectarian public education that mitigated differences of religion and ethnicity. However, in 1871 Nast and Harper's Weekly supported the Republican dominated board of education in Long Island in requiring students to hear passages from the King James Bible, and his educational cartoons sought to raise anti Catholic and anti Irish fervor among Republicans and independents. Nast expressed anti Irish sentiment by depicting them as violent drunks. He used Irish people as a symbol of mob violence, machine politics, and the exploitation of immigrants by political bosses. Nast's emphasis on Irish violence may have originated in scenes he witnessed in his youth. Nast was physically small and had experienced bullying as a child. In the neighborhood in which he grew up, acts of violence by the Irish against black Americans were commonplace. In 1863, he witnessed the New York City draft riots in which a mob composed mainly of Irish immigrants burned the Colored Orphan Asylum to the ground. His experiences may explain his sympathy for black Americans and his "antipathy to what he perceived as the brutish, uncontrollable Irish thug". In general, his political cartoons supported American Indians and Chinese Americans. He advocated the abolition of slavery, opposed racial segregation, and deplored the violence of the Ku Klux Klan. In one of his more famous cartoons, the phrase "Worse than Slavery" is printed on a coat of arms depicting a despondent black family holding their dead child; in the background is a lynching and a schoolhouse destroyed by arson. Two members of the Ku Klux Klan and White League, paramilitary insurgent groups in the Reconstruction era South, shake hands in their mutually destructive work against black Americans. Despite Nast's championing of minorities, Morton Keller writes that later in his career "racist stereotypy of blacks began to appear: comparable to those of the Irish—though in contrast with the presumably more highly civilized Chinese." During Nast's era, William Shakespeare's plays were an inherent part of the school curriculum. He introduced into American cartoons the practice of modernizing scenes from Shakespeare for a political purpose, referencing 23 of his 37 plays in more than 100 cartoons — sometimes with just a recognizable line or two, but generally with pictorial content.<gallery perrow="4">
File:Shakespeare's Voyage of Life. jpg|Nast referenced 23 of Shakespeare's 37 plays in more than 100 cartoons — sometimes with just a recognizable line or two, but generally with pictorial content. Efn|This quarter page illustration was published in Harper's Weekly, October 7, 1871 (Pg 948) The Green Bag republished all five of Nast's almanacs in the 2011 edition of its Almanac & Reader.

Твидтік сақинаға қарсы науқан

Насттың суреттері Тамани Холлдың күшті басшысы Босс Твидтің құлдырауына ықпал етті. Нью-Йорк қаласының қоғамдық жұмыстар комиссары ретінде Твид 1870 жылға қарай қала үкіметін толық бақылауға алған және «штат заң шығарушы органындағы жұмыс істейтін көпшілікті» бақылаған. Твид және оның серіктестері – Питер Барр Суини (парк комиссары), Ричард Б. Коннолли (мемлекеттік шығындарды бақылаушы) және мэр А. Окей Холл – «Сақинаға» байланысты мердігерлерге төленген шығындарды артық көтеру арқылы қаланы көптеген миллион доллармен алдады. 1867 жылдан бері Таманидің жемқорлығына қарсы карикатуралары кейде жарияланған Наст, 1870 жылы және әсіресе 1871 жылы төрт негізгі тұлғаға баса назар аударды. Твид Насттың науқанынан қатты қорқып, суретшіге 100 000 доллар көлемінде пара ұсынған елші жіберді, бұл Настқа Еуропада өнерді оқуға мүмкіндік беру үшін бай демеушілер тобының сыйы ретінде ұсынылды. Қызығушылық танытқан Наст, одан да көп сомада келіссөздер жүргізіп, ақырында 500 000 доллар ұсынысынан бас тартты: «Жарайды, менің ойымша, мен оны істемеймін. Бұл жігіттердің біразын түрмеге отырғызуға көп бұрын шешім қабылдадым». Наст өзінің шабуылдарын «Харпер» журналының беттерінде жалғастырды, ал 1871 жылдың 7 қарашасындағы сайлауда «Сақина» биліктен қуылды. Твид 1873 жылы тұтқындалып, алаяқтық қылмысы үшін сотталды. 1875 жылдың желтоқсанында Твид Кубаға, содан Испанияға қашып, әділеттен қашуға тырысқанда, Вигодағы шенеуніктер Насттың бірінші карикатурасын пайдаланып, қашқынды таныды.

Партиялық саясат

Наст – газетінің иесі емес, қоғамдық пікірді қалыптастыруда маңызды рөл атқарған алғашқы журналист болды. Оның карикатуралары бес президент сайлауының нәтижесіне әсер етті: Абрахам Линкольн (1864); Улисс С. Грант (1868 және 1872); Рутерфорд Б. Хейс (1876) – барлығы республикашылдар – және демократ Гровер Кливленд (1884). Оның өткір карикатуралары жеңілгендерді сатиралады: Джордж Б. Макклеллан (1864); Хорацио Сеймур (1868); Хорас Грили (1872); Сэмюэл Дж. Тилден (1876); және Джеймс Г. Блейн (1884). Наст 1880 жылғы сайлауда белсенділік танытпады, себебі ол республикашыл Джеймс А. Гарфилдке (жеңіске жеткен) сенімсіздікпен қарады және Азамат соғысының батыры, Насттың жеке досы демократ Винфилд Скотт Хэнкокқа құрметпен қарады. Оның талантынан, шығармашылығынан және карикатураларының үнемі қайталануынан басқа, Наст 1877 жылы «Puck» журналы пайда болғанға дейін бәсекелес болмауынан, сондай-ақ «Harper’s Weekly» журналының қаржылық күшінен, редакциялық тұрақтылығынан және таралымынан пайда тапты. Американың жетекші суретті газетінің таралымы Азамат соғысы кезінде шамамен 120 000, ал келесі президент сайлауларында 200 000, ал Твид кампаниясының шыңында 300 000-ға жетті. Оқырман қауымының кеңеюімен Насттың аудиториясы 500 000-нан миллионнан астам адамды құрады. Наст салған ең маңызды және ықпалды карикатура 1864 жылғы 24 тамызда («Harper’s Weekly» журналы, 3 қыркүйекте жарияланды) Демократиялық Ұлттық Комитет Чикагода Макклелланды (Линкольн оны екі жыл бұрын бас қолбасшы ретінде қызметтен шығарған) президенттікке ұсыну үшін жиналғанда пайда болды. «Оңтүстікпен келісім – Чикаго конвенциясына арналған» карикатурасы алдағы сайлаудағы өмірлік маңызы бар саяси және эмоционалды мәселенің мәнін ашып көрсетті. Насттың қатал карикатурасында мақтанға толы Джефферсон Дэвис мүгедек одақ жауынгерімен қолдасады, ол басын иіп, жалғыз аяғын шынжырмен байлап, қарапайымдылықпен қабылдайды. Насттың әйелі Саллиден үлгі алған Одақты бейнелейтін Колумбия «Біздің Одақ батырларының қазасына арналған естелік» деп жазылған қабір тасының алдында жылайды. Дэвистің аяқ киімі Одақ қабірінің үстінен өтеді және Солтүстік күшінің қылышын сындырады, ал оның сол қолындағы тоғыз құйрықты тоқпақ жеңілген жауларын жазалауға дайын тұрады. Дэвистің артында шынжырланған қара нәсілді отбасы үмітсіздікке бойлады. Кері бұрылған Одақ туы жолақтарында бостандыққа қол жеткізуді қоса алған, өз жетістіктерін баяндайды; Конфедерация туы жасалған зұлматтардың тізімін көрсетеді. 16 қазанда – Насттың карикатурасы жарық көргеннен кейін шамамен сегіз апта өткен соң – Ричмонд газеті Демократиялық платформада жоқ, бірақ одан да радикалды талаптарды жариялады. Линкольннің сайлау штабы Насттың карикатурасын алып, «Тәулікшілердің бейбітшілік шарты» деген тақырыпты қосып, миллионнан астам дананы сайлау афишалары ретінде шығарды. 1 қыркүйекте генерал Уильям Т. Шерманның Атлантаны басып алуымен және 19 қазанда генерал Фил Шериданның Шенандоа аңғарында жеңіске жетуімен «Адам сатқынының бейбітшілігі» американдық президенттік сайлаудағы ең тиімді визуалды жарнама болды. Наст 1868 жылғы президенттік сайлауда маңызды рөл атқарды, ал Улисс С. Грант өзінің жеңісін «Шериданның қылышы мен Томас Насттың қарындашына» қарызді деп есептеді. 1872 жылғы президенттік науқанында Наст Хорас Грилидің кандидатурасын ерекше қатал сынады. Грант 1872 жылы жеңіске жеткеннен кейін Марк Твен суретшіге: «Наст, сіз Грант үшін барлық адамдардан гөрі үлкен жеңіске жеттіңіз – менің ойымша, өркениет пен прогресс үшін!» деп хат жазды. Наст президент Грантпен жақын дос болып, екі отбасы Грант 1885 жылы қайтыс болғанға дейін үнемі кешкі ас ішті. Наст әйелімен 1872 жылы Нью-Джерси штатының Мористоун қаласына көшіп, бес бала тәрбиеледі. 1873 жылы Наст АҚШ-ты лекция оқып, эскиздер салып аралады. Лекциялық сапарлары оған байлық әкелді. Наст көп жылдар бойы республикашыл болды. Наст валютаның инфляциясына қарсы болды, әсіресе оның әйгілі сақиналы нәресте карикатураларымен, және ол 1876 жылы президенттік сайлауда Рутерфорд Б. Хейстің жеңісіне қол жеткізуде маңызды рөл атқарды. Хейс кейінірек Настты «өзіне ең көп көмектескен адам» деп атады, бірақ Наст президент Хейске тез көңілі қалды, өйткені ол Оңтүстікке қатысты федералды әскерлерді алып тастау саясатын қолдамады. 1877 жылы «Weekly» журналының баспашысы Флетчер Харпердің қайтыс болуы Наст пен оның редакторы Джордж Уильям Кертистің арасындағы қарым-қатынастың өзгеруіне әкелді. Оның карикатуралары жиі жарияланбады және Хейсті немесе оның саясатын сынауға рұқсат берілмеді. 1860 жылдардың соңынан бастап Наст пен Кертис саяси мәселелер бойынша, әсіресе карикатуралардың саяси дискурстағы рөлі бойынша жиі келіспеді. Кертис карикатураның күшті құралы оппозициялық партияның «Ку-клукс демократиясы» үшін сақталған деп есептеді және Насттың Карл Шурц және Чарльз Самнер сияқты республикашылдарды сынаған карикатураларын жақтырмады, олар Грант әкімшілігінің саясатына қарсы болды. Наст Кертис туралы: «Ол қалемімен адамға шабуыл жасағанда, оның ісіне өтініш айтқандай көрінеді. Мен жаудың көзіне тиіп, оны құлатуға тырысамын» деді. 1877 мен 1884 жылдар арасында Насттың жұмысы «Harper’s» журналында сирек жарияланды, ол Уильям Аллен Роджерстің одан да жұмсақ саяси карикатураларын жариялай бастады. Оның ықпабы азайғанымен, осы кезеңде оның қытай иммиграциясын қолдайтын ондаған суреттері пайда болды, көбінесе ирландтарды осы процестің қозғаушы күші ретінде көрсетті. Наст АҚШ сенаторы Джеймс Г. Блейнді (Р, Мэн) Қытайды қабылдамау туралы заңды қолдағаны үшін айыптады және Блейнді Твидке қарсы қолданғандай ынтамен бейнеледі. Наст Америкадағы қытай халқының мүддесін қорғаған санаулы редакторы болды. 1880 жылғы президенттік сайлау кезінде Наст республикашыл кандидат Джеймс А. Гарфилдті Гарфилдтің «Crédit Mobilier» жанжалына қатысқандығына байланысты қолдамады және жеке досы, Азамат соғысының генералы Винфилд Скотт Хэнкокқа шабуыл жасағысы келмеді, оның адалдығына құрметпен қарады. Нәтижесінде, Холларанның сөзіне сүйенсек, «Насттың 1880 жылғы науқанға қатысты пікірлері құштарлықсыз болды». 1883 жылдың соңынан бастап 1884 жылдың 1 наурызына дейін ол «Harper’s» журналына бірде-бір карикатура жариялаған жоқ, бұл ішінара ауруға байланысты болды. 1884 жылы Кертис пен Наст республикашыл кандидат Джеймс Г. Блейнді, жоғары тарифтерді және жемқорлықты қолдайтын, олар жеке басында жемқор деп есептегенді қолдамауға келісті. Оның орнына олар демократ кандидат Гровер Кливлендті қолдады, оның азаматтық қызмет реформасы платформасы оларға ұнады. Насттың карикатуралары Кливлендтің 1856 жылдан бері сайланған алғашқы демократ президенті болуына көмектесті. Суретшінің немересі Томас Наст Стиллдің сөзіне сәйкес, «Насттың қолдауы Кливлендтің сайлауда жеңіске жетуіне көмектескен кішкентай үлесі болды. Осы соңғы ұлттық саяси науқанында Наст, шын мәнінде, «президент жасады»». Насттың «Harper’s Weekly» журналындағы қызметі 1886 жылғы желтоқсандағы Рождестволық суретімен аяқталды. Журналист Генри Уоттерсонның айтуынша, «Harper’s Weekly» журналын тастап кеткен Наст өзінің трибунасын жоғалтты: оны жоғалту арқылы «Harper’s Weekly» өзінің саяси маңыздылығын жоғалтты». Фиона Дианс Холларан: «біріншісі белгілі бір дәрежеде дұрыс, екіншісі емес» дейді. Наст 1884 жылы алаяқ Фердинанд Уорд басқарған банк және брокерлік фирмаға инвестиция салғаннан кейін көптеген қаржысын жоғалтты. Кіріс табу қажеттілігінен Наст 1884 және 1887 жылдары лекциялық сапарға шықты. Бұл сапарлар сәтті болғанымен, 1873 жылғы лекциялық сериясымен салыстырғанда олар аз табыс әкелді. Наст көп жылдар бойы республикашыл болды. Наст валютаның инфляциясына қарсы болды, әсіресе оның әйгілі сақиналы нәресте карикатураларымен, және ол 1876 жылы президенттік сайлауда Рутерфорд Б. Хейстің соңғы жеңісіне қол жеткізуде маңызды рөл атқарды. Хейс кейінірек Настты «өзіне ең көп көмектескен адам» деп атады, бірақ Наст президент Хейске тез көңілі қалды, өйткені ол Оңтүстікке қатысты федералды әскерлерді алып тастау саясатын қолдамады. 1877 жылы «Weekly» журналының баспашысы Флетчер Харпердің қайтыс болуы Наст пен оның редакторы Джордж Уильям Кертистің арасындағы қарым-қатынастың өзгеруіне әкелді. Оның карикатуралары жиі жарияланбады және Хейсті немесе оның саясатын сынауға рұқсат берілмеді. 1860 жылдардың соңынан бастап Наст пен Кертис саяси мәселелер бойынша, әсіресе карикатуралардың саяси дискурстағы рөлі бойынша жиі келіспеді. Кертис карикатураның күшті құралы оппозициялық партияның «Ку-клукс демократиясы» үшін сақталған деп есептеді және Насттың Карл Шурц және Чарльз Самнер сияқты республикашылдарды сынаған карикатураларын жақтырмады, олар Грант әкімшілігінің саясатына қарсы болды. Наст Кертис туралы: «Ол қалемімен адамға шабуыл жасағанда, оның ісіне өтініш айтқандай көрінеді. Мен жаудың көзіне тиіп, оны құлатуға тырысамын» деді. 1877 мен 1884 жылдар арасында Насттың жұмысы «Harper’s» журналында сирек жарияланды, ол Уильям Аллен Роджерстің одан да жұмсақ саяси карикатураларын жариялай бастады. Оның ықпабы азайғанымен, осы кезеңде оның қытай иммиграциясын қолдайтын ондаған суреттері пайда болды, көбінесе ирландтарды осы процестің қозғаушы күші ретінде көрсетті. Наст АҚШ сенаторы Джеймс Г. Блейнді (Р, Мэн) Қытайды қабылдамау туралы заңды қолдағаны үшін айыптады және Блейнді Твидке қарсы қолданғандай ынтамен бейнеледі. Наст Америкадағы қытай халқының мүддесін қорғаған санаулы редакторы болды. 1880 жылғы президенттік сайлау кезінде Наст республикашыл кандидат Джеймс А. Гарфилдті Гарфилдтің «Crédit Mobilier» жанжалына қатысқандығына байланысты қолдамады және жеке досы, Азамат соғысының генералы Винфилд Скотт Хэнкокқа шабуыл жасағысы келмеді, оның адалдығына құрметпен қарады. Нәтижесінде, Холларанның сөзіне сүйенсек, «Насттың 1880 жылғы науқанға қатысты пікірлері құштарлықсыз болды». 1883 жылдың соңынан бастап 1884 жылдың 1 наурызына дейін ол «Harper’s» журналына бірде-бір карикатура жариялаған жоқ, бұл ішінара ауруға байланысты болды. 1884 жылы Кертис пен Наст республикашыл кандидат Джеймс Г. Блейнді, жоғары тарифтерді және жемқорлықты қолдайтын, олар жеке басында жемқор деп есептегенді қолдамауға келісті. Оның орнына олар демократ кандидат Гровер Кливлендті қолдады, оның азаматтық қызмет реформасы платформасы оларға ұнады. Насттың карикатуралары Кливлендтің 1856 жылдан бері сайланған алғашқы демократ президенті болуына көмектесті. Суретшінің немересі Томас Наст Стиллдің сөзіне сәйкес, «Насттың қолдауы Кливлендтің сайлауда жеңіске жетуіне көмектескен кішкентай үлесі болды. Осы соңғы ұлттық саяси науқанында Наст, шын мәнінде, «президент жасады»». Насттың «Harper’s Weekly» журналындағы қызметі 1886 жылғы желтоқсандағы Рождестволық суретімен аяқталды. Журналист Генри Уоттерсонның айтуынша, «Harper’s Weekly» журналын тастап кеткен Наст өзінің трибунасын жоғалтты: оны жоғалту арқылы «Harper’s Weekly» өзінің саяси маңыздылығын жоғалтты». Фиона Дианс Холларан: «біріншісі белгілі бір дәрежеде дұрыс, екіншісі емес» дейді. Наст 1884 жылы алаяқ Фердинанд Уорд басқарған банк және брокерлік фирмаға инвестиция салғаннан кейін көптеген қаржысын жоғалтты. Кіріс табу қажеттілігінен Наст 1884 және 1887 жылдары лекциялық сапарға шықты. Бұл сапарлар сәтті болғанымен, 1873 жылғы лекциялық сериясымен салыстырғанда олар аз табыс әкелді.

Nast was the first journalist who did not own his newspaper to play a major role in shaping public opinion. His cartoons were influential in deciding five Presidential elections: Abraham Lincoln (1864); Ulysses S. Grant (1868 and 1872); Rutherford B. Hayes (1876); — all Republicans — and Democrat Grover Cleveland (1884). His biting cartoons ridiculed the losers: George B. McClellan (1864); Horatio Seymour (1868); Horace Greeley (1872); Samuel J. Tilden (1876); and James G. Blaine (1884). Nast effectively sat out the 1880 election because he distrusted Republican James A. Garfield (who won) and admired Democrat Winfield Scott Hancock, a Civil War hero and Nast's personal friend. In addition to his talent, creativity and the repetitive impact of his cartoons, Nast benefited from his lack of meaningful competition before Puck arrived in 1877, and from the financial strength, editorial consistency and reach of Harper's Weekly. America's leading illustrated newspaper's circulation was about 120,000 during the Civil War, 200,000 during subsequent Presidential elections, and almost 300,000 during the height of the Tweed campaign. With passalong readership, Nast's audience reached 500,000 to more than a million viewers. The single most important and influential cartoon that Nast ever drew appeared in Harper's Weekly on August 24, 1864 (post dated September 3) as the Democratic National Committee was assembling in Chicago to nominate McClellan (whom Lincoln had fired as his top Union general two years earlier) for President. "Compromise with the South — Dedicated to the Chicago Convention" captured the very crux of the existential emotional and political stake at issue in the forthcoming election. Nast's scathing caricature featured an arrogant, exultant Jefferson Davis shaking hands with a crippled Union soldier who — with his head bowed and his only leg shackled to a ball and chain — humbly accepted it. Columbia, representing the Union and modeled by Nast's wife Sallie, wept at the gravestone marked "In Memory of Our Union Heroes Who Fell in a Useless War." As Davis's boot stomped on a Union grave and broke the sword of Northern Power, the cat o' nine tails in his left hand was ready to flog his vanquished enemies. A Black family in chains despaired behind Davis. The Union flag, upside down in distress, recited its successes, including emancipation, on its stripes; the Confederate flag detailed a list of atrocities. On October 16 — almost eight weeks after Nast's cartoon appeared — the Richmond Enquirer published some more extreme demands which were not in the Democratic platform. Lincoln's reelection managers took Nast's cartoon, added "The Rebel Terms of Peace," and made more than a million copies as campaign posters. In combination with General William T. Sherman's capture of Atlanta on September 1 and General Phil Sheridan's victory in the Shenandoah Valley on October 19, "A Traitor's Peace" probably was the single most effective visual campaign advertisement in any American Presidential election before or since. Nast played an important role during the presidential election in 1868, and Ulysses S. Grant attributed his victory to "the sword of Sheridan and the pencil of Thomas Nast." In the 1872 presidential campaign, Nast's ridicule of Horace Greeley's candidacy was especially merciless. After Grant's victory in 1872, Mark Twain wrote the artist a letter saying: "Nast, you more than any other man have won a prodigious victory for Grant—I mean, rather, for Civilization and Progress." Nast became a close friend of President Grant and the two families shared regular dinners until Grant's death in 1885. Nast and his wife moved to Morristown, New Jersey in 1872 and there they raised a family that eventually numbered five children. In 1873, Nast toured the United States as a lecturer and a sketch artist. His activity on the lecture circuit made him wealthy. Nast was for many years a staunch Republican. Nast opposed inflation of the currency, notably with his famous rag baby cartoons, and he played an important part in securing Rutherford B. Hayes' ultimate victory in the presidential election in 1876. Hayes later remarked that Nast was "the most powerful, single handed aid [he] had", but Nast quickly became disillusioned with President Hayes, whose lenient policy towards the South in removing federal troops he opposed. The death of the Weeklys publisher, Fletcher Harper, in 1877 resulted in a changed relationship between Nast and his editor George William Curtis. His cartoons appeared less frequently, and he was not given free rein to criticize Hayes or his policies. Beginning in the late 1860s, Nast and Curtis had frequently differed on political matters and particularly on the role of cartoons in political discourse. Curtis believed that the powerful weapon of caricature should be reserved for "the Ku Klux Democracy" of the opposition party, and did not approve of Nast's cartoons assailing Republicans such as Carl Schurz and Charles Sumner who opposed policies of the Grant administration. Nast said of Curtis: "When he attacks a man with his pen it seems as if he were apologizing for the act. I try to hit the enemy between the eyes and knock him down." Between 1877 and 1884, Nast's work appeared only sporadically in Harper's, which began publishing the milder political cartoons of William Allen Rogers. Although his sphere of influence was diminishing, from this period date dozens of his pro Chinese immigration drawings, often implicating the Irish as instigators. Nast blamed U. S. Senator James G. Blaine (R Maine) for his support of the Chinese Exclusion Act and depicted Blaine with the same zeal used against Tweed. Nast was one of the few editorial artists who took up for the cause of the Chinese in America. During the presidential election of 1880, Nast felt that he could not support the Republican candidate, James A. Garfield, because of Garfield's involvement in the Crédit Mobilier scandal; and did not wish to attack the Democratic candidate, Winfield Scott Hancock, his personal friend and a Union general whose integrity commanded respect. As a result, "Nast's commentary on the 1880 campaign lacked passion", according to Halloran. He submitted no cartoons to Harper's between the end of March 1883 and March 1, 1884, partly because of illness. In 1884, Curtis and Nast agreed that they could not support the Republican candidate James G. Blaine, a proponent of high tariffs and the spoils system whom they perceived as personally corrupt. Instead, they became Mugwumps by supporting the Democratic candidate, Grover Cleveland, whose platform of civil service reform appealed to them. Nast's cartoons helped Cleveland become the first Democrat to be elected President since 1856. In the words of the artist's grandson, Thomas Nast St Hill, "it was generally conceded that Nast's support won Cleveland the small margin by which he was elected. In this his last national political campaign, Nast had, in fact, 'made a president'." Nast's tenure at Harper's Weekly ended with his Christmas illustration of December 1886. It was said by the journalist Henry Watterson that "in quitting Harper's Weekly, Nast lost his forum: in losing him, Harper's Weekly lost its political importance." Fiona Deans Halloran says "the former is true to a certain extent, the latter unlikely." Nast lost most of his fortune in 1884 after investing in a banking and brokerage firm operated by the swindler Ferdinand Ward. In need of income, Nast returned to the lecture circuit in 1884 and 1887. Although these tours were successful, they were less remunerative than the lecture series of 1873.

Томас Наст сыйлығы

Томас Наст сыйлығы 1968 жылдан бері әр жыл сайын Overseas Press Club клубымен "халықаралық қатынастар туралы ең үздік карикатуралар" үшін редактуралық карикатурашыға табыс етіледі. Бұрынғы жеңімпаздардың қатарында Сигн Уилкинсон, Кевин (KAL) Каллагер, Майк Питерс, Клей Беннет, Майк Лаккович, Том Толес, Герберт Блок, Тони Аут, Джефф Макнелли, Дик Лочер, Джим Морин, Уоррен Кинг, Том Дарси, Дон Райт және Патрик Шаппатте бар.

Томас Наст сыйлығы

Томас Наст атындағы редакциялық карикатуралар сыйлығы 1978 жылдан бері Томас Наст қоры (Насттың туған жері Ландау қаласында, Германияда орналасқан) тарапынан табыс етілуде. Алғашқы сыйлық Джефф МакНеллиге берілген. Сыйлық белгілі бір уақыт аралығында бір неміс және бір Солтүстік Америка карикатурисіне беріледі. Жеңімпаздар 1300 евро, Ландауға саяхат және Томас Наст медалімен марапатталады. Американдық кеңесші комитетіне Насттың ұрпағы Томас Наст III (Форт-Уорт, Техас штаты) кіреді.

"Намысты" сөзімен байланысты

"Насты" деген сөздің Наст есімнен шыққандығы туралы қате пікір бар, себебі оның көптеген карикатураларының циникалық әуеніне байланысты. Шындығында, сөздің шығу тегі нақты белгісіз, бірақ ол көне заманнан келеді және 1400 жылдарға дейінгі жазба деректерде кездеседі. Басты этимологиялық теориялардың арасында ежелгі норвег, ежелгі француз тілдерінен немесе голланд тіліндегі сөздермен байланысы қарастырылады.