Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иоанн Креститель ауруханасы – 1180 және 1548 жылдар аралығында Англияның Бакингемшир графтығындағы Хай-Уайкомб қаласында болған аурухана. Ол Оксфордтан Лондонға (қазіргі A40 тас жолы) барайтын басты жолдың бойында, қала орталығынан шығысқа қарай орналасқан.
The Hospital of St John the Baptist was a hospital in High Wycombe in Buckinghamshire, England between 1180 and 1548. It was situated on the main road that ran from Oxford to London (what is now the A40) east of the town centre.
Аурухана
12 ғасырда ауруханалар кедейлер мен денсаулығы нашар адамдарға арналған қайырымдылық үйлер ретінде қолданылды. Әйетті Жоханн Баптист ауруханасы католик шіркеуімен құрылған. Құрылған күні тіркелмеген, бірақ сақталған капительдер 1170-ші немесе 80-ші жылдарға саяды деп болжанады. Негізін қалаушы, мүмкін, Адам Уолдер болған, себебі 1245 жылғы тергеуде үйдің бауырлары мен қарындастары оның жаны үшін дұға етуі керек екені жазылған. Аурухананы ұстаз (әдетте монах немесе басқа діни тұлға) және оған көмекке келген адамдарға қамқорлық жасайтын шағын бауырлар мен қарындастар қауымы (шіркеудің басқа мүшелері) басқарған. Ауруханада үш қосымша төсек Лондонға немесе Оксфордқа жолмен өтіп бара жатқан кедейлер мен ауырып қалғандарға да бөлінген. Ең алғашқы ұстаз – 1236 жылы Рим папасы Григорий IX-қа хат жазып, ауруханада Әйетті Жоханн Баптистқа арналған шағын ғибадатхана ашуға рұқсат сұраған Бауыр Жилберт болды. Бұл рұқсат 1239 жылы Папа жарлығымен берілді және көп ұзамай ғибадатхана салынды. Аурухана осы кезде Әйетті Жоханн Баптисттің атын алды ма, әлде ол бұрыннан осы атауға ие болды ма, белгісіз. 1245 жылы жүргізілген зерттеуде бауырластар жыл сайын 25 наурыз күні кедейлерге нан таратқаны анықталды. 1344 жылы аурухана Викомб қаласының мэрі мен бургесінің қамқорлығында болды. Аурухана 16 ғасырдың ортасында монастырлар таратылғанға дейін жұмыс істеді, сонда католик шіркеуіне тиесілі барлық мүлік король Генрих VIII-ге тәркіленді. Сол кезден бастап корольдің ресми меншігіне өткен аурухана өмір сүру үшін күресіп, ақырында 1548 жылы жабылды. Соңғы тіркелген ұстаз – 1541 жылдан 1548 жылға дейін аурухананы басқарған Чарльз Шальфонт болды.
In the 12th century hospitals were used as almshouses for the poor or infirm. The Hospital of St John the Baptist was founded by the Catholic church. The foundation date is not recorded, but the surviving capitals suggest a date in the 1170s or ‘80s. The founder was perhaps one Adam Walder, as in an inquisition of 1245 it was recorded that the brethren and sisters of the house were to pray for his soul. The hospital was run by a Master (normally a monk or other religious figure) and a small community of brothers and sisters (other members of the church) who cared for the people who came to them for help. Three further beds at the hospital were also set aside for other poor or infirm people who were passing through on the road either to London or to Oxford. The earliest known Master was Brother Gilbert who, in 1236, wrote to Pope Gregory IX in Rome asking for permission to establish a chapel dedicated to St John the Baptist at the hospital. This permission was granted by Papal decree in 1239 and the chapel built shortly after. It is not known whether the hospital took on the name of St John the Baptist at this time, or whether it had already received that dedication. In 1245 a study found the brothers distributed bread to the poor annually on Lady Day (25th Martch). By 1344 the hospital was in the patronage of the mayor and burgess of Wycombe. The hospital continued to run until the Dissolution of the Monasteries in the mid 16th century when all property belonging to the Catholic church was seized by King Henry VIII. Officially the property of the King from that point in history, the hospital struggled to survive and eventually closed in 1548. The last recorded Master was Charles Chalfont, who ran the hospital from 1541 to 1548.
Мектеп
1550 жылы қала мэрі мен қала тұрғындары мектеп ашу мақсатымен аурухана ғимараттарын сатып алды. Мектеп жазылу арқылы оқушыларды қабылдап, оларға оқу, жазу, арифметика және классикалық пәндер сияқты академиялық білім берді. Мектепке келген ұлдардың көпшілігі, мүмкін тіпті барлығы да, кейін Оксфорд университетіне түскен болар. 1562 жылы мектеп Елизавета патшайымнан Корольдік жарғы алды. Осы кезден бастап мектеп Корольдік грамматикалық мектеп деп аталады (қазір де солай). Мектеп 1883 жылға дейін ескі аурухана ғимаратында жұмыс істеді, содан кейін жаңа ғимарат салуға қаражат табылды. Бұл ғимарат ескі аурухананың солтүстігіне салынды, ал көне ғимарат ақыры бұзылды. 1915 жылы мектеп осы жерден Әмершем төбесіндегі қазіргі орнына толық көшірілді.
In 1550 the buildings of the hospital were acquired by the mayor and burgesses of the town who wished to establish a school. The school took in boys by subscription and trained them in academic studies such as reading, writing, arithmetic and the classics. Most if not all of the boys who attended the school would have then gone on to university, probably at Oxford. In 1562 the school received a Royal charter from Queen Elizabeth. From that point on the school was (and still is) known as the Royal Grammar School. The school operated in the old hospital until 1883 when funds were found for a new building. This was constructed just to the north of the old hospital, and the ancient building was finally demolished. In 1915 the school was then moved from this location altogether to its current location on Amersham Hill.
Ұлттық ескерткіш
1767 жылы алғашқы аурухана ғимаратының бір бөлігі басты жолды кеңейту үшін, оны ақылы жол ретінде белгілеуге дайындау мақсатында бұзылды. Осы кезде залдың оңтүстік қабырғасы алынып тасталды, ал залдың ұзындығы 15 метрден шамамен 12 метрге дейін қысқартылды. Бұзу кезінде қалған ғимараттардың көп бөлігі қиратылды, бірақ ғимараттың кейбір бөліктері сақталды. Олардың ішінде залдың солтүстік қабырғасы, бес бағанасы, 12 ғасырға тән әдеттегі өрнектермен безендірілген төрт аркасы, сондай-ақ 13-14 ғасырлардағы екі жартылай торы бар солтүстік шапель қабырғасы бар. Бұл қираған орындар бүгінге дейін сақталып қалған. 19 ғасырдың соңында алғашқы бұзудан қалған қираған жерлер кірпішпен нығайтылған тіреулермен бекітілді, ал 20 ғасырдың басында бағаналар мен екі қабырғаға цементтен берік негіздер салынды. 1993 жылы English Heritage осы қираған орындарды Англияның ұлттық ескерткіші деп жариялады. Қазіргі таңда олар жақсы күтімде, түнде жарықтандырылып, жергілікті маңызды орынға айналды.
Part of the original hospital building was pulled down in 1767 to make way for the widening of the main road so that it could be established as a turnpike. The south wall of the hall was taken down at this time, and the hall shortened from 15 metres to about 12 metres. At the time of demolition most of the remaining buildings were pulled down, but some parts of the building were left standing. This includes the north wall and five columns of the hall with four arches showing typical 12th century decoration and the north chapel wall with two half lattice windows from the 13th–14th centuries. These ruins still remain today. At the end of the 19th century the ruins left from the original demolition were strengthened using brick buttresses; in the early 20th century the columns and both walls were given stronger foundations of cement. In 1993 the ruins were declared an English national monument by English Heritage. Today they are well looked after and are lit up at night making them a local landmark.