Жазушылар қоғамын құруға қатысты Рим Папасы Павел III-нің бұйрығы
Regimini militantis Ecclesiae
Жезуиттер орденының құрылуы: 1540 ж. Папа Павел III-нің "Regimini Militantis Ecclesiae" бұйрығы, Игнатий Лойола бастаған дін қызметкерлерінің Римге келуі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Regimini militantis Ecclesiae (лат. "Соғысқа дайын шіркеудің басқаруы" деген мағына береді) – Папа Павел III-нің 1540 жылғы 27 қыркүйекте жариялаған папалық бұйрығы, ол иезуиттер деп белгілі Иса қоғамын алғаш рет мақұлдады, бірақ оның мүшелерінің санын алпысқа дейін шектеді.
Regimini militantis Ecclesiae (Latin for To the Government of the Church Militant) was the papal bull promulgated by Pope Paul III on September 27, 1540, which gave a first approval to the Society of Jesus, also known as the Jesuits, but limited the number of its members to sixty.
Тарих
1538 жылдың қазан айында Игнатий Лойолалық және оның серіктері Римге барып, Папаға діни қызмет көрсетуді ұсынды. Папаның берген әртүрлі тапсырмаларына байланысты олардың тарап кетуі мүмкін болғанда, рухани тұрғыдан "бірге" қалуды қалайтындары туралы сұрақ туындады. Дұға және талқылаудан кейін, олар Мәсіх оларды біріктіргендіктен, оның еркімен бірігіп қалуға келісті. Папаға жарғы ұсынылды, ол жақсы қабылданып, ақырында 1540 жылғы Regimini Militantis Ecclesiae құжатымен ресми мақұлданды. Алғашқы иезуиттер тобы, сол кезде жай ғана "жаңартқан ділдер" деп аталған, Игнатийдің қарсылығына қарамастан, оны бірауыздан Бас басшысы етіп сайлады. Мүшелік санына шектеуді жоюмен бірге, түпкілікті мақұлдау Папа Юлий III-нің 1550 жылғы 21 шілдеде жариялаған Exposcit debitum (ағылш. "Борыш талап етеді") бұйрығында келді. 1540 жылғы Папалық мәтінде Formula Instituti деп белгілі болған құжат қамтылған. Игнатий біртіндеп Конституциялардың толыққанды нұсқаларын жазып, оларды 1558 жылы, Игнатийдің қайтысынан екі жыл өткен соң өткен Иса қоғамының бірінші Бас жиналысында (жалпы кеңес деп аталды) бекітті. Осы бірінші жалпы кеңесте оның орнын басатын адам да сайланды.
Ignatius of Loyola and his companions had made their way to Rome in October 1538, to offer their priestly services to the pope. As they were about to be dispersed by the various missions given them by the pope, the question arose as to whether they wished to remain spiritually "one". After prayer and discussion they decided positively: since Christ had brought them together, they felt it was His will they remain united. A charter was proposed to the pope, which was received favourably and ultimately given solemn approval in this Regimini Militantis Ecclesiae of 1540. The first group of Jesuits, then known simply as "reformed priests", proceeded to unanimously elect Ignatius as their Superior General, despite his opposition. The final approval, with the removal of the restriction on the membership number, , came in the bull Exposcit debitum (en: The duty requires ) of July 21, 1550, issued by Pope Julius III. The papal text of 1540 included what is known as the Formula Instituti. More developed Constitutions were gradually written by Ignatius and approved by the first General Chapter (called "General Congregation") of the Society of Jesus convened in 1558, two years after Ignatius' death. This first General Congregation also elected his successor.
Мәтін
Regimini militantis Ecclesiae папа мақұлдаған алғашқы иезуиттердің өзі туралы түсінігін көрсетеді. Олар өз заманының қажеттіліктерін сезіне отырып, балалар мен сауатсыз адамдарға қарапайым христиан дінін үйретуге және уағыздауға баса мән берді. Олар "бірнеше колледждерді университеттерде құруға құқылы болды, олар студенттердің қажеттіліктеріне жұмсалатын белгілі кірістерге, жылдық төлемдерге немесе мүліктерге ие бола алатын еді", бірақ мұндай кірістерді өз үйлеріне қабылдамайтын еді. Дегенмен, осы кірістер колледждерде сабақ беретін схоластиктердің күтімін қамтамасыз етуге жұмсалуы мүмкін еді, ал олардың рухани және білімдік жетістіктері анықталғаннан кейін, сондай-ақ тиісті сынақтан өткеннен кейін Қоғамға қабылданатын еді. Иезуиттер папаның жоғарыдан бұйырған кез келген миссияны қабылдауға міндетті болды, және олардың өзі бұл миссиялар туралы Папамен келісімдер жүргізуге құқылы емес еді. Жоғары басшы өзінің жанындағылардың дауыс беруімен қабылданатын конституцияларды әзірлеуге тиіс еді. Латын тіліндегі толық, сынды түрде өңделген мәтіні Monumenta Historica Societatis Iesu (MHSI), Constitutiones, 1-том, Рим, 1934, 24-32 беттерде кездеседі. Сондай-ақ, Рейх, Құжаттар, 216-219 беттерде, ал қысқартылған нұсқасы Робинсон, Еуропа тарихы, II. 161-165 беттерде жарияланған.
Regimini militantis Ecclesiae reflects the first Jesuits' vision of themselves, approved by the pope. Perceiving the needs of their time they emphasized preaching and teaching children and unlettered persons in elementary Christian doctrine. They could “set up a college or colleges in universities capable of having fixed revenues, annuities, or possessions which are to be applied to the uses and needs of students” but could not accept such fixed income for their own houses. However, the revenues could be used for the maintenance of the scholastics who taught in the colleges and would be admitted to the Society “after their progress in spirit and learning has become manifest and after sufficient testing.” Jesuits were to accept any missions to which the pope would call them through the superior, and not to themselves negotiate with the Pope about these missions. The superior was to establish constitutions which were to be voted on by those around him. The full, critically edited Latin text is to be found in the Monumenta Historica Societatis Iesu (MHSI), Constitutiones, vol.1, Rome, 1934, pp. 24 32. Also in Reich, Documents, pp. 216 219, and a condensed version in Robinson, European History, ii. 161 165.