Кіріспе
Америкалық романист Дхан Гопал Мукерджи (; Dhan Gōpāl Mukhōpādhyāy) (6 шілде 1890 – 14 шілде 1936) – АҚШ-тағы алғашқы табысқа жеткен үнді әдебиетшісі және 1928 жылы Ньюбери жүлдесін жеңіп алды. Ол Калькутта университетіндегі Дафф мектебінде (қазіргі Шотланд шіркеуінің колледж мектебі) және Дафф колледжінде, Жапонияның Токио университетінде, сондай-ақ АҚШ-тағы Калифорния университетінде, Беркли және Стэнфорд университетінде оқыды.
Dhan Gopal Mukerji (; Dhan Gōpāl Mukhōpādhyāy) (6 July 1890 – 14 July 1936) was the first successful Indian man of letters in the United States and won a Newbery Medal in 1928. He studied at Duff School (now known as Scottish Church Collegiate School), and at Duff College, both within the University of Calcutta in India, at the University of Tokyo in Japan and at the University of California, Berkeley and Stanford University in the US.
Үндістандағы ерте өмір
Дхан Гопал Мукерджи 1890 жылғы 6 шілдеде Калькуттаға жақын, Кажангал деген орманның шетіндегі ауылда бенгал брахманы отбасында дүниеге келді. Оның әкесі заңгер болған, бірақ денсаулығының нашарлауына байланысты қызметін тастап, музыкамен айналысты, сонымен қатар ауыл ғибадатханасында дін қызметкері болып жұмыс істеді. Дхан Гопал өзінің балалық және жасөспірімдік шағын "Каста және шеттетілгендер" (1923) атты автобиографиясының бірінші бөлімінде ("Каста") сипаттайды. "Каста" Дхан Гопалдың ата-бабаларының брахмандық дәстүрімен танысуын және қатаң діни үйлердегі балалар үшін дәстүрге айналған бір жылдық аскеттік саяхатын баяндайды. Алайда, дәстүрлі рөлге көңілі толмағандықтан және қатаң индуисттік қоғамдағы керітартпалыққа шыдамы жетпеген ол Калькутта университетінде оқуға түсті. Онда ағасы Джадугопал Мукерджидің достарының арасында Бенгал қарсылығының идеяларымен танысты. Кейіннен Джаду Гопал 1923-1927 жылдар аралығында сотсыз түрмеге қамалды. Дхан Гопал кейін Джаду Гопал туралы "Бауырымның бейнесі" атты естелік жазды.
Жапонияда
1910 жылы Дхан Гопалдың отбасы оны Жапонияға өнеркәсіптік машиналар мен тоқыма өндірісін оқуға жіберді. Ол конвейерлік өндіріс әдісіне және таза тиімділікке ұмтылысқа қатты көңіл көшірді, оны адамды төмендететін, ар-ұятын жоятын және қадір-қасиетін кемсітетін деп есептеді. Оны ең қатты таң қалдырғаны – ауыр жазаға ұшыраған конвейер жұмысшыларының иелері мен жұмыс берушілердің олардың емделуіне, денсаулық сақтауға немесе лайықты өтемақыға ешқандай назар бермей, дереу басқа жұмысшылармен ауыстырылуы болды. Жапонияда қысқа ғана уақыт өткен соң, ол Сан-Францискоға бару үшін кемеге отырды.
Сан-Франциско шығанағының аймағында
Жасөспірім шағында ғана Дхан Гопал достарынан революциялық идеологияны жеткілікті мөлшерде сіңіріп алып, ағасының ізімен жүруге дайын болғандықтан, Үндістанды өз еркімен тастамауы мүмкін. Дхан Гопал идеологиясын Америкаға алып барды, онда өзі сияқты жағдайы нашар "анархистермен" танысты. Оның Сан-Франциско мен Нью-Йорктегі осы адамдармен болған тәжірибесі өзінің өмірбаянының екінші бөлімінде, "Шеттегілер" атты кітабында егжей-тегжейлі сипатталған. 1910 жылы ол Калифорния университетінің Беркли қаласындағы бөліміне қабылданды, бірақ кейін Стэнфорд университетіне ауысты, сонда 1914 жылы философиядан A.B. дәрежесін алды. Оның кейінгі өмірінің толық мәліметтері бұлыңғыр, бірақ өмірінің соңында әйелімен қарым-қатынасы қиын кезеңге түскенін көрсететін деректер бар. Көптеген достары болғанына қарамастан, ол Америкада өзін оқшауланған және шеттетуші сезінді, себебі Үндістанның тәуелсіздік қозғалысын қолдау үшін, қаражат жинаудан және белгілі тұлғаларды қабылдаудан басқа, көптеген іс-әрекеттерді жасай алмады. Өмірінде жасаған таңдаулары оның туған жеріне қайта оралуына тосқауыл қойды. Соңғы жылдарындағы бақытсыздық оны руханиатқа бет бұруға итермеледі, анасының мекенінің рухани мұрасына деген қызығушылығын күшейтті және Батысқа Үндістанды түсіндіру қажеттілігін сезінуге жетеледі.