Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық классикалық композитор
American classical composer
Джозеф Моисеевич Шиллингер (Ио́сиф Моисе́евич Ши́ллингер; 1 қыркүйек 1895 [ескі стиль бойынша 20 тамыз 1895] (басқа дереккөздер: 31 тамыз 1895 [ескі стиль бойынша 19 тамыз 1895]) – 23 наурыз 1943) – композитор, музыка теориясының маманы және композициядан сабақ беруші, музыкалық композицияның Шиллингер жүйесін жасаған автор. Ол Ресей империясының Харьков облысында (қазіргі Харьков, Украина) дүниеге келген және Нью-Йорк қаласында қайтыс болған.
Joseph Moiseyevich Schillinger (Ио́сиф Моисе́евич Ши́ллингер; 1 September 1895 [O. S. 20 August 1895] (other sources: 31 August 1895 [O. S. 19 August 1895]) – 23 March 1943) was a composer, music theorist, and composition teacher who originated the Schillinger System of Musical Composition. He was born in Kharkov, in the Kharkov Governorate of the Russian Empire (present day Kharkiv, Ukraine) and died in New York City.
Өмір және мансап
XX ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Шығыс пен Батыс арасына Еуропалық білім мен мәдениеттің бұрын-соңды болмаған көшіріміне Ресейдің музыка білім беру жүйесінің өнімі болған Прокофьев пен Рахманинов сияқты композиторлар кірді. Шиллингер осы ортадан шыққан, Санкт-Петербург Императорлық музыка консерваториясының студенті болғаннан кейін кәсіби музыканттарды даярлауға арнаған. Ол өзінің музыкалық білімін жазбаша теория түрінде жеткізді, өнерді, сәулетті, дизайнды және музыканы сипаттау үшін математикалық өрнектерді қолданды. Нью-Йоркте Шиллингер көптеген танымал АҚШ музыканттары мен концерттік музыка композиторларына кеңесші ретінде танымал болды, соның ішінде Джордж Гершвин, Эрл Браун, Бенни Гудман, Гленн Миллер, Оскар Левант, Томми Дорси және Генри Коуэлл. Гершвин төрт жыл (1932–36) Шиллингермен оқыды. Осы кезеңде ол «Порги мен Бесс» операсын жазды және оркестрлеу мәселесі бойынша Шиллингермен кеңесті. Шиллингердің Гершвинге тигізген әсері туралы пікірталас туды. «Порги мен Бесс» операсының сәтті шығуынан кейін Шиллингер оның жаратылуына үлкен және тікелей ықпал еткенін мәлімдеді; ағасы Айра Гершвин мұндай көмек болмағанын толығымен жоққа шығарды. Гершвиннің Шиллингермен музыкалық қарым-қатынасы туралы үшінші пікірді Гершвиннің жақын досы Вернон Дьюк, сонымен қатар Шиллингердің студенті, 1947 жылы «The Musical Quarterly» журналында жариялады. Гершвиннің Шиллингермен оқыған кезіндегі жазбаларының бір бөлігі АҚШ Конгресі кітапханасында сақтаулы. Электрондық музыка саласында Шиллингер термен аспабын ойлап тапқан Леон Терменмен бірлесіп жұмыс істеді. Шиллингер өзінің бірінші «Аэрофониялық сюитасын» термен үшін жазды, ол 1929 жылы Кливленд оркестрімен Николай Соколофтың жетекшілігімен аспапты орындады. Шиллингер өзінің математикалық принциптерін әртүрлі салаларға қолданды, өйткені барлық өнер түрлерін бірдей математикалық заңдар басқарады деп сенді. Оның 658 беттен тұратын «Өнердің математикалық негізі» (1943) атты еңбегінде оның идеялары кеңінен баяндалған. Шиллингер сонымен қатар кинорежиссер Мэри Эллен Бьютпен бірлесіп жұмыс істеді және биді жазудың жаңа әдісін жариялады. Шиллингер көптеген оқу орындарында, соның ішінде The New School-да сабақ берді, бірақ оның ең үлкен жетістігі – пошта арқылы жүргізілетін оқу курстары болды, кейіннен бұл курстар Лайл Даулинг пен Арнольд Шоу жариялаған «Шиллингердің музыкалық композиция жүйесі» болып дамыды. Шиллингер өз жүйесінің білікті оқытушылары ретінде студенттердің шағын тобын аккредиттеді, ал оның қайтысынан кейін олардың бірі Лоуренс Берк Бостонда оның жүйесін таратуды жалғастыру үшін музыка мектебін құрды. Шиллингер үйі 1945 жылы ашылды, кейіннен ол Беркли музыка колледжіне айналды, онда жүйе 1970 жылдардың басына дейін оқу бағдарламасында сақталды. Шиллингер қанша оқытушыны аттестаттағаны туралы пікірталас бар. Сандар 7-ден 12-ге дейін ауыспайды. Бүгінгі күнге дейін Шиллингер жүйесінің жеті ғана аттестатталған оқытушысы анықталды. Аттестат алған үш оқытушы – Мэриленд штатының Балтимор қаласынан Ашер Злотник (Даулингтің оқушысы және жеке досы), Эдвин Гершефски және Роланд Виггинс.
The unprecedented migration of European knowledge and culture that swept from East to West during the first decades of the 20th century included figures such as Prokofiev and Rachmaninov, composers who were the product of the Russian system of music education. Schillinger came from this background, dedicated to creating professional musicians, having been a student at the St Petersburg Imperial Conservatory of Music. He communicated his musical knowledge in the form of a written theory, using mathematical expressions to describe art, architecture, design and music. In New York, Schillinger flourished, becoming famous as an advisor to many leading U. S. musicians and concert music composers, including George Gershwin, Earle Brown, Benny Goodman, Glenn Miller, Oscar Levant, Tommy Dorsey and Henry Cowell. Gershwin spent four years (1932–36) studying with Schillinger. During this period, he wrote Porgy and Bess and consulted Schillinger on it, particularly the orchestration. There has been some disagreement about the nature of Schillinger's influence on Gershwin. After the posthumous success of Porgy and Bess, Schillinger claimed he had a large and direct influence in overseeing its creation; Ira Gershwin completely denied that his brother had any such assistance for the work. A third account of Gershwin's musical relationship with Schillinger was written by Gershwin's close friend Vernon Duke, also a Schillinger student, in an article for The Musical Quarterly in 1947. Some of Gershwin's notebooks from his studies with Schillinger are at the Library of Congress. In the field of electronic music, Schillinger collaborated with Léon Theremin, the inventor of the theremin. Schillinger wrote his First Airphonic Suite for Theremin, who played the instrument at the premiere in 1929 with the Cleveland Orchestra, conducted by Nikolai Sokoloff. Schillinger applied his mathematical principles to various fields, as he believed that the same underlying mathematics governed all forms of art. His 658 page work The Mathematical Basis of the Arts (1943) lays out his ideas in extended detail. Schillinger also collaborated with the filmmaker Mary Ellen Bute, and published a new method of dance notation. Schillinger taught at a number of institutions, including The New School, but his greatest success was his postal tuition courses, which later became The Schillinger System of Musical Composition, published posthumously by Lyle Dowling and Arnold Shaw. Schillinger accredited a small group of students as qualified teachers of his system, and after his death, one of them, Lawrence Berk, founded a music school in Boston to continue its dissemination. Schillinger House opened in 1945 and later became the Berklee College of Music, where the system survived in the curriculum until the early 1970s. There has been debate about how many teachers Schillinger certified. The numbers cited range from seven to twelve. To date, only seven certified teachers of the Schillinger System have been substantiated. Three certified teachers were Asher Zlotnik of Baltimore, Maryland (a student and personal friend of Dowling), Edwin Gerschefski, and Roland Wiggins.