Екінші дүниежүзілік соғыстағы теңіз асты қайығына қарсы шамшырақ
Leigh Light
Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған британдық Leigh Light суасты қайықтарды табуға көмектескен. Радар көре алмайтын жағдайда, қуатты шам U-боттарды анықтауға мүмкіндік берді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Су асты кемелерін іздеу шамдары
Submarine search light
Лий шамдары (L/L) – Атлантика шайқасында қолданылған, екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің британдық су асты кемелеріне қарсы құрылғысы. Бұл британдық Корольдік әуе күштерінің жағалау командасының бірнеше патрульдік бомбалаушыларына түнде пайда болған неміс су асты қайықтарын анықтауға көмектесетін, 22 миллион канделалы (диаметрі көрсетілмеген) көміртек доғасы бар қуатты іздеу шамдары болды. Жаңа әуеден-су үсті кемелеріне (ASV) арналған радармен түнгі операциялар радардың ең аз қашықтығы шамамен болғандықтан, нысана радар экранынан жоғалған кезде әлі көрінбейтінін көрсетті. Бұл ең төменгі қашықтықты қысқарту әрекеттері сәтті болмады, сондықтан Wing Commander Humphrey de Verd Leigh радарда нысана жоғалып бара жатқанда ғана қосылатын іздеу шамдарын пайдалану идеясын ұсынды. Су асты қайығының суға батуға уақыты жетпеді, ал бомбалаушы нысананы анық көре алды. 1942 жылдың маусым айында енгізілген бұл құрылғы өте табысты болды, нәтижесінде неміс су асты қайықтары күндіз батареяларын зарядтауға мәжбүр болды, себебі олар кем дегенде ұшақтарды көре алатын. Германия ASV және Лий шамдарының комбинациясына қарсы тұру үшін Metox радарлық ескерту қабылдағышын енгізді. Metox су асты қайық экипажына радарды қолданатын ұшақ жақындап келе жатқаны туралы алдын ала ескерту берді. Радарлық ескерту қабылдағышы радарлық сәулелерді радар кемелерді анықтауға қарағанда үлкен қашықтықта анықтай алатындықтан, бұл көбінесе U қайығына суға түсуге жеткілікті уақыт берді. Бұл күтілгендіктен, одақтастар сантиметрлік ASV Mk. III радарымен жауап берді, шайқасты қайтадан бақылауға алды. Неміс Naxos радарлары бұл радарларға қарсылық көрсеткенмен, бұл кезде U қайықтарының күштері қалпына келтірілмейтіндей зақымдалған еді.
The Leigh Light (L/L) was a British World War II era anti submarine device used in the Battle of the Atlantic. It was a powerful (22 million candela) carbon arc searchlight of diameter fitted to a number of the British Royal Air Force's Coastal Command patrol bombers to help them spot surfaced German U boats at night. Early night operations with the new Air to Surface Vessel radar (ASV) demonstrated that the radar's minimum range of about meant that the target was still invisible when it disappeared off the radar display. Efforts to reduce this minimum were not successful, so Wing Commander Humphrey de Verd Leigh hit upon the idea of using a searchlight that would be switched on just when the target was about to disappear on radar. The U boat had insufficient time to dive and the bombardier had a clear view of the target. Introduced in June 1942, it was so successful that for a time German submarines were forced to switch to charging their batteries during the daytime, when they could at least see aircraft approaching. Germany introduced the Metox radar warning receiver in an effort to counter the combination of ASV and Leigh Light. Metox provided the submarine crew with early warning that an aircraft using radar was approaching. Because the radar warning receiver could detect radar emissions at a greater range than the radar could detect vessels, this often gave the U boat enough warning to dive. Having expected this, the Allies introduced the centimetric ASV Mk. III radar, regaining control of the battle. Although the German Naxos countered these radars, by this time the U boat force was already damaged beyond repair.
Даму
Ертедегі әуеден-жерге радарлар, атап айтқанда ASV Mk. II, өте ұзақ ең төменгі анықтау қашықтығына ие болды. Сондықтан ұшақ нысанаға жақындағанда, радардан жоғалып кететін, ал қашықтығы түнде жарық көмегінсіз көзге көруге жеткіліксіз болатын. Алғашқыда ұшақтар бұл мәселені аймақты жарықтандыру үшін шаралар тастау арқылы шешті, бірақ шаралар ұшақтың тіке төменің ғана жарықтандырғандықтан, суасты қайығы көрінгенше бірден-бірге бірнеше шара тастау қажет болды. Ол көрінген соң, ұшақ шабуылға оралып, бүкіл процесте суасты қайығына суға батуға уақыт берді. Соңында, уақытты бақылауға арналған шаралар жасалды, бұл шабуылдаушы ұшақтың айналуға уақыт беруге мүмкіндік берді. Шаралар ұшақ бұрын тастаған теңіздік шығырдан (буйдан) әуеге атылды. Су бетіндегі суасты қайығы ұшақ жақындағанда силуэт түрінде көрінетін. Ұшақ командирі Хамфри де Верд Ли, Корольдік әуе күштерінің қызметкері, қайтып келген ұшақ экипажымен әңгімелескеннен кейін шешім тапты. Бұл – ұшақтың астына, алға бағытталған іздеу шамдағысын орнату, шамды қосқанда суасты қайығын дереу көруге мүмкіндік беру. Ол кейін Лей шамдағысын өздігінен, құпия түрде және ресми рұқсатсыз жасады – тіпті Әуе министрлігі де оның дамуын толық прототип көрсетілгенге дейін білмеді. Бастапқыда оның үлкен көлеміне байланысты ұшаққа орнату қиын болды. Ли идеяны сынауға талпынып, Жағалау командасының Бас қолбасшысы сэр Фредерик Боухиллдің қолдауын алды. 1941 жылдың наурыз айында қажетті генераторы бар Vickers Wellington DWI (ол үлкен электромагнитті пайдалана отырып, магниттік кендерді табу операцияларында қолданылған) шамды ұстайтын "қоқыс жәшігімен" жаңартылды және тұжырымдаманың дұрыстығын дәлелдеді. Осы кезде Әуе министрлігі идеяның құнды екенін шешті, бірақ оның орнына түнгі бомбалаушыларды ұстау үшін бастапқыда жасалған, тиімділігі төмен жүйе – Turbinlite қолдануы керек деп ойлады. Сынақтардан кейін олар да Лидің жүйесін қолдануға келісті, бірақ ұшақтарды оны тасымалдауға бейімдеу 1942 жылдың ортасына дейін басталды. Дамытуға көмек және өндірісті Джек Савидж басқарған Уотфордтағы Savage and Parsons Ltd. жүзеге асырды.
Early air to surface radar sets, namely the ASV Mk. II, had an inconveniently long minimum detection range. Thus as the aircraft approached the target, it would disappear off the radar at a range that was too great to allow it to be seen by eye at night without some form of illumination. At first, aircraft solved this problem by dropping flares to illuminate the area, but since the flare illuminated only the area directly beneath the aircraft, a series of flares in succession would have to be dropped until the submarine was spotted. Once it was spotted, the aircraft would circle back to attack, the entire process giving the submarine time to dive. Eventually, time delayed flares were developed that allowed the attacking plane time to circle. The flare was fired into the air from a buoy previously dropped by the plane. The surfaced submarine could then be seen in silhouette as the plane approached. Wing Commander Humphrey de Verd Leigh, an RAF personnel officer, devised a solution after chatting with returning aircrew. This was to mount a searchlight under the aircraft, pointed forward and allowing the submarine to be spotted as soon as the light was turned on. He then developed the Leigh Light on his own, in secret and without official sanction—even the Air Ministry were unaware of its development until shown the completed prototype. At first it was difficult to fit on aircraft due to its size. Leigh persisted in his efforts to test the idea, and garnered the support of the Commander in Chief of Coastal Command, Sir Frederick Bowhill. In March 1941 a Vickers Wellington DWI that conveniently already had the necessary generator on board (it had been used for anti magnetic mining operations using a large electromagnet) was modified with a retractable "dustbin" holding the lamp and proved the concept sound. At this point the Air Ministry decided that the idea was worthwhile, but that they should instead use the Turbinlite, a less effective system which had been originally developed as an aid for night time bomber interception. After trials they too eventually decided to use Leigh's system, but it was not until mid 1942 that aircraft started being modified to carry it. Development assistance and production was by Savage and Parsons Ltd. of Watford led by Jack Savage.
Оқыту
Путсбородағы бақылау бекеті мен бетондық көрсеткіш жебелері Ли Лайттық оқу-жаттығулары үшін салынған. Морт шығанағында бекітілген буй нысана ретінде қолданылды. Вулкомбта және шығанақтың ортасындағы тағы екі нүкте бомбалау әрекетінің дәлдігін анықтау үшін триангуляция жасауға мүмкіндік берді.
The observation post and concrete indicator arrow at Putsborough were built for Leigh Light training. A buoy anchored in Morte Bay was used as a target. Two other sites at Woolacombe and midway along the bay provided triangulation to assess the accuracy of the bombing attempt.
Тиімділігі
Лийдің жарығынан бұрын бес айдан астам уақыт бойы жаудың бірде-бір су асты кемесі батырылмаған еді, бірақ радармен үйлесімде қолданғанда, ол өте күшті нәтиже берді. Сондықтан көптеген неміс су асты кемелерінің экипаждары күндіз су бетіне шығуды жөн көрді, осылайша олар кем дегенде шабуылдайтын ұшақтарды көріп, өздерін қорғау үшін зениттік қаруларын қолдану мүмкіндігіне ие болды.
Before the Leigh Light, not a single enemy submarine had been sunk in over five months, but in combination with radar, it was so overwhelmingly effective that many German submarine crews chose to surface during the day so that they could at least see the aircraft attacking them and have a chance to fire their anti aircraft weaponry in defense.