Шарль Андерсон: Сайыпқыран, фермер және саяхатшының өмірі

Кіріспе

Австралиялық солдат, фермер және саясаткер, подполковник Чарльз Гроувс Райт Андерсон (12 ақпан 1897 – 11 қараша 1988) – Оңтүстік Африкада туған австралиялық солдат, фермер және саясаткер. Ол Виктория кресімен марапатталған және Австралия Өкілдер палатасының мүшесі болды. Африкада өсіп, Англияда білім алған Андерсон Бірінші дүниежүзілік соғыста немістерге қарсы Шығыс Африка кампаниясында офицер болып қызмет етті, капитан шеніне жетіп, Әскери крестпен марапатталды. Соғыстан кейін Андерсон Кенияда фермерлікпен айналысты. 1930 жылдардың басында ол австралиялық әйелге үйленді, кейін Австралияға көшіп, мал өсіруші болды. 1939 жылы ол Австралияның жартылай штаттық әскери күштері – милицияға қосылды, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін шетелде қызмет етуге ерікті болып тіл білдірді. 1941 жылдың басында ол 8-ші дивизия құрамында Малайяға жіберілді, онда сол жылдың желтоқсан айында Малайяға жапон әскерлерінің басып кіруінен кейін 2/19-шы батальонды басқарды. 1942 жылдың қаңтар айында Муар маңындағы ерлігі үшін ол Виктория кресімен марапатталды, бірақ Сингапур шайқасының соңында тұтқындалды. Ол үш жылдан астам жапон тұтқынында болып, соғыс аяқталғаннан кейін босатылды. Соғыстан кейінгі жылдары Андерсон қайтадан фермерлікпен айналысып, 1949 және 1961 жылдар аралығында Хьюм округін екі рет өкілдік етіп, федералды парламентте қызмет етті, содан кейін зейнетке шықты. Ол 91 жасында Канберрада қайтыс болды.

Ерте өмір

Андерсон 1897 жылдың 12 ақпанында Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласында шотландтық ата-анасының отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, аудитор және газет редакторы Альфред Джеральд Райт Андерсон Англияда, ал анасы Эмма (Майя) Луиза Антуанетта, туған тегі Троссарт Бельгияда дүниеге келген. Соғыстан кейін уақытша капитан шеніне жеткен Андерсон 1919 жылдың ақпанында демобилизацияланды және Кенияда фермерлік шаруашылықпен айналысты. Ол австралиялық Эдит Тутқа үйленді. Жаңа Оңтүстік Уэльс штаттан сабақталып келген, Инглберн және Батерст маңында жаттығудан өткеннен кейін 1941 жылдың ақпанында 22-ші бригада Малайяға жөнелтілді. Майор шенімен Андерсон батальонның екінші командирі болып тағайындалды және джунглидегі соғыс тәжірибесі болғандықтан, ол батальон сарбаздарын джунглині «дос» ретінде пайдалануға үйретуге бекітілді. Бастапқыда 2/19-шы батальон ұрысқа қатыспады, бірақ қаңтар айының ортасында жапондықтар британдық одақтас әскерлерін Джохорға ығыстырғаннан кейін, 2/19-шы батальон 22-ші бригададан бөлініп, батыс жағалауға жіберілді. 1942 жылдың 18-22 қаңтарында Муар өзені маңындағы Муар шайқасында 44 жастағы Андерсон он жау танкын жойған шағын күштің басшысы болды. Кейін олар қоршауға түскенде Андерсон өз күшін жау басып алған 24 шақырымдық аумақтан өткізіп, әуе және жердегі әскерлердің шабуылына ұшырады. Муардан Парит Сулонгқа дейінгі жолда Андерсон жапондықтарға қарсы байнетпен шабуыл жасауға және қолма-қол күресуге мәжбүр болды. Андерсон одақтастардың Сингапурға қарай шегіну үшін Йонг Пенгке қарай жасаған шабуылына басшылық еткені үшін танымал. Жолдағы Парит Сулонг қаласына жеткенде, олар басты көпірдің жапондықтардың бақылауында екенін және көпірді жапондық пулемет қорғап тұрғанын анықтады. Олар қоршауға алынып, Парит Сулонгта бірнеше күн бойы ауыр шайқас болды. Гордон Беннеттің басшылығындағы Йонг Пенгтегі одақтас әскерлер Андерсонның әскерлеріне көмектесу үшін жапондық шепті бұзуға тырысты, бірақ күш-жігерсіз Андерсон мен оның әскерлері көпірді қайта басып алуға бірнеше рет әрекеттенді, бірақ сәттілікке жете алмады. Сан жағынан кем болған Андерсонның австралиялық және үнді әскерлеріне жапондық танктер, пулеметтер, минометтер және әуе шабуылдары жасалып, ауыр шығынға ұшырады. Дегенмен олар бірнеше күн бойы ұстанымын сақтап, берілуден бас тартты. Отряд жау басып алған 13 шақырымдық аумақтан Йонг Пенгке қашуға тырысты, бірақ бұл мүмкін болмады, сондықтан Андерсон жабдықтарын жоюға бұйрық берді және жауды айналып өтуге тырысты. Андерсон содан кейін барлық қабілетті әскерлерге Сингапурға қарай шегінетін негізгі күшпен қосылу үшін джунгли арқылы қашуға бұйрық берді. Жапондықтар жарақат алғандарды емдейді деген үмітпен, жарақат алғандарды жаудың қарауына қалдырудан басқа амалдары қалмады. Бірақ, өкінішке орай, Парит Сулонгтағы жапондық бөлімше кейіннен Парит Сулонгтағы қазалы оқиғада Парит Сулонг көпірінің жанында 150-ге жуық австралиялық және үндістандық жауынгерлерді өлтірді. Оның VC атағы, 1942 жылдың 13 ақпанында Лондон Газетте жарияланғандай: «Батырлық, нығайып тұру және ерекше батылдықтың керемет үлгісін көрсеткені үшін. Ол жоғары деңгейдегі жауынгерлік қасиеттерді ғана көрсетпеді, сонымен қатар өзінің жеке қауіпсіздігіне ешқандай мән бермей, өзін қауіпке ұшыратты». Муар және Парит Сулонг айналасындағы шайқастардан кейін Андерсон Сингапурға барды, одақтастар Каузвейден кері шегініп, қорғаныс шебін дайындады. Біршама уақыттан кейін ол ауруханаға түсіп, нәтижесінде 1942 жылдың 8 ақпанында жапондықтардың қонуынан кейінгі шайқастардың көп бөлігін жіберді. Ахуал нашарлағандықтан, 13 ақпанда Андерсон өзін босатып, қатты зардап шеккен 2/19-шы батальонға оралды, ол 900 адамдық штатына қарағанда бар болғаны 180 адамнан тұрды. Ол екі күннен кейін берілу туралы жарияланғанға дейін оларды басқарды. Оның Виктория кресі Австралияның Канберра қаласындағы Австралия соғыс мемориалында көрсетілген.

Anderson was born on 12 February 1897 in Cape Town, South Africa, to Scottish parents. His father, Alfred Gerald Wright Anderson, an auditor and newspaper editor, had been born in England, while his mother, Emma (Maïa) Louise Antoinette, née Trossaert had been born in Belgium. Following the war, having reached the rank of temporary captain, Anderson was demobilised in February 1919 and lived the life of a gentleman farmer in Kenya, marrying Edith Tout, an Australian, Recruited from New South Wales, after training around Ingleburn and then Bathurst, in February 1941 the 22nd Brigade was deployed to Malaya to bolster the garrison there amidst concerns about Japanese intentions in the region. Holding the rank of major, Anderson was appointed second in command of the battalion and due to his experience in jungle warfare, he was placed in charge of training the battalion's soldiers to use the jungle as a "friend". Initially the 2/19th was not committed to the fighting, but in mid January, after the Japanese advance had pushed the British Commonwealth troops back to Johore, the 2/19th was detached from the 22nd Brigade and sent to the west coast to support the hard pressed battalions of 'Westforce', an ad hoc formation consisting of Australian and Indian troops. During the period of 18–22 January 1942 in the Battle of Muar near the Muar River, the 44 year old Anderson was in command of a small force which destroyed ten enemy tanks. When they were later cut off, Anderson led his force through 15 mile (24 km) of enemy occupied territory, being attacked by air and ground forces all the way. Many times in the journey from Muar to Parit Sulong, Anderson had to lead bayonet charges and hand to hand combat against the Japanese. Anderson is famous for leading the Allied attack in Parit Sulong against the Japanese when the Allies were retreating to Yong Peng to meet up with the main force heading for Singapore. Upon reaching the small town of Parit Sulong on the way, they discovered their way blocked because the main bridge was already in Japanese hands with a Japanese machine gun defending the bridge. They were surrounded and a heavy battle ensued for several days in Parit Sulong. The Allied troops at Yong Peng under Gordon Bennett unsuccessfully attempted to break through the Japanese lines to reinforce Anderson's men, but without reinforcements, Anderson and his troops had to try many times to recapture the bridge but was unable to do so. Heavily outnumbered, Anderson's Australian and Indian troops were attacked and harassed continuously by Japanese tanks, machine gun, mortar and air attacks and suffered heavy casualties. Yet they held their position for several days and refused to surrender. Although the detachment attempted to fight its way through another 8 mile (13 km) of enemy occupied territory to Yong Peng, this proved impossible, and Anderson had to destroy his equipment and attempted to work his way around the enemy. Anderson then ordered every able man to escape through the jungle to link up with the retreating main force in Yong Peng heading for Singapore. They had no choice but to leave the wounded to be cared for by the enemy, assuming the Japanese would take care of the wounded. But unfortunately, the Japanese unit at Parit Sulong later executed the approximately 150 wounded Australian and Indian soldiers next to the bridge of Parit Sulong, in the Parit Sulong Massacre. His VC citation, as listed in the London Gazette on 13 February 1942, states: " for setting a magnificent example of brave leadership, determination and outstanding courage. He not only showed fighting qualities of very high order but throughout exposed himself to danger without any regard for his own personal safety". Following the action around Muar and Parit Sulong, Anderson went to Singapore, as the Allies withdrew across the Causeway to prepare a line of defence. Shortly afterwards he was hospitalised and, as a result, missed the majority of the fighting following the Japanese landings on 8 February 1942. As the situation became desperate, on 13 February, Anderson discharged himself and returned to the heavily mauled 2/19th, by then down to just 180 men from its authorised strength of 900. He led them until the surrender was announced two days later. His Victoria Cross is displayed at the Australian War Memorial, Canberra, Australia.