Александр Ложи дю Туа: Оңтүстік Африка геологі және континенттердің қозғалысы туралы зерттеулер
Alexander du Toit
Александр Логи дю Туа – ОАР геологы, құрлықтардың қозғалу теориясын қолдаған ғалым. Кару аймағын зерттеген, геологиялық картасын жасаған маман. Геология, кен байлықтары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африка геологы (1878–1948)
A South African geologist (1878–1948)
Александр Логи дю Тойт FRS (/d//uː/'/t//ɔɪ/ dooTOY'; 14 наурыз 1878 – 25 ақпан 1948) – Оңтүстік Африкадан шыққан геолог және Альфред Вегенердің континенттердің қозғалысы теориясын ерте қолдаушылардың бірі.
Alexander Logie du Toit FRS (/d//uː/'/t//ɔɪ/ dooTOY'; 14 March 1878 – 25 February 1948) was a geologist from South Africa and an early supporter of Alfred Wegener's theory of continental drift.
Ерте өмір және білім
Ду Тойт 1878 жылы Кейптаун қаласының Ньюлендс ауданында дүниеге келді. Ол Рондебоштағы епархиялық колледжде және Жақсы Үміт университетінде білім алды. Әдесі, капитан Александр Логидің ынталандыруымен, 1899 жылы Глазгодағы Корольдік техникалық колледжінде тау-кен инженері мамандығын бітірді. Лондондағы Корольдік ғылым колледжінде геологияны оқығаннан кейін, Глазго университеті мен Корольдік техникалық колледжінде геология, тау-кен ісі және геодезия пәндерінен дәріс беру үшін Глазгоға қайта оралды.
Du Toit was born in Newlands, Cape Town in 1878, and educated at the Diocesan College in Rondebosch and the University of the Cape of Good Hope. Encouraged by his grandfather, Captain Alexander Logie, he graduated in 1899 in mining engineering at the Royal Technical College in Glasgow. After a short period studying geology at the Royal College of Science in London, he returned to Glasgow to lecture in geology, mining and surveying at the University of Glasgow and the Royal Technical College.
Мансап
1903 жылы ду Тойт Жақсы Үміт мүйісінің геологиялық комиссиясында геолог болып тағайындалды және Карудың кең аумағын, оның долериттік интрузияларын картаға түсіріп, осы тақырыпта көптеген мақалалар жариялап, Оңтүстік Африка геологиясы туралы терең білім жинады. Кейін ол Кару жүйесінің толық стратиграфиялық картасын жасады, Двика тиллитінен бастап Дракенсберг базальтына дейін. Ол өте қарқынды жұмыс істеді, бірақ "Біздің қаңғып жүрген құрлықтарымыз" кітабында көрсетілгендей, еңбекқорлығымен және ұқыптылығымен белгілі болды. Кітабында сол кездегі геология ғылымының тұрғысынан қарағанда, шығармашылық және нақты дәлелдерге негіделген тезистері осы күнгі тақталар тектоникасының қағидаларымен үлкен сәйкестік табады. 1920 жылы ду Тойт Одақтық су шаруашылығы департаментіне су геологы болып қабылданды, ал 1927 жылы De Beers Consolidated Mines компаниясының бас кеңесші геологы болды және 1941 жылы зейнетке шықты. 1923 жылы ол Вашингтонның Карнеги институтынан грант алып, Аргентина, Парагвай және Бразилияның геологиясын зерттеу үшін Оңтүстік Американың шығысына сапар шекті. "Біздің қаңғып жүрген құрлықтарымыз" атты еңбегінде айтқандай, ол экспедицияға қолдау сұрағанда, бұл шешімді ойсырап білмеген, екі құрлықтың геологиялық ұқсастығын тексеру мақсатымен арнайы қолдау сұрады. Нәтижесінде, Оңтүстік Африкада бұрыннан анықтаған геологиялық ерекшеліктердің Оңтүстік Америкадағы жалғасын табуға және оны картаға түсіруге қол жеткізді. Бұл дәлелдер қарапайым адамға әсерлі болмаса да, геологтар үшін континенттік шельфтердің сәйкестігінен гөрі әлдеқайда маңызды болды. Өзінің зерттеулерінің нәтижесінде ду Тойт Вегенердің идеяларын қолдайтын аймақтардан алынған стратиграфиялық және радиоизотоптық деректерді қарастырып, "Оңтүстік Америка мен Оңтүстік Африканың геологиялық салыстыруы" (1927) атты еңбегін жариялады. Оның ең танымал еңбегі – "Біздің қаңғып жүрген құрлықтарымыз" (1937) бұл жұмысты кеңейтіп, жетілдірді. Вегенерден кейбір қағидалардан өзгеше, ол Тетис мұхитымен бөлінген екі түпкілікті суперконтинентті ұсынды: солтүстік/экваторлық Лавразия және оңтүстік/полярлық Гондваналенд.
In 1903, du Toit was appointed as a geologist within the Geological Commission of the Cape of Good Hope, and he began to develop an extensive knowledge of the geology of southern Africa by mapping large portions of the Karoo and its dolerite intrusions, publishing numerous papers on the subject. Subsequently, he mapped the entire Karoo System through the complete stratigraphy from Dwyka tillite to the basalt of the Drakensberg. He worked at a furious rate but was known for his painstaking meticulousness, as reflected in his book "Our Wandering Continents". It still bears reading for its creative and closely argued theses in the light of the geology of the day, and is soberingly consistent with modern principles of plate tectonics. In 1920, du Toit joined the Union Irrigation Department as water geologist, and in 1927, he became chief consulting geologist to De Beers Consolidated Mines until his retirement in 1941. In 1923, he received a grant from the Carnegie Institution of Washington, and used this to travel to eastern South America to study the geology of Argentina, Paraguay and Brazil. As is apparent from his remarks in "Our Wandering Continents", he had requested support for the expedition not on a whim but specifically to test his predictions of correspondences between the geology of both continents. In the event, he was able to demonstrate and follow the predicted continuation of specific features that he had already documented in Southern Africa, into the continent of South America. Although it might perhaps seem less impressive to the layman, that evidence was far more convincing to the geologist than was the matching of continental shelves. In the light of his research, du Toit published a review of the stratigraphic and radioisotope evidence from those regions that supported Wegener's ideas, A Geological Comparison of South America with South Africa (1927). His best known publication, Our Wandering Continents (1937), expanded and improved this work and, departing somewhat from Wegener, proposed two original supercontinents separated by the Tethys Ocean, a northern/equatorial Laurasia and a southern/polar Gondwanaland.
Марапаттар мен құрметтер
1933 жылы Лондон геологиялық қоғамы ду Тойтке Мерчисон медалін табыс етті, ал 1943 жылы ол Корольдік қоғамның мүшесі атанды. 1949 жылы, оның қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң, Оңтүстік Африка геологиялық қоғамы оның құрметіне екі жылда бір рет өткізілетін дәріс сериясын ұйымдастырып, қазірге дейін жалғастырып келеді. 1973 жылы Марстағы 75 шақырымдық кратер (71.8°О, 49.7°Б) оның еңбегін ескере отырып "Дю Тойт" деп аталды.
In 1933, du Toit was awarded the Murchison Medal by the Geological Society of London, and in 1943, he became a Fellow of the Royal Society. In 1949, the year after his death, the Geological Society of South Africa inaugurated a biennial lecture series in his honour that continues to the present day. In 1973, a 75 km crater on Mars (71.8°S, 49.7°W) was named "Du Toit" in recognition of his work.
Елеулі еңбектері
du Toit, A. L. (1926) Оңтүстік Африка геологиясы, Оливер және Бойд, Лондон, Ұлыбритания
du Toit, A. L. және Reed, F. R. C. (1927) Оңтүстік Америка мен Оңтүстік Африканың геологиялық салыстырмасы, Вашингтонның Карнеги институты, АҚШ
du Toit, A. L. (1937) Көшпелі құрлықтарымыз; Құрлықтардың қозғалу гипотезасы, Оливер және Бойд, Лондон, Ұлыбритания
du Toit, A. L. (1926) The Geology of South Africa, Oliver & Boyd, London, UK
du Toit, A. L. and Reed, F. R. C. (1927) A Geological Comparison of South America with South Africa, Carnegie Institution of Washington, Washington, USA
du Toit, A. L. (1937) Our Wandering Continents; An Hypothesis of Continental Drifting, Oliver & Boyd, London, UK