Уильям Стюарт Симмингтон: Миссури сенаторы және Әуе күштерінің бірінші хатшысы

Кіріспе

Американдық саясаткер (1901–1988)
Миссури штатынан АҚШ сенаторы

Уильям Стюарт Симмингтон III (26 маусым 1901 – 14 желтоқсан 1988) – Миссури штатынан американдық бизнесмен және Демократиялық саясаткер. 1947 жылдан 1950 жылға дейін Әуе күштерінің алғашқы хатшысы болып қызмет етті, ал 1953 жылдан 1976 жылға дейін Миссури штатынан АҚШ сенаторы болды. Массачусетс штатының Амхерст қаласында туған Симмингтон інісінің темір өнімдері компаниясында және басқа компанияларда атқарушы болып жұмыс істеді, содан кейін Emerson Electric компаниясының президенті болды. 1945 жылы Эмерсоннан президент Гарри С. Трумэннің әкімшілігіндегі түрлі лауазымдарға тағайындалу үшін кетіп, 1947 жылы Әуе күштерінің алғашқы хатшысы болды. 1952 жылы Сенатқа сайланды, бұрынғы республикалық сенатор Джеймс П. Кемді жеңді. Ол Сенаттың Қарулы Күштер Комитеті мен Сенаттың Сыртқы қатынастар комитетіне қосылды және Маккартизмнің белгілі сыншысы болды. Симмингтон 1960 жылғы президенттік сайлауда бұрынғы президент Трумэннің қолдауымен Демократиялық партияның тікелей кандидаттығына үмітттенді, бірақ кандидаттық Джон Ф. Кеннедиге бұйырды. Канзас-Сити Атлетикасы Оклендке көшкеннен кейін Симмингтон Бас лига бейсболының монополияға қарсы иммунитетін жоюмен қорқытты, бұл Канзас-Сити Роялз құрылуына себепкер болды. Симмингтон 1976 жылы қайта сайлануға түспеді, ал оның орнын Джон Данфорт басты.

Білім және бизнес мансабы

Симмингтон Массачусетс штатының Амхерст қаласында Эмили Кунның (туған аты Харрисон) және Уильям Стюарт Симмингтонның ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі, француз әдебиеті бойынша докторлық диссертациясын қорғаған, Стэнфорд және Амхерст колледждерінде роман тілдерінің профессоры болды, содан кейін заңгерлік мансапқа қадам басып, Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы федералды судья болды. Оның анасы Мэриленд штатының белгілі отбасынан шыққан. Симмингтон Балтиморда өсті және бес бауыры мен әпкесінің арасында үлкені болды. Кентукки штатының Луисвилл қаласындағы Закари Тейлор лагеріндегі офицерлік дайындық бағдарламасында болған Симмингтон Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға жіберілмеді, себебі соғыс оның қатысуға үлкермес бұрын аяқталды. Симмингтон екінші лейтенант рөліне тағайындалды, бұл атаққа қол жеткізген армияның ең жас мүшелерінің бірі болды; 1919 жылдың қаңтарында екінші лейтенант шеніндегі қызметтен босатылды. Екеуінің некесі бақытты болды және олардың бір-біріне адалдығымен танымал болды, мұндай қасиеттер әлеуметтік элитада жиі кездеспейтін. Эвелин 1972 жылы қайтыс болғанда, Симмингтон қатты қайғыға батып, өмірбаянына "мұндай жалғыздық бар екенін білмегенін" айтты. 1923 жылы Симмингтон Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы Симмингтон компаниясының шеберханаларындағы туысының жұмысына орналасты. Екі жылдан кейін ол "Шығыс Clay Products" компаниясын құрды, бірақ 1927 жылы Symington компаниясына Президентке көмекші болып қайта оралды. 1930 жылы Симмингтон "Colonial Radio Corporation" компаниясының президенті болу үшін отставкаға кетті. 1935 жылдың қаңтарында ол "Rustless Iron and Steel Corporation" (тозбас темір және болат өндіруші) президенті қызметін қабылдады, бірақ "Colonial Radio Corporation" директоры болып қалды. 1937 жылы "Rustless Iron and Steel Corporation" компаниясы "American Rolling Mill Company" компаниясына сатылғанда, Симмингтон отставкаға кетіп, 1938 жылы Миссури штатының Сент-Луис қаласындағы "Emerson Electric Company" компаниясының президенті болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол компанияны әлемдегі ұшақтарға арналған зениттік мұнараларды шығару бойынша ең ірі компанияға айналдырды. Расалық әділдікті белсенді түрде қолдаған Симмингтон ("Барлық американдықтар өз мүмкіндіктеріне ие болуы керек") "Emerson Electric" компаниясының жұмыс күшін біріктірді, нәтижесінде өнімділік артты.

Symington was born in Amherst, Massachusetts, the son of Emily Kuhn (née Harrison) and William Stuart Symington Jr. His father, who received a Ph. D in French literature, was a Romance languages professor at Stanford and Amherst College before pursuing a law career and becoming a federal judge in Baltimore, Maryland. His mother came from a prominent Maryland family. Symington grew up in Baltimore, and was the oldest of his five brothers and sisters. Stationed in an Officer Training Program at Camp Zachary Taylor in Louisville, Kentucky, Symington was never deployed to fight in World War I, with the war ending before he could seek deployment. Symington was commissioned as a second lieutenant, becoming one of the youngest members of the Army to achieve that rank; being discharged as a second lieutenant in January 1919. By all accounts, the two had a very happy marriage and were known for their devotions and faithfulness to each other, both of which were not always present among the social elite. When Evelyn died in 1972, Symington was devastated, telling his biographer that "he never knew this much loneliness could be around." In 1923, Symington went to work for an uncle in the shops of the Symington Company of Rochester, New York, manufacturers of malleable iron products. Two years later he formed Eastern Clay Products but in 1927 returned to the Symington Company as executive assistant to the President. Symington resigned in 1930 to become President of the Colonial Radio Corporation. In January 1935, he accepted the presidency of Rustless Iron and Steel Corporation (manufacturers of stainless steel) but remained a director of Colonial Radio Corporation. When Rustless Iron and Steel Corporation was sold to the American Rolling Mill Company in 1937, Symington resigned and in 1938 accepted the presidency of Emerson Electric Company in St. Louis, Missouri. During World War II he transformed the company into the world's largest builder of airplane gun turrets. Symington, who was an active proponent of racial justice ("All Americans should have their chance") integrated the Emerson Electric work force, which resulted in increased productivity.

Әуе күштері бірінші хатшысы

Ол 1945 жылы Эмерсоннан қызметтен кетіп, жерлесі Гарри С. Трумэннің әкімшілігіне қосылды. Оның алғашқы лауазымдары – артық мүлік жөніндегі кеңестің төрағасы (1945), Мүлік басқармасының басшысы (1945–1946) және Әуе күштері жөніндегі әскери министрінің орынбасары (1946–1947) болды. 1947 жылдың 18 қыркүйегінде Әуе күштері министрлігі құрылды және Саймингтон алғашқы министр атанды. Саймингтон Әуе күштеріне құрмет пен бедел жеткізу үшін күш салды, себебі бұрын ол Армия құрамында болған. Ол қорғаныс министрі Джеймс Форресталмен көптеген даулы мәселелер бойынша қарым-қатынас жасады.

Ұшушы қанаттан бас тарту

Оның қызметі кезінде ұшақ дәуірінің басындағы соңғы поршеньді бомбалаушы болған Convair B-36 Peacemaker ұшағының өндірісіне қатысты ауқымды пікірталас пен тергеу жүргізілді. Симмингтон өзінің қызметінде Джон К. Нортроппен YB-49 Flying Wing бомбалаушысының келісімшарты туралы кездесу өткізді, оның жеті данасы жасалып дайын тұрды. Осы кездесуде Симмингтон Нортропты егер олар Convair (Б-36 Бейбітшіл бомбалаушысын құрастырып жатқан компания) компаниясымен корпоративтік бірігуге келіспесе, "Өкінесіңдер!" деп қорқытты. Нортроп кейіннен бұл қауіпті хабарлады, содан кейін Симмингтон Flying Wing бағдарламасын тоқтатып, барлық қолданыстағы ұшақтарды жоюға бұйрық берді. Симмингтонның министрліктегі қызметінің маңызды жетістіктеріне Берлин әуе көпірі және АҚШ Әуе күштері академиясын қолдауы кірді. 1950 жылы Симмингтон КСРО алғашқы ядролық қаруын сынағаннан кейін Әуе күштеріне қаржының жетіспеуіне наразылық білдіріп, отставкаға кетті. Ол 1950-1951 жылдар аралығында Ұлттық қауіпсіздік ресурстары кеңесінің төрағасы, ал 1951-1952 жылдар аралығында Қайта құру қаржы корпорациясының әкімшісі ретінде әкімшілік құрамында қалды.

Сайлау

Әйелінің әкесі, бұрынғы республикашыл Нью-Йорк штатының Ассамблея спикері және Нью-Йорк штатынан АҚШ сенаторы болған Джеймс Уолкотт Уодсворт-младшийдің ықпалымен Симингтон АҚШ Сенатына үміткер болуға бел буды. 1952 жылы ол Миссури штатынан сенатор болып сайланды, бұл орынды бұрын Труман иеленген еді, және республикашылдарға жағдай жақсы болған жылда демократтар үшін жеңіс әкелді. Ол 1958, 1964 және 1970 жылдары қайта сайланды.

Сенаттың Қарулы Күштер және Сыртқы Қарым-қатынастар комитеттері

Сенаттың Қарулы Күштер және Сыртқы қатынастар комитеттерінің мүшесі ретінде Саймингтон әскери істерге маманданған және күшті ұлттық қорғанысты жақтаушы ретінде танымал болды. Ол сондай-ақ Әуе күштері академиясын да ынталы қолдады. 1954 жылы ол Қорғаныс министрлігінің ескірген қару-жараққа миллиондаған доллар ысырап еткенін мәлімдеді. Ол АҚШ-тың Вьетнам соғысына қатысуына (1957–1975 жж.) қатысты басты сыншылардың біріне айналды. 1966 жылы ол Лаос азамат соғысының Орталық барлау агенттігі (ЦРУ) жүргізген құпия операциялары туралы толыққанды ақпарат алды. Бір кезде Лаос Корольдігінде сапармен болғанда ол ЦРУ-дың Лаос станциясының бастығы Тед Шеклидің қонағы болды. 1970 жылдардың басында комитеті бұл мәселе бойынша тыңдау өткізген кезде Саймингтон ЦРУ-дың қайраткерлігіне қатты наразылық білдірді.

Джозеф Маккартидің қарсыласы

Саймингтон сенатор Джозеф Маккартидің аса белсенді қарсыласы болды, бұл соңғысының наразылығын тудырды, ол оны "Санцимониус Стю" деп атады. Ол Энни Ли Мосс ісіне араласты, оны коммунистік шпион деген айыппен Маккарти комитетіне алып келген еді. Бұл айыпты жасырын ФБР агенті куәландырды, бірақ Миссис Мосс немесе оның адвокаты оны қайта сұраққа тарта алмады. Мосс қате танылғаны анық болған соң, Саймингтон толған залдың алдында оның коммунист емес екеніне және ешқашан болмағанына сенетінін мәлімдеді, бұл қатысушылардан құлшынас қолдауға ие болды. Кейін сол жылы Саймингтон Армия-Маккарти тыңдауларында Маккартиді кінәлауда жетекші рөл атқарды, бұрынғы Әуе күштері хатшысы ретіндегі беделі мен тәжірибесін пайдаланды.

Президенттікке үміткерлік

1959 жылы Вашингтондағы Ұлттық қауіпсіздік ресурстары кеңесінің төрағасы Саймингтон 1960 жылғы президенттік сайлауға қатысуға дайындалып, бұрынғы президент және Миссури штатының тумасы Гарри Трумэннің қолдауын алды, бірақ ақырында сенатор Джон Ф. Кеннедиге үміткерлігін жоғалтты. 1960 жылдың 2 шілдесінде Трумэн Лос-Анджелесте өткен Демократиялық ұлттық конвентке қатыспайтынын мәлімдеді. Трумэн конвентті Кеннедидің "әуесқой" жақтастары бақылап отырғанына наразы болды. Шешімін жариялағанда, Трумэн Саймингтонның кандидатурасын қолдайтынын қайта айтып, "Менің екінші таңдауым жоқ" деп қосты. Саймингтон, Кеннеди мен Линдон Б. Джонсоннан өзгеше, АҚШ-тың оңтүстігіндегі бөлінген аудитория алдында сөйлеуден бас тартты, бұл оның мүмкіндіктеріне кері әсер етті. Сонымен қатар, партия басшылары конвентте кандидатты анықтайды деген қорытындыға келген Саймингтон демократтардың алға дауыс беру кезесіне қатысудан бас тартты, бұл Кеннедиге конвент ашылған кезде жеңіске жетіп, алдыңғы қатардағы және ықтимал үміткер болуға мүмкіндік берді. Кеннеди оны вице-президенттік лауазымға алғашқы кандидат ретінде қарастырған, бірақ Техас сенаторы Линдон Б. Джонсонның пайдасына бас тартты. Ол 1962 жылғы қазан айындағы Куба зымыран дағдарысы кезінде EXCOMM мүшесі ретінде президент Кеннедиге кеңес берді.

Басқа мәселелер

Симингтон сонымен қатар сайлаушыларға қызмет көрсетуге белсенділік танытты, Миссури азаматтарының маңызды, ұсақ-түйек және кейде тіпті есімнен тандыратын хаттарына жауап берді. Мысалы, Симингтон бірде әскери дереккөздерден жер астындағы супер адамдардың болу мүмкіндігі туралы ресми түрде есеп сұраған еді, себебі оның сайлаушыларының бірі көркем әдебиет кітабын оқып, оны шындыққа жатқан нәрсе деп қате түсінгеннен кейін алаңдаған. 2002 жылы осы және Симмингтонның басқа сенаторлық хаттары мен құжаттары Миссури университетінің Батыс тарихи қолжазбалар жинағына тапсырылды және қазір жалпы жұртшылыққа қолжетімді. 1967 жылы Бас лига бейсбол командаларының иелері Канзас-Сити Атлетикс командасын Окленд, Калифорнияға көшіруге келісім берген кезде, ол лиганың антимонополиялық жеңілдіктерін жою туралы заң қабылдаумен қорқытты және резервтік ереженің заңдылығына наразылық білдіретін сот процестерін қолдауға уәде берді. Канзас-Ситиге Канзас-Сити Роялз командасы берілді, ол 1971 жылы ойынға түсуге жоспарланған. Симингтон Канзас-Ситидің күтуге құқығы жоқ деді, лигаға үстемдік танытып, команда 1969 жылы ойынға кірісті. Симмингтон 1956 жылғы Оңтүстік манифестіне қол қоймады және 1957, 1960, 1964 және 1968 жылдарғы Азаматтық құқықтар актілеріне, сондай-ақ АҚШ Конституциясының 24-ші түзетуіне, 1965 жылғы Дауыс беру құқығы актісіне және Тергуд Маршаллдың АҚШ Жоғарғы сотына тағайындалуына дауыс берді.

Отставка

1976 жылы Симмингтон тағы бір мерзімге қайта сайлануға тырыспады және 27 желтоқсанда, өзінің соңғы мерзімі аяқталуға бір апта қалғанда, қызметтен кетті. Осылайша, оның республикалық ізбасары Джон Дэнфорт Сенатта тәжірибесімен басымдыққа ие болды.

Мұра

1962 жылы оның мансабын мойындау үшін Принстон университетінің американдық Уиг-Клиософиялық қоғамы Симмингтонға "Ерекше мемлекеттік қызметі үшін Джеймс Мэдисон сыйлығын" табыс етті. Оның ұлы, Джеймс В. Симмингтон, 1969 жылдан 1977 жылға дейін Миссури штатының екінші округінен АҚШ Өкілдер палатасының депутаты болып қызмет етті. Оның туысы, Файф Симмингтон III, 1991 жылдан 1997 жылға дейін Аризона штатының губернаторы болды. Оның немересі, сондай-ақ Стюарт Симмингтон, АҚШ Мемлекеттік департаментінде қызмет етеді және Джибутиде (2006–2008), Руандада (2008–2011) және Нигерияда (2016–2019) АҚШ-тың елшісі қызметін атқарды. Симмингтон Миссури штатының Ежелгі еркін және қабылданған масондардың ірі ложасының белсенді мүшесі болды. Симмингтон 1978 жылы Коннектикут штатындағы Нью-Канаан қаласындағы үйіне зейнетке шықты, ол 1988 жылдың 14 желтоқсанында қайтыс болды. Ол Вашингтон Ұлттық соборындағы криптаға жерленген. Джефф Гринфилдтің "Егер Кеннеди тірі болғанда" атты тарих кітабында Симмингтон 1964 жылғы президенттік сайлауда вице-президент Линден Джонсонның қаржылық дау-дамайларға байланысты қызметтен кетуіне мәжбүр болғаннан кейін, президент Джон Ф. Кеннедидің серігі ретінде бейнеленген.