Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хуан Эстебан Монтеро Родригес (12 ақпан 1879 – 25 ақпан 1948) – чилилік саяси қайраткер. 1931 және 1932 жылдары Чили президенті қызметін екі рет атқарды.
Chilean political figure
Juan Esteban Montero Rodríguez (February 12, 1879 – February 25, 1948) was a Chilean political figure. He served twice as president of Chile between 1931 and 1932.
Ерте өмір
Ол Сантьягода, Бенжамин Монтеро мен Евгения Родригестің ұлы ретінде дүниеге келді. Хуан Эстебан Монтеро Сан-Игнасио колледжінде және Чили университетінде оқыды. Ол 1901 жылдың 16 қыркүйегінде заңгер дипломын алып, көп ұзамай туған университетінде азаматтық және рим құқығынан профессор болды. Ол сонымен қатар мемлекеттік қызметте заңгер және жеке практикада жұмыс істеді. Ол Грейсила Ферман Мартинеске үйленді, олардан Хуан Эстебан, Педро, Бенжамин және Кармен есімді төрт бала дүниеге келді.
He was born in Santiago, the son of Benjamín Montero and of Eugenia Rodríguez. Juan Esteban Montero studied at the colegio de San Ignacio and at the Universidad de Chile. He graduated as a lawyer on September 16, 1901, and soon after became professor of civil and Roman law at his alma mater. He also worked as a government lawyer and in private practice. He married Graciela Fehrman Martínez, with whom he had four children: Juan Esteban, Pedro, Benjamín and Carmen.
Төрағалық
Монтероның саясатқа алғашқы қадамы 1931 жылы жасалды, сол кезде президент Карлос Ибанес дель Кампо оны Ішкі істер және әлеуметтік қамсыздандыру министрі етіп тағайындады. 1931 жылғы 26 шілдеде президент Ибанес отставкаға кеткен соң, ол Ибанестің орнын басып келген Педро Опазоға ұқсас лауазымда қызмет етуге мәжбүр болды. Бірақ, Опазо отставкаға кеткеннен кейін, келесі күні Монтеро президенттік лауазымға тағайындалды. Монтеро саяси дағдарыстан шығудың жолы ретінде президент сайлауын дереу жариялады. Ол осы уақыт аралығында вице-президент міндетін атқарды. Көп ұзамай Монтеро Радикалдық партияның президенттік тізімінен түсті және талапкер болу үшін 1931 жылғы 20 тамызда вице-президенттік лауазымынан бас тартты. Оның орнына Мануэль Трукко келді. Трукко басқармасының міндеті президент сайлауына дейін елде тәртіп сақтау болды. Бірақ ол теңізшілердің теңіз күштеріндегі бүлік сияқты қиын жағдайларға тап болды, бұл қатардағы сарбаздардың жалақысын төмендетуден туындады (1-5 қыркүйек, 1931 ж.), ол флотты бомбалау арқылы тоқтатылды және болашақта қиындықтар күтіліп отырғанын көрсетті. Либералдар мен консерваторлардың, сондай-ақ радикалдардың қолдауымен Хуан Эстебан Монтеро президент сайлауында жеңіске жетті, ол дауыс беруге келгендердің шамамен 64% дауысын алып, бұрынғы президент Карлос Ибанестің қолдауындағы солшыл Хосе Сантос Саласты жеңді. Ол 1929 жылғы қор нарығының құлауынан туындаған саяси және экономикалық дағдарыс ортасында 15 қарашада қызметке кірді. Оның бағдарламасында мемлекеттік шығындар мен жалақыны қысқарту, мемлекеттік аппаратты қысқарту және сыртқы қарызды арттыру көзделген үнемдеу шараларын іске асыру қарастырылды. Бұл қатаң шараларға қарамастан, валютаның құнсыздануы тоқтамады, инфляция өсті, ал Орталық банк резервтері рекордтық төмен деңгейге түсті. Бұл экономикалық бағдарлама жалпы мазасыздыққа әкеп соқты, экономиканы жақсартпады және оның құлауына себеп болды. 1932 жылғы 4 маусымда полковник Мармадук Гроув Сантьягодағы Эль Боске әуе базасын басып алып, президент Монтероның отставкасын талап етіп, төңкеріс жасады. Монтеро төңкерісті басу үшін әскерді шақырудан бас тартып, отставкаға кетті. Сол түні төңкерісшілер зейнеткер генерал Артуро Пуга, Эухенио Матте және Карлос Давиладан құралған үкіметтік хунта құрды, ал полковник Гроув олардың қорғаныс министрі болды. Осы оқиғадан кейін Монтеро саясаттан толығымен бас тартып, жеке практикамен және бизнесте айналысты. Ол 1948 жылғы 25 ақпанда Сантьягода 69 жасында қайтыс болды.
Montero's first incursion in politics was in 1931, when President Carlos Ibáñez del Campo named him Minister of the Interior and Social Welfare. After the resignation of president Ibáñez on July 26, 1931 he reluctantly agreed to serve in similar position to Ibáñez's successor, Pedro Opazo; just to find himself promoted to president the very next day, after Opazo's resignation. Montero, as a way out of the political impasse, immediately called for presidential elections. In the meanwhile he assumed as vice president. Very soon after, Montero accepted the presidential nomination of the Radical Party, and in order to qualify, he resigned his vicepresidency on August 20, 1931. The position was assumed by Manuel Trucco. The Trucco administration was only supposed to be a caretaker one, keeping order in the country until the presidential elections. Nonetheless it was faced with very difficult moments such as the Sailors' mutiny in the navy, caused by the reduction of the salaries of the enlisted men (September 1–5, 1931), which was controlled only after an aerial bombing of the fleet and presaged difficult times ahead. Supported by the Liberals and Conservatives as well as the Radicals, Juan Esteban Montero was the clear winner of the presidential elections, obtaining almost 64% of the popular vote, defeating leftist José Santos Salas, a protégé of former President Carlos Ibáñez. He took over on November 15, in the midst of a political and economic chaos that resulted from the market crash of 1929. His program called for the implementation of an austerity program that involved the reduction of public expenditures and public salaries, a downsizing of the public administration and an increase of the foreign debt. Notwithstanding these harsh measures, the depreciation of the currency continued, and inflation soared while the Central Bank reserves were at an all time low. This economic program only managed to cause widespread discontent, while in no way improving the economy, and in turn led to his downfall. On June 4, 1932, colonel Marmaduke Grove staged a coup d'état by taking over the Air Force base of El Bosque, in Santiago, and demanding the resignation of President Montero. Montero refused to call on the army to put down the coup, and instead chose to resign. That same night, the victorious revolutionaries organized a Government Junta composed of retired General Arturo Puga, Eugenio Matte and Carlos Dávila, with colonel Grove as their minister of Defense. After this episode, Montero retired completely from politics, and went back to private practice and business. He died in Santiago, on February 25, 1948, at the age of 69.