Джеффри Кеннет: Австралия саяхатшысының өмірбаяны

Джеффри Кеннет – австралиялық саяхатшы, Викторияның экс-премьері (1992-1999). beyondblue ұйымының негізқалаушысы, саяси және қоғамдық қайраткер.

17 мин оқу

100%

Дереккөз: Jeff Kennett — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Джеффри Гибб Кеннетт (2 наурыз 1948 жылы туған) – бұрынғы австралиялық саясаткер, 1992-1999 жылдар аралығында Викторияның 43-ші премьер-министрі, 1982-1989 жылдар аралығында және 1991-1999 жылдар аралығында Викториялық Либералдық партиясының төрағасы, ал 1976-1999 жылдар аралығында Бервуд округінен депутат болды. Қазіргі уақытта ол медиа-сарапшы. Бұрын ол 2005-2011 жылдар аралығында және 2017-2022 жылдар аралығында «Хоторн» футбол клубының президенті болды. Ол «beyondblue» ұлттық ұйымының негізін қалаушы және төрағасы, бұл ұйым қоғамда депрессия мен мазасыздық әсерін азайтуға жұмыс істейді.

Ерте өмір

Кеннет Мунро Гибб Кеннетттің (1921–2007) және Венди Энн Кеннетттің (1925–2006), туған қызы Фэннингтің ұлы, 1948 жылдың 2 наурызында Мельбурнда дүниеге келді. Ол Шотландия колледжіне оқуға түсті. Академиялық жағынан ерекше көзге түспесе де, мектептің кадет корпусы бөлімінде жақсы нәтижелер көрсетті. Сондай-ақ, ол мектеп құрамасында футбол ойнады (қырда). Орта деңгейден жоғары көтеріле алмауының салдарынан төртінші сыныпта (10-шы жыл, 1963 жыл) мектептен кетуге жақын болды, бірақ оқуын жалғастыруға көндірілді. Бесінші және алтыншы сыныптарда үлгерімі жақсарды, алайда мектептегі есептерде оны "[өзіне сенімді және кейде көмектесетін ұл. Кейде ашуландырады. Кейде жақсы оқиды]" (1964) және "[ойлы, жағымды, бірақ кейде шаршататын ұл]" (1965) деп сипаттады. Мектепті бітіргеннен кейін әкесі Кен оны Канберрадағы Австралия Ұлттық университетіне оқуға баруға көндірді, бірақ ол қызығушылығын жоғалтып, экономика мамандығының бірінші курсын бітірмей қалды. Мельбурнға оралғаннан кейін, ол сауда алып – Myer компаниясының жарнама бөлімінде жұмысқа орналасты, бұл оның жарнамаға деген қызығушылығын оятып, кейіннен осы саладан табыс табуына мүмкіндік берді. Кеннетттің тұрақты жұмысқа орналасқан өмірі 1968 жылы Австралия армиясына әскерге шақырылуымен аяқталды. Кеннетт мансабының басында "офицерлік қабілеттері" бар екені анықталды және Сиднейдің жанындағы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Виндзор қаласындағы Шеивилл офицерлік оқу орталығынан (OTU) өзінің курсында үшінші орынды иеленді. Ол Малайзия мен Сингапурға екінші лейтенант, 1-ші взвод командирі, 1-ші батальонның A ротасы, Корольдік Австралия полкіне (1RAR) тағайындалды. Көптеген өмірбаян жазушылар осы әскери мансабын (және Шотландия колледжінің кадет корпусындағы бұрынғы тәжірибесін) ересек Кеннетттің мінез-құлқының қалыптасуына маңызды әсер еткен фактор деп атап көрсетеді. Оның иерархиялық адалдыққа, уақтылылыққа деген құрметі және жалпы қарсылықты немесе бағынбаушылықты төзбеуі осы кезеңмен байланысты. Кеннетт 1970 жылы бейбіт өмірге оралды, Вьетнам соғысынан бөлінген Австралия қоғамына қайта енді, ол Кеннетттің соғыстың белсенді жақтаушысы болды. Майерге оралғаннан кейін Кеннетт жұмысына көңілі тоймады, сондықтан Иан Феган мен Эран Николспен бірге 1971 жылдың маусымында өзінің жарнама компаниясын (KNF) құрды. Содан кейін, 1972 жылдың желтоқсанында Кеннет мектепке баратын жолда 69-шы бағыттағы трамвайда танысқан ескі досы Фелисити Келлерге үйленді. 1974 жылы олардың тұңғыш ұлы Эд дүниеге келді, одан кейін қызы Эми және тағы екі ұлы – Ангус пен Росс туды.

The son of Kenneth Munro Gibb Kennett (1921–2007), and Wendy Anne Kennett (1925–2006), née Fanning, he was born in Melbourne on 2 March 1948. He attended Scotch College; and, although an unexceptional student academically, he did well in the school's Cadet Corps Unit. He also played football (on the wing) for the school. His failure to rise above the middle band academically almost led him to quit school in Fourth Form (Year 10 – 1963), but he was persuaded to stay on. His Fifth and Sixth Forms were an improvement, but he was still described in school reports as "[a] confident and at times helpful boy. Sometimes irritates. Sometimes works hard" (1964), and "[a] keen, pleasant, though sometimes erratic boy" (1965). After leaving school, Kennett was persuaded by his father Ken to attend the Australian National University in Canberra, but lost interest and left after one year of an economics degree. He returned to Melbourne and found work in the advertising department of the retail giant Myer – kindling an interest for advertising that would one day earn him his living. Kennett's life in the regular workforce was cut short when, in 1968, he was conscripted into the Australian Army. Kennett was singled out as 'officer material' early in his career, and graduated third in his class from the Officer Training Unit, Scheyville (OTU) Scheyville, near Windsor, New South Wales, outside Sydney. He was posted to Malaysia and Singapore as Second Lieutenant, commander of 1st Platoon, A Company, 1st Battalion, Royal Australian Regiment (1RAR). This military career (and his earlier experience in the Scotch College Cadet Corps) has been noted by many biographers as an essential formative influence on the adult Kennett's character. His sense and regard for hierarchical loyalty, punctuality, and general intolerance of dissent or disobedience may be traced to this period. Kennett returned to civilian life in 1970, reentering a divided Australian society, split by the Vietnam War, of which Kennett was a firm supporter. Having returned to Myer, Kennett became impatient with his work, and so with Ian Fegan and Eran Nicols, he formed his own advertising company (KNF) in June 1971. Thereafter, in December 1972, Kennett married Felicity Kellar, an old friend whom he had first met on a Number 69 tram on the long trips to school. Their first son, Ed, was born in 1974, followed by a daughter Amy, and two more sons, Angus and Ross.

Саяси мансап

Кеннетт 1976 жылы Бурвуд округінен Виктория заң шығарушы ассамблеясының либералдық депутаты (МЛА) болып сайланды, ол 1970-жылдардың басынан-ақ жергілікті саясатқа қызығушылық танытқан. Оның орынға іріктелуі сол кездегі премьер-министр Дик Хэмерді ашуландырды, себебі Хэмер Кеннетттің сайлау кампаниясының стилін ұнатпады және отырған депутат Хэддон Сториді қолдаған еді. Оның басшылығымен 1985 жылы либералдар лейбористерден ауыр жеңіліске ұшырады. Содан кейін Иан Смит партия басшылығына үміткерлік танытты. Кеннетт оңай жеңіп шықты, бірақ ол көбінесе тұрақсыз және жақындасу қиын басшы ретінде көріне бастады. Ол 1986 және 1987 жылдары басшылығына тағы екі рет сынға ұшырады. Автомобильдегі телефон арқылы болған әңгіме Говард пен Кеннеттке саяси зиян келтірді, бірақ Пикокқа Федералдық либералдық партияның жетекшісі лауазымына қайта оралуына көмектесті (1989). Каин үкіметі екінші мерзімінің соңына қарай қолдауын жоғалтты және 1988 жылғы сайлауда либералдар жеңіске жетеді деп күтілді. Либералдардың дауыс жинауы күрт өсті – олар екі партияның көпшілігін жеңіп алды, бірақ бұл артықшылықтың көп бөлігі өздерінің негізгі округтерінде үлкен үстемдікке ысырап болды. Нәтижесінде либералдар астанадағы лейбористерден тек бір орынды ғана тартып алды және көпшілікке жету үшін төрт орын жетіспеді. Премьер-министр бола алмағандықтан Кеннетт өзінің партиясы ішінде тағы да сынға ұшырады және 1989 жылы ол көп танылмаған ауылдық депутат Алан Браунның пайдасына қызметтен алынды. Кеннетттің либералдық партияның алғашқы басшысы ретіндегі қызметі пікірталас тудырады. Эконому оның 1985 және 1988 жылғы сайлау кампанияларын әлсіз деп санайды, ал Паркинсон ол Джон Кейннің лейбористік үкіметін бірнеше маңызды округтерде ықпал етуде маңызды рөл атқарды деп есептейді.

Премьер-министрдің бірінші өкілеттігі

Кеннет либералдық партияның төрағалығына қайта оралмаймын деп публично уәде берді. Алайда, Браун үкіметке тиімді қарсы тұра алмағаннан кейін, ол 1991 жылы өзінің жақтастарына «құлауға» шақыруға рұқсат берді. Браун өзінің лауазымын сақтап қалу үшін жеткілікті қолдау таппағанын түсінді де, отставкаға кетті, соның арқасында Кеннет қарсылықсыз төрағалыққа қайта оралды. Виктория миллиардтаған долларлық қарызға батқандықтан, Кеннет төрағалыққа қайта оралған сәттен бастап «күтіліп отырған премьер-министр» ретінде қарастырылды. Кейін бір жыл бұрын вице-премьер Джоан Кирнердің пайдасына отставкаға кеткен еді, ол Кеннеттен жеке тұлға ретінде танымал болғанына қарамастан, басымдыққа ие бола алмады. Либералдық партияның артықшылығы Браунның төрағалықтың қысқа мерзімінде Ұлттық партиямен коалициялық келісімге қол жеткізу кезінде қабылданған маңызды шешіммен күшейді. Либералдық партия мен Ұлттық партия Викторияда тарихи түрде шиеленіскен қарым-қатынаста болды; олар 20 ғасырдың екінші жартысының көп бөлігінде бөлек отырды. 1988 жылы Кеннет ауылдық округтерде көптеген үштік сайыстардың нәтижесінде жеңіске жетпегеніне сендірілді. Коалиция 1992 жылғы қазан айындағы штаттағы сайлауға екі жыл бойы сайлау алдындағы сауалнамаларда үлкен артықшылықпен басып озғандықтан, жеңіске жетпес емес деп есептелді. Олар «Кінәлі партия» атты жарнамалар сериясымен сайлаушылардың ашуын қоздырып, көптеген Еңбек партиясының министрлерін нысанаға алды және олардың портфельдеріндегі алаңдаушылықтарды атап көрсетті. Викторияда биліктегі үкіметтің ең үлкен екінші жеңілісінде Коалиция 19 орынға ие болып, Заңнамалық Ассамблеяда 16 орындық көпшілікті қамтамасыз етті. Либералдық партия 52 орынды жеңіп алды, бұл оларға өздерінің көпшілігін құруға жеткілікті болды. Дегенмен, Кеннет өзінің коалициялық серігін қолдады және Ұлттық партияны өз кабинетінде сақтап қалды.

Мемлекеттік мектептердің жабылуы

Офистің алғашқы үш жылында мемлекеттік мектептерге және Білім министрлігіне бөлінетін қаржы едәуір төмендетілді. 350 мемлекеттік мектеп, соның ішінде Виктория штатындағы барлық техникалық орта мектептер ("Тех") жабылды, ал 7000 оқытушы лауазымы қысқартылды. Техникалық мектептердің жабылуы екі он жылдан кейін кең ауқымды, кешіккен әсер етті. Үкімет штатта білікті жұмыс күшінің жетіспеушілігін жариялады, бұл негізінен саудаға бағытталған білім алу мүмкіндігінен айырылған балалардың ұрпағына байланысты болды, нәтижесінде сауда-кәсіптік оқуға түсетін мектеп бітірушілердің саны күрт азайды. Осы салада жұмыс істеуге бағытталған білім алған аз ғана бітірушілер келесі жылдары зейнетке шығатын маман кадрларының санын толықтыруға жеткіліксіз болды. Бұл тікелей нәтижесінде 2012 жылдан бастап білікті мамандық иелеріне берілетін визалардың (190-шы категория) саны жыл сайын 190 000-ға дейін артты, сондай-ақ сауда білімі бар көшіп келушілерді Викторияға тарту үшін белсенді науқан ұйымдастырылды.

Қоғамдық көлік

Басқа да даулы қадамдар жүйедегі үлкен технологиялық жаңарту кезінде 16 000 қоғамдық көлік қызметкерін жұмыстан босатуды және мемлекеттік қызметтерді жекешелендіруге бағытталған ірі жобаны бастауды қамтиды, соның ішінде электр энергиясы (SECV) және газ (Викторияның газ және отын корпорациясы), жедел жәрдем қызметі, сондай-ақ бірнеше түрмелер мен басқа да шағын қызметтер. Тотализатор агенттігінің басқармасын сатудан 609 миллион доллар түсті. 1995-1998 жылдар аралығында газ және электр энергиясы саласындағы 29 миллиард долларлық мемлекеттік активтер жеке кәсіпорындарға сатылды (статистика үшін Паркинсон, Джефф, 1999 ж. қараңыз). Осы өзгерістердің нәтижесінде инвестициялар мен халық санының өсуі бірте-бірте жандана бастады, алайда Кеннетт премьерлік қызметінің кезеңінде жұмыссыздық деңгейі ұлттық орташа көрсеткіштен жоғары болып қала берді. Мемлекеттік бюджетке қысқа мерзімді пайдасы айқын болғанымен, Кеннетт реформаларының әлеуметтік және ұзақ мерзімді экономикалық салдары көптеген сарапшылар, ғалымдар және реформа кезеңінде экономикалық қиындықтарды бастан өткергендер тарапынан күмәндануға түрткі болды. Бұл жекешелендірулер мен бюджеттік қысқартулар науқаны Мельбурн қаласының теміржол желісін (Hillside, Bayside, V/Line және West Coast Rail) және трамвайларын (Yarra және Swanston) бөлу арқылы, сондай-ақ бюджетті қысқарту шаралары арқылы үкіметтік жекешелендіру актілеріне әкелді, бұл шаралар халық арасында «Джеффтің ісі» деп танылды. Ол сонымен қатар көптеген аймақтық теміржол қызметтерін қысқарды, соның ішінде The Vinelander (Милдураға қатынайтын, кейіннен 2011 жылы Мэрибороға V/Line қызметі ретінде қайта орнатылды) және Леонгатаға, Бейрнсдейлге (2003 жылы қайта іске қосылды), Димболаға (кейіннен 2004 жылы Араратқа қызмет қайта оралды) бағыттарындағы қызметтерді тоқтатты.

10 қараша 1992 жылы Вьетнам соғысына қатысты мораторийден бері Мельбурндағы ең ірі халықтық наразылық акциясы өтті, онда шамамен 100 000 адам көптеген жұмысшылардың жұмыстан босатылуына және мемлекеттік бюджеттің ауқымды қысқартылуына қарсы наразылық білдірді. Кеннетт бұл наразылыққа мойын бұрмады және сол күні парламенттегі кеңсесінің алдында 100 000 адам болғанымен, 4,5 миллион адам үйінде немесе жұмында қалғанын мәлімдеді.

Жоғары деңгейдегі күрделі құрылыс жобалары

Кеннетт үкіметі сонымен қатар Парламент үйін қайта жаңарту (аяқталмаған), 250 миллион долларлық Мельбурн мұражайын (сол кезде Викториялық қоғам кеңінен қарсы болды) және IMAX театрын салу, сондай-ақ 130 миллион долларлық Мельбурн конвенциялық және көрме орталығын (әлі күнге дейін «Джеффтің ангары» деп аталады) сияқты бірқатар жоғары беделі бар құрылыс жобаларын іске қосты. Алғашқы кесімдер мен бюджетті қайта құрудың нәтижесінде қаржылық тұрғыда мүмкін болған басқа жобалар: Виктория ұлттық галереясын 160 миллион долларға кеңейту; Виктория мемлекеттік кітапханасын 100 миллион долларға жаңарту; жаңа Мельбурн спорт және су орталығына (MSAC) 65 миллион доллар; және ескі Газ және отын ғимараттарының орнында «Федереция алаңы» деп аталатын жаңа азаматтық алаңды салуға 130 миллион доллар жұмсалды. 1993 жылы Формула-1 Гран-приін Аделаидадан Мельбурнға көшіру Кеннетт үшін үлкен жетістік болды, ол Мельбурн ірі шаралар компаниясының төрағасы, өзінің досы Рон Уокермен бірлесіп жұмыс істеп, 1993 жылы Аделаидадан шараны өткізу құқығын Мельбурнге әкелді. Кеннетт дәуіріндегі ең даулы жоба – 1,85 миллиард долларлық «Крон» казино және ойын-сауық кешені, Мельбурнның Оңтүстік жағалауындағы құмар ойындары мен ойын-сауық орталығы болды. Казиноның алғашқы жоспарлары Еңбек партиясы үкіметі кезінде жасалған, бірақ тендерлік процесі мен құрылысы Кеннетт кезінде жүзеге асты. Тендерлік процестегі қаржылық тәртіпсіздіктер туралы айыптаулар (соңында Кеннетттің көп жылдық қолдаушылары Рон Уокер мен Ллойд Уильямс жеңіске жетті) Кеннетт үкіметін көптеген жылдар бойы мазалады, тіпті тергеу оның тарапынан ешқандай құқық бұзушылық болмағанын көрсеткеніне қарамастан. Мельбурнның құлдыраған Доклендс аймағын жаңа футбол стадионымен қайта дамытуға 2 миллиард доллар жұмсалды. Бұл жоба 1969 жылғы Мельбурн көлік жоспарынан қайта жандандырылған CityLink жобасымен бірге жүргізілді, мақсаты Мельбурн автожолдарын байланыстыру, қаланың орталық бөлігіндегі көлік проблемаларын жеңілдету және шеткері елді мекендерден қала орталығына баратын уақытты қысқарту болды.

The Kennett government also embarked on a series of high profile capital works projects, such as the restoration of Parliament House (never completed), construction of a new $250 million Melbourne Museum (which was widely opposed by the Victorian community at the time) and IMAX theatre, and a new $130 million Melbourne Convention and Exhibition Centre (still known colloquially as 'Jeff's Shed'). Other projects, made possible in monetary terms by the early cutbacks and budget restructuring, included a $160 million expansion of the National Gallery of Victoria; $100 million for refurbishment of the State Library of Victoria; $65 million for a new Melbourne Sports and Aquatic Centre (MSAC); and $130 million for the construction of a new civic square on the site of the old Gas and Fuel Buildings, to be known as Federation Square. The relocation of the Formula 1 Grand Prix from Adelaide in 1993 was a particular coup for Kennett, who had worked hard with his friend Ron Walker, the Chairman of the Melbourne Major Events Company, helped deliver Melbourne the hosting rights for the event from Adelaide in 1993. The most controversial project of the Kennett era was the $1.85 billion Crown Casino and Entertainment Complex, a gambling and entertainment centre on Melbourne's Southbank. Initial plans for a casino had been made under the Labor government, however the tendering process and construction occurred under Kennett. Allegations of financial inconsistencies in the tendering process (which eventually saw longtime Kennett supporters Ron Walker and Lloyd Williams successful) were to dog the Kennett government for many years, despite the verdict of an enquiry which found no wrongdoing on its behalf. A$2 billion project to redevelop Melbourne's derelict Docklands area to include a new football stadium was also undertaken, in addition to the large CityLink project, a project resurrected from the 1969 Melbourne Transportation Plan, aimed at linking Melbourne's freeways, easing traffic problems in the inner city, and reducing commuting times from the outer suburbs to the CBD.

Премьер-министр ретінде екінші мерзім

Кеннетттің жеке танымалдылығы бірінші мерзімінде орташадан жоғары болды, бірақ үкіметтің жалпы беделі өрлеу мен құлдырау кезеңдерін бастан өткерді. Алдыңғы төрт жылда қосымша сайлаулар өткізілмегендіктен, 1996 жылғы сайлау «Кеннет революциясының» сайлаушылармен алғашқы сынағы болды. 30 наурыздағы сайлауда Коалиция екінші мерзімге жеңіске жетеді деп күтілді, бірақ бұрынғыдан азайған көпшілікпен. Төрт апта бұрын өткен федералды сайлауда Лейбористер ауыр жеңіліске ұшыраса да, Викторияда дауыс жинады. Алайда, көптеген сарапшылардың таңғалуына орай, Коалиция тек екі орынды жоғалтты, бұл оларға 14 орындық сенімді көпшілікті сақтап қалуға мүмкіндік берді. Коалиция Мельбурнның шеткі аймақтарында, дәстүрлі түрде көптеген штаттық сайлауларды шешетін жерлерде, шамалы дауыс жинады. Жеңістің қуанышы либералдар үшін бірнеше жағымсыз тенденцияларды жасырды. Үкіметтің мемлекеттік қызметтерге жасаған кескілеген кесулері Викториядағы ауылдық жерлерде ерекше наразылық тудырды, онда либералдар мен ұлтшылдар барлық орындарды иеленді. Милдурадағы орынды тәуелсіз Рассел Савиджке жоғалту осы наразылықтың белгісі болды, ал 1997 жылдың ақпан айында тәуелсіз Сьюзан Дэвис Гиппсленд Вестке сайланғанда, бұл үрдіс жалғаса беретіндей болды. Алайда, көптеген адамдар «Кеннет революциясы» әлі аяқталмағанын айтты – тіпті 1997 жылдың мамырында Crown казиносының ашылуымен оның негірі қаланғандай көрінді. Кеннетттің беделі ұлғайып, ол ұлттық мәселелер бойынша маңызды сарапшыға айналды, Джон Ховардтың жаңа үкіметін салық реформасын енгізуге шақырып, Паулин Хансонның «Бір Ұлт» партиясының өркендеуіне белсенді түрде қарсылық көрсетті. Осы соңғы жағдайда Кеннетт бұқаралық ақпарат құралдарын сынаудан тартынбады, сондай-ақ Говард үкіметінің Хансонның бағдарламасына белсенді қарсы тұрмау шешімін де сынға алды. Кеннетт Мельбурннің 2006 жылғы Достастық ойындарын қабылдауына ықпал етті. Алғашында үш қала бұл іс-шараға қызығушылық танытты: Мельбурн, Веллингтон және Сингапур. Сингапур Достастық ойындары федерациясының ресми шешімі шықпастан бұрын жарыстан шықты, нәтижесінде екі үміткер қала қалды. 2006 жылғы қабылдаушы жарияланғанға дейінгі апталарда Веллингтон өтінімін кері қайтарып алды, Мельбурн ұсынған жобамен салыстырғанда шығындардың жоғары болуын себеп ретінде келтірді, бұл Федерация мүшелері дауыс бермей-ақ Мельбурнның автоматты түрде қабылдануына әкелді. Келесі бірнеше жылда үкімет биік деңгейдегі келіспеушіліктерге, Бас прокурор Бернард Бонгиорномен және Бас аудитор Чес Барагванатхпен туған жанжалдарға байланысты билігінен айырылды, бұл Кеннетттің басқару стиліне сын тудырды. Кеннетттің Барагванатқа деген жағымсыз көзқарасы 1997 жылы Бас аудитор кеңсесін қайта құру және Аудит Викториясын құру туралы заңға әкелді. Кеннет кеңсе тәуелсіздігі сақталатынын уәделесе де, көптеген адамдар оның үкіметінің әрекеттерін Бас аудитордың үкімет саясатын сынау құқығын шектеу әрекеті ретінде қарастырды. Либералды депутаттар мен партия мүшелері арасында кеңінен қоғамдық пікірталас пен күшті наразылық болды, МЛА Роджер Пескотт дебаттың ең қызу кезінде парламенттен отставкаға кетті, бұл заң жобасымен және Кеннетттің жалпы стилімен келіспеушілігін атап өтті. Либералды партия Митчамдағы қосымша сайлауда жеңіліске ұшырады. 1997-1998 жылдары штаттық төтенше жағдайлар қызметіне жауап беру жүйесіне арналған келісімшарттарды басқаруға қатысты қосымша жанжалдар Кеннетттің беделін түсірді, ал ауылдық жерлердегі наразылық күшейе берді. Кеннет пен оның отбасы да жеке қиындықтарға тап болды. Қоғамдық өмірдің қысымы 1998 жылдың басында Фелисити мен Джеффтің арасындағы уақытша ажырасуға әкелді (жыл соңында жақсарды), ал Кеннетттің бірінші мерзімінде қоғамдық бақылау КНФ жарнама компаниясын мәжбүрлеп сатуға әкелді, барлық қатысуы әйелінің атына берілгеніне қарамастан. 1998 жылы Кеннет саясаттан зейнетке шығуы мүмкін деген қауесет тарады, бұл көбінесе оның партиясының орынбасары Фил Гудтың айналасында болды. Бірақ бұл ақпарат расталмады. 1998 жылдың шілдесінде либералды депутат Питер Маклелан, Франкстон шығысынан депутат, либералды партияның Сенатқа сыбайлас жемқорлықпен сайлауына, WorkCover және бас аудитор кеңсесіне енгізілген өзгерістерге наразылық білдіріп, партиядан кетті. Кеннет өзінің басшылық стиліне қолдаудың төмендеуінің ескерту белгілерін тағы да байқамады. Лейбористердің көшбасшысы Джон Брамби осы кезеңде Кеннетттің барлық қателіктерін пайдалануға тырысты, бірақ оның ауылдық сайлау округтеріндегі болмауы көптеген лейбористердің дұрыс түсініксіздігіне әкелді және 1999 жылдың басында Стив Брэкспен алмастырылды. Брэкс, Баллараттан шыққан, ауылдық жерлерде танымал болды және Брамбиге қарағанда жаңа балама ретінде көрінді, бірақ ол көлеңке кабинетінде маңызды рөл атқаруын жалғастырды.

Kennett's personal popularity was mostly average to high through his first term, though that of the government as a whole went through peaks and troughs. Without a by election in the previous four years, the 1996 state election shaped up as the first test of the 'Kennett Revolution' with the electorate. The Coalition was expected to win a second term at the 30 March election, albeit with a somewhat reduced majority. At the federal election held four weeks earlier, while Labor was heavily defeated, it actually picked up a swing in Victoria. However, to the surprise of most commentators, the Coalition only suffered a two seat swing, allowing it to retain a comfortable 14 seat majority. The Coalition actually picked up modest swings in Melbourne's outer suburbs, which have traditionally decided most state elections. Several negative trends (for the Liberals) were obscured somewhat by the euphoria of victory. The government's sharp cuts to government services were particularly resented in country Victoria, where the Liberals and Nationals held almost all the seats. The loss of the Mildura seat to independent Russell Savage was an indication of this disaffection, and when in February 1997 independent Susan Davies was elected to the seat of Gippsland West, this trend seemed set to continue. However, the verdict of many was that the 'Kennett Revolution' was far from over – indeed it was seemingly set in stone with the opening of the Crown Casino in May 1997. Kennett's profile continued to grow as he became a major commentator on national issues, including urging the new government of John Howard to introduce tax reform, and actively opposing the rise of the One Nation Party of Pauline Hanson. In this last case, Kennett did not shy away from criticising the media, but also the decision of the Howard government to not actively oppose Hanson's agenda. Kennett was influential in Melbourne bidding for the 2006 Commonwealth Games. Three cities initially expressed interest in hosting the event; Melbourne, Wellington and Singapore. Singapore dropped out before its bid was officially selected by the Commonwealth Games Federation, leaving only two candidate cities. In the weeks prior to the announcement of the 2006 host, Wellington withdrew its bid, citing the costs involved with matching the bid plan presented by Melbourne, which became the default host without members of the Federation going to vote. The government lost ground over the next few years, with high profile disagreements with the Director of Public Prosecutions Bernard Bongiorno, and Auditor General Ches Baragwanath fuelling criticism of Kennett's governmental style. Kennett's perceived antipathy to Baragwanath led to 1997 legislation to restructure the office of the Auditor General and set up Audit Victoria. While Kennett promised the independence of the office would be maintained, many saw his government's actions as an attempt to curb the Auditor General's power to criticise government policy. Widespread community debate and substantial public dissent from Liberal MPs and Party members ensued, with MLA Roger Pescott resigning from Parliament at the height of the debate; citing his disagreement with this Bill and Kennett's style in general. The Liberal Party lost the by election in Mitcham. Further scandals involving the handling of contracts for the state emergency services response system damaged the credibility of Kennett in 1997–1998, while rural dissent continued to grow. Personal difficulties also began to affect Kennett and his family. The strains of public life led to a trial separation between Felicity and Jeff in early 1998 (patched up by the end of the year), while earlier in Kennett's first term, public scrutiny had led to the forced sale of the KNF Advertising Company, despite all Kennett's involvement having been transferred to his wife's name. There were rumours in 1998 that Kennett might retire from politics; these were mostly centred around Phil Gude, his party deputy. These eventually came to nothing. In July 1998, Liberal MP Peter McLellan, Member for Frankston East, resigned from the party in protest over alleged corrupt Liberal Party Senate preselection, changes to WorkCover and the auditor general's office. Again, Kennett failed to pick up the warning signs of declining support for his style of leadership. Labor leader John Brumby took care to capitalise on each of Kennett's mistakes over this period, though his absences in rural electorates were misunderstood by many Labor MPs, and led to his replacement by Steve Bracks in early 1999. Bracks, who came from Ballarat, was popular in rural areas and was seen as a fresh alternative to Brumby, who nevertheless remained a key figure in the shadow Cabinet.

1999 жылғы сайлаудағы жеңілісі

Бракстың үндеуіне қарамастан, Кеннетт 1999 жылғы сайлау науқанына күшті артықшылықпен кірді, көптеген сарапшылар мен сауалнамалар коалицияның үшінші мерзімге жеңіске жететініне келісті. Алайда, күтпеген нәтижеде коалиция лейбористерге қарағанда 13 орынға кеміп қалды. Викторияда сайлаудың нәтижесін анықтайтын шығыс Мельбурнда шамалы өзгерістер болса, коалиция Балларат және Бендиго сияқты өңірлік орталықтарда айтарлықтай шығынға ұшырады. ABC телеарнасының сайлау сарапшысы Антони Грин кейіннен алғашқы нәтижелерді көргенде, оның өте ерекше болғандықтан "компьютерде бірдеңе дұрыс емес" деп ойлағанын айтты. Алғашқы санау нәтижесінде лейбористер 41 орын, ал коалиция 43 орын алды; Фрэнкстон-Исттегі тәуелсіз депутат Питер Маклеланның қайтысынан кейін қосымша сайлау өткізу қажет болды. Билік үш тәуелсіз депутат – Рассел Савидж, Сьюзан Дэвис және жаңадан сайланған Крейг Инграмтың қолында болды. Коалиция мен үш тәуелсіз депутат арасында келіссөздер басталды. Кеннетт олардың талаптарының екісінен басқа барлығына келіссе де, бұрынғы парламентте Савидж пен Дэвиске қатысты оның дұрыс емес әрекеттері олардың Кеннетт басқаратын азшылық үкіметін қолдау туралы ойлануға дайын болмағанын көрсетті. 18 қазанда, Фрэнкстон-Исттегі қосымша сайлауда лейбористер жеңіске жеткеннен кейін екі күн өткен соң, тәуелсіздер лейбористік азшылық үкіметін қолдайтындарын жариялады. Келісімге сәйкес, лейбористер "Жақсы үкімет хартасына" қол қойып, ауылдық аймақтардағы қызметтерді қалпына келтіруге және парламенттік реформаларды жүзеге асыруға міндеттенді. Кеннетттің қолдаушылары коалицияны Савидж, Дэвис және Инграмды Кеннеттті қолдауға мәжбүрлеу үшін парламентте "сенімсіздік дауысы" өткізуге шақырды. Алайда, либералдар Кеннетттің болашақ рөлі бойынша келіспегендіктен, Кеннетт барлық лауазымынан бас тартып, енді саясатқа қатыспайтынын мәлімдеді. Бұдан кейін өткен Бэрвудтағы сайлауда лейбористер жеңіске жетті.

Саясатқа қайта оралуы туралы хабарлар

2002 жылғы сайлауда либералдардың екінші рет жеңіліске ұшырағаннан кейін Кеннетт саясатқа оралуды жоспарлап отыр деген қауесет тарады. Мәселе 2006 жылдың мамыр айында Кеннетттің ізбасары Роберт Дойлдың кенеттен отставкаға кетуінен кейін күрт өршіді, ол кезде Кеннетт Дойлдың бұрынғы Малверн округінен қосымша сайлауға түсуді және партия басшысы болуға ниеттенгенін мәлімдеді. Оның бұл ұстанымын премьер-министр Джон Ховард қолдады, ол оны 2006 жылдың қараша айындағы штаттағы сайлауда жеңіске жетуге партияның ең үздік үміті деп бағалады. Бірақ 24 сағаттың ішінде Кеннетт 1999 жылдан бері жоғары лауазымға дайындап келген Тед Бейлиеуге қарсы тұрудың орнына Парламентке қайтпайтынын хабарлады. Джон Ховардтың Кеннетті саясатқа қайта кірмес бұрын ашық қолдауы "ұятқа қалдырды" деген ақпарат тарады. 2008 жылы Кеннетт Мельбурн қаласының лорд-мэрі лауазымына кандидат болуды жоспарлап отыр деген қауесет пайда болды. 2001 жылғы мэр сайлауында болашақ лорд-мэр Джон Соны қолдағанмен, Кеннетт: «Менің ойымша, қала өзгеріске дайын» деді. Кеннетт лауазымға түсу үшін «әртүрлі тараптардан» ұсыныс алғанын, бірақ соңында одан бас тартқанын мәлімдеді. Бұрынғы либералдық көшбасшы Роберт Дойл аталған сайлауда жеңіске жетті.

2020: Түпкүлкіліктердің үкіметке дауысы

2020 жылдың 15 қаңтарында Кеннетт үкіметке үн жеткізу үшін құрылған халықтардың ұлттық бірлескен жобалау тобының құрамына кіретіні жарияланды.

Саясаттың кейінгі өмірі

2000 жылы Кеннетт Виктория штатының үкіметінің күш-жігерімен құрылған Beyondblue (Ұлттық депрессия бастамасы) ұйымының тұңғыш төрағасы болды. 2008 жылдың 24 маусымында ол beyondblue ұйымындағы қызметін 2010 жылдың соңында тоқтатуды мәлімдеді. Бірақ бұл орындалмады. 17 жыл бойы Beyondblue төрағасы болғаннан кейін, ол 2017 жылы қызметтен бас тартып, билікті бұрынғы премьер-министр Джулия Гиллардқа табыс етті. Ол: «Beyondblue – менің ДНК-мның бір бөлігі, отбасымнан басқа, ең маңызды рөлім болды» деді. Кеннетт бұрын Австралиялық зейнеткерлер қаржысы және SelecTV спутниктік теледидар тобының директорлар кеңесінде қызмет еткен. Сұхбатында Кеннетт «Меткард» билет жүйесінің пойыздар мен трамвайлар үшін «апатты» болғанына өкініш білдірді, бірақ бұқаралық ақпарат құралдары немесе «қанды тарих» туралы сирек ойланатынын айтты. 2008 жылдың шілдесінде Кеннетт Бонни Дун футбол клубының жаттықтырушысы Кен Кампагнолоны бисексуалдығы үшін жұмыстан босатқанда қолдауымен гей құқықтарын қорғаушылардың наразылығын тудырды; сондай-ақ гомосексуализмді педофилиямен салыстырды. Дискриминацияға қарсы күрескер Гари Бернс Кеннеттке қарсы NSW Әкімшілік шешімдер трибуналында келесі мәлімдемесі үшін шағымдануға тырысты: «Клуб бұл мәселе анықталғаннан кейін, сіз осы джентльменмен бірге болдыңыз, ол жас жігіттерге жақын болды – жас жігіттерге массаж жасады – бұл қажетсіз тәуекел тудырды, сондықтан оның бұл міндеттерді қайтадан орындамауы дұрыс деп шешті. Клуб дұрыс іс жасауға тырысты». Алайда, Гари Бернстің істі жалғастыруға жеткілікті қаражаты болмағандықтан, іс тоқтатылды. 2006 жылы Сент-Килда футбол клубы Тасманияның AFL нарығынан шыққаннан кейін, Кеннетт президент болған кезде Хоторн футбол клубы Тасманияның мемлекеттік үкіметімен бес жылдық демеушілік келісімге қол қойды. Бұл демеушілік келісімнің құны шамамен 12 миллион долларды құрады, оған Тасмания үкіметі клубтың жейдесіне құқықтарды сатып алды, ал HFC маусым алдындағы келісілген санды және төрт ресми маусымдық «үй ойындарын» Йорк Паркта өткізуге міндеттенді. Кеннетт 2007 жылғы «five2fifty» атты Хоторн клубының 5 жылдық бизнес жоспарының жасалуына зор үлес қосты, жоспардың негізгі идеясы – келесі бес жылда клуб 2 чемпиондыққа ие болуға және 50 мың мүшеге жетуге ұмтылуы керек еді. Жоспар аясында футбол клубы AFL-дегі ең кәсіби клуб ретінде танылғысы келеді және клубқа байланысты адамдардың әл-ауқатына ерекше мән береді. Хоторнның 2008 жылғы AFL финалдық ойынындағы жеңісінен кейін Кеннетт «Мысықтардың» Хоторнды жеңуге қабілетсіздігіне байланысты «Мысықтарда Хоторнды жеңуге қажетті психологиялық дайындық болмады» деді. Кеннетттің бұл сөздерінен кейін Хоторнның Гиллонгқа қарсы 11 ойыннан жеңіліске ұшырауы «Кеннетт қарғысы» деп аталды. Ол 2011 жылы екінші үш жылдық мерзімі аяқталғаннан кейін президенттік қызметтен кетті, сонымен қатар клубтың конституциясын өзгертіп, президенттердің үш жылдық мерзімге екі рет ғана сайлануына мүмкіндік берді.

In 2000 Kennett became the inaugural chairman of beyondblue (the National Depression Initiative), a body that was largely formed by the efforts of the Victorian State Government. On 24 June 2008, he announced that he would be stepping down from his role at beyondblue at the end of 2010. This did not happen. After 17 years as the chair of beyondblue, he stood down in 2017, handing the reins to former PM Julia Gillard. He stated "beyondblue is part of my DNA, outside my family, it has been my most important role. Kennett has previously served on the boards of Australian Seniors Finance, a reverse mortgage company, and SelecTV, which was a satellite television group. Kennett has said in an interview that he rarely thinks about the media or "bloody history", though he regrets the "disastrous" introduction of the Metcard ticketing system for trains and trams. Kennett angered gay rights groups in July 2008 when he supported the Bonnie Doon Football Club in their sacking of trainer Ken Campagnolo for being bisexual; and compared homosexuality to pedophilia. Anti discrimination campaigner Gary Burns pursued an action in the NSW Administrative Decisions Tribunal against Kennett for making the following statement:
"The club felt that once this had been pointed out and you had this gentleman there who was obviously close to young men – massaging young men – it ran an unnecessary risk, and that's why it decided it was best that he not perform those duties again. So the club was trying to do the right thing,"
The case was dropped due to Gary Burns' lack of funds to pursue the case. Following the exit of the St Kilda Football Club from the Tasmanian AFL market in 2006, Kennett was president when the Hawthorn Football Club negotiated a five year sponsorship deal with the Tasmanian state government. The sponsorship deal was worth an estimated $12 million for which the Tasmanian government bought naming rights to the club's guernsey, and the HFC committed to playing an agreed number of pre season and four regular season "home games" at York Park. Kennett was instrumental in Hawthorn's 2007 5 year business plan titled "five2fifty", the core idea being that in the next five years the club will target to win 2 premierships and have fifty thousand members. As part of the plan, the football club wants to be seen as the most professional club in the AFL, and places great emphasis on the welfare of the people associated with the club. Following Hawthorn's 2008 AFL Grand Final victory over , Kennett claimed that the Cats "lacked the mentality to defeat Hawthorn", this being in reference to the Cats' inability to counter attack the running game of the Hawks in the aforementioned Grand Final. Kennett's comments led to the subsequent eleven match losing streak for Hawthorn against Geelong becoming known as the "Kennett curse". He stepped down at the end of his second three year term in 2011, he also changed the club's constitution so that presidents could only serve two 3 year terms.

"The Original Juice Company" компаниясының төрағасы

2022 жылдың 12 желтоқсанында The Original Juice Company Кеннетті төраға және атқарушы емес директор лауазымына тағайындайтынын хабарлады.

Құрметтер

2005 жылғы Австралия күнінің марапаттауларында Кеннетт Австралияның сол кездегі ең жоғары азаматтық құрметімен марапатталды, ол Австралия орденінің серігі (AC) атанды. Бұл құрмет "Виктория парламентіне қызметі, экономикалық және әлеуметтік пайда әкелетін бастамаларды енгізуі, бизнес және коммерцияға, сондай-ақ өнер, спорт және психикалық денсаулық туралы хабардарлықты арттыру стратегияларын дамытудағы қоғамға сіңірген еңбегі" үшін табысталды. 2000 жылдың мамыр айында Балларат университеті оған DBus (Honoris Causa) құрметті докторлық дәрежесін берді.

БАҚ-тағы жұмыс

2002 жылы Кеннетт қысқа мерзімге Мельбурнның 3AK радиостанциясында радио жүргізушісі болды, бұл оның премьер-министрлік кезеңінде де болған бұқаралық коммуникацияға деген қызығушылығын көрсетті. 2010 жылдан бері Кеннетт Нейл Митчеллдің 3AW радио бағдарламасына әлеуметтік комментатор ретінде әр бейсенбіде тұрақты түрде қатысып келеді. 2013 жылдың 28 наурызында Кеннетт Seven телеарнасына ұлттық саяси комментатор болып қосылғаны жарияланды, ол осы ретте әр сейсенбіде Sunrise таңғы бағдарламасында және қажет болған жағдайда Seven жаңалықтарында пайда болады. 2017 жылдың 12 ақпанында Джефф Кеннетт Twitter желісінде Seven West Media компаниясының бұрынғы қызметкерімен Amber Harrison-ға қатысты компанияның құпия сақтау туралы бұйрығын бұзуы мүмкін құжаттарды талқылады.

Жарияланымдар

Кеннет, Джефф. Викторияның саясаты мен қағидалары, Мельбурн: Сэр Роберт Мензиес лекциялық қоры, Монаш университеті, 1993. Кеннет, Джефф. Викторияның ақылға қонымды революциясы, Мельбурн: Альфред Дикин лекциялық қоры, 1995. Кеннет, Джефф. Австралия – жаңа мыңжылдық үшін үлгіні анықтау, Лондон: Лондон университеті, Ұлттар Достастығы зерттеулер институты, Сэр Роберт Мензис Австралия зерттеулер орталығы, 1998. Кеннет, Джефф. Кеннет: Тәжірибелер мен ойлар, Мельбурн: Уилкинсон баспасы, 2017.