Кіріспе
Роберт Уильям Аскин (4 сәуір 1907 – 9 қыркүйек 1981) – австралиялық саясаткер, 1965–1975 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльстің 32-ші премьер-министрі, Либералдық партияның алғашқы өкілі. 1907 жылы Робин Уильям Аскин болып дүниеге келген, бірақ ол өзінің бірінші есімін ұнатпай, 1971 жылы заңды түрде өзгертті. 1972 жылы рыцарь атағын алғанға дейін ол Боб Аскин деп танылатын. 1907 жылы Сиднейде туған Аскин Сидней техникалық орта мектебінде білім алған. Екінші дүниежүзілік соғыста банк қызметкері және сержант болғаннан кейін Аскин Либералдық партияға қосылып, 1950 жылғы сайлауда Коллорой округінен депутат болып сайланды. Аскин партия қатарында жылдам өрлеп, 1954 жылдың шілдесінде Уолтер Хоуарт отставкаға кеткеннен кейін партия басшысының орынбасары болды. 1954 жылдың тамызында партияның ұзақ жылдар бойы басшысы болған Вернон Тритт отставкаға кететінін жариялағанда, Аскин оның орнына өзінің кандидатурасын ұсынды. Дауыс беру кезінде ол Пэт Мортонмен тең түсті, содан кейін Аскин бұрынғы командирі Мюррей Робсоннан басшылықты қабылдауын сұрады. Робсон үміттерді ақтамады және 1955 жылдың қыркүйегінде Мортон оны қызметтен шеттетуге мәжбүр болды, ол партия басшысы атанды. Аскин 1959 жылы партия екінші сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін Мортон қызметтен алынғанға дейін және Аскин оның орнына сайланғанға дейін орынбасар болып қалды. 1965 жылғы мамыр сайлауында Аскин Либералдық партияны тиімді балама үкімет ретінде көрсетті. Ол тар жеңіске жетіп, 24 жылдық Лейбористік үкіметтің билігін тоқтатты. Аскиннің биліктегі кезеңі қоғамдық жұмыстар бағдарламаларын айтарлықтай ұлғайтумен, Одақтың өкілеттіктерін кеңейтуге қарсылықпен, еркін экономикалық саясатпен және заңдар мен ережелердегі кең ауқымды реформалармен, мысалы, Заң реформасы комиссиясын құрумен, тұтынушылар құқықтарын енгізумен, заңдық көмек көрсетумен, жүргізушілердің маскүнемдігін тексерумен, алкогольдік заңдарды либерализациялаумен және Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы сайлауларда пошта арқылы дауыс беруді қайта жандандырумен ерекшеленді. Көбірек дау тудырған өзгерістерге 1967 жылы Сидней қалалық кеңесін тарату және Сиднейдегі құрылыстың қарқынын арттыру, көбінесе сәулеттік мұра мен тарихи ғимараттар есебінен кірді. Бұл 1970 жылдардағы «Жасыл тыйым салу» қозғалысына әкелді, оны профсоюз қозғалысы Сиднейдің мұрасын сақтау мақсатымен ұйымдастырды. Өкілеттігінің соңында, үш сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Аскин Жаңа Оңтүстік Уэльстің екінші ең ұзақ қызмет еткен премьер-министрі (Генри Паркстен кейін) және премьер-министр тарихындағы ең ұзақ мерзімге сайланған басшы болды. Бұл көрсеткіш кейін Невилл Вран мен Боб Каррлармен басып алынды. Аскин Жаңа Оңтүстік Уэльс Либералдық партиясының ең ұзақ қызмет еткен басшысы болып қала береді. Алайда, 1981 жылы қайтыс болғаннан кейін Аскиннің беделі ұйымдасқан қылмысқа және ресми сыбайлас жемқорлыққа қатысы бар деген тұрақты айыптаулармен дақталды.
Sir Robert William Askin, GCMG (4 April 1907 – 9 September 1981), was an Australian politician and the 32nd Premier of New South Wales from 1965 to 1975, the first representing the Liberal Party. He was born in 1907 as Robin William Askin, but always disliked his first name and changed it by deed poll in 1971. Before being knighted in 1972, however, he was generally known as Bob Askin. Born in Sydney in 1907, Askin was educated at Sydney Technical High School. After serving as a bank officer and as a Sergeant in the Second World War, Askin joined the Liberal Party and was elected to the seat of Collaroy at the 1950 election. Askin quickly rose through party ranks, eventually becoming Deputy Leader following Walter Howarth's resignation in July 1954. When long serving party leader Vernon Treatt announced his resignation in August 1954, Askin put his name forward to replace him. At the vote, he became deadlocked against Pat Morton and Askin asked his former commanding officer Murray Robson to take the leadership instead. Robson did not live up to expectations and was deposed in September 1955 by Morton, who then became Leader. Askin remained as Deputy until, after leading the party to a second electoral defeat in 1959, Morton was deposed and Askin was elected to succeed him. At the May 1965 election, Askin presented the Liberal Party as a viable alternative government. He won a narrow victory, ending a 24 year Labor hold on government. Askin's time in office was marked by a significant increase in public works programs, strong opposition to an increase in Commonwealth powers, laissez faire economic policies and wide ranging reforms in laws and regulations such as the Law Reform Commission, the introduction of consumer laws, legal aid, breath testing of drivers, the liberalisation of liquor laws and the restoration of Postal voting in NSW elections. More controversial changes included the 1967 abolition of Sydney City Council and increased rates of development in Sydney, often at the expense of architectural heritage and historic buildings. This culminated in the 'Green ban' movement of the 1970s led by the Union movement to conserve the heritage of Sydney. At the end of his term, after winning another three elections, Askin was the second longest serving Premier of New South Wales (after Henry Parkes) and served the longest consecutive term of any Premier. This record has since been overtaken by Neville Wran and Bob Carr. Askin remains the longest serving Leader of the New South Wales Liberal Party. Since his death in 1981, however, Askin's legacy has been tarnished by persistent allegations that he was involved in organised crime and official corruption.
Алғашқы жылдар
Робин Уильям Аскин 1907 жылғы 4 сәуірде Сиднейде, Жаңа Оңтүстік Уэльсте, Crown Street әйелдер ауруханасында дүниеге келді. Әртүрлі деректерде туған күні 1901, 1907 және 1909 жылдары деп тіркелген, бірақ 4 сәуір 1907 жылғы дата дұрыс деп есептеледі. Аскин өзінің балалық шағын Стюарт Таун қаласында өткізді, содан кейін отбасы Сиднейдің жұмысшы табының ішкі қалалық аймағындағы Глебке көшіп келді. Глеб мемлекеттік мектебінде бастауыш білім алғаннан кейін, Аскинге Сидней техникалық орта мектебінде оқуға стипендия берілді, онда ол болашақ авиатор Чарльз Кингсфорд Смитпен бірге оқыды. Оқуда жақсы нәтижелер көрсетті, әсіресе математика мен тарихқа қызығушылық танытты, сонымен қатар жүзу және регби лигасымен шұғылданды. 1921 жылы орта білім сертификатын алды. 15 жасында, электр саласында қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін, 1922 жылы Аскин Жаңа Оңтүстік Уэльстің мемлекеттік жинақ банкіне кеңсе қызметкері болып орналасты. Бірақ, 1931 жылы Ұлы депрессияға байланысты жинақ банкі жабылғанда, ол Жаңа Оңтүстік Уэльстің ауылдық банкіне ауысты.
Алғашқы саяси мансап
Аскерден босатылғаннан кейін Аскин Ауылдық банкте жұмыс істеуге қайта оралды, онда ол саяхат бөлімін басқарды. Алайда, саясатқа деген қызығушылығы 1947 жылы жаңа құрылған Либералдық партия үшін штаттық сайлауда Воклюз округіндегі орынды сақтап қалуға бұрынғы командирі, подполковник Робсонға көмектескен кезде қайта оянды. Партиялық сатыда жылдам өрлеп, Аскин көп ұзамай Либералдық партияның Мэнли бөлімшесінің төрағасы болды және 1949 жылғы сайлауда Маккеллар жаңа округіне Билл Вентворттың сәтті үміткерлігін қолдады. 1950 жылғы 17 маусымда өткен сайлауда Аскин Солтүстік жағалауда орналасқан, жаңа құрылған Колларой округінен 63,69% дауыс жинап жеңіске жетті. 1946 жылдан бері Либералдық партияның жетекшісі Вернон Третт сайлауда Либералдық/Елдік коалициясын басқарды, нәтижесінде парламентте теңдік орнады, Третт коалициясы 12 орын алып, жалпы 46 орынға 6,7% дауыс қосылды. Еңбек партиясы да 46 орынға ие болғандықтан, билік тепе-теңдігі екі қайта сайланған тәуелсіз еңбекші депутаттың – бұрынғы парламентте адалдығы үшін партиядан қуылған Джеймс Герагти мен Джон Сейфферттің қолында болды. ALP ережелерін заңдық тұрғыдан түсіндіру негізінде Сейфферт партияға қайта қабылданды және Герагтидің қолдауымен премьер-министр Джеймс Макгирр мен Еңбек партиясы билікте қала алды. Солтүстік Мэнлиден Питтсуотерге дейінгі Солтүстік жағалаудың көп бөлігін қамтитын округтің жаңа жергілікті депутаты ретінде Аскин аймақтағы үкіметтік дамудың және канализация, білім беру, көлік сияқты қызметтердің жетіспеушілігіне наразылық білдірді. Еңбек партиясының жеңіліске жақын болуы Макгиррдің беделін әлсіретті және 1952 жылдың сәуірінде ол премьер-министрлік қызметіне Жозеф Кахиллді тағайындады. Кахилл халықтың қолдауын жеңіп алды, өйткені ол күшті және беделді министр болды, ол Жаңа Оңтүстік Уэльстің электрмен жабдықталу мәселелерін шешті және премьер-министр болып тағайындалғаннан кейінгі алғашқы 10 айда партияны жаңартты. Ол шешімділік танытып, үкіметтің қоғамдық жұмыстар бағдарламасына тәртіп орнатты. Сонымен қатар, ол Роберт Мензистің азая түскен беделіне ие болған федералды коалициялық үкіметке шабуыл жасады. Бұл факторлардың бәрі 1953 жылғы 14 ақпанда өткен сайлауда Третт коалициясының жеңіліске ұшырауына себеп болды, олар 10 орынды жоғалтып, 7,2% дауыс жоғалтты.
Басшы орынбасары
Оның басшылығына деген сенім жойылғаннан кейін, Третттің Либералдық партиясы фракциялық талас-тартысқа ұшырады, бұл 1954 жылғы 22 шілдеде орынбасары Уолтер Ховарттың отставкаға кетуімен аяқталды. Ол 4 шілдеде Третт өзінің адалдығына күмән келтіргенін айтып, бұл туралы жариялады. Оның орнына қазіргі партиялық тәртіп сақтаушы Аскин келді. Бұл отставка партияны бөліп, Пат Мортонның басшылыққа талап етуіне себеп болды. 6 шілдедегі партия отырысында Третт Мортонды 12 дауысқа 10 дауыспен тар жолмен жеңді. Партиялық қолдау әлсірегеннен кейін Третт көп ұзамай басшылықтан кетті. 1954 жылғы 6 тамызда Третт басшылықтан кететінін мәлімдеді. Келесі партия отырысында Аскин мен Мортон арасындағы дауыс беру тең түскеннен кейін, Аскин өзінің досы Мюррей Робсонды ұсынуды сұрады, содан кейін ол Третттің орнын басуға сайланды. Партияның басқа да тәжірибелі мүшелері сияқты, 1941 жылдан бері Александр Мейрден кейін консервативті үкімет болмағандықтан, Робсонның үкіметте тәжірибесі болмады, саясатқа қызығушылығы шамалы болды және Майкл Брукснердің Елдік партиясымен жақынырақ одақ құруға тырысып, көптеген партия мүшелерін наразылыққа түсірді. Робсон басшылыққа келгеннен кейін бір жылдан астам уақыт өткен соң, 1955 жылғы 20 қыркүйектегі партия отырысында партияның аға мүшесі Кен Маккоу Робсонның басшылығында келесі сайлауда жеңіске жету үшін қажетті сапалардың жетіспейтінін айтып, басшылықты бос жариялауды ұсынды. Ұсыныс 15 дауысқа 5 дауыспен қабылданды. Содан кейін Мортон қарсылықсыз басшы болып сайланды, ал Аскин басшының орынбасары қалды. Мортон 1956 жылғы 3 наурыздағы сайлауда партияны жеңіліске ұшыратты. Коалиция алты орынға ие болып, үкіметтің көпшілігін жиырмадан алтыға дейін азайтты. Аскин 70,14% дауыспен Коллоройдағы өзінің орнын сақтап қалды. Мортон 1959 жылғы 21 наурыздағы сайлауда оппозицияны тағы да басқарды, нәтижесінде үш орынға қосымша ие болды, бірақ еңбекшілерге екі орыннан айырылды. Дауыс санау аяқталғаннан кейін Кэхилл үкіметі жалпы төрт орындық көпшілікке ие болды. Аскин 71,09% дауыспен өзінің орнын сақтап қалды.
Оппозиция басшысы
Мортонның көптеген бизнес мүдделерінен бас тартпауы көптеген адамдарды оны «жартылай уақытты көшбасшы» деп айыптауға әкелді, ал оның екінші сайлаудағы жеңілісі оның басшылығына сенімділікті әлсіретті. 1959 жылдың 14 шілдесінде үш либералдық депутат Мортонды отставкаға кетуге шақырды, партияға толық уақытты көшбасшы қажет екенін және Мортон әріптестерінің көпшілігінің қолдауын жоғалтқанын мәлімдеді. Мортон бас тартты және 17 шілдеде өзінің басшылығын растау үшін шұғыл отырыс шақырып алды. Осы кезде Аскин оның ұзақ жылдар бойы дос болған және бұрынғы қолбасшысының басты қарсыласы ретінде көзге түсті. Бірақ ол және Мортонның басқа да маңызды қарсыласы Эрик Уиллис, егер оларға 28 дауыс берілсе ғана басшылыққа таласатындарын айтты. Партия отырысында Мортонды басшылықтан алу туралы ұсыныс екі дауыспен қабылданды. Уиллис көптеген адамды таң қалдырарлықтай, өзінің кандидатурасын ұсынбады, Аскинге қарсылықсыз басшылықты қабылдауға мүмкіндік берді. Уиллис кейіннен Басшының орынбасары болып сайланды. Сайлаудан кейін Аскин: «Менің басты міндеттерімнің бірі – Либералдық партияның идеялары мен принциптерін жұмысшы табына жеткізу болады» деді. Премьер-министр Кейхилл 1959 жылдың 22 қазанында қайтыс болғаннан кейін, оның орнына Аскиннің досы және парламенттік әріптесі Роберт «Боб» Хефрон келді, бұл оның үкіметке қарсы агрессиясын және қарсылығын жұмсартты. 1962 жылғы наурыз сайлауында Лейбористер партиясы 21 жылдан бері билікте болды, ал Хефрон соңғы екі жарым жылда премьер-министр болды. Сайлау кезінде Хефрон 72 жаста болды, оның жасы және үкіметтің ұзақ мерзімі Аскиннің оппозициясы тарапынан «шаршаған қарттардан» тұратындығы ретінде сипатталды. Хефронның үкіметінің беделі 1961 жылғы сәуірде Жаңа Оңтүстік Уэльс Заңнамалық кеңесін тарату туралы ұсыныс сайлаушылар тарапынан қабылданбағанда төмендеді, бұл Лейбористер партиясының 20 жыл ішіндегі алғашқы мемлекеттік сайлаудағы жеңілісі болды. Аскиннің сәтті қарсылығы «Коммунистік және сауда одақтарының ықпалына» ұшыраған бірпалаталы парламент туралы ескертуге бағытталған. Сайлауға қатысты Лейбористер партиясының бағдарламасына жұмыссыздықты азайту үшін Өнеркәсіптік даму министрлігін құру, мектепке тегін жол беру, үй алушыларға көмек көрсету және Сидней–Ньюкасл тас жолын ақылы жол ретінде салу кірді. Керісінше, Аскин кең ауқымды реформалар бағдарламасын ұсынды және жеке мектептерге мемлекеттік көмек беру, жалға алу бақылауын әділ ету және ат жарыстарына ставкаларды заңдастыру сияқты даулы мәселелерді қарастырды. Аскин мемлекеттік үкіметті мемлекеттің көлік инфрақұрылымын құлдыратуға жібергені үшін айыптады және Ньюкасл тас жолын ақысыз салуға, Шығыс қала маңы теміржолын салуға және Сидней портының екінші өткелін жоспарлауға уәде берді. Аскин сондай-ақ психикалық денсаулық сақтау және аудандық ауруханаларға көбірек қаражат бөлуге уәде берді. Осы уәделерге қарамастан, Аскин және жаңа Округтік партияның басшысы Чарльз Катлер сайлауда Хефроннан жеңілді, себебі сайлаушылардың 1960 жылғы қарашадағы «қорқынышты бюджетке» және Мензиес басшылығымен федералды коалициялық үкімет жасаған несие шектеулеріне қарсы реакциясы болды. Коалиция 0,16% дауыспен аз ғана ауытқуға қарамастан бес мандаттан айырылды, сонымен қатар танымал медиа бизнесмен Фрэнк Пэкердің қолдауын алды, ол Аскин мен либералдыларды тиімді балама үкімет ретінде көрсетуге көмектесті. Аскин 72,53% дауыспен өз мандатын сақтап қалды. 1965 жылғы наурыз айындағы Джек Реншоу басшылығымен Еңбек үкіметіне қарсы науқан, бұл үкімет шаршаған және идеясыз деп кеңінен танылды, Австралияның алғашқы «президенттік стильдегі» науқандарының бірі болды, Аскин науқанның басты назарында болды және «Аскинмен сіз әрекетке ие боласыз» деген басты ұраны болды. Ол Пакерге тиесілі газеттер мен телеарналардан күшті қолдау алды. 1965 жылғы мамыр сайлауында Либералды/Округтік коалиция 49,8% дауыс жинады, ал АЛП 43,3% дауыс алды. Либералдылар Лейбористерден екі мандат алса, Аскин екі тәуелсіз депутаттың, Дуглас Дарбидің (Манли) және Гарольд Коутстың (Хартли) қолдауын алды, бұл оған Лейбористер партиясының 24 жылдық билігін аяқтауға жеткілікті қолдау берді. Ол 1 мамырда ресми түрде қызметке кірісті, ал Округтік партияның басшысы Чарльз Катлер Премьер-министрдің орынбасары болды.
Жаңа Оңтүстік Уэльстің премьер-министрі
Аскин үкіметі 13 мамыр 1965 жылы Үкімет үйінде Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы сэр Эрик Вудвардтың қатысуымен ант берді. Штаттағы басты еңбекші емес партия Либерал туын қабылдағаннан бері Либерал партиясының басшылығымен құрылған алғашқы үкімет болды; Еңбек партиясынан билікті тартып алған үш либералдың бірі. Аскин өзі Қаржы министрі болды, үкімет ісіне белсенді араласып, әлеуметтік бағдарламаларды жүзеге асырды және жарыстарға немесе регби лигасы ойындарына жиі қатысты. Лауазымның бірі – Министрлік көлік және жеке жүргізушіге қол жеткізу құқығы еді, бұл Аскин үшін өте маңызды болды, өйткені ол көлік жүргізбеді. Бірде Аскин зауыттан жаңа Holden көлігін алып келуге тиіс болғанда, оның жүргізушісі Расс Фергюсонды көліктің еденіне жасырып, Аскин рульді ұстап тұрғанда, басқаруды жүзеге асыруға дайындады. Аскиннің үкіметі орталық үкіметтің өкілеттіктерін кеңейтуге қарсы күресті, «заң мен тәртіп» мәселелерінде қатаң ұстанымды ұстанды, еркін экономикалық саясатты қолдады және өнеркәсіптік және коммерциялық дамуды белсенді түрде қолдады. Алғашқы Министрлер кабинетінде Аскин Сидней мен Дуббо арасындағы тікелей әуе қатынасын қайта жаңғыртты және Сидней опера театрының құрылысын жүргізіп жатқан даниялық сәулетші Йорн Утзоннан опера театрының соңғы құны мен аяқталу мерзімін көрсетуді талап етті, өйткені екеуі де бастапқы есептемелерден асып кеткен. Оның Қоғамдық жұмыстар министрі Дэвис Хьюз жобаны бақылауға алып, шығындарды қысқартуды талап етті. Бұл оны Утзонмен тікелей қақтығысқа әкелді және 1966 жылдың ақпан айында Хьюздің өткір талаптарынан және төлемдерді тоқтатудан кейін Утзон отставкаға кетті, бұл үлкен халықтық наразылықты тудырды. Сол кезде Сидней қаласы мемлекеттік инфрақұрылымға күшін арттырып, Аскин үкіметінің дамуға бағытталған саясаты осы мәселені шешуге бағытталған әрекет ретінде қарастырылды. Дегенмен, жаңадан құрылған Мемлекеттік жоспарлау органы, әсіресе Сидней комиссарларының бизнеске жағдай жасауы және жоспарлау органымен бірлесіп Сиднейдің орталық ауданындағы құрылысты рекордтық деңгейге көтеруі салдарынан, халық алдында толық жауапкершілік тартпағаны үшін үнемі сыналып отырды. Бұл құрылыс MLC орталығының салынуымен, «Театр Рояль», Сидней және «Австралия» қонақүйінің бұзылуымен көрініс тапты.
Екінші мерзім
1968 жылғы 24 ақпанда өткен сайлауда Аскин бұрынғы шағын көпшілігін арттырып, Лейбористер партиясының Реншоуына қарсы алты орынды ұтып алды және Лейбористер партиясымен екі тәуелсіз депутатқа қарағанда жалпы саны 12 орынмен басымдық танытты. Аскин 70,97% дауыспен өзінің мандатын сақтап қалды. Бұл 1932-1938 жылдар аралығында ҰАП/Ауылдық коалициясы үш рет қатарынан жеңіске жеткеннен кейін Жаңа Оңтүстік Уэльсте Лейбористік емес үкіметтің қайта сайлануының алғашқы жағдайы болды. 1968 жылдың ортасында Аскин АҚШ Сауда палатасының Сиднейде өткен түскі асында 1968 жылғы 32 шілдеде (сол күні оппозиция жетекшісі Реншоу отставкаға келіп, оның орнына Пэт Хиллс келді) айтқан бірнеше сөзі туралы ақпарат тарағандықтан, бұқаралық ақпарат құралдарында қызу пікірталас тудырды. Ол АҚШ президенті Линдон Б. Джонсонның 1966 жылғы қазандағы мемлекеттік сапары туралы айтқан еді. Аскин премьер-министр Харольд Холт, президент Джонсон және американ елшісі Эд Кларкпен бірге Сидней қаласының орталық бөлігімен жүрді. Джонсонның кортежі Ливерпуль көшесіне кіргенде, Вьетнам соғысына қарсы наразылық білдірген бірнеше адам, оның ішінде Грейм Данстан, оларды тасымалдап келе жатқан машинаның алдына өзіндік лақтырды. Аскиннің кейін айтуынша, бір полиция қызметкері оған коммунистердің жолды кедергілеп отырғанын хабарлаған. Аскин офицерге оларды сүйреп алып кетуді бұйрық бергенін мәлімдеді. Машина қозғалғаннан кейін ол Джонсонға "жартылай әзілдеп" былай деді: "Мен оған олардың үстінен машинаны жүргізу керегін айтуым керек еді", ал Джонсон "Менің ойымша сен керемет адамсың" деп жауап берді. Кейінгі түскі аста Аскин бұл сөзді полиция офицеріне айтқанын мәлімдеді, ал шараға қатысқан журналист оны "Бәрін қағып өту керек" деп жазды.
Федеративтік қатынастар
Қазынашы ретінде Аскин мемлекеттік бюджетке және Ұлттық-мемлекеттік қаржы қатынастарына назар аударды. Оның Ұлттық одақ пен Федералды үкіметке қатысты көзқарасы 1965 жылғы алғашқы премьерлер кеңесінде қалыптасты. Сол кезде премьер-министр Мензис Виктория премьер-министрі Генри Болтпен келіссөздер жүргізіп, Викторияға қосымша қаржылай гранттарды қамтамасыз етті, бұл басқа штаттардың есебінен болды және кеңеске қатысушы басқа премьерлер наразылық білдіре алмайтындай етіп, оны ерте жапты. Келесі премьерлер кеңесінде ол Канберраның «орталықтандыру» тенденцияларына қарсы шығып, штаттардың құқықтарын қорғаушы болып белсенділік танытты. Холттың қайтысынан кейін Джон Гортон премьер-министр болғанда, Аскин Гортонның салық салуға қатысты федералдық билігін сақтап қалу ниетіне байланысты Ұлттық үкіметпен қақтығысқа түсті және 1968 жылдың маусымында штаттық салық салудың кез келген түріне вето қоя алатынын мәлімдеді. 1969 жылдың соңында Аскин, Болтпен бірге, Гортонның қатысуынсыз штаттардың кемшіліктерін жариялау мақсатында «төтенше» премьерлер кеңесін ұйымдастырды, бұл 1971 жылы Гортонның партиялық басшылықтан алынуына ықпал етті. Сол жылдың соңында Гоф Уитлэмнің өркендеп келе жатқан Лейборист үкіметінің тұрақсыздығы мен оның салдарынан туындаған экономикалық қиындықтарды пайдаланып, Аскин 1973 жылға мерзімінен бұрын сайлау шақырып, өтті. Үкімет үшін кері соққы болды, Сиднейдің солтүстігіндегі Гордон округінде либералдық партия өкілі және Білім министрі Гарри Яго өзінің кандидатурасын ресми тіркеуді ұмытып қалды. Бұл сайлауға дейін либералдық партияның Демократиялық Лейборист партиясына жеңіліп қалуына әкелді. Дегенмен, Аскиннің үкіметі (әлі де Пат Хиллс басқаратын) Лейборист партиясына қарсы рекордты төртінші рет жеңіске жетті, Либералдық/Ауылдық партияның көпшілігін төрт орынға арттырды және Аскиннің Лейборист партиясының Невилл Вранға дейінгі премьер-министр ретінде төрт мәрте тізбектеп жеңіске жеткен жалғыз партия басшысы болуын қамтамасыз етті. Аскин бұрынғы Колларой округі жойылғандықтан Питтвотер округінде сайлауға қатысты. 1973 жылы ол Ливанның Ұлттық Кедр орденінің офицері болып тағайындалды. Аскиннің соңғы мерзімі Жаңа Оңтүстік Уэльс және Виктория үкіметтері арасындағы шиеленіспен және Аскиннің сайлаушылармен байланысын жоғалтып алғаны туралы кең таралған пікірмен ерекшеленді. 1974 жылдың соңында Аскин отставкаға кетуін жариялады, ал оның соңғы әрекеті – өзінің ізбасары болуы үшін Жерлер министрі Томас Льюисті қолдау көрсету болды. Льюис Аскиннің рыцарлық атағын Knight Commander (KCMG) дәрежесінен Knight Grand Cross (GCMG) дәрежесіне көтеруді ұсынғаны хабарланды, ал Уиллис бұл мәселеде белсенділік танытпады. Кез келген жағдайда, Аскин 1975 жылдың қаңтарында саясаттан кетіп, Льюис оның орнына премьер-министр болды. 1975 жылдың 14 маусымында ол премьер-министр қызметін атқарғаны үшін Ұлы крест орденімен марапатталды. Аскиннің кетісі үкімет үшін даулы жылдың бастамасы болды. 1976 жылы Уиллис Льюисті партиялық төңкеріс арқылы орынсыздандырды, бірақ Уиллис 1976 жылғы сайлауда Лейборист партиясына жеңіліп, төрт айдан кейін премьер-министрліктен кетті, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері Лейборист емес үкіметтің ең ұзақ сақталуын аяқтады.
Кейінгі өмірі
1975 жылдан кейін Аскиннің денсаулығы одан да нашарлап, 1981 жылдың 9 қыркүйегінде Сиднейдегі Сент-Винсент ауруханасында жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Келесі күні "Сидней Морнинг Геральд" газеті оны "Австралияның соғыстан кейінгі кезеңіндегі ең қабілетті, ең еңбекқор және есімде қаларлық саяси лидерлердің бірі" деп баяндады. 14 қыркүйекте өткен мемлекеттік жерлеу рәсіміне 1000-нан астам аза тұрған адам қатысты, олардың ішінде премьер-министр Малкольм Фрейзер, премьер-министр Невилл Вран, Мервин Вуд, судья Лайонел Мерфи және бұрынғы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Еңбек партиясының премьер-министрі және бұрынғы генерал-губернаторы сэр Уильям Маккелл болды.
Сыбайлас жемқорлық туралы айыптаулар
Аскіннің сол кездегі полиция комиссары Норман Алланның көмегімен саясатшылар, мемлекеттік қызметкерлер, полиция және Сиднейдегі жаңадан құрылған ұйымдасқан қылмыс топтарын қамтитын табысты жемқорлық және пара беру желісін құруды басқарды деген тұрақты айыптаулар бар. Байлығы туралы сұрақтарға Аскин оны жоғары лауазымынан алған жалақысына, қарапайым өмір салтына, табысты инвестицияларға және шебер тігілген тікелей ставкаларға байланысты деп түсіндірген. Оның қайтысынан кейін Австралия салық басқармасы оның мүлігін тексерді, қылмыстық құқық бұзушылық анықталмаса да, оның маңызды бөлігі акциялар немесе құмар ойындарынан емес, басқа көздерден алынған жасырын кірістен түскені анықталды. Аскиннің жемқорлығы Хикидің 1985 жылы жарық көрген 536 беттік "Принц және премьер-министр" кітабымен нығайтылды.