Николас Ланкре: Француз суретшісінің өмірі мен шығармалары
Nicolas Lancret
Никола Ланкре – француз суретшісі, 18 ғасырдың басындағы француз қоғамының әдемілігін, әсіресе комедиялық көріністерді бейнелеген. Ваттоның ықпалы зор болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі Николя Ланкрет (22 қаңтар 1690 – 14 қыркүйек 1743) – француз суретшісі. Парижде дүниеге келген ол, Орлеан герцогінің регенттік кезеңінде және кейіннен король Людовик XV билігінің басындағы француз қоғамының талғамдарын және мінез-құлқын көрсететін, жеңіл комедияны шебер бейнелеген суреткер болды.
French painter
Nicolas Lancret (22 January 1690 – 14 September 1743) was a French painter. Born in Paris, he was a brilliant depicter of light comedy which reflected the tastes and manners of French society during the regency of the Duke of Orleans and, later, early reign of King Louis XV.
Мансап
Ланкреттің алғашқы ұстазы Пьер д’Улин болды, бірақ Уоттомен танысып, оған деген құрметі арқасында ол Улинді Уоттоның шәкірті болған Гиллоға оқуға кетті. 1712–1713 жылдар аралығында Гиллоның шәкірті болған Ланкрет, ескі суретшінің күшті ықпалында болды, оның әдеттегі жұқа денелі суреттерін оның шәкіртінің ерте туындыларында жиі кездестіруге болады. Ланкреттің Place Dauphine алаңында көрмеге қойған екі картинасы зор табысқа ие болды, бұл оның байлығының негізін қалады, және, айтуынша, олардың авторы ретінде мақталған Уоттоны ренжітті. 1718 жылы ол Академик атағын алды, содан кейін ол, әсіресе Уоттоның жанкүйерлері арасында, өте беделді суретшіге айналды. Ол Версаль сарайын безендіруге қатысты, ал оның стилі кейіннен Ұлы Фридрихке ұнады. Ланкреттің танымалдылығы 1735 жылы Академия кеңесінің мүшесі болып тағайындалуымен расталды.
Lancret's first master was Pierre d'Ulin, but his acquaintance with and admiration for Watteau induced him to leave Ulin for Gillot, whose pupil Watteau had been. Lancret, who remained a pupil of Gillot from 1712–1713, was heavily influenced by the older painter, whose typical slender figures can be found in many of his pupil's younger works. Two pictures painted by Lancret and exhibited on the Place Dauphine had a great success, which laid the foundation of his fortune, and, it is said, estranged Watteau, who had been complimented as their author. In 1718 he was received as an Academician, from thereon becoming a very respected artist, especially amongst the admirers of Watteau. He completed works to decorate the Palace of Versailles, while his style was later to prove popular with Frederick the Great. Lancret's popularity was reflected by the decision to make him a councillor at the Academie in 1735.
Жұмысы, стилі және мұрасы
Ланкрет көптеген картиналар жасады, олардың көп бөлігі (сексеннен астам) гравюраланған. Ол бірнеше портреттер мен тарихи туындылар салғанмен, оның ең сүйікті тақырыптары – кештер, жәрмеңкелер, ауылдық тойлар және осы сияқты жағдайлар еді. Осы тұрғыдан ол рококо суретшілерінің типік өкілі болатын. Кейбір зерттеушілер Ланкреттің туындылары Уоттонікіне қарағанда сапасы төмен деп санайды. Оның сурет салу және бояу өнеріндегі шеберлігі ақылды, бірақ құрғақ көрінеді; өнер тарихшысы Майкл Леви Ланкретті «ақын емес, әдемі эссе жазушы» деп атады. Ланкреттің ерекшелігі, мүмкін, ол бір кезде гравёрдің оқушысы болғандығынан туындаған. Көптеген өнер тарихшыларының пікірінше, суретші өмірінің соңғы кезеңінде ең жақсы туындыларын жасады, оларда өнер мен табиғат арасындағы үйлесімділік сезімін күшейтіп, «Сиқырлы шамның көрсетілісі» сияқты картиналарындағыдай, фигураларын композицияда берік орналастырды. Бұл өзгерістер кейінгі Уоттоның, мысалы, «Л’Энсен де Герсент» картинасының ықпалын көрсетті. Ланкреттің соңғы картинасы – «Бақтағы отбасы», Ұлттық галереяда сақталады, Леви оны суретшінің шедеврі деп есептейді. Кофе ішіп отырған отбасы бейнеленген бұл картинадағы жақындық пен әзіл-қалжың көрерменді қызықтырады. Туындының ағын сызықтары, пастельді түстердің рококолық үйлесімділігі, кескіндемелік стилі және тартымды сюжеті (көзі толулы жас қыз, оны бақытты отбасы мен табиғи, бірақ қауіпсіз орта қоршап, кофеден алғашқы дәм татып жатыр) Томас Гейнсборо және Жан Оноре Фрагонардың туындыларын алдын ала болжайтын нәзік өмірлік күш пен жаңалықты көрсетеді. Британдық мұражайда Ланкреттің қызыл мелмен салған эскиздерінің тамаша жиынтығы бар, ал Лондонның Ұлттық галереясында Д’Аргенвилл Ланкреттің ең маңызды туындыларының қатарына жатқызған төрт картина – «Адамның төрт кезеңі» (Десплас және Л’Армессин гравюралаған) қойылған.
Lancret completed numerous paintings, a significant proportion of which (over eighty) were engraved. Although he completed several portraits and historical pieces his favourite subjects were balls, fairs, village weddings and so forth. In this respect he was typical of Rococo artists. Some have claimed Lancret's work is significantly inferior to that of Watteau. In drawing and in painting his touch is often considered intelligent but dry; art historian Michael Levey remarked that Lancret was 'no poet but a charming essayist'. Lancret's characteristics are due possibly to the fact that he had been for some time in training under an engraver. It is generally considered that the artist produced his best work towards the latter end of his life, displaying, in the minds of several art historians, an increasing ability to create a sense of harmony between art and nature, as in Montreir de lanterne magique, and a willingness to lend his, now bulkier, figures a firmer place in his compositions. These changes displayed the influence of later Watteaus like L'Enseigne de Gersaint. Lancret's last painting, Family in a Garden, The National Gallery, is considered by Levey to be his 'masterpiece'. The scene, which depicts a family taking coffee, has an intimacy and hint of humour that are considered captivating. The work's flowing lines, Rococoesque harmony of pastel colours, painterly style and charming subject matter (of a wide eyed young girl, surrounded by her happy family and natural, yet un threatening setting, trying her first taste of coffee) are seen to display a delicate sense of vitality and freshness that anticipate the works of both Thomas Gainsborough and Jean Honoré Fragonard. The British Museum possesses an admirable series of studies by Lancret in red chalk, and the National Gallery, London, shows four paintings—the "Four Ages of Man" (engraved by Desplaces and l'Armessin), cited by d'Argenville amongst the principal works of Lancret.
Жеке өмір
Ланкрет өмірінің көп бөлігінде отбасы құрмады; алайда 1741 жылы ол "Сотта Эзоп" романының авторы Бурсоның 18 жасар немересіне үйленді. Деректерге сәйкес, Ланкрет оған үйленуге осы қыз бен өліп бара жатқан анасын шатыр бөлмеде кедейлікте тұрған күйде тауып, қызының жақын арада монастырға жіберуге мәжбүр болатынын естіген соң көндірілген. Ланкрет 14 қыркүйекте 1743 жылы пневмониядан қайтыс болды.
Lancret was single for much of his life; however in 1741 he married the 18 year old grandchild of Boursault, author of Aesop at Court. Supposedly Lancret was induced to marry her after finding her and her dying mother living in poverty in an attic room and hearing that the daughter was soon to be compelled to enter a convent. Lancret died of pneumonia on 14 September 1743.