Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі, мүсіншісі, сәулетшісі және инженері (1620–1694)
French painter, sculptor, architect and engineer (1620–1694)
Пьер Пол Пюже (16 қазан 1620 (немесе 31 қазан 1622) – 2 желтоқсан 1694) – француз барокко суретшісі, мүсіншісі, сәулетшісі және инженері. Оның мүсіндері эмоция, қайғы және драманы көрнекті түрде бейнеледі, осы арқылы ол Луи XIV стиліндегі классикалық және академиялық мүсіндерден ерекшеленді.
Pierre Paul Puget (16 October 1620 (or 31 October 1622) – 2 December 1694) was a French Baroque painter, sculptor, architect and engineer. His sculpture expressed emotion, pathos and drama, setting it apart from the more classical and academic sculpture of the Style Louis XIV.
Өмірбаян
Пюже Марсель қаласындағы Пание жұмысшылар ауданында, тас қалаушы әкесінің үйінде дүниеге келді. Оның екі үлкен ағасы тас қалаушылар болып дайындалғандықтан, ол ағаш өңдеуші ретінде оқытылды. Он төрт жасында мансабын бастады, Марсель кеме жасаушылықтарында салынған галералардың күрделі ағаш әшекейлерін ойып жасады. Ол сонымен қатар суретші ретінде де дарыны бар еді.
Puget was born at the home of his father, a stone mason, in the working class neighborhood of Panier, in Marseille. As his two older brothers were trained as stone masons, he was trained as a woodcarver. He began his career at the age of fourteen, carving the elaborate wooden ornament of the galleys built in the Marseille shipyards. He also showed talent as a painter.
Италия
1640 жылы ол құралдарын алып, Марсельден теңіз арқылы Италияның Ливорно қаласына, содан кейін Флоренцияға аттанды. Ол оюшы немесе суретші ретінде жұмысқа қабылдайтын ателье іздеді. Флоренцияда ол бірнеше әсемдік панельдерін ойып жасады, сосын жұмыс берушісінің жақсы ұсынысымен және сурет үлгілерімен Римге барып, барокко стилінің алғашқы шеберлерінің бірі Пьетро да Кортонаға өзін таныстырды. Ол Да Кортонаға Римдегі Барберини сарайының және Флоренциядағы Питти сарайының сәндік төбелерін бояуға көмектесті.
In 1640, taking his tools with him, he departed Marseille by sea to Livorno, Italy and then to Florence in search of an atelier which would employ him as a carver or painter. He carved some decorative panels in Florence, and then, with a good recommendation from his employer, and samples of his paintings, he went to Rome and presented himself to the painter Pietro da Cortona, one of the early masters of the Baroque style. He assisted Da Cortona in painting of the lavish ceilings of the Palazzo Barberini in Rome and the Palazzo Pitti at Florence.
Марсель мен Тулон
Римдегі да Кортонамен үш жыл өткен соң ол Марсельге оралды, өзімен бірге итальян бароккосының сәндік талғамын әкелді. Ливорнода ол тосканалық галереялар мен соғыс кемелерінің аса әсем безендірілген барокколық әшекейлерінің, сондай-ақ Кортона төбелері үшін салған ойдан туған кемелердің суреттерін жасады. Ол оларды Франция флотының бас адмиралы Жан Арман де Майе Брезеге көрсетті және Францияның королевасы Аннаның атымен аталатын жаңа француз соғыс кемесі үшін оюлы медальонды жобалауға шақырылды. 1646 жылы бас адмиралдың қазасы оның теңіздік безендірудегі алғашқы жұмысын аяқтады. Ол көбінесе Аннибале Карраччи мен Рубенс стилінде діни туындыларды салуға кірісті. Сонымен қатар, 1649 жылы Тулон қаласының жаңа алаңдарына бірнеше қоғамдық фонтандар жасау тапсырылды. 1652 жылы Марсель соборы үшін крещение тағын жасауға шақырылды. 1662-1665 жылдары Марсель соборы үшін бірнеше картиналар салған. Ол суретші ретінде танылды, бірақ әлі де жалақысы аз болды; 1653 жылы Корпус Домини бауырластығы оған екі үлкен картина – Хлодвигтің крещениесі және Константиннің крещениесі (қазір Марсель өнер мұражайында) жасауға тапсырыс берді, олар үшін барлығы жүз қырық ливр төленді, сол кездегі жұмыстың көлеміне қарағанда өте аз сома еді. 1655 жылдың желтоқсанында ол тағы бір діни картинаны, «Сальватор Мундиді» аяқтады. Барлығы ол елу алты картина салғаны жазылған, оның он тоғызы 1868 жылы әлі де сақталғаны тіркелген. 1665 жылы ауыр сырқатқа шалдығып, дәрігерлердің кеңесімен сурет салудан толығымен бас тартты. 1650 жылы ол Тулон қаласында тұрды және сол жерде үйленді. Ол өзінің бар назарын мүсін жасауға бұрды. 1655 жылы ол Тулон қалалық әкімшілігінің кіреберісін мүсіндік безендіруге алғашқы маңызды тапсырысын алды; ол портқа қарап тұрған жаңа әкімшілік ғимаратта әлі де сақталған мүсіндік атланттармен сүйенген галерея жасады. Ол ғимараттың алдындағы кемежайда кемелерді түсіретін екі мықты жұмысшыны өзінің үлгісі ретінде пайдаланды. Олардың мүсіндегі беттері мен денелері иықтарына түскен салмақпен күресіп жатқандарын көрсетеді. Бұл жұмыс 1657 жылы аяқталды. Оған мың бес жүз ливр төленді, ал қала басшылары жұмысына риза болып, екі жүз ливр қосымша төледі. Оның еңбегі кеңінен мақталып, терракоттан көшірмелер жасалып, таратылды. Пьюже шамалы талантты суретшіден әйгілі мүсіншіге айналды.
After three years with da Cortona in Rome, he returned to Marseille, bringing with him the decorative tastes of the Italian Baroque. In Livorno, he had made drawings of the highly ornamented baroque decoration of Tuscan galleys and warships, as well as designs of imaginary ships painted by Cortona for his ceilings. He showed these to Jean Armand de Maillé Brézé, Grand Admiral of the French fleet, and was given a commission to design a carved medallion for the stern of a new French warship, named for the Queen, Anne of Austria. The death of the Grand Admiral in 1646 ended his first work in naval decoration. He began painting, mostly religious works, in the style of Annibale Carracci and Rubens. He also received a commission in 1649 to make several public fountains for new squares in Toulon. In 1652 he was commissioned to make baptismal fonts for the Marseille cathedral. From 1662 to 1665, he made a series of paintings for the Cathedral of Marseille. He was recognized as a painter but still poorly paid; In 1653, he was commissioned by the Brotherhood of Corpus Domini to make two large paintings, The Baptism of Clovis and the Baptism of Constantine (now in the Marseille Museum of Art), for a total of one hundred forty livres, a very small amount for the time and amount of the work. He completed another religious painting, Salvator Mundi, in December 1655. Altogether he is recorded as having painted fifty six paintings, of which nineteen were documented in 1868 as still existing. A serious illness in 1665 and advice of doctors caused him to abandon painting entirely. In 1650, he was living in Toulon, and was married there. He turned his attention entirely to sculpture. In 1655, he received his first important commission for the sculptural decoration of the entrance of the town hall of Toulon; he produced a porch supported by muscular atlantes, still in existence on a new municipal building facing the port. He used as his models two of the muscular workers who unloaded ships along the quay in front of the building. Their faces and postures in the sculpture vividly expressed their struggle with the weight on their shoulders. The work was finished in 1657. He was paid fifteen hundred livres, to which the city authorities, pleased with the work, added a supplement of two hundred livres. His work was widely praised, and terra cotta copies were made and circulated. Puget was converted from a modestly talented painter to a celebrated sculptor.
Во-ле-Викомте және Генуя
Оның беделі Прованстан әрі тарады; оны Парижге шақырды және Жирардин есімді дворяннан екі мүсін жасауға тапсырыс алды, біреуі Геркулес, екіншісі Жер және Янус, Нормандиядағы шато үшін. Ол оларды 1660 жылдың шілдесінде Парижде аяқтады. Содан кейін корольдің қаржы министрі Николя Фукеден Вао-ле-Виконттегі Фукедің жаңа бағы үшін мүсіндер жасауға одан да маңызды тапсырыс алды, соның ішінде Фукедің жеке символы Геракл мүсіні де болды. Бұл мүсіндер мәрмәрден жасалмақ еді, ол өте қымбат және сол кезде Парижде сирек қолданылатын материал еді. Фуке Пюжетті Италияның Генуя қаласына жіберді, ол ең жақсы мәрмәр блоктарын жеке таңдап, алып келді. Саяхатқа дайындалып жатқанда, ол премьер-министр кардинал Мазариннің хатшысы Жан Батист Колберттен бірнеше мүсін жобалары бойынша ұсыныстар алды, бірақ Фукеге берген уәдесіне байланысты оларды қабылдамады. Колберт бұл немқұрайлықты ұмытпады. 1660 жылы Фуке Каррара мәрмәр кеніштеріне сапар шегіп, қалаған мәрмәрді таңдады, модель ретінде генуэздік теңізшіні таңдады және Генуяда «Галлияның Геркулесі» деп аталған мүсінді жасады. Бірақ 1661 жылдың 5 қыркүйегінде Фуке Колберттің айыптауымен, мемлекеттік қаражатты жеке пайдалануы үшін тұтқындалды және түрмеге қамалды. Фуке бағына тапсырылған мүсін кейіннен Колберттің қарапайым резиденциясы – Шэто-де-Сёға жіберілді. Қазір ол Луврде сақталады. Пюжет Италияда біраз уақыт тұруға шешім қабылдады, Рим мен Генуяға көптеген сапарлар жасады. Италиядағы басты демеушісі – итальяндық дворян Франческо Мария Саули болды. Осы кезеңдегі оның маңызды жұмыстарының бірі – Санта-Мария-ди-Кариньяно шіркеуінің бағаналары үшін жасалған екі монументальді мүсін, олар Әйіп Себастьян мен епископ Александр Паолиді бейнелейді. Олар 1663 жылы аяқталды және Бернинидің ықпалын көрсетті. Ол сондай-ақ француз меценаты Эммануэль Бригноль үшін Генуядағы Альберго шіркеуіне арналған «Таза ұғымдама» атты танымал мүсінді жасады. Генуя сенаты оған кеңес палатасын суреттеуді ұсынды, бірақ ол барлық назарын мүсінге жұмсау үшін бас тартты.
His reputation spread beyond Provence; he was invited to Paris and received a commission from a nobleman named Girardin for two statues, one representing Hercules and the other the Earth and Janus, for a chateau in Normandy. He completed them in Paris in July 1660. He then received an even more important commission from Nicolas Fouquet, the King's Minister of Finance, to make sculpture for Fouquet's new garden at Vaux le Vicomte, including a statue of Hercules, the personal symbol of Fouquet. These statues were to be made of marble, which was very expensive and rarely used in Paris at the time. Fouquet sent Puget to Genoa, in Italy, to personally select and bring back the blocks of the best marble While he was preparing his voyage, he received several proposals for sculptural projects from Jean Baptiste Colbert, the secretary to Cardinal Mazarin, the prime minister, but he refused them, due to his obligations to Fouquet. Colbert did not forget this slight. In 1660 Fouquet travelled to the quarries of Carrara marble, where he selected the marble he wanted, chose a Genoese sailor as the model, and in Genoa made the statue that became known as the Hercules of Gaul. However, on 5 September 1661, Fouquet was arrested and imprisoned, on the accusations of Colbert, for taking government funds for his own use. The statue commissioned for Fouquet's garden was later sent instead to the Château de Sceaux, Colbert's more modest residence. It is now in the Louvre. Puget decided to stay for a time in Italy, making long visits to Rome and Genoa. His principal patron in Italy was an Italian nobleman, Francesco Maria Sauli. His major works during this period were two monumental statues for the pillars of the church of Santa Maria di Carignano, representing Saint Sebastian and Bishop Alexander Paoli. They were completed in 1663, and showed the influence of Bernini. He also made a notable statue, The Immaculate Conception, for the French patron Emmanuel Brignole, for the chapel of an Albergo in Genoa. The Genoese senate proposed that he paint their council chamber, but he declined, to devote all his attention to sculpture.
Тулон мен Марсель - теңіз архитектурасы
1669 жылы Францияға оралып, уақытын Тулон мен Марсель қалаларында өткізді. Оған француз әскери кемелерін безендіру басшысы лауазымы ұсынылды, бірақ оны қабылдамас бұрын Колбертке талаптарының тізімін жіберді. Ол жұмысшы емес, офицер ретінде қарастырылуын, сондай-ақ корольдің ресми суретшілері – суретші Шарль Ле Брун мен корольдік мүсінші Франсуа Жирардоннан гөрі, дизайнға соңғы шешімді қабылдау құқығын талап етті. Бұл Колбертке мүлдем қанағаттандырмады. Колберт француз флотының жаңа, ірі әскери кемесі «Royal Louis» кемесін безендіру жұмысын Пюжеге емес, Жирардонға тапсырды. Француз флотына жаңа кемелер қажет болды, ал Пюже он жаңа жауынгер кемені безендірумен қатар, флот штаб-пәтері үшін әсем жаңа ғимараттар жобалаумен жүктелді. Пюже Тулон қаласындағы басқа мүсіндік және көркемдік жобалармен жұмысын жалғастырды. Ол Лорг шіркеуі үшін мәрмәрден жасалған Құдай ана мен баланың үлкен тобын мүсіндеді, ал Тулон соборы үшін әлі күнге дейін сақталған монументалды ағаштан жасалған алтарь құрды. Сонымен қатар, ол Экс-ан-Прованс қаласындағы қалалық үйлерді және Марсельдегі бірнеше муниципалдық ғимараттарды, оның ішінде балық базарын (әлі де бар) және бастапқыда кедейлер мен жалқыларға арналған, қазір мәдени орталыққа айналған La Vieille Charité ғимаратын жобалады. Пюже теңіз архитектурасына қатысты көзқарастары, жаңа бекіністер комиссары Шевалье де Клервиллдің пікірлерімен қақтығысты. Клервилл Пюже жасаған барлық жоспарларды өзгертті, қажетсіз деп санаған безендіру элементтерін алып тастады және оның әсем жаңа бас кеңсесінің жобасын қабылдамады. Пюже Колбертке шағымданды, бірақ Колберт Клервиллдің жағын алды. 1669 жылдың соңында Пюже демалысқа шығып, кемежайдан өзінің дәстүрлі паналасы – Генуя қаласына кетті, онда ол бірқатар туындылар жасады, соның ішінде 1670 жылы жасалған «Құдай ана» мүсіні, қазір Сен-Филипп де Нери шіркеуінің ораториясында сақталуда. 1670 жылдың маусымында кемежайға оралғанда, ол жаңа офицердің басшылық ететінін және өзі бастаған кемелерді безендіру жұмысы басқаларға берілгенін білді. Ол сондай-ақ Колберттің нұсқауы бойынша, өзінің кез келген жұмысы Париждегі Ле Брун мен аға мүсіншілердің мақұлдауынан өтуі керектігін естіді. Ол тек өзіне тапсырылған нәрсені ғана жобалауға тиіс болды. Бұған қоса, Колберт жаңа аргумент келтірді: британдық кемелерде мүсіндік безендіру шамалы немесе мүлдем болмаған, және олар көбінесе шайқастарда жеңіске жеткен. Сондықтан француз кемелерінде де мүсін болмауы керек.
He returned to France in 1669 and divided his time between Toulon and Marseille. He was offered the position chief of decoration for French warships, but before accepting he sent a list of his demands to Colbert; among others, he insisted on being considered an officer, not a worker; and to have final authority for designs, over that of the King's official artists, the painter Charles Le Brun and the royal sculptor François Girardon. This was entirely unacceptable to Colbert. Colbert gave Girardon, not Puget, the commission to decorate the Royal Louis, the major new warship of the French fleet. The French fleet needed new ships, and Puget was charged with decorating, ten new men of war, as well as designing elegant new building for the headquarters of the fleet. Puget continued to work on other sculptural and artistic projects in Toulon, He sculpted a large marble group of the Virgin and Child for the church of Lorgues and created a monumental wooden retable still in place, for Toulon Cathedral. In addition, he designed town houses in Aix en Provence and several municipal buildings in Marseille, including the fish market (still in place) and the La Vieille Charité, originally a home for beggars and the indigent, now a cultural center. Puget's view of naval architecture soon clashed with the views of the new Commissioner of Fortifications, the Chevalier de Clairville. Clairville changed all of the Puget's plans, removed decoration he considered unnecessary, and rejected his elegant new headquarters building. Puget appealed to Colbert, but Colbert sided with Clairville. At the end of 1669, Puget took a leave of absence and departed the dockyards for his traditional sanctuary, Genoa, where he made a series of works, including The Virgin (1670), now in the oratory of the Church of Saint Philippe de Néri. When he returned to the dockyards in June 1670, he found they were commanded by a new officer, and that the decoration of ships he had begun had been given to others. He also learned that, upon the instructions of Colbert, any work he did had to be approved at higher levels by Le Brun and the senior sculptors in Paris. He was to design only what he was told to design. Furthermore, Colbert presented a new argument; British ships had little or no sculptural decoration, and they usually won battles. Therefore French ships should also be without sculpture.
Марсель, сәулет және қала құрылысы
1672 жылы Пюжет әскери-теңіз арсеналында жұмыс істеуін тоқтатқан соң, туған жері Марсельге қайтып келді. Оның алғашқы жобасы – жаңа қалалық алаң және көше, Cours Saint Louis және rue Canabière. Ол Генуя қала құрылысы мен сәулетінен көп шабыттанды, ал көлемі жағынан барон Хаусман мен Наполеон III-нің Париждегі кейінгі қалалық жобаларына ұқсас болды. Сонымен қатар, ол Виль қонақ үйінің фасадын безендіру үшін патшаның елтаңбасы бейнеленген әсем мүсіндік тақта жасады. 1672 жылы құрылысы аяқталған, қазірге дейін қолданылып келе жатқан жаңа балық базары мен 1679 жылы салынған La Vieille Charité жобаларын жасады. La Vieille Charité бастапқыда қаңғыбастар мен мұқтаждарға арналған үй болса, қазір мәдени орталық ретінде қызмет етеді. Одан бөлек, Aix en Provence қаласындағы қалалық үйлерді, соның ішінде 1675 жылы салынған барокко стиліндегі Aiguilles қонақ үйін жобалады.
In 1672, having no further work at the Naval Arsenal, Puget returned to his birthplace, Marseille. His first project was a new urban square and street, the Cours Saint Louis, and rue Canabière. It took much of its inspiration from the urban planning and architecture of Genoa, and resembled on a small scale the later urban projects of Baron Haussmann and Napoleon III in Paris. He also created an ornate sculptural plaque with the coast of arms of the King to decorate the facade of the Hotel de Ville. He designed a new fish market, completed in 1672, which is still in use, and La Vieille Charité, begun in 1679, originally a home for beggars and the indigent, now a cultural center. In addition, he designed town houses in Aix en Provence, including the Hotel d'Aiguilles (1675), a baroque mansion.
Версаль - Кротонның Милоны
Пюже әлі Версальдің жаңа бақшаларының мүсіндерін жасау үшін патшалық тапсырыс алған мүсіншілердің таңдаулы тобына қосылмаған еді. Ол әлі де Генуядан әлдебір сапалы мәрмәр блоктарын сақтап тұрды. 1671 жылы ол Колбертке екі үлкен мүсіннің эскизін жіберді: Милон Кротондық (қазір Луврде) және «Александр мен Диоген» (1685, қазір Луврде) бейнесі. Колберт Пюжеттің мінезін ұнатпаса да, оның шеберлігіне қызығушылық танытты; 1672 жылдың 13 мамырында ол Пюжетке екі мүсін жасауға тапсырыс берді. Пюже Марсель қаласының тапсырмаларымен айналысып, 1672 жылға дейін жұмысқа кіріспеді. Асығыс Колберт Пюжетке мүсін туралы есеп беруді талап етіп хат жазды және мәрмәр Пюжетке емес, патшалық үкіметке тиесілі екенін ескертті. Пюже Милонға бар күшін салды. Дегенмен, 1681 жылы, эскиздер жіберілгеннен кейін алты жыл өткен соң, мүсін әлі де аяқталмаған еді; ол тек 1682 жылдың тамызында ғана аяқталды. Пюжеттің «Кротондық Милон» (1682) мүсіні – үш метрге жуық биіктігі бар монументалды туынды, оның ең әсерлі және көркем жұмыстарының бірі. Овидийдің әңгімесін бейнелей отырып, мүсін атақты батыр, бірақ қазір қарт және әлсіз Милон Кротонға арыстанның шабуылын көрсетеді. Арыстанның тырнағымен жараланған сәтте Милонның бет-пішіні ауырсынудан бұрмаланып, қайғымен толы. Бұл жұмыс Колбертке ұнады, патшалық үкімет оны сатып алып, Версаль бағында маңызды орын берді. Осы уақытта Пюже Версаль үшін тағы бір монументалды мүсін – «Андромеданы» жасауға кірісті. Кольбер келесі жылы қайтыс болды, ал оның орнына корольдік ғимараттардың басқарушысы болып Франсуа Мишель ле Теллие, Лувуа маркизі тағайындалды. Кольберт қайтыс болғаннан кейін бір ай өткен соң Лувуа Пюжетке оның басқа жұмыстары туралы есеп беруді сұрап хат жазды және оның жасын білгісі келді. Пюже өзінің алпыс жаста екенін және «Персей мен Андромеда» (1684 жылы аяқталды, қазір Луврде) монументалды мүсінімен, сондай-ақ «Александр мен Диоген» (1685 жылы аяқталды, Луврде) бейнесімен ынтамен жұмыс істеп жатқанын мәлімдеді. «Мен ұлы туындылар жасап өстім», - деп жазды Пюже Лувуаға, «Мәрмәр, оның көлемі қанша болса да, менің алдымда дірілдейді». Екі жұмыс та аяқталып, Тулон портында кемелерге тиеліп, Версаль бақшасына орналастырылды.
Puget had still not broken into the exclusive group of sculptors who were receiving royal commissions for the statuary of the new gardens of Versailles. He still possessed several blocks of fine marble from Genoa, In 1671 he sent to Colbert designs for two large scale statues, Milon of Croton (now in the Louvre) and the bas relief Alexander and Diogenes (1685, now in the Louvre). Colbert disliked Puget's personality but admired his skill; on 13 May 1672, he offered Puget a commission to make the two statues. Puget was occupied with his tasks for the city of Marseille, and did not begin work until 1672. The impatient Colbert wrote to Puget, demanding a report on the statue, and observing that the marble belonged not to Puget, but to the royal government. Puget worked furiously on Milon. However, in 1681, six years after sending the designs, the statue was still not finished; it was finally completed in August, 1682. Puget's Milon of Croton (1682) is a monumental work, nearly three meters high, is one of his most dramatic and expressive works. Illustrating a story by Ovid, it depicts the moment when Milon de Croton, a celebrated warrior but now elderly and weak, is attacked by a lion. His expression at the moment the lion claws Milon's is distorted by pain, and is full of pathos. This work was satisfactory to Colbert, was purchased by the royal government, and given a prominent place in the Gardens of Versailles. Puget, in the meantime, had begun on another monumental statue for Versailles, of Andromeda. Colbert died the following year and was replaced by as superintendent of royal buildings by François Michel le Tellier, Marquis de Louvois. A month after Colbert's death, Louvois wrote to Puget for a report on other works that Puget was making, and asking how old he was. Puget responded that he was sixty years old and that he was working with great enthusiasm on his monumental statue of Perseus Andromeda (completed 1684, now in the Louvre) and the bas relief Alexander and Diogenes (completed 1685, the Louvre). "I was raised making great works " Puget wrote to Louvois, "The marble trembles before me, no matter how large it is." The two works were completed, loaded on ships in Toulon, and were placed in the gardens of Versailles.
Марсель мен Людовик XIV мүсіні
1665 жылы ол Марсель портының жанында жаңа қалалық алаңды жобалау туралы ұсыныс жасады, оның орталық бөлігі ретінде портқа қарап тұрған XIV Людовик патшаның монументалды ат мүсіні орналастырылуы тиіс болды. Осы сияқты ескерткіштер Париж қаласындағы Вендом және Виктория алаңдарында салынған. Ол мүсінді де, алаңның архитектурасын да жобалады, ол шын мәнінде мүсінді толықтыратын сәнді мәрмәр бағаналармен қоршалған сопақ алаң болатын. Алайда, жобаны қаржыландыру міндеті Марсель қаласына жүктелді. Пюже 1687 жылғы 29 қарашада Версальге жасаған сирек сапарының бірінде жобаны патшаға жеке таныстыруға тырысты. Патша жобаға ризашылығын білдірді, сондай-ақ оның әйелі мадам де Ментенон да оған жоғары баға берді. Бірақ жақын арада патшалық бас архитектор Жюль Ардуэн Мансар овал алаңнан гөрі шаршы алаң салудың тиімдірек және тартымдырақ болатынын айтты, сондай-ақ жобаны қарапайымдау қажеттігін жеткізді. Мансар Вендом және Виктория алаңдарын да жобалаған еді, сондықтан оның пікірі патша тарапынан қабылданды, бұл Пюжеттің қатты ренішіне және ашуына себеп болды. Жоба жаңа жоспар бойынша жүзеге асырыла бастады. Мәрмәр мүсінге жеткізілді, ал Пюжеттің Генуядағы достары мүсінді жасау үшін керемет жылқы жіберді. Пюже өз ұстанымынан мойын бұрмады және қалалық алаң сопақ пішінде салынбаса, мүсінді жасамайтынын мәлімдеді. Эшевендер, яғни қалалық кеңес, қарапайым және арзан шаршы алаң дизайнын артық көретінін шешті, бірақ Пюже келіспеді. Пюже патшаны өз жобасын қабылдауға көндіру үшін тағы Версальге сапар шекті, бірақ патша онымен кездесуден бас тартты. Марсель эшевендері Пюжетен бас тартып, танылмаған мүсінші Клерионды таңдады, ал Пюжет жобадан шеттетілді. Нәтижесінде, алаң да, мүсін де салынбады. 1688 жылы Голландиямен соғыс басталғаннан кейін, жаңа архитектуралық жобалар уақытша тоқтатылды. Пюжеттің соңғы екі туындысы – «Александр мен Диоген» және «Марсель обасы» барельефтері болды. Қала тарихындағы трагикалық, бірақ батырлық оқиғаны бейнелейтін соңғы жұмысы аяқталмай қалды. Ол 1694 жылы қайтыс болғаннан кейін, бұл жұмыс Марсель қаласының Кеңес залына қойылды. 1882 жылы Адольф Андре Поре Бивиль-Бёвильдегі сарайдың аумағында Пюжеттің жоғалған мүсінін тапты. Ол Лорг шіркеуі үшін Құдай шеше мен баланың үлкен мәрмәр тобын жасады және Тулон соборында әлі күнге дейін сақталған монументалды ағаштан жасалған алтарьды құрыстырды. Лерна гидрасы бастапқыда Водрейль сарайында болған, ал қазір Руанның Көркем өнер мұражайында сақталуда. Марсельге жақын орналасқан Мон-Пюже тауы оның құрметіне аталған.
In 1665, he proposed an even more ambitious commission, to design a new city square next to the port of Marseille, with, as the centerpiece, a monumental equestrian statue of Louis XIV, facing the harbor. Similar monuments had been constructed in Paris, in Place Vendôme and Place des Victoires. He designed both the statue and the architecture of the square, which was actually an oval, surrounded by a majestic marble colonnade, to complement the statue. The only question was money; the royal government expected the city of Marseille to finance the project. Puget made one of his rare trips to Versailles to promote the project in person to the King, on 29 November 1687. The King expressed his admiration of the project, as did his consort, Madame de Maintenon; but the soon to be chief royal architect, Jules Hardouin Mansart, pointed out that it would be more attractive and efficient to build a square, rather than an oval, and a more modest project. Mansart himself had designed both Place Vendome and Place des Victoires, and his views were accepted by the King, much to the distress and anger of Puget. Work went ahead on the project, following the new plan. The marble was delivered for the statue, and Puget's friends in Genoa sent a magnificent horse to serve as a model. Puget remained adamant and declared he would not make the statue until the city square, in an oval shape, was constructed for it. The Echevins, or city council, decided they preferred the simpler and less expensive square design, but Puget was adamant. Puget made another trip to Versailles to try to persuade the King to accept his project, but the King declined to see him. The Echevins of Marseille abandoned Puget and selected a different and little known sculptor, Clérion, and Puget was excluded from the project. In the end, neither the square nor the statue was made; the outbreak of a war with Holland in 1688 ended for a time any new architectural projects. The last two works of Puget were the bas reliefs Alexander and Diogenes and The Plague of Marseille. The last work, depicting a tragic but heroic moment in the city's history, was left unfinished. After his death, it was placed in the Council Chamber of the city of Marseille, where he died in 1694. In 1882, Adolphe André Porée discovered a lost statue by Puget on a castle grounds at Biéville Beuville. He sculpted a large marble group of the Virgin and Child for the church of Lorgues and created a monumental wooden retable still in place, for Toulon Cathedral. Hydra of Lerna was originally in the castle of Vaudreuil, and is now at the Musée des Beaux Arts de Rouen. Mont Puget, near Marseille, is named after him.
Өлім
Пюже 1694 жылдың 2 желтоқсанында Марсель қаласында жетпіс төрт жасында қайтыс болды. Ол Бақылаушылар монастыры шіркеуінің зиратына жерленді. Шіркеу де, зират та жойылды, оның қабірі қайда екенін көрсететін ешқандай белгі қалмаған.
Puget died in Marseille on 2 December 1694, at the age of seventy four. He was buried in the cemetery of the church of the Convent of the Observance. The church and the cemetery have disappeared, and there is no marker to show where his remains are buried.