Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Нидерланд суретшісі (1634–1693)
Dutch painter (1634–1693)
Николас Маэс (1634 жылғы қаңтар – 1693 жылғы желтоқсан, 24 желтоқсанда жерленді) – голланд суретшісі, жанрлық көріністерімен, портреттерімен, діни композицияларымен және кейде натюрморттарымен танымал. Амстердамда Рембрандттың шәкірті болған ол, 20 жыл бойы туған қаласы Дордрехтке жұмыс істеуге оралды. Мансабының соңғы кезеңінде ол Амстердамға қайтып келді, онда өз заманының жетекші портрет суретшісі атанды. Маэс Нидерландыда жанрлық сурет өнерінің дамуына үлес қосты және 17 ғасырдың соңғы үш онжылдығында Амстердамда жұмыс істеген ең көрнекті портрет суретшісі болды.
Nicolaes Maes (January 1634December 1693 (buried 24 December 1693)) was a Dutch painter known for his genre scenes, portraits, religious compositions and the occasional still life. A pupil of Rembrandt in Amsterdam, he returned to work in his native city of Dordrecht for 20 years. In the latter part of his career he returned to Amsterdam where he became the leading portrait painter of his time. Maes contributed to the development of genre painting in the Netherlands and was the most prominent portrait painter working in Amsterdam in the final three decades of the 17th century.
Өмір
Николас Маес Дордрехт қаласында, бай мата саудагері және сабын қайнатқыш Геррит Маестің екінші ұлы ретінде және Ида Герман Класдр болып дүниеге келді. Алғашқыда ол туған қаласындағы жақсырақ емес суретшімен оқыды. Шамамен 1648 жылы Амстердамға барып, Рембрандт студиясына түсті. Ол Рембрандт студиясында шамамен бес жыл бойы болды. 1653 жылдың желтоқсанына дейін Дордрехтке оралды. Ол жерде 1653 жылдың 28 желтоқсанында уағызшы Арнольд де Гелдердің жесірі Адриана Брауверспен некелесу туралы хабарлама жариялағанда, некеге тұру туралы келісім жасағаны тіркелген. 1653 жылғы қол қойылған және мерзімі көрсетілген суретінен суретші сол жылы тәуелсіз суретші ретінде танысқаны көрінеді. 1650-ші жылдардың ортасында немесе соңында Маес Антверпенге сапар шегіп, Петер Пауль Рубенс, Антоний ван Дейк және Якоб Йорданс сияқты фламанд суретшілерінің туындыларын зерттеді. Антверпенде болған кезде Маес Йорданс студиясына барып, суретшімен сурет салу туралы ұзақ әңгімелескені айтылады. Хагардың қайғысы мен Исмайылдың оқшауланған бейнесін көрсету арқылы бұл туынды Рембрандт шәкірттері арасында танымал болған осы тақырыптың ең әсерлі бейнелеулерінің бірі болып табылады. Маестің діни композицияларының көпшілігі, Лондонның Ұлттық галереясындағы «Балаларды жарылқаған Мәсіх» қоспағанда, кішкентай шкаф мөлшерінде. Маес Рембрандттың стильдік ерекшеліктерін, мысалы, жатқанда және кьяроскуроны, сол кездегі голланд жанрлық суретшілерінің сүйікті тақырыбы болған тұрмыстық көріністерге қолданды. Оның үй ішіндегі әйелдерді бейнелейтін интерьерлері жарық пен көлеңке арқылы және Рембрандттан алынған шектеулі түс палитрасы арқылы салтанатты беделмен безендірілген. 1654-1658 жылдар аралығында ол көптеген иірушілердің, тігіншілердің және балалы аналардың суреттерін жасады, олар заманауи моральдық көзқарастың отбасылық өмір мен тыныш еңбектің құндылығын көрсетеді. Маес жеке үйдің алдында болатын күнделікті оқиғаларды бейнелейтін кейбір туындыларды жасады, мысалы, сүт қыздары есік қоңырауын соғып, төлем алады немесе балалар қайыр сұрайды. Маес осы қарапайым мәмілелерге салтанатты бедел сыйлай білді. 1650-ші жылдардың ортасында Маес зерттеген тағы бір тақырып – жартылай немесе үштен бір бөлігі ұзындықта бейнеленген қарт әйелдер, мысалы, қарапайым тамақтан бұрын дұға ететін, ванитас нышандарының арасында дұға ететін немесе Киелі кітапқа ұйықтап жатқан әйелдер. Ол сонымен қатар гильдияның бір топтық портретін салды, Амстердам хирургтары гильдиясының алты басшысы (1680–81, Амстердам Риксмузейі).
Nicolaes Maes was born in Dordrecht as the second son of Gerrit Maes, a prosperous cloth merchant and soap boiler, and Ida Herman Claesdr. He initially trained with a mediocre painter in his hometown. Around 1648, he went to Amsterdam, where he entered Rembrandt's studio. He remained in the studio of Rembrandt for about five years. He had returned to Dordrecht by December 1653. Here he is recorded making marriage arrangements as he posted on 28 December 1653 the bans of his marriage with Adriana Brouwers, the widow of the preacher Arnoldus de Gelder. A signed and dated picture of 1653 shows that the artist had established himself as an independent artist by that year. In the middle or end of the 1650s, Maes traveled to Antwerp where he studied the work of Flemish artists such as Peter Paul Rubens, Anthony van Dyck and Jacob Jordaens. During his stay in Antwerp Maes is said to have paid a visit to Jordaens' studio and conversed with the artist at length about painting. By showing Hagar's despondency and Ishmael's isolated posture the work is one of the most moving renderings of this theme, popular with Rembrandt's pupils. Most of Maes' religious compositions are of cabinet size except for the Christ Blessing the Children (National Gallery, London) which depicts life size figures. Maes applied Rembrandt's stylistic characteristics such as the brushwork and chiaroscuro to domestic scenes that were the favourite subject matter of Dutch genre artists of his time. His paintings of domestic interiors showing women engaged in household tasks are endowed with a solemn dignity through the play of light and shadow and the limited color palette derived from Rembrandt. Between 1654 and 1658, he created a large number of pictures of spinners, lace makers and mothers with children that express the contemporary moralistic view of the value of family life and quiet diligence. Maes created some works showing everyday events occurring on the doorstep of a private house such as milkmaids ringing the doorbell or receiving payment or boys asking for alms. Maes was able to bestow on these mundane transactions a solemn dignity. Another theme treated by Maes in the mid 1650s are elderly female figures shown in half or three quarter length such as an elderly woman saying grace before a simple meal, praying amid vanitas symbols or dozing over a Bible. He further painted one group portrait of a guild, the Six Governors of the Amsterdam Surgeons' Guild (1680–81, Rijksmuseum Amsterdam).