Цин әскерінің Жасыл Туы (Tsin äskeriniñ Jasıl Tuı)

Кіріспе

Цинь әулетінің әскери және полиция күштері

Жасыл стандарттық армия (; Маньчжу: niowanggiyan turun i kūwaran) – Қытайдағы Цинь әулетінің бағынындағы әскери бөлімдердің бір түрі. Ол көбінесе хань этносының әскерлерінен құралған және маньчжур-монғол хань сегіз туымен бірдей ішкі әрекет етті. Хуэй халқының көп шоғырланған аймақтарында мұсылмандар Жасыл стандарттық армияда сарбаз болып қызмет еткен. Цинь Қытайды толық бақылауға алғаннан кейін, Жасыл стандарттық армия көбінесе полиция күштері ретінде қолданылды. Қытайды жергілікті жерде әскери басқаруды негізінен Жасыл стандарттық хань әскерлері жүзеге асырды, ал хань туы, моңғол туы және маньчжур туы тек қана әскери қарсылық туған кезде ғана төтенше жағдайларда қолданылды.

Коксинга және үш феодаттықтардың көтерілісі

Маньчжурлар Хан қытайлық жалауларын Гуандун, Чжэцзян және Фуцзянь провинцияларында Минге адал жандарға қарсы күресуге жіберді. Цинь әулеті жаппай халықты азайту саясатын және тазарту шараларын жүргізді, адамдарды жағалауды эвакуациялауға мәжбүр етіп, Коксинганың Минге адал жандарынан ресурстарды жоюға тырысты, соның салдарынан маньчжурлар «судан қорқыпты» деген миф пайда болды. Оңтүстік Фуцзяньның кейбір аймақтарында солтүстік Хан жалаулары Цинь үшін шайқасты, осылайша этникалық Танка халқына ерекше зиян келтірген бұрынғы жағалау эвакуациясы маньчжурлардың судан қорқуынан бұйрылған деген пікірді жоққа шығарды. Үш феодаттық көтерілісінің (1673–81) басында маньчжурлар/Цинь үш феодатқа қарсы 200 000 жалаудан басқа, 400 мың Жасыл Ту армиясы сарбаздарын жөнелтті. Алайда, 1673 және 1674 жылдары Цинь әскерлері көтерілісші Ву Сангуидің күштерінен ауыр жеңіліске ұшырады. Цинь үш феодатқа қарсы хан қытайлық әскерлердің көпшілігінің және хан элитасының қолдауын алды, олар Ву Сангуидің көтерілісіне қосылудан бас тартты. Бірақ Сегіз жалау және маньчжур офицерлері Вудың күштеріне қарсы тиімді әрекет ете алмады, сондықтан Цинь көтерілісшілерді бағындыру үшін Сегіз жалаудың орнына 900 000-нан астам хан қытайлық әскерді жөнелтті. Ву Сангуидің күштері Мин әскерлерінен құралған Жасыл Ту армиясымен талқандалды. Үш феодаттық көтерілісі кезінде маньчжур генералдары мен жалаулары хан қытайлық Жасыл Ту армиясының жақсы нәтижелер көрсеткеніне ұялды. Бұл туралы Канси императоры хабардар болды, ол генералдар Сүн Сыкэ, Ван Цзинбао және Чжао Ляндунға көтерілісті басу үшін Жасыл Ту армиясын басқаруды тапсырды. Цинь хан қытайлықтарды жақсы жауынгерлер деп санады, сондықтан көтерілісшілерді жеңу үшін Жасыл Ту армиясын, жалауларды емес, негізгі күш ретінде пайдаланды. Қытайдың солтүстік-батысында Ван Фученге қарсы Цинь жалауларын резерв ретінде артқа орналастырды. Олар Чжан Ляндун, Ван Цзинбао және Чжан Юн сияқты хан қытайлық генералдар мен жауынгерлерін негізгі әскери күштер ретінде пайдаланды және көтерілісшілерге қарсы жеңіске жетті. Сычуань және оңтүстік Шаньси 1680 жылы Ван Цзинбао мен Чжао Ляндун басшылығымен хан қытайлық Жасыл Ту армиясы қайта басып алды, ал маньчжурлар тек логистика және азық-түлікпен айналысты. Соғыста 400 мың Жасыл Ту армиясы сарбазы және 150 мың жалау қызмет етті.

The Manchus sent Han Chinese Bannermen to fight against Ming loyalists in Guangdong, Zhejiang and Fujian. The Qing carried out a massive depopulation policy and clearances, forcing people to evacuate the coast in order to deprive Koxinga's Ming loyalists of resources, leading to a myth that it was because Manchus were "afraid of water". In parts of Southern Fujian, northern Han Bannermen fought for the Qing and, in so doing, disproved the claim that the earlier coastal evacuation, which especially affected the ethnic Tanka people, was ordered by the Manchus out of fear of the water. At the outset of the Revolt of the Three Feudatories (1673–81), four hundred thousand Green Standard Army soldiers were deployed by the Manchus/Qing against the Three Feudatories, in addition to 200,000 Bannermen. However, during 1673 and 1674, the Qing forces were soundly defeated by the forces of the rebel Wu Sangui. The Qing had the support of the majority of Han Chinese soldiers and the Han elite against the Three Feudatories and they refused to join Wu Sangui in the revolt, but the Eight Banners and Manchu officers fared poorly against Wu's forces, so the Qing responded with a massive army of more than 900,000 non Banner Han Chinese, instead of the Eight Banners, to subdue the rebels. Wu Sangui's forces were crushed by the Green Standard Army, which was made up of defected Ming soldiers. During the Revolt of the Three Feudatories, Manchu Generals and Bannermen were initially put to shame by the better performance of the Han Chinese Green Standard Army, which was noted by the Kangxi Emperor, leading him to task generals Sun Sike, Wang Jinbao, and Zhao Liangdong with leading Green Standard Soldiers to put down the rebellion. The Qing considered the Han Chinese to be superior fighters, so used the Green Standard Army, rather than Bannermen, as the main force in defeating the rebels. Against Wang Fuchen in north western China, the Qing put Bannermen in the rear as reserves. They used Han Chinese Green Standard Army soldiers and Han Chinese generals, such as Zhang Liangdong, Wang Jinbao, and Zhang Yong, as the primary military forces, and they achieved victory over the rebels. Sichuan and southern Shaanxi were retaken in 1680 by the Han Chinese Green Standard Army under Wang Jinbao and Zhao Liangdong, with Manchus only dealing with logistics and provisions. Four hundred thousand Green Standard Army soldiers and 150,000 Bannermen served on the Qing side during the war.

Реформа және құлдырау

Үш феодаторлық соғыс жылдарында Кангси императорының Цин әскери жүйесін реформалауы Цин армиясының екі тармағы арасындағы әскери әкімшілік пен функцияларды негізгі бөлуге әкелді. Ескі Баннер жүйесінің Сегіз туы әулетке күзет күші ретінде сақталды, бірақ 18 ғасырда қытай және моңғол әскерлері бірте-бірте алынып, баннер әскерлерінің көпшілігі тағы да этникалық маньчжуларға айналды. Цин провинцияларда Жасыл штандарт армиясының басқару құрылымын жоғары және төмен шенді офицерлер арасында бөлді. Ең жақсы және ең күшті бөлім жоғары шенді офицерлердің бақылауында болды, бірақ сол уақытта бұл бөлімшелердің саны басқа бөлімшелерге қарағанда аз болды, олар түрлі төмен шенді офицерлер арасында бөлінді, сондықтан олардың ешқайсысы Цинге қарсы көтеріліс бастай алмады, себебі олардың бірі де әскердің барлығын бақылай алмады. 18 ғасырдан бастап Жасыл штандарт армиясы негізінен жандармерия немесе полиция күші ретінде қызмет етті, жергілікті заң мен тәртіпті сақтау және ұсақ тәртіпсіздіктерді басу үшін жұмыс істеді. Сонымен қатар, ірі жорықтарға жіберілген күштердің көп бөлігі осы армиядан құралды. Жасыл штандарт армиясы өте шашыраңқы болды, империяның барлық жерінде мыңдаған үлкен және кішкентай бекеттер орналасқан, олардың көпшілігі он екі адамнан тұратын. Ол батальондық гарнизонға бөлініп, әр провинциядағы бас қолбасшыларға өңірлік бригада генералдары арқылы есеп берді. Губернаторлар мен генерал-губернаторлардың әрқайсысының жеке бақылауында Жасыл штандарт әскерлерінің батальоны болды, бірақ олардың негізгі міндеттері шабуыл немесе бүлікпен күресудің орнына сот және кіріс саласында болды. Бейбіт уақытта бір офицердің 5000-нан аса сарбазға қолбасшылық етуі сирек кездесетін. Қатаң айтқанда, Жасыл штандарт армиясы мұрагерлік күш емес еді, бірақ әулет өзінің жұмылдыру шараларын негізінен қызмет ететін сарбаздардың ұлдары мен басқа туыстарына бағыттады. Әскерге шақыру өмір бойы жұмыс деп есептелді, бірақ одан босатылып, азаматтық қызметке қайта оралу өте оңай болды. Шекаралық аймақтарда Жасыл штандарт әскерлері үшін ротация жүйесі қолданылды. Кашгарияда Шэньси мен Ганьсудан келген Жасыл штандарт әскерлері үш жылдық мерзімге қызмет етуге міндеттелді, кейіннен бес жылға дейін ұзартылды, содан кейін үйлеріне оралды. 1794–1804 жылдардағы Ақ лотос көтерілісінен бастап Жасыл штандарт армиялары әскери тиімділігінің төмендеуін көрсетті, бұл оларды көтерілісшілермен күресте мүлдем тиімсіз етті. Бұл төмендеуге кем дегенде сегіз фактор ықпал етті: 1) сарбаздардың жалақысы инфляциямен бірге өспеді, сондықтан көптеген сарбаздар отбасын асырау үшін басқа жұмыс іздеуге мәжбүр болды; 2) лауазымдардың кеңінен таралуы орталықтандырылған оқытуға кедерілді, ал армияның полициялық және азаматтық міндеттері жаттығуға уақыт қалдырмады; 3) соғыс уақытындағы күштер көптеген қолданыстағы бөлімшелерден аз сандағы сарбаздарды алу арқылы құрылды, бұл бөлімшелердің ынтымағын бұзып, "бөлінуге, нашар үйлесімділікке және оперативтік тиімсіздікке" әкелді; 4) армия қатарындағы бос орындар толтырылмады, сондықтан офицерлер жоғалған сарбаздардың жәрдемақысын өздеріне алды немесе лауазымдарды жеке жандармен толтырды; 5) құмар ойындар мен опиумға тәуелділік; 6) сарбаздарға өз орнына, көбінесе тіңкірлерді, жаттығу және күресу үшін жалдауға рұқсат ету практикасы; 7) сирек жаттығулар; 8) тәртіпсіздік, себебі тәжірибесіз офицерлерге құрмет көрсетілмейтін, олардың тағайындалуы сүйіспеншілік немесе жекжаттыққа байланысты болды. Бұрынғы мұсылман бүлікшісі Ма Чжанао Дунан көтерілісі (1862–77) кезінде Цин жағына көшті, содан кейін оның мұсылман күштері соғыстан кейін Цин армиясының Жасыл штандарт армиясына қабылданды. Цин әулеті Бірінші Қытай-Жапон соғысы (1894–1895) және Боксерлер көтерілісі (1900) аяқталғаннан кейін қарулы күштерін заманауи, еуропалық үлгідегі ұлттық армияға қайта құруға тырысты. Жасыл штандарт армиясы толығымен қайта құрылды. 1907 жылы армияны қайта ұйымдастыру жөніндегі комиссия Жасыл штандарт әскерлерінің ең нашарларын босатуды, ал қалғандарын провинциялық "патрульдік және қорғаныс күштеріне" қайта ұйымдастыруды ұсынды, олар бейбіт уақытта жандармерия ретінде қызмет етуі және соғыс кезінде тұрақты күштердің резервін құруы керек еді. Жасыл штандарт бөлімшелерінің 20-30 пайызы таратылмақ. 1911 жылғы Синьхай төңкерісіне дейін бұл бөлімшелердің реформасы әлі де жалғасып жатты, бірақ патрульдік және қорғаныс күштері дерлік барлық провинцияда құрылды.

Reform of the Qing military system by the Kangxi Emperor during the last years of the War of the Three Feudatories led to a fundamental division of military administration and function between two branches of the Qing Army. The Eight Banners of the old Banner system were retained as a guard force for the dynasty, but Chinese and Mongol troops were progressively transferred out during the 18th century, until most Banner troops were once again ethnic Manchus. The Qing divided the command structure of the Green Standard Army in the provinces between the high ranking officers and low ranking officers. The best and strongest unit was under the control of the highest ranking officers but, at the same time, those units were outnumbered by other units, which were divided between various lower ranking officers, so that none of them could initiate a revolt on their own against the Qing because they did not control the entire armies. From the 18th century onwards, the Green Standard Army served primarily as a gendarmerie or constabulary, employed to maintain local law and order and quell small scale disturbances. It also contributed the bulk of forces dispatched in major campaigns. The Green Standard Army was extremely fragmented, with literally thousands of large and small outposts throughout the empire, many with as few as twelve men. It was divided into garrisons of battalion size, reporting through regional brigade generals to commanders in chief in each province. Governors and governors general each had a battalion of Green Standard troops under their personal command, but their primary duties lay in the judicial and revenue areas rather than coping with invasion or rebellion. During peacetime, it was rare for one officer to command more than 5,000 men. Strictly speaking, the Green Standard Army was not a hereditary force, although the dynasty directed its recruiting efforts primarily at sons and other relatives of serving soldiers. Enlistment was considered a lifetime occupation, but it was generally very simple to obtain a discharge and be reclassified as a civilian. A system of rotation was used for Green Standard troops in frontier areas. In Kashgaria, troops of the Green Standard from Shaanxi and Gansu had to serve for three year tours of duty, later increased to five years, then returned home. As early as the White Lotus Rebellion of 1794–1804, the Green Standard armies had begun to exhibit a decline in military effectiveness that rendered them utterly ineffective in combating rebels. At least eight factors contributed to this decline: (1) soldiers' pay did not rise with inflation, requiring most to seek outside employment to support their families; (2) wide dispersion of posts prevented centralized training while the armies' policing and civic responsibilities left little time for drilling; (3) wartime forces were created by taking small numbers of soldiers from numerous existing units rather than using existing units, breaking up unit cohesion and leading to "divisive influence, poor coordination, and operative inefficiency"; (4) vacancies in the armies' ranks were either left unfilled so officers could pocket the missing soldiers' allowances or fill positions with personal proteges; (5) rampant gambling and opium addictions; (6) the practice of allowing soldiers to hire substitutes, often beggars, to train and fight in their place; (7) infrequent drilling; (8) lax discipline due to a lack of respect for inept officers often appointed due to favoritism or nepotism. Ma Zhan'ao, a former Muslim rebel, defected to the Qing side during the Dungan Revolt (1862–77) and his Muslim forces were then recruited into the Green Standard Army of the Qing military after the war ended. The Qing dynasty tried to reform its armed forces into a modern, European style national army after the First Sino Japanese War (1894–1895) and the Boxer Rebellion (1900). The Green Standard Army was completely restructured. In 1907, the Commission on Army Reorganization recommended that the worst of the Green Standard troops be discharged, with the rest reorganized into provincial "Patrol and Defence Forces", to serve as a gendarmerie in peacetime and a reserve for the regular forces during war. About 20 to 30 per cent of the Green Standard units were slated to be dissolved. By the time of the 1911 Xinhai Revolution, the reform of those units was still in progress, but Patrol and Defence Forces had been established in almost every province.