Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландия суретшісі (1592–1656)
Dutch painter (1592–1656)
Герард ван Хонторст (нидерл. Gerrit van Honthorst; 4 қараша 1592 – 27 сәуір 1656)
Gerard van Honthorst (Dutch: Gerrit van Honthorst; 4 November 1592 – 27 April 1656)
Ерте өмір
Ван Хонторст Утрехт қаласында, әсемдеу суретшісінің ұлы ретінде дүниеге келді және әкесінің, содан кейін Авраам Блумарттың жетекшілігімен оқыды.
Van Honthorst was born in Utrecht, the son of a decorative painter, and trained under his father, and then under Abraham Bloemaert.
Италия
Оқуын аяқтағаннан кейін Хонторст Италияға барып, 1616 жылы алғаш рет Римде тіркелген. Римде ол Винченцо Джустиниани сарайында тұрып, "Жоғары рухани қызметкер алдындағы Мәсіх" картинасын жазды, ол қазір Лондондағы Ұлттық галереяда сақталуда.
Having completed his education, Honthorst went to Italy, where he is first recorded in 1616. In Rome he lodged at the palace of Vincenzo Giustiniani, where he painted Christ Before the High Priest, now in London's National Gallery.
Утрехтке оралу
1620 жылы Отрехтке оралған Хонторст Голландия Республикасында да, шетелде де айтарлықтай беделге ие болды. Оның інісі Виллем ван Хонторст (1594–1666) де портрет суретшісі болған. Виллемнің көптеген картиналары бұрын қолтаңбаларының ұқсастығынан Герритке қате жатқызылған. Виллем Абрахам Блумерттің шәкірті болды, сондай-ақ үлкен ағасынан да тәлім алды. 1646 жылы ол Берлинге барып, Бранденбург сайлаушысы Фридрих II-нің әйелі Луиза Генриеттаның сарай суретшісі болды. 1664 жылы ол Утрехтке қайта оралды.
Honthorst returned to Utrecht in 1620, and went on to build a considerable reputation both in the Dutch Republic and abroad. His brother Willem van Honthorst (1594–1666) was also a portrait painter. Many of Willem's paintings were previously misattributed to Gerrit due to the similarity of their signatures. Willem was a pupil of Abraham Bloemaert, and was also taught by his own elder brother. In 1646 he went to Berlin, where he became court painter to Louise Henriette, wife of the elector Frederick II of Brandenburg. He returned to Utrecht in 1664.
Есімдік
Хонторстты қазіргі итальяндықтар көбінесе "Герардо делле ночти" ("Түндердің Герриті") деп атайды. Дегенмен, бұл лақап есім Хонторст қайтыс болғанға дейінгі белгілі итальяндық көздерде кездеспейді. 1656 жылға дейінгі итальяндық құжаттарда суретшіні "Герардо Фламинго" ("Фламанд Герриті") немесе "Герардо Голландезе" ("Голландиялық Геррит") деп атаған, оның түнгі жарықты бейнелеудегі ерекше шеберлігінен гөрі, шетелдік екенін баса көрсеткен. "Герардо делле ночти" лақап аты 18 ғасырда ғана кеңінен қолданысқа енді.
Honthorst is often referred to as "Gherardo delle notti" ("Gerrit of the Nights") by modern Italians. However, the nickname does not actually appear in any known Italian sources dating before Honthorst's death. Surviving Italian documents from before 1656 refer to the artist as either "Gherardo Fiammingo" ("Gerrit the Fleming") or "Gherardo Hollandese" ("Gerrit the Dutchman"), emphasizing his foreignness rather than his trademark skill at rendering nocturnal lighting. It was only in the 18th century that the nickname "Gherardo delle notti" came into widespread use.
Мұра
Хонторст – өте өнімді суретші. Оның ең тартымды туындылары – Караваджо стилін дамытатын, көбінесе музыканттар, құмар ойыншылар және тамақтанатын адамдар бейнеленген таверна көріністері. Ол көлеңкелі суреттер салуда шебер болған, көбінесе бір шаммен жарықтандырылған көріністерді суреттеген. Оның кейбір туындылары Букингем герцогы мен оның отбасының (Хэмптон соты), Богемия королі мен патшайымының (Гановер және Комб аббаттығы), Мари де Медичидің (Амстердам Штадтхуи), 1628 жылғы, Штадхолдерлер мен олардың әйелдерінің (Амстердам және Гаага), Карл Луи мен Руперт, Карл I-нің жүректерінің (Лувр мұражайы, Санкт-Петербург, Комб аббаттығы және Уиллин) және Барон Крейвеннің (Ұлттық портрет галереясы, Лондон) портреттері. Оның ерте стилін Луврдегі «Люта ойнаушы» (1614), Римдегі Санта-Мария-делла-Скаладағы Әулие Иоаннның шейіттігі немесе Берлин мұражайындағы Петрдің босатылуы суретінде көруге болады. Оның 1620 жылғы Уффицидегі «Бағушылардың табынуы» 1993 жылы Via dei Georgofili трагедиясында жойылды. Хонторсттың 1623 жылғы «Концерт» картинасы 2013 жылдың қараша айында АҚШ-тың Вашингтон қаласындағы Ұлттық өнер галереясы Франциядағы жеке коллекциядан белгісіз сомаға сатып алды. Бұл картина 1795 жылдан бері көрмеге қойылмаған еді. «Концерт» 218 жылдан кейін алғаш рет 2013 жылдың 23 қарашасында Ұлттық өнер галереясының Батыс ғимаратында арнайы көрмеде көрсетілді. Ол мұражайдың голланд және фламанд галереяларында тұрақты түрде қойылғанға дейін алты ай бойы сол жерде болды.
Honthorst was a prolific artist. His most attractive pieces are those in which he cultivates the style of Caravaggio, often tavern scenes with musicians, gamblers and people eating. He had great skill at chiaroscuro, often painting scenes illuminated by a single candle. Some of his pieces were portraits of the Duke of Buckingham and his family (Hampton Court), the King and Queen of Bohemia (Hanover and Combe Abbey), Marie de Medici (Amsterdam Stadthuis), 1628, the Stadtholders and their Wives (Amsterdam and The Hague), Charles Louis and Rupert, Charles I's nephews (Musée du Louvre, St Petersburg, Combe Abbey and Willin), and Baron Craven (National Portrait Gallery, London). His early style can be seen in the Lute player (1614) in the Louvre, the Martyrdom of St John in Santa Maria della Scala at Rome, or the Liberation of Peter in the Berlin Museum. His 1620 The Adoration of the Shepherds in the Uffizi was destroyed in the Via dei Georgofili Massacre of 1993. Honthorst's 1623 The Concert was purchased for an undisclosed sum by the National Gallery of Art in Washington, D. C., US from a private collection in France in November 2013. The painting had not been on view since 1795. The The Concert went on display for the first time in 218 years in a special installation at the National Gallery of Art's West Building on 23 November 2013. It remained there for six months before going on permanent display in the museum's Dutch and Flemish galleries.