Жозе Мария Феррейра де Кастро: Португалиялық жазушы және журналист өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Португалиялық жазушы және журналист Хосе Мария Феррейра де Кастро (24 мамыр 1898 – 29 маусым 1974) – португалиялық жазушы және журналист. Феррейра де Кастро журналистикада ұзақ мансапқа ие болды және көркем әдебиетін өзінің деректі репортаждарының жалғасы деп есептеді; осы тұрғыдан ол қазіргі португалиялық әлеуметтік реалистік (немесе неореалистік) көркем әдебиеттің негізін салушылардың бірі саналады, сондай-ақ ауылдық және жұмысші табы туралы әлеуметтік маңызы бар әдебиеттің алға басушысы болды, оны кейін Альвес Редоль одан әрі дамытты. Ол әдебиет саласындағы Нобель сыйлығына бірнеше рет үміткер болды. Феррейра де Кастро авторитарлық Estado Novo режиміне қарсы шыққан белгілі қоғамдық зиялылардың қатарында болды; режимге қарсы барлық бейбіт акцияларға қатысқанына қарамастан, ұлттық және халықаралық деңгейде танымал романист ретіндегі оның беделі оны түрмеге қамау, азаптау немесе саяси құқықтарынан айыру сияқты ауыр репрессиялардан сақтады.

Өмір

Кедей шаруа Хосе Эстакио Феррейра де Кастро мен Мария Роза Соарес де Кастроның үлкен ұлы; ол 8 жасында әкесінен айырылып, 12 жасында отбасын асырау ниетімен көшіп кетуге шешім қабылдады. 1911 жылы 7 қаңтарда ол "Жероме" пароходына мініп, Бразилиядағы Белем-ду-Параға бет алды. Сол жерде ол 1916 жылы өзінің алғашқы романын "Criminoso por Ambição" жариялады. Кейіннен ол Амазонка тропикалық орманының ортасында, Мадейра өзенінің жағалауында орналасқан Параисо қаласындағы каучук плантациясында төрт жыл бойы өмір сүрді. Параисодан кеткеннен кейін ол қиын жағдайда өмір сүрді, плакаттарды жапсыру немесе Амазонка кемелерінде палуан ретінде жұмыс істеуге мәжбүр болды. Кейін Португалияда O Século газетінің редакторы, O Diabo газетінің директоры және O Domingo Ilustrado (1925-1927), Renovação (1925-1926) және Ilustração (1926 жылы басталған) журналдарына үлесін қосты. O Século газетінде жұмыс істеген кезінде ол Лимеиро түрмесінде Португалия түрмелеріндегі тұтқындардың өмірін көру үшін қамауға алынуы немесе 1930 жылы Синн Фейннің көшбасшысы Эмон де Валерамен Дублиндегі эксклюзивті сұхбаты сияқты көрнекті хроникаларды жазды. 1930 жылы ол "A Selva" еңбегін жариялады, бұл еңбегі оған халықаралық деңгейде танылу алып келді, соның ішінде әдебиет саласындағы Нобель сыйлығына ұсынылды. Кітап "Нью-Йорк Таймс" газетінде жағымды пікірлерге ие болды, оны Голливудқа таныстырды және француз Pen Club-ына қосылуға мүмкіндік берді. Сол кезде оның әйелі Диана де Лиз қайтыс болды. Роман оған арналған. Әйелі қайтыс болғаннан кейін Феррейра де Кастро жазушы Ассис Эсперансамен бірге қайықпен Англияға кетті. Ол ауырып, сепсис диагнозы қойылды, бірақ дәрігер және өнер тарихшысы Рейнальдо дос Сантос оны емдеді. 1931 жылдың желтоқсан айында терең қайғыға батып, Феррейра де Кастро өз-өзіне қол жұмсауға тырысты. Ол сауығып келуі үшін Мадейраға барады, онда ол өлімге деген құмарлық тақырыбында "Eternidade" (1933) романын жазады. Ол сондай-ақ өзінің саяхат әдебиетімен, атап айтқанда, Екінші дүниежүзілік соғыстың басында әлемді аралап жүргенін баяндаған "A Volta ao Mundo" кітабымен де танымал болды. Ол инсульт алып, Гвоздика революциясынан кейін бір аптадан кейін Халықаралық жұмысшылар күнінің алғашқы тарихи демонстрацияларына қатысып, оны қуанышпен қарсы алғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Оның сүйегі оның тілегі бойынша Синтра тауларында Моорлар қамалына қарай созылатын қиялы жолмен жерленді.

The eldest son of José Eustáquio Ferreira de Castro, a poor peasant, and Maria Rosa Soares de Castro; he lost his father at the age of 8 and decided, at 12 years old, to emigrate with the intention of supporting his family. On January 7, 1911, he embarked on the steamship Jerôme bound for Belém do Pará, in Brazil. There, he would publish his first novel, Criminoso por Ambição, in 1916. Later, for four years, he lived in the rubber plantation of Paraíso, in the middle of the Amazon rainforest, on the banks of the Madeira River. After leaving Paraíso, he lived in precarious conditions, having to resort to jobs such as pasting posters, or as a deckhand on Amazonian ships. Later, in Portugal, he was editor of the newspaper O Século, director of the newspaper O Diabo and contributor to the magazines O Domingo Ilustrado (1925 1927), Renovação (1925 1926), and Ilustração (started in 1926). While working for O Século he penned vibrant chronicles, such as his purposeful arrest in Limoeiro Jail to witness the lives of prisoners in Portuguese prisons, or his exclusive Dublin interview of Éamon de Valera, leader of Sinn Fein, in 1930. In 1930, he published A Selva, the work that earned him recognition on an international level, including his nomination to the Nobel Prize in Literature. The book receives positive reviews in The New York Times, introduces him to Hollywood and allows him to join the French Pen Club. At that time, his wife, Diana de Liz, died. The novel is dedicated to her. After the death of his wife, Ferreira de Castro left for England by boat, in the company of the writer Assis Esperança. He falls ill, diagnoses with sepsis, but is treated by the doctor and art historian Reynaldo dos Santos. As a result of his profound state of mourning, in December 1931, Ferreira de Castro unsuccessfully attempted suicide. He travels to Madeira for his convalescence, where he writes the novel Eternidade (1933), on the theme of the obsession with death. He was also famous for his travel literature, namely his book A Volta ao Mundo, recounting his travels around the world in the outset of World War II. He suffered a stroke and died shortly after the Carnation Revolution, which he welcomed enthusiastically, having marched on the historic first demonstrations of the International Workers' Day the week that followed the revolution. His remains were buried, following his express wishes, on the Sintra Mountains, by a winding lane that goes up to the Castle of the Moors.