Гвен Раверат: Англиялық ағаш өрнекшісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Ағылшын ағаш оюшысы (1885–1957)

Гвендолен Мэри "Гвен" Раверат (туған тегі Дарвин; 26 тамыз 1885 – 11 ақпан 1957) – Ағаш оюшылар қоғамын құрған ағылшын ағаш оюшысы. Оның "Кезең" атты естеліктері 1952 жылы жарық көрді.

Өмірбаян

Гвендолен Мэри Дарвин 1885 жылы Кембридж қаласында дүниеге келді. Ол астроном сэр Джордж Говард Дарвиннің және оның әйелі леди Дарвиннің (туған аты Мод дю Пью) қызы болған. Ол табиғатты зерттеуші Чарльз Дарвиннің немересі және ақын Фрэнсис Корнфордтың (туған есімі Дарвин) бірінші туысы еді. 1911 жылы француз суретшісі Жак Равератқа үйленді. Олар Блумсбери тобында және Руперт Бруктың Жаңа-Пұтқа табыну тобында белсенді болды, Францияның оңтүстігіне көшіп барғанға дейін, ол жерде Ницца маңындағы Венседе 1925 жылы көптеген склероз салдарынан қайтыс болғанға дейін өмір сүрді. Олардың екі қызы болды: Элизабет (1916–2014), норвегиялық саясаткер Эдвард Хамброға үйленген, және Софи Джейн (1919–2011), Кембридж ғалымы М. Г. М. Прайорға, кейін Чарльз Гурниге үйленген. Раверат әкесімен бірге Кембридждегі Трампингтон кеңейтілген зиратында жерленген. Оның анасы Мод, леди Дарвин, 10 ақпан 1947 жылы Кембридж крематорийінде кремацияланды. Кембриджширдегі Харлтон шіркеуінде Равератқа арналған ескерткіш орнатылған, онда оның отбасы мен достары оның естелігі үшін шіркеуді қалпына келтіруге қаржы жұмсады. Кембридж және оған байланысты адамдар оның өмірінің басты орталығы болды. Дарвин колледжі, Кембридж, оның балалық шағындағы үйі Ньюнхэм Грейнджді және көршілес Ескі Астық сақтаушыны алып жатыр, онда ол 1946 жылдан қайтыс болғанға дейін тұрды. Колледж студенттерге арналған жатақханалардың бірін оның құрметіне атады.

Ағаштан жасалған оюлар

Раверат – заманауи ағашқа ойып жасаған шеберлердің алғашқыларының бірі. Ол 1908 жылы Слейд мектебінде оқыды, бірақ сол кезде дамып келе жатқан топтардан – Дитчлингте Эрик Гиллдің төңірегінде жиналған топтан және Ноэль Руктың айналасындағы Орталық өнер және қолөнер мектебінде өскен топтан тыс тұрды. Ол импрессионистер мен постимпрессионистердің ықпалында болды және өзінің ерекше кескіндеме стилін қалыптастырды. Оның ертедегі гравюралары мен Гиллдің гравюралары арасында белгілі бір ұқсастықтар болды, және ол Гиллді білді, бірақ ұқсастық көбінесе сол кездегі оның қара сызық стиліне, Лусьен Писсарроның ықпалымен, және ол таңдаған жартылай діни тақырыптарға негізделген. Оның кітапқа енген алғашқы ағаш гравюраларының бірі – «Томас Лорд және Әдемі Аннет», «The Open Window» (1911) журналында, сонымен қатар Ноэль Руктың ағаш гравюрасы да жарияланды. Балстон оның ағашқа ойылған суреттермен суреттелген алғашқы екі кітаптың бірін жасағанын айтады. Бұл оның туысы Фрэнсис Корнфордтың «Көктемгі таң» кітабы, 1915 жылы «Poetry Bookshop» баспасында жарық көрген. Ол 1915 жылдың мамыр айында Британ мұражайының кітапханасына түсті, бұл оны ағаш гравюрасымен суреттелген алғашқы заманауи британдық кітапқа айналдырды, өйткені басқа үміткер, Эрик Гилл суреттеген «Шайтанның құрылғылары» 1915 жылдың желтоқсанында ғана түсті. 1922 жылы ол Томас Балстонның, «Duckworth» баспасының директоры және жаңа гравюра стилінің жақтасы, шығарған «Заманауи ағылшын ағаш кескіні» антологиясына екі ағаш гравюрасын қосты. Британ мұражайының баспа және суреттер бөлімінің сақтаушысы Кэмпбелл Доджсон кітапқа жазған кіріспесінде былай деді: «Гринвуд мырза қара сызық үстінде ақ сызықпен жасалған нәзік және ұсақ жұмыста ерекше көзге түседі, бұл көптеген коллекционерлердің Раверат ханымның ерте гравюраларына да қызығушылығын тудырды». Равераттың көптеген жұмыстары Кембридждегі достарына арналған және кішкентай таралымды кітаптарда жарық көрді. Ол «London Mercury» журналы арқылы кең аудиторияға ие болды, ол оның көптеген гравюраларын жариялады. Ең танымалдары – Лондонның «Алты өзен» гравюралары, олар Лондондық «General Omnibus Company» компаниясы үшін жасалған. Оның нақты жеке баспамен танысу тәжірибесі, St John Hornby-дің «Ashendene Press» баспасы, көбінесе күрделі болды. Раверат бір жыл бойы Лонгустың «Дафна мен Хлояның махаббаты» шығармасының басылымы үшін 29 ағаш гравюрасын жасады. Ол жоба басталғаннан бес жыл өткен соң, 1933 жылы жарық көрді. Алғашқы басылым жапондық пергаментке басылған, бірақ сия дұрыс кеппегендіктен, одан бас тартылды. Раверат ХХ ғасырдың басында Ұлыбританияда ағаш гравюрасын қайта жаңғыртуда маңызды рөл атқарды. 1914 жылға қарай ол өз замандастарының барлығынан да көп, алпыстан астам ағаш гравюрасын аяқтады. Ол заманауи ағаш гравюрасымен суреттелген алғашқы кітапты, «Көктемгі таң» кітабын суреттеді және 1920 мен 1940 жылдар аралығында Ағаш гравюрашылар қоғамының жыл сайынғы көрмелерінің барлығына қатысып, 122 гравюраны көрсетті, бұл басқаларға қарағанда көп. Оның жұмыстарының мысалдары «Баспа және бейбітшілік: әйелдер баспашылары, 1700–1930» көрмесіне, Лондонның Виктория және Альберт мұражайында өткен көрмеге (2022–2023) қосылды.

Raverat was one of the first wood engravers recognised as modern. She went to the Slade School in 1908, but stood outside the groups growing up at the time, the group that gathered around Eric Gill at Ditchling and the group that grew up at the Central School of Arts and Crafts around Noel Rooke. She was influenced by the Impressionists and Post Impressionists and developed her own painterly style of engraving. There was some similarity between her early engravings and those of Gill, and she did know Gill, but the similarity was based mostly on her black line style at the time, influenced by Lucien Pissarro, and the semi religious themes that she then chose. One of her first wood engravings to appear in a book was "Lord Thomas and Fair Annet" in The Open Window (1911), which also featured a wood engraving by Noel Rooke. Balston credits her with having produced one of the first two books illustrated with modern wood engravings. This was Spring Morning by her cousin Frances Cornford, published by the Poetry Bookshop in 1915. It was accessioned at the British Museum Library in May 1915, which makes it the first modern British book illustrated with wood engravings, as the other contender, The Devil's Devices illustrated by Eric Gill, was accessioned in December 1915. In 1922 she contributed two wood engravings to Contemporary English Woodcuts, an anthology of wood engravings produced by Thomas Balston, a director at Duckworth and an enthusiast for the new style of wood engravings. Campbell Dodgson, Keeper of Prints and Drawings at the British Museum, wrote about her in his introduction to the book: Mr. Greenwood excels in the delicate and minute work in white line upon black, which has also won the admiration of many collectors for the earlier wood engravings of Mrs. Raverat. Much of Raverat's work was for friends from Cambridge and appeared in books with small editions. She found a wider public with the London Mercury which reproduced many of her engravings. The most famous are perhaps the engravings Six Rivers Round London which were produced for the London General Omnibus Company. Her experience of a real private press, St John Hornby's Ashendene Press, was rather more mixed. Raverat spent a year producing 29 wood engravings for an edition of Les Amours de Daphne et Chloe by Longus. It appeared in 1933, five years after the project started. The first edition had been printed on Japanese vellum, but was scrapped when the ink failed to dry properly. Raverat played a significant part in the wood engraving revival in Britain at the beginning of the twentieth century. By 1914 she had completed some sixty wood engravings, far more than any of her contemporaries. She illustrated the first book illustrated with modern wood engravings, Spring Morning, and she exhibited at every annual exhibition of the Society of Wood Engravers between 1920 and 1940, exhibiting 122 engravings, more than anyone else. Examples of her work were included in ‘Print and Prejudice: Women Printmakers, 1700 1930’, an exhibition at the Victoria and Albert Museum in London, 2022 23.

Раверат пен Кембридж

Слейдеде оқығаннан кейін және 1915-1928 жылдар аралығында Жакуспен бірге өткен өмірі мен ерте жесірлікке ұшыраған кезеңнен басқа, Раверат Кембриджде немесе оның жанында тұрды. 1928 жылы ол Кембриджге жақын Харлтон ауылындағы Ескі Пасторлық үйіне көшті. Бұл үй "Қашқын" (The Runaway) гравюраларының үлгісі болды. 1946 жылы ол Кембридждегі Сильвер-стриттегі Ескі Астық сақтаушысына (The Old Granary) көшті; бұл үй оның туған жері – Ньюнхэм Грейндж бағының соңында орналасқан. Раверат балалар әдебиетіне үлкен қызығушылық танытты. Оның үш кітабы Виктория дәуірінің туындылары еді, оларды қайта басып шығаруға ол баспагерлерді көндірді: "Қашқын", "Құс талисманы" және "Графиня Кейт".

Мезгілдік бөлшегі

62 жасында Раверат өзінің классикалық балалық шақ естелігі «Period Piece» атты кітабын жазуға кірісті, оны өзі сызықтармен салған суреттермен безендірді. Кітап 1952 жылы жарық көрді және содан бері қайта-қайта басылып келеді.

Мүшеліктер

Гвен Раверат ағаш гравюрасымен айналысатын қоғамның негізін қалаушы мүшесі болды, ол жыл сайын көрме ұйымдастырды, онда Дэвид Джонс, Джон Нэш, Пол Нэш, Пол Гоген және Клэр Лейтон сияқты басқа суретшілердің туындылары да қойылды.

Раверат туралы басылымдар

Равераттың еңбектерінің екі жинағы жарық көрді. Біріншісі Рейнольдс Стоунның еңбегі, онда оның көптеген гравюралары Равераттың түпнұсқа блоктарынан басылған; екіншісі Джоанна Селборн мен Линдси Ньюманның еңбегі, блоктардан басылған шамамен 75 гравюраны және Равераттың жұмыстарының кең тізімін қамтиды. (Бұл кітаптардың екінші басылымдары түпнұсқа блоктардан басылмаған.) 1989 жылы Ланкастер университетінде өткен көрменің каталогы пайдалы библиографияны қамтиды. Равераттың немересі Уильям Прайор Гвен, Жак және Вирджиния Вульф арасындағы толық хат алмасуды редакциялап, жариялады. Прайор сондай-ақ Раверат туралы лекциясын блогында жариялаған. (2-ші басылым). Кембридж: "Silent Books". 1989 ж. (2-ші басылым). Лондон: Британ кітапханасы. 2003 ж. (2-ші басылым). Лондон: Pimlico. 2004 ж. (өмірбаян).