Акreditiv туралы мәліметтер және халықаралық саудадағы қолданылуы

Кіріспе

Қаржы институты шығарған құжат
коммерциялық қаржылық несие құралдары

Аккредитив (LC), сондай-ақ құжаттамалық несие немесе банктердің коммерциялық кредиті немесе міндеттеме хат (LoU) деп аталады, бұл халықаралық саудада несиеге қабілетті банктің тауар экспорттаушыға экономикалық кепілдік беру үшін қолданылатын төлем механизмі. Аккредитивтер халықаралық сауданы қаржыландыруда кеңінен қолданылады, егер келісімшарт жасасушы тараптардың сенімділігін тез және оңай анықтау мүмкін болмаса. Оның экономикалық әсері – банкті кепілгер ретінде енгізу, ол сатып алушыға тауар үшін сатушыға төлеудің қарсы тарап тәуекелін мойнына алады. Сату-сату келісім-шарты келісілгеннен кейін және сатып алушы мен сатушы аккредитив төлем әдісі ретінде пайдаланылатыны туралы келіскеннен кейін, өтініш беруші банкке аккредитив беруді сұрайды. Эмитент банк сатып алушының несиелік тәуекелін бағалағаннан кейін, яғни өтініш беруші тауарға ақы төлей алатынын анықтағаннан кейін, ол аккредитив береді, яғни белгілі бір құжаттарды ұсынғаннан кейін сатушыға ақы төлеуге уәде береді. Бенефициар (сатушы) аккредитивті алғаннан кейін, ол шарттарды тексеріп, келісімшартқа сәйкес келетіндігін тексереді және тауарды жөнелтуді ұйымдастырады немесе келісімшарттың талаптарына сәйкес келетінін қамтамасыз ету үшін аккредитивті өзгертуді сұрайды. Аккредитивтің мерзімі, кредиттің жарамдылығы, жөнелтудің соңғы күні және жөнелтуден кейін құжаттар белгіленген банкке қанша уақыттан кейін ұсынылуы мүмкін екендігі шектеулі. Тауарлар жөнелтілгеннен кейін, бенефициар талап етілген құжаттарды тағайындалған банкке ұсынады. Аккредитивтер дәстүрлі түрде ұлттық заңдарға емес, халықаралық танылған ережелер мен рәсімдерге сәйкес келді. Халықаралық сауда палатасы 1933 жылы алғашқы бірыңғай кедендік және практикалық құжаттық кредиттерді (UCP) дайындауды бақылады, коммерциялық банктердің бүкіл әлем бойынша мәмілелерге қолдану үшін ерікті негіздеме жасады. 19 ғасырдың аяғы мен 20 ғасырдың басында саяхатшылар әдетте банктік банктің берген айналмалы аккредитивін алып жүретін, бұл пайда алушыға сапар барысында басқа банктерден ақша алуға мүмкіндік берді. Аккредитивтің бұл түрі ақырында жолаушы чектері, несие карталары және банкоматтармен алмастырылды. Аккредитивтер бастапқыда қағаз түрінде ғана болғанмен, олар 19 ғасырдың аяғында телеграф арқылы, ал 20 ғасырдың екінші жартысында телекс арқылы тұрақты түрде шығарылды. 1973 жылы SWIFT құрылғаннан кейін банктер шығындарды бақылау құралы ретінде электрондық деректер алмасуына көшті, ал 1983 жылы UCP кредиттік хаттарды "телетрансляциялауға" мүмкіндік беру үшін өзгертілді. ХХІ ғасырда ЖК-ның басым көпшілігі электрондық түрде және толығымен "қағазсыз" шығарылды. ЖҚ-лар жиі кездесіп жатты.

A letter of credit (LC), also known as a documentary credit or bankers commercial credit, or letter of undertaking (LoU), is a payment mechanism used in international trade to provide an economic guarantee from a creditworthy bank to an exporter of goods. Letters of credit are used extensively in the financing of international trade, when the reliability of contracting parties cannot be readily and easily determined. Its economic effect is to introduce a bank as an underwriter that assumes the counterparty risk of the buyer paying the seller for goods. Typically, after a sales contract has been negotiated, and the buyer and seller have agreed that a letter of credit will be used as the method of payment, the applicant will contact a bank to ask for a letter of credit to be issued. Once the issuing bank has assessed the buyer's credit risk – i. e. that the applicant will be able to pay for the goods – it will issue the letter of credit, meaning that it will provide a promise to pay the seller upon presentation of certain documents. Once the beneficiary (the seller) receives the letter of credit, it will check the terms to ensure that it matches with the contract and will either arrange for shipment of the goods or ask for an amendment to the letter of credit so that it meets with the terms of the contract. The letter of credit is limited in terms of time, the validity of credit, the last date of shipment, and how late after shipment the documents may be presented to the nominated bank. Once the goods have been shipped, the beneficiary will present the requested documents to the nominated bank. Letters of credit were traditionally governed by internationally recognized rules and procedures rather than by national law. The International Chamber of Commerce oversaw the preparation of the first Uniform Customs and Practice for Documentary Credits (UCP) in 1933, creating a voluntary framework for commercial banks to apply to transactions worldwide. In the late 19th century and early 20th century, travelers commonly carried a circular letter of credit issued by a relationship bank, which allowed the beneficiary to withdraw cash from other banks along their journey. This type of letter of credit was eventually replaced by traveler's checks, credit cards and automated teller machines. Although letters of credit first existed only as paper documents, they were regularly issued by telegraph in the late 19th century, and by telex in the latter half of the 20th century. Beginning in 1973 with the creation of SWIFT, banks began to migrate to electronic data interchange as a means of controlling costs, and in 1983 the UCP was amended to allow "teletransmission" of letters of credit. By the 21st century, the vast majority of LCs were issued in electronic form and entirely "paperless". LCs were becoming more common.

Терминология

UCP 600 (2007 жылғы түзету) аккредитив нарығындағы ортақ тәжірибені реттейді. Ол аккредитивтерге қатысты бірқатар терминдерді анықтайды, олар кез келген мәміледегі түрлі факторларды жіктейді. Бұл қаржы институттарының атқаратын рөлін түсіну үшін маңызды. Өтініш беруші – аккредитив беруді сұраған жеке тұлға немесе компания, әдетте бұл сатып алушы болады. Бенефициар – аккредитив бойынша төлем алатын жеке тұлға немесе компания, әдетте бұл сатушы (UCP600-нің 2-бабында бенефициар «кредиттің пайдасына берілген тарап» деп анықталған). Бастапқы банк – аккредитивті шығаратын банк, әдетте өтініш берушінің өтініші бойынша. Белгіленген банк – аккредитивте аталған және аккредитивті алуға болатын банк (UCP600-нің 2-бабында осыған қатысты: «Белгіленген банк – аккредитивті алуға болатын банк немесе аккредитивті алуға болатын кез келген банк»). Хабарлаушы банк – аккредитив туралы бенефициарға немесе оның белгіленген банкке хабарлайтын, бастапқы аккредитивті бенефициарға немесе оның белгіленген банкке жіберумен қатар, аккредитивке енгізілген өзгерістер туралы хабарлайтын банк. Растау – бенефициарға сәйкес келетін құжаттарды ұсынған жағдайда төлеуге міндеттеме беретін, бастапқы банк емес, басқа банктың міндеттемесі, бұл бенефициарға төлем тәуекелін одан әрі азайтуға мүмкіндік береді, бірақ растау көбінесе қосымша шығындармен байланысты. Растаушы банк – бастапқы банктың рұқсатымен немесе өтінішімен аккредитивке өзінің растауын қосатын, осылайша бенефициарға қосымша кепілдік беретін бастапқы банк емес банк. Сәйкес келетін құжаттар жиынтығы – аккредитив талаптарына және аккредитивтерге қатысты барлық ережелерге сәйкес келетін құжаттар.

Функция

Аккредитив – халықаралық саудадағы маңызды төлем тәсілі. Ол әсіресе сатып алушы мен сатушы жеке таныс болмайтын, және арақашықтық, әр елдегі әртүрлі заңдар мен сауда салтының айырмашылықтары болатын жағдайларда өте пайдалы. Бұл халықаралық саудада сатушының тауарды сатып алушыға жеткізу кезінде туындайтын тәуекелді азайтудың басты жолы болып табылады. Ол сатып алушы мен сатушы арасындағы сатып алу-сату шартында белгіленген құжаттарды ұсынған кезде сатушыға төлем жасалатынын қамтамасыз етеді. Яғни, аккредитив – сатып алушыдан сатушыға төлем жасау жөніндегі заңдық міндеттемелерді орындау үшін қолданылатын төлем тәсілі, онда банк сатушыға тікелей төлейді. Осылайша, сатушы төлемді алу үшін сатып алушының емес, банктің несиелік тәуекеліне сенеді. 2-суретте көрсетілгендей, банк сатушыға тауардың құнын сатушы тауарды көрсететін құжаттарды ұсынғанда төлейді. Құжаттар ұсынылғаннан кейін, тауарлар әдетте аккредитивті ұсынған банк бақылауында болады, бұл банкке сатып алушының (банкке сатушыға төлеуді тапсырған) төлемді қайтару қаупінен қорғаныс береді. Егер сатып алушы сатып алған тауар үшін төлем жасай алмаса, сатушы банкке төлем талабын қоюға құқылы. Банк бенефициардың талабын қарастырып, егер ол аккредитив шарттарына сәйкес келсе, оны қанағаттандырады. Көптеген аккредитивтер Халықаралық сауда палатасы бекіткен "Документалды аккредитивтерге қатысты бірыңғай ережелер мен тәжірибелер" деп аталатын ережелермен реттеледі. Ағымдағы нұсқасы – UCP 600, 2007 жылдың 1 шілдесінен күшіне енді. Банктер әдетте аккредитив беру үшін сатып алушыдан кепілдік талап етеді және аккредитивпен қамтылған соманың пайызын құрайтын төлем алады.

Түрлері

LC-тің бірнеше санаты бар, олар әртүрлі нарықтарда жұмыс істеуге және әртүрлі мәселелерді шешуге тырысады. Олардың мысалдары:
Импортқа қарсы экспорт (коммерциялық): Кредит, кімнің перспективасы ескерілгеніне байланысты импорттық немесе экспорттық аккредитив ретінде қарастырылуы мүмкін. Импорттаушы үшін бұл импорттық ЖК, ал тауарды экспорттаушы үшін – экспорттық ЖК. Қайтарылатынға қарсы қайтарылмайтын: LC-нің қайтарылатындығы немесе қайтарылмайтындығы сатып алушы мен эмитент банк LC-ді сатушыға хабарламай немесе рұқсат алмастан өзгерте алатынын анықтайды. UCP 600 бойынша барлық LC-лер қайтарылмайтын болып саналады, сондықтан практикада қайтарылатын LC түрі көнеріп барады. LC-ні өзгерту (қосымша шарттар енгізу) немесе жою (мерзімі өткеннен басқа) өтініш беруші (сатып алушы) эмитент банк арқылы жүзеге асырылады. Бұл өзгерістерді алушы (сатушы) растауы және мақұлдауы қажет. Расталғанға қарсы расталмаған: Екінші банк эмитент банктың сұрауымен немесе рұқсатымен сәйкес келетін құжаттарды қабылдауға кепілдік беру үшін өзінің растауын (немесе кепілдігін) қосса, LC расталған деп есептеледі. Шектелгенге қарсы шектелмеген: Шектелген LC жағдайында кеңес беруші банк сатушыдан вексель сатып ала алады немесе растаушы банк белгіленбеген, яғни экспорттаушы вексельді кез келген банкке көрсетіп, шектелмеген LC бойынша төлем ала алады. Кешіктірілгенге қарсы қолданылатын: Ұсынылғаннан кейін бірден төленбейтін немесе тағайындалмайтын, бірақ сатып алушы мен сатушы келіскен белгілі бір мерзімнен кейін төленетін кредит. Әдетте сатушы сатып алушыға тауарды алғаннан және сатқаннан кейін қажетті соманы төлеуге мүмкіндік береді. Сонымен қатар, аккредитивте төлем шарттарына қатысты нақты талаптар болуы мүмкін, олар негізгі құжаттарға байланысты. Олардың арасында:
"Көрген кезде" – хабарлаушы банк сатушыдан келген тасымалдау құжаттарын тексергеннен кейін дереу төлейтін кредит. "Қызыл ереже" – өнімді жібермес бұрын сатушы банкіден ақшаның бір бөлігін алдын ала ала алады. Кредиттің бірінші бөлігі қабылдаушы банктың назарын аударуға бағытталған. Кредитті алғаш рет ашқан банк ұсынған банктың назарын аудару үшін оны құрады. Шарттар әдетте қызыл сиямен жазылған, сондықтан осылай аталды. "Back-to-back" (тізбектес): Бір-біріне байланысты екі LC, олардың біреуі белгісіз себептермен тиісті тауарды ұсына алмайтын сатушының пайдасына ашылады. Мұндай жағдайда екінші кредит басқа сатушыға қажетті тауарды жеткізу үшін ашылады. "Back-to-back" аралық сауданы жеңілдету үшін қолданылады. Сауда үйлері сияқты аралық компаниялар кейде жеткізушілер үшін LC ашуға және сатып алушылардан экспорттық LC алуға міндетті болады. Күтудегі аккредитив (SBLC): Коммерциялық аккредитив сияқты жұмыс істейді, бірақ әдетте төлем құралы ретінде емес, резервтік құрал ретінде сақталады. Яғни, бұл келісімшартты орындамаған жағдайда төлем көзін қамтамасыз етуге арналған LC. Бұл орындалмаған міндеттемеге кепілдік. Егер банкке төлемді өтеу туралы талаптар ұсынылса, бұл кепілдік емес; бастау төлемді өтеу емес, құжаттама. UCP600 1-бабы UCP күтудегі LC-ге қолданылатынын көрсетеді; ISP98 күтудегі аккредитивтерге қолданылады; ал Біріккен Ұлттар Ұйымының Тәуелсіз кепілдіктер және күтудегі аккредитивтер туралы конвенциясы конвенцияны ратификациялаған бірнеше елдерге ғана қолданылады.

Several categories of LCs exist which seek to operate in different markets and solve different issues. Examples of these include:
Import vs export (commercial): The same credit can be termed an import or export letter of credit depending on whose perspective is considered. For the importer it is termed an import LC and for the exporter of goods an export LC. Revocable vs irrevocable: Whether an LC is revocable or irrevocable determines whether the buyer and the issuing bank are able to manipulate the LC or make corrections without informing or getting permissions from the seller. According to UCP 600, all LCs are irrevocable, hence in practice the revocable type of LC is increasingly obsolete. Any changes (amendment) or cancellation of the LC (except when expired) is done by the applicant (buyer) through the issuing bank. It must be authenticated and approved by the beneficiary (seller). Confirmed vs unconfirmed: An LC is said to be confirmed when a second bank adds its confirmation (or guarantee) to honor a complying presentation at the request or authorization of the issuing bank. Restricted vs unrestricted: Either the one advising bank can purchase a bill of exchange from the seller in the case of a restricted LC, or the confirmation bank is not specified, which means that the exporter can show the bill of exchange to any bank and receive a payment on an unrestricted LC. Deferred vs usance: A credit that is not paid or assigned immediately after presentation, but after an indicated period that is accepted by both buyer and seller. Typically, seller allows buyer to pay the required money after taking the related goods and selling them. Additionally, a letter of credit may also have specific terms relating to the payment conditions which relate to the underlying reference documents. Some of these include
At sight: A credit that the announcer bank immediately pays after inspecting the carriage documents from the seller. Red clause: Before sending the products, seller can take the pre paid part of the money from the bank. The first part of the credit is to attract the attention of the accepting bank. The first time the credit is established by the assigner bank, is to gain the attention of the offered bank. The terms and conditions were typically written in red ink, thus the name. Back to back: A pair of LCs in which one is to the benefit of a seller who is unable to provide the corresponding goods for unspecified reasons. In that event, a second credit is opened for another seller to provide the desired goods. Back to back is issued to facilitate intermediary trade. Intermediate companies such as trading houses are sometimes required to open LCs for suppliers and receive export LCs from buyers. Standby letter of credit (SBLC): Operates like a commercial letter of credit, except that typically it is retained as a standby instead of being the intended payment mechanism. In other words, this is an LC which is intended to provide a source of payment in the event of non performance of contract. This is a security against an obligation which is not performed. If the bank is presented with demands of non payment it is not a guarantee; the trigger is not non payment but documentation. UCP600 Article 1 provides that the UCP applies to standby LCs; ISP98 applies specifically to standby letters of credit; and the United Nations Convention on Independent Guarantees and Standby Letters of Credit applies to a small number of countries that have ratified the convention.

Сұралуы мүмкін құжаттар

Төлем алу үшін экспорттаушы немесе жүк жөнелтуші аккредитивте (ЖК) талап етілген құжаттарды ұсынуы керек. Аккредитивтің жұмыс істеуі үшін мұндай тайтл құжатының қолданылуы маңызды болғандықтан, көбінесе аккредитивте түпнұсқа коносамент сұралады. Дегенмен, құжаттар тізімі мен нысаны келіссөзге ашық және тасымалданатын тауарлардың сапасын, олардың шығу тегін немесе орнын растайтын бейтарап үшінші тараптан берілген құжаттарды ұсыну талаптарын қамтуы мүмкін. Мұндай шарттардағы құжаттардың типтері: Халықаралық саудаға тән басқа да тәуекелдер мыналарды қамтиды:

Қалпына келтіру

Төлем, бенефициардың қолдан жасалған немесе өңделген құжаттарды ұсынған жағдайда, жоқ немесе құны жоқ тауарға қатысты жүзеге асырылады.

Құқықтық тәуекелдер

Құжаттық аккредитивті орындау тараптарға тікелей қатысты заңдық шаралармен бұзылуы мүмкін, сондай-ақ олардың құжаттық аккредитив бойынша құқықтары мен міндеттеріне қатысты, тараптардың бақылауынан тыс үкіметтік шаралар орындауға кедергі келтіруі мүмкін. Балама ретінде, келісімшартты орындау – құжаттық аккредитив қатынасы бойынша міндеттемелерді қоса алғанда – табиғи апаттар немесе қарулы қақтығыстар сияқты сыртқы факторлармен де тоқтатылуы мүмкін. Дегенмен, мұндай тәуекелдер көбінесе төлем жасалмау тәуекеліне қарағанда екінші деңгейдегі деп есептеледі.

Өтініш беруші

Бірнеше тәуекелдер өтініш берушінің өзіне қатысты болуы мүмкін. Оларға тауарлардың жеткізілмеуі, жеткізілген тауардың жетіспеуі, тауардың нашар сапада болуы, зақымдануы немесе кешігуі жағдайлары кіруі мүмкін. Өтініш беруші банк төлемді жүзеге асырмауына да қабылады.

Банк-эмитент

Эмитент банк сондай-ақ, түрлі тәсілдермен азайтуға тырысатын тәуекелдерге ұшырайды. Ол өтініш берушінің төлемсіздік тәуекеліне ұшырайды, яғни өтініш беруші аккредитивті өтеуге үлкермей тұрып төлемсіз жағдайға түсуі мүмкін. Екіншіден, банк сатушының алаяқтық әрекеттерінен туындайтын тәуекелге ұшырайды, сатушы төлем алу үшін қате немесе жалған құжаттар ұсынуы мүмкін. Егер банк құжаттардың жалған екенін білуі тиіс болса, онда банк алаяқтыққа ұшырайды.

Пайдаланушы

Пайдаланушы өзінің несие шарттарын орындамауы немесе эмитент банк төлемдерді орындамауы немесе кешіктіруі салдарынан туындайтын тәуекелге ұшырайды. Бұл тәуекелдердің болу ықтималдығы төмен деп есептеледі. Ең маңыздысы, тауарлар зақымдалған немесе сапасы нашар болған жағдайда, өтініш беруші тарапынан өтемасыздандыру жасалмайды. Өтініш беруші кейінірек сотқа жүгінуге құқылы болғанымен, эмитент банк төленген соманы туындаған залалға сәйкес азайта алмайды. Бұл жағдай, банкроттық тәуекелін азайтуға себін тигізеді. Аккредитивтің басты ерекшелігі – бенефициардың (сатушының) сатып алушының несиелік тәуекелінен өзін қорғауға тырысуы. Яғни, сатушының басты назарында сатып алушының тауар үшін төлеуге қабілеттілігі тұрады.

Баға белгілеу

Эмиссиялық комиссиялар, келісімдерді жүргізу, төлемдерді өтеу және басқа да комиссияларды қамтиды, олар өтініш берушімен немесе аккредитивтің (LC) шарттарына сәйкес төленеді. Егер аккредитивте комиссиялар көрсетілмесе, оларды өтініш беруші төлейді. Комиссияға қатысты шарттар 71B тармағында көрсетілген.

Құқықтық қағидалар

Барлық аккредитивтердің негізгі қағидасы – аккредитивтер тауарлармен емес, құжаттармен жұмыс істейді. Төлем міндеттемесі сатып алу-сату шартынан немесе мәміледегі басқа да кез келген шарттан тәуелсіз. Банктің міндеттемесі тек аккредитивтің (LC) шарттарымен анықталады, ал сатып алу-сату шарты қарастырылмайды. Аталған құжаттар көбінесе жүк қағаздары немесе «А» мен «Б» алдын ала келісімшартта көрсеткен басқа да «құжаттамалық емес активтер» болып табылады. Сату-сату шартынан туындайтын сатып алушының құқықтары банкке қатысты емес және оның жауапкершілігіне ешқандай әсер етпейді. UCP600-нің 4(а) бабында бұл қағида нақты айтылған. Бұл UCP600-нің 5-бабында көрсетілген нарықтық тәжірибелерде де расталған. Қаржы құқығының негізгі қағидасы ретінде, нарықтық тәжірибе тараптардың қалай әрекет ететінін анықтайды. Сондықтан, егер бенефициардың немесе оның өкілі ұсынған құжаттар ресми болса, банк, әдетте, қосымша талаптарсыз төлем жасауға міндетті. Әйтпесе, қаржы институттары құжаттық аккредитивтерді беруге онша құлшынбас еді, себебі олардың негізіндегі тауарларды анықтау тәуекелмен, қиындықпен және шығындармен байланысты. Қаржы институттары «ортакестек» ретінде емес, сатып алушы атынан төлем жасаушы агент ретінде әрекет етеді. Соттар сатып алушының сатып алу-сату шартына қатысты шағымдану құқығы бар екенін және егер банк әрбір шарт бұзуды тексеруге міндетті болса, бұл бизнес әлемі үшін апатқа ұласатынын атап көрсетті. UCP600 ережелері арқылы ICC ережелерді икемдеуге тырысты, құжаттағы мәліметтердің «осы құжаттағы, басқа да белгіленген құжаттағы немесе аккредитивтегі мәліметтермен толық сәйкес болмауы мүмкін, бірақ олармен қайшылықта болмауы керек» деп ұсынды, бұл кез келген ұсақ құжаттамалық қателерді ескерудің бір жолы. Әйтпесе, банк тіпті ауытқу техникалық немесе басу қатесі болған жағдайда да төлемді тоқтатуға құқылы болар еді. Дегенмен, практикада көптеген банктер әлі де қатаң сәйкестік принципін ұстанады, өйткені ол барлық тараптарға нақты кепілдік береді. «De minimis non curat lex» (сөзбе-сөз «Заң ұсақ-түйектермен айналыспайды») деген жалпы құқықтық қағида бұл салада қолданылмайды. Алайда, аккредитивтің егжей-тегжейлерін белгілі бір икемділікпен түсінуге болады, бірақ банктер ұсынылған құжаттардың аккредитивте көрсетілген құжаттарға сәйкес келетінін анықтағанда «қатаң сәйкестік принципін» сақтауы керек. Бұл банктердің құжаттар бойынша төлемді оңай, тиімді және жылдам жүзеге асыру міндетін жеңілдету үшін жасалған.

The fundamental principle of all letters of credit is that letters of credit deal with documents and not with goods. The payment obligation is independent from the underlying contract of sale or any other contract in the transaction. The bank's obligation is defined by the terms of the LC alone, and the contract of sale is not considered. The specified documents are often bills of lading or other 'documentary intangibles' which 'A' and 'B' have previously specified in their original contract. The actions available to the buyer arising out of the sale contract do not concern the bank and in no way affect its liability. Article 4(a) of the UCP600 states this principle clearly. This is confirmed within the market practice documents stated by Article 5 of UCP600. As is a core tenet of financial law, market practice comprises a substantial portion of how parties behave. Accordingly, if the documents tendered by the beneficiary or their agent are in order, then, in general, the bank is obliged to pay without further qualifications. If this were not the case, financial institutions would be much less inclined to issue documentary credits because of the risk, inconvenience, and expense involved in determining the underlying goods. Financial institutions do not act as 'middlemen' but rather, as paying agents on behalf of the buyer. Courts have emphasized that buyers always have a remedy for an action upon the contract of sale and that it would be a calamity for the business world if a bank had to investigate every breach of contract. With the UCP 600 rules the ICC sought to make the rules more flexible, suggesting that data in a document "need not be identical to, but must not conflict with data in that document, any other stipulated document, or the credit", as a way to account for any minor documentary errors. If this were not the case, the bank would be entitled to withhold payment even if the deviation is purely technical or even typographical. However, in practice, many banks still hold to the principle of strict compliance, since it offers concrete guarantees to all parties. The general legal maxim de minimis non curat lex (literally "The law does not concern itself with trifles") has no place in the field. However, whilst the details of the letter of credit can be understood with some flexibility the banks must adhere to the “principle of strict compliance” when determining whether the documents presented are those specified in the letter of credit. This is done to make the banks' duty of effecting payment against documents easy, efficient and quick.

Құқықтық негіз

Заңгерлер банктің өтініш берушінің атынан төлеу міндеттемесін келісімшарт негізіндегі академиялық талдаумен толыққанды үйлестіре алмады. Яғни, олар банк міндеттемелерінің құқықтық салдарларын нақты теориялық тұрғыдан қарастырмады. Бұл аккредитивтің келісімшарттық күшіне қатысты бірнеше қайшы келетін теорияларға әкеп соқты. Кейбір теоретиктер төлем міндеттемесінің жасырын уәде, тапсыру, новация, сенім, агенттік, эстоппель және тіпті кепілдіктер мен сенім арқылы туындайтынын ұсынады. Құжаттық аккредитивтер бенефициарына хабарланғаннан кейін күшіне енгенімен, банкке құжаттар ұсынылғанға дейін бенефициардан алынған қандай да бір сыйақыны көрсету қиын. Мұндай мәмілелерде бенефициардың өтініш берушіге тауарды жеткізуге берген уәдесі банк уәдесі үшін жеткілікті сыйақы болып табылмайды, себебі сату шарты аккредитив берілгенге дейін жасалған, демек, бұл жағдайда сыйақы бұрынғы оқиға. Дегенмен, банктің жаңа уәдесі үшін қолданыстағы міндетті орындау жарамды сыйақы ретінде қарастырылуы мүмкін, егер банк үшін нақты пайда болса. Үшінші тарапқа орындауға берілген уәде де жарамды сыйақы болып табылуы мүмкін. Сондай-ақ, аккредитивтерді үшінші тарап бенефициары үшін қосымша келісімшарт ретінде қарастыруға болады, себебі мәмілеге үш түрлі тарап қатысады: сатушы, сатып алушы және банк. Жан Доматтың пікірінше, аккредитивтер сатып алушының қажеттілігімен туындағандықтан, аккредитивтің мақсаты – сатып алушыны сатушыға тікелей төлеу міндетінен босату. Сондықтан, теориялық тұрғыдан алғанда, аккредитив – сатып алушы үшінші тарап ретінде қатысатын, банк – шартты жасайтын, ал сатушы – уәде беруші болып табылатын келісімшартпен бекітілген қосымша келісімшарт ретінде қарастырылуы мүмкін. «Бенефициар» термині аккредитив схемасында дұрыс қолданылмайды, өйткені бенефициар (сондай-ақ, сенімгерлік құқығында – пайдаланушы) ең кең мағынасында – игіліктің иесінен ақша немесе басқа да пайда алатын жеке немесе заңды тұлға. Аккредитивтер схемасында банктер сатушылардың да, сатып алушылардың да игілігін көтере алмайды, ал сатушы тегін ақша алмайды. Осылайша, «аккредитив» – «сыйақы немесе құпиялылық талабын» жасыру үшін маскируді қажет еткен келісімдердің бірі болуы мүмкін. Нәтижесінде, мұндай келісім аккредитивті талап бойынша орындауға жарамды етеді, себебі ол уәделік сипатқа ие. Бірнеше елде аккредитивтерге қатысты заңдар қабылданды. Мысалы, АҚШ-тың көптеген штаттары Бірыңғай коммерциялық кодекстің (UCC) 5-бабын қабылдады. Бұл заңдар UCP және ISP98 сияқты нарықтық практика ережелерімен бірге жұмыс істеуге арналған. Бұл практикалық ережелер тараптардың келісімі бойынша мәмілеге енгізіледі. UCP-нің соңғы нұсқасы – UCP600, 2007 жылдың 1 шілдесінен бастап күшіне енді. UCP заң емес болғандықтан, тараптар оларды әдеттегі келісімшарт ережелері ретінде келісімдеріне қосуы керек. Дегенмен, олар нарықтық практиканың маңызды бөлігін құрайды және қаржы құқығының негізін қалайды.

Legal writers have failed to satisfactorily reconcile the bank's obligation to pay on behalf of the applicant with any contractually founded, academic analysis. That is to say, they have not examined legal effect of the banks obligation through a conclusive theoretical lens. This has produced several conflicting theories as to the contractual effect of a letter of credit. Some theorists suggest that the obligation to pay arises through the implied promise, assignment, novation, reliance, agency, estoppel and even trust and the guarantees. Although documentary credits are enforceable once communicated to the beneficiary, it is difficult to show any consideration given by the beneficiary to the banker prior to the tender of documents. In such transactions the undertaking by the beneficiary to deliver the goods to the applicant is not sufficient consideration for the bank's promise because the contract of sale is made before the issuance of the credit, thus consideration in these circumstances is past. However, the performance of an existing duty under a contract may be a valid consideration for a new promise made by the bank, provided that there is some practical benefit to the bank A promise to perform owed to a third party may also constitute a valid consideration. It might also be feasible to typify letters of credit as a collateral contract for a third party beneficiary, because three different entities participate in the transaction: the seller, the buyer, and the banker. Jean Domat suggests that because letters of credit are prompted by the buyer's necessity, the cause of an LC is to release the buyer of his obligation to pay directly to the seller. Therefore, an LC theoretically fits as a collateral contract accepted by conduct or in other words, an implied in fact contract where the buyer participates as the third party beneficiary with the bank acting as the stipulator and the seller as the promisor. The term beneficiary is not used properly in the scheme of an LC because a beneficiary (also, in trust law, cestui que use) in the broadest sense is a natural person or other legal entity who receives money or other benefits from a benefactor. Note that under the scheme of letters of credit, banks are neither benefactors of sellers nor benefactors of buyers and the seller receives no money in gratuity mode. Thus is possible that a “letter of credit” was one of those contracts that needed to be masked to disguise the “consideration or privity requirement”. As a result, this kind of arrangement would make letter of credit to be enforceable under the action assumpsit because of its promissory connotation. A few countries have created statutes in relation to letters of credit. For example, most jurisdictions in the United States (U. S.) have adopted Article 5 of the Uniform Commercial Code (UCC). These statutes are designed to work with the rules of market practice including UCP and ISP98. These rules of practice are incorporated into the transaction by agreement of the parties. The latest version of the UCP is the UCP600 effective July 1, 2007. Since the UCP are not laws, parties have to include them into their arrangements as normal contractual provisions. However, they still form a substantial part of market practice and crucially underpin financial law.

Германия

Германияның азаматтық кодексі (Bürgerliches Gesetzbuch) аккредитивтерді тікелей реттемейді. Германия сот тәжірибесіне сәйкес, эмитент банк пен клиент арасындағы қарым-қатынас – мәмілені жүзеге асыру жөніндегі шарт, ал эмитент банк пен бенефициар арасындағы қарым-қатынас – қарыз міндеттемесі.

Швейцария

1911 жылғы Швейцария азаматтық кодексі кредиттік хаттарды тікелей қарастырмады, олар сол кезде елде сирек болғандықтан. Соттар ақырында оны тапсыру (Auftrag) мен төлем жасауға уәкілеттік берудің (Anweisung) аралас түрі ретінде қарастырды. 1920 жылғы Нью-Йорк банкістерінің коммерциялық кредиттер жөніндегі конференциясы АҚШ-тағы ірі банктер үшін бірінші ерікті кредиттік хат ережелерін жасады, бірақ 1938 жылға қарай олар халықаралық UCP стандартына көшті.

Қалпына келтіру

Аккредитивтер кейде банктерді алдау үшін қолданылады, олар тауарлар жіберілмеген кезде, олар жіберілгенін көрсететін жалған құжаттарды ұсынады. Аккредитивтер сондай-ақ алаяқтық инвестициялық схемалардың бір бөлігі ретінде де пайдаланылуы мүмкін. Халықаралық банктік жүйеде міндеттеме хаты (LOU) – бұл банктің клиентіне басқа банктің шетелдегі филиалынан қысқа мерзімді несие түрінде ақша алуға рұқсат беретін уақытша банктік кепілдік. LOU банктік кепілдік қызметін атқарады. Бірақ, LOU-ны алу үшін клиент LOU шығарған банкке кепілдік төлемі (маржа) төлеуі керек, соған сәйкес оған несие лимиті беріледі. 2018 жылы PNB мұндай құжаттарды рәсімдеу ережелерін бұзуға тап болды.