Джино Северини: Итальян суретшісі және футуризмнің өкілі
Gino Severini
Джино Северини (1883-1966) – италиялық суретші, футуризм қозғалысының көшбасшысы. Париж бен Римде жұмыс істеді, неоклассицизмде өнер танытты. Суреттері халықаралық көрмелерде бағаланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальян суретшісі (1883–1966)
Italian painter (1883 1966)
Джинно Северини (7 сәуір 1883 – 26 ақпан 1966) – итальян суретшісі және футуризм қозғалысының жетекші мүшесі. Өмірінің көп бөлігін Париж мен Рим қалаларында өткізді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі он жылдықтарда неоклассицизм және «тәртіпке оралу» бағытымен байланысты болды. Мансабында мозаика және фреска сияқты әртүрлі техникаларда жұмыс істеді. Рим төртжылдық көрмесі сияқты маңызды көрмелерде өнер туындыларын көрсетіп, ірі ұйымдардан өнер жүлделерін жеңіп алды.
Gino Severini (7 April 1883 – 26 February 1966) was an Italian painter and a leading member of the Futurist movement. For much of his life he divided his time between Paris and Rome. He was associated with neo classicism and the "return to order" in the decade after the First World War. During his career he worked in a variety of media, including mosaic and fresco. He showed his work at major exhibitions, including the Rome Quadrennial, and won art prizes from major institutions.
Ерте өмір
Северини Италияның Кортона қаласында кедей отбасында дүниеге келді. Оның әкесі кіші сот қызметкері, ал анасы тігінші болған. Ол он бес жасқа дейін Кортонадағы Техникалық мектепте оқыды, содан кейін ол және бір топ сыныптастары емтихан қағаздарын ұрлауға тырысқандары үшін бүкіл итальян мектеп жүйесінен қуылды. Біраз уақыт әкесімен жұмыс істеді, ал 1899 жылы анасымен бірге Римге көшіп келді. Дәл сол жерде ол алғаш рет өнерге шын қызығушылық танытты, жұмыс істегенде бос уақытында сурет салды. Кортоналық меценаттың көмегімен ол сурет сабақтарына қатысып, жалаңаш сурет салуға арналған тегін мектепке (Римнің Көркемсурет институтының бөлімшесі) және жеке академияға түсті. Оның ресми өнер білімі екі жылдан кейін аяқталды, өйткені оның меценаты оның жәрдемақысын тоқтатып, "Мен сіздің тәртіпсіздігіңізді түсіне алмаймын" деді. 1900 жылы ол суретші Умберто Боччонимен танысты. Олар бірге Джакомо Балланың студиясына барды, онда олар дивизионизм техникасымен танысты: араластырылмаған, бірақ жақын түстермен сурет салу және боялған бетті нүктелі және жолақты өріске бөлу. Дивизионизм идеялары Северинидің ерте туындыларына және 1910-1911 жылдардағы футуристік суреттерге зор әсер етті. Северини 1906 жылдың қараша айында Парижге қоныс аударды. Бұл оның үшін маңызды оқиға болды. Кейін ол: "Мен ең жақын сезінетін қалалар – Кортона мен Париж: мен біріншісінде денелік, екіншісінде ақыл-ой және рухани жағынан тудым" деді.
Severini was born into a poor family in Cortona, Italy. His father was a junior court official and his mother a dressmaker. He studied at the Scuola Tecnica in Cortona until the age of fifteen, when he and a group of fellow classmates were expelled from the entire Italian school system for the attempted theft of exam papers. For a while he worked with his father; then in 1899 he moved to Rome with his mother. It was there that he first showed a serious interest in art, painting in his spare time while working as a shipping clerk. With the help of a patron of Cortonese origins he attended art classes, enrolling in the free school for nude studies (an annex of the Rome Fine Art Institute) and a private academy. His formal art education ended after two years when his patron stopped his allowance, declaring, "I absolutely do not understand your lack of order." In 1900 he met the painter Umberto Boccioni. Together they visited the studio of Giacomo Balla, where they were introduced to the technique of Divisionism, painting with adjacent rather than mixed colors and breaking the painted surface into a field of stippled dots and stripes. The ideas of Divisionism had a great influence on Severini's early work and on Futurist painting from 1910 to 1911. Severini settled in Paris in November 1906. The move was momentous for him. He said later, "The cities to which I feel most strongly bound are Cortona and Paris: I was born physically in the first, intellectually and spiritually in the second."
Кристалл кубизм және неоклассицизм
1916 жылы Северини футуризмнен бас тартып, ерте Ренессанс өнеріне деген қызығушылығынан шабыттанған натуралистік стильде бірнеше туындылар жасады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Северини футуристік стилден біртіндеп қол үзді және 1920 жылға дейін синтетикалық кристалдық кубизм стилінде сурет салды. 1920 жылға қарай ол Алтын қимаға негізделген классикалық тепе-теңдік теорияларын дәстүрлі «коммедия дель арте» жанрындағы натюрморттар мен бейнелі суреттерге қолданды. Ол соғыстан кейінгі кезеңде өнердегі «қалыпқа оралу» қозғалысының бір бөлігіне айналды. «Екі Пульчинелла» (1922) сияқты туындылары Северинидің консервативтік, талдаушылық стильдегі сурет салуға бет бұруын көрсетеді, бірақ бұл туындыларда метафизикалық мән де бар. Қабырға суреттері 1922 жылы аяқталды.
In 1916 Severini departed from Futurism and painted several works in a naturalistic style inspired by his interest in early Renaissance art. After the First World War, Severini gradually abandoned the Futurist style and painted in a synthetic Crystal Cubist style until 1920. By 1920 he was applying theories of classical balance based on the Golden Section to still lifes and figurative subjects from the traditional commedia dell'arte. He became part of the "return to order" in the arts in the post war era. Works such as The Two Pulchinellas (1922) exemplify Severini's turn toward a more conservative, analytic type of painting, which nonetheless suggests metaphysical overtones. The murals were completed in 1922.
Кейінгі өмірі
1940 жылдары Северинидің стилі жартылай абстрактілі болды. 1950 жылдары ол өзінің футуристік тақырыптарына қайта оралды: бишілер, жарық және қозғалыс. Ол Фрайбургтегі Сен-Пьер шіркеуі үшін тапсырыс орындады және «Ключтерді тапсыру» («Conségna delle Chiavi») мозаикасын ашты. Оның мозаикалары Париждегі Cahiers d'Art галереясында көрсетілді және ол Равеннада мозаика тарихына арналған конференцияға қатысты. Ол Римдегі KLM және Париждегі Alitalia кеңселерiн безендіруге тапсырыс алды, сондай-ақ Нью-Йорктегі Rose Fried галереясында «Футуристер, Балла – Северини, 1912–1918» көрмесіне қатысты. Римде ол соғыста қираған «Пан-Пан» биі мозаикасын қайта жаңартып құрды. Ол Римдегі Сан-Лука академиясының «Premio Nazionale di Pittura» сыйлығымен марапатталды, 9-шы Рим квадренналесінде өнер туындылары қойылды және Сан-Лука академиясында жеке көрме ұйымдастырылды. Өмірі бойында өнерге қатысты маңызды теориялық эсселер мен кітаптар жариялады. 1946 жылы «Суретшінің өмірі» атты автобиографиясын шығарды. Северини 1966 жылдың 26 ақпанында Парижде 82 жасында қайтыс болды. Ол Кортона қаласында жерленді.
In the 1940s Severini's style became semi abstract. In the 1950s he returned to his Futurist subjects: dancers, light and movement. He executed commissions for the church of Saint Pierre in Freiburg and inaugurated the Conségna delle Chiavi ("Delivery of the Keys") mosaic. His mosaics were shown at the Cahiers d'Art gallery in Paris and he participated in a conference on the history of mosaic at Ravenna. He received commissions to decorate the offices of KLM in Rome and Alitalia in Paris and took part in the exhibition The Futurists, Balla Severini 1912–1918 at the Rose Fried Gallery in New York. In Rome he reconstructed his Pan Pan Dance mosaic, which had been destroyed in the war. He was awarded the Premio Nazionale di Pittura of the Accademia di San Luca in Rome, exhibited at the 9th Rome Quadrennal and was given a solo exhibition at the Accademia di San Luca. Throughout his career he published important theoretical essays and books on art. In 1946 he published an autobiography, The Life of a Painter. Severini died in Paris on 26 February 1966, aged 82. He was buried at Cortona.