Ирландия ақыны Фредерик Луи МакНейс өмірі мен шығармашылығы
Louis MacNeice
Ирландиялық ақын Фредерик МакНейс (1907-1963) өлеңдері мен пьесалары арқылы өмір, сенім, өлім туралы ойлармен бөліседі. BBC өндірушісі ретінде де танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық ақын және драматург (1907–1963)
Irish poet and playwright (1907–1963)
Фредерик Луис МакНейс (12 қыркүйек 1907 – 3 қыркүйек 1963) – ирландиялық ақын, драматург және BBC продюсері. Оның поэзиясы көбінесе өзіне шолу, эмпиризм және жақындық тақырыптарын зерттейді және XX ғасыр әдебиетінің ең көрнекті туындыларының бірі саналады. Ол Ауден тобының мүшесі ретінде кеңінен танылғанымен, иманнан бастап өлімге дейінгі мәселелерге толы, әсерлі туындылардың авторы болған тәуелсіз және табысты (бірақ кейде назардан тыс қалған) ақын еді. Оның шығармалары өмірінде көпшілікке ұнады, бұл оның сергек, бірақ әлеуметтік және эмоционалдық жағдаяттарды сезіну қабілетіне байланысты болды. Замандастарының кейбіреулерінен гөрі ашық немесе тікелей саяси мәселелерді қозғамаса да, ол тоталитаризмге қарсы адамгершілік позицияны білдірді және өзінің тамырларын жақсы түсінді.
Frederick Louis MacNeice (12 September 1907 – 3 September 1963) was an Irish poet, playwright and producer for the BBC. His poetry, which frequently explores themes of introspection, empiricism, and belonging, is considered to be among the greatest of twentieth century literature. Despite being renowned as a member of the Auden Group, he was also an independently successful (albeit occasionally overlooked) poet with an influential body of work, which is replete with themes ranging from faith to mortality. His body of work was appreciated by the public during his lifetime, due in part to his relaxed but socially and emotionally aware style. Never as overtly or simplistically political as some of his contemporaries, he expressed a humane opposition to totalitarianism as well as an acute awareness of his roots.
Ирландия, 1907-1917 жылдар
Луис МакНейс (жасөспірім кезіне дейін Фредди деп аталған, кейін орта атын қабылдады) Белфаста дүниеге келді, пастор Джон Фредерик пен Элизабет Маргарет ("Лили") МакНейстің кіші ұлы. Екеуі де бастапқыда Ирландияның батысынан шыққан. МакНейстің әкесі, англикан дін қызметкері, кейін Ирландия шіркеуінің епископы болды, ал анасы Элизабет, туған тегі Клешан, Баллимаконри, Коннемара, Галвей графтығынан, мектеп мұғалімі болған. МакНейс туғаннан кейін көп ұзамай отбасы Антрим графтығының Каррикфергус қаласына көшті, онда ол Джон Бетджеман мен Энтони Блантпен бірге оқыды, соңғысымен өмір бойына достық қарым-қатынас орнатты. Ол сонымен қатар мектеп журналдарына өлеңдер мен эсселер жазды. Мектептегі оқуын аяқтаған кезде МакНейс Блантпен бір кабинетті бөлісіп, оның эстетикалық талғамын бөлісті, бірақ жыныстық емес; Блант МакНейс "толық және түзетуге келмейтін гетросексуал" екенін айтты. 1925 жылдың қараша айында МакНейске Оксфордтағы Мертон колледжінің пошта шебері лауазымы берілді және ол келесі жылдың жазында Марлбородан кетті. Ол Фредерик деген туған атын, акцентін және әкесінің дінін қалдырды, бірақ ирландтық екенін сезімін ешқашан жоғалтпады.
Louis MacNeice (known as Freddie until his teens, when he adopted his middle name) was born in Belfast, the youngest son of Rev. John Frederick and Elizabeth Margaret ("Lily") MacNeice. Both were originally from the West of Ireland. MacNeice's father, an Anglican clergyman, would go on to become a bishop in the Church of Ireland and his mother Elizabeth née Cleshan, from Ballymaconry, Connemara, County Galway, had been a schoolmistress. The family moved to Carrickfergus, County Antrim, soon after MacNeice's birth. where he was a contemporary of John Betjeman and Anthony Blunt, forming a lifelong friendship with the latter. He also wrote poetry and essays for the school magazines. By the end of his time at the school, MacNeice was sharing a study with Blunt and also sharing his aesthetic tastes, though not his sexual ones; Blunt said MacNeice was "totally, irredeemably heterosexual". In November 1925, MacNeice was awarded a postmastership to Merton College, Oxford, and he left Marlborough in the summer of the following year. He left behind his birth name of Frederick, his accent and his father's faith, although he never lost a sense of his Irishness;
Оксфорд, 1926-1930 жылдар
Оксфордта оқудың алғашқы жылында МакНейс алғаш рет В. Х. Ауденмен танысты, ол бір жыл бұрын университеттегі ең көрнекті ақын ретінде танымал болған еді. Стивен Спендер мен Сесил Дей Льюис бұрыннан Ауденнің шеңберіне кірген, бірақ МакНейстің Оксфордтағы ең жақын достары Джон Хилтон, Кристофер Холм және Марлборо колледжінде бірге оқыған Грэм Шепард болды. МакНейс өзін эстетикалық мәдениетке толыққанды берді, "The Cherwell" және "Sir Galahad" әдеби журналдарында өлеңдерін жариялады, Шелли мен Марлоудың шығармаларын шам жарығында оқыды және Хилтонмен бірге Парижге сапар шекті. Ауден – МакНейстің өмір бойы досы болды және оны поэзиямен кәделі түрде айналысуға шабыттандырды. Ол бұл кезде Бірмингем университетінде классика пәнінен ассистент-оқытушы болып тағайындалған еді. Кітапта МакНейс, басқа жаңа Ауден тобының мүшелерімен бірге, Элиоттың басты рөлдегі модернизмнің бір түрін ұсынады. МакНейс пен оның тобы Йейтстің редакциялаған 1892–1935 жылдар аралығындағы "Қазіргі заман поэзиясы антологиясына" да енді. Бұл антология көбінесе американдық ақындарды қамтымады және сыншылар тарапынан жақсы қабылданылмады, бірақ бірден бестселлерге айналды. Нэнси МакНейстің портретын салған. 1937 жылдың тамызында "Исландиядан хаттар" (екі автордың бұл кітапты МакНейстің лондондық үйінде бір жыл бұрын аяқтаған) жарық көрді, ал жыл соңында "Көріністен тыс" атты пьеса жазылып, Group Theatre ұжымымен қойылды. Пьесаға музыканы Бенджамин Бриттен жазды, ол бұрын Агамемнонға да музыка жазған болатын. Ол өлімінен кейін көптеген ақындарды шабыттандырды, әсіресе Пол Малдун және Майкл Лонгли сияқты Солтүстік Ирландиялық ақындарды. Оны Ауденнің ізбасары емес, ирланд жазушысы ретінде қайта жандандыруға бағытталған қозғалыс пайда болды. Лонгли оның шығармаларының екі жинағын редакциялады, ал Малдун Фабердің "Қазіргі заманғы ирланд поэзиясы" кітабында МакНейске басқа авторларға қарағанда көбірек орын берді, бұл кітап В. Б. Йейтстің өлімінен 1986 жылға дейінгі кезеңді қамтиды. Малдун мен Дерек Махон екеуі де МакНейсқа арнап жоқтау өлеңдер жазды. Махон 1965 жылы Лонгли мен Сеймус Хинимен бірге ақынның қабіріне саяхат жасағаннан кейін жоқтауын жариялады. МакНейс қайтыс болған кезде Джон Берриман оны "менің ең жақсы достарымның бірі" деп сипаттап, Dream Song #267 атты жоқтау өлеңін жазды.
It was during his first year as a student at Oxford that MacNeice first met W. H. Auden, who had gained a reputation as the university's foremost poet during the preceding year. Stephen Spender and Cecil Day Lewis were already part of Auden's circle, but MacNeice's closest Oxford friends were John Hilton, Christopher Holme and Graham Shepard, who had been with him at Marlborough. MacNeice threw himself into the aesthetic culture, publishing poetry in literary magazines The Cherwell and Sir Galahad, organising candle lit readings of Shelley and Marlowe, and visiting Paris with Hilton. Auden would become a lifelong friend who inspired MacNeice to take up poetry seriously. and had already gained an appointment as Assistant Lecturer in Classics at the University of Birmingham. In the book, MacNeice is set in amongst others of the new Auden Group, presenting a version of modernism in which Eliot is the star. MacNeice and his group were also featured in Oxford Book of Modern Verse 1892–1935, edited by Yeats. This collection generally excluded American poets and was less well received critically, but instantaneously became a best seller. Nancy had painted a portrait of MacNeice. August 1937 saw the appearance of Letters from Iceland (which had been finished by the two authors in MacNeice's London home the previous year), and towards the end of the year a play called Out of the Picture was published and produced by the Group Theatre. Music was written for the production by Benjamin Britten, as he had done previously for Agamemnon. He has inspired many poets since his death, particularly those from Northern Ireland such as Paul Muldoon and Michael Longley. There has been a movement to reclaim him as an Irish writer rather than a satellite of Auden. Longley has edited two selections of his work, and Muldoon gives more space to MacNeice than to any other author in his Faber Book of Contemporary Irish Poetry, which covers the period from the death of W. B. Yeats until 1986. Muldoon and Derek Mahon have both written elegies for MacNeice, Mahon's coming after a pilgrimage to the poet's grave in the company of Longley and Seamus Heaney in 1965. At the time of MacNeice's death, John Berryman described him as "one of my best friends", and wrote an elegy in Dream Song #267.
Мұрағат
Луис МакНейс мұрағаты 1964 жылы, МакНейс қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң, Остиндегі Техас университетінің Гарри Рэнсом орталығында құрылды. Жиынның көп бөлігі МакНейстің қарындасы Элизабет Николсоннан алынған, оған поэзиялық және драмалық туындыларының қолжазбалары, көптеген кітаптар, хаттар мен МакНейстің жеке кітапханасынан кітаптар кіреді.
Louis MacNeice's archive was established at the Harry Ransom Center at the University of Texas at Austin in 1964, a year after MacNeice's death. The collection, largely coming from MacNeice's sister Elizabeth Nicholson, includes manuscripts of poetic and dramatic works, a large number of books, correspondence, and books from MacNeice's library.