Жапон жұлдызы: Сессюэ Хаякаваның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Жапон актері (1886–1973)
Жапонияның актері және матине кумиры Кинтаро Хаякава (早川金太郎), кәсіби тұрғыда Сесуэ Хаякава (早川雪洲) ретінде танымал, жапон актері және матине кумиры болған. Ол 1910-шы жылдар мен 1920-шы жылдардың басындағы үнсіз фильмдер дәуірінде Голливудтағы танымал жұлдыз еді. Хаякава – Азия тегінен шыққан алғашқы актер, АҚШ және Еуропада жетекші актер ретінде танылды. Оның "сырлы келбеті" және сексуалды түрде үстем зұлым рөлдерде сомдауы нәсілдік кемсітушілік кезеңінде американ қыздарының жүректерін жаулады, ол Голливудтың алғашқы ер секс-символдарының біріне айналды. 18 жасында Жапон теңіз академиясынан шығып, өзіне қол жұмсауға тырысқаннан кейін Хаякава Чикаго университетіне оқуға түсті, онда бай ата-анасының тілегі бойынша саяси экономиканы оқыды, олардың ниеті – ол банкир болуы еді. Бітірген соң ол Жапонияға қайтатын кемеге отыру үшін Лос-Анджелеске сапарлады, бірақ Кіші Токиода актерлік өнерді сынап көруге шешім қабылдады. Ол жерде Хаякава Голливуд өкілдеріне әсер етіп, 1914 жылғы «Тайфун» фильмінде түсуге келісім жасады. Ол 1915 жылғы «Алаяқ» фильмінде өзінің шығармашылық жетістігіне жетті, содан кейін ол тыйым салынған махаббат рөлдерімен танымал болды. Хаякава заманының ең көп жалақы алатын жұлдыздарының бірі болды, 1915 жылы аптасына 5000 доллар, ал 1918 жылдан 1921 жылға дейін өзінің жеке өндіріс компаниясы арқылы жылына 2 миллион доллар табады. Жапонияға қарсы сезімдердің күшеюіне және бизнес қиындықтарына байланысты Хаякава 1922 жылы Голливудты тастап, көптеген жылдар бойы Бродвейде, Жапонияда және Еуропада өнер көрсетті, содан кейін 1931 жылғы «Аждаһаның қызы» фильмінде Голливудқа оралды. Оның дыбыстық фильмдерінен Хаякава, ең алдымен, 1960 жылғы «Швейцариялық отбасы Робинзон» фильміндегі қарақшы капитан Куала және 1957 жылғы «Квай өзеніндегі көпірдегі» полковник Сайто рөлдерімен танымал. Осы рөлдері үшін ол «Үздік қосымша актер» номинациясына ие болды. Хаякава 80-нен астам көркем фильмде ойнады, ал оның үш фильмі («Алаяқ», «Аждаһа суретшісі» және «Квай өзеніндегі көпір») АҚШ Ұлттық кино тізіміне енді.

Japanese actor (1886–1973)
the actor and matinee idol from Japan

Kintarō Hayakawa (早川金太郎), known professionally as Sessue Hayakawa (早川雪洲), was a Japanese actor and a matinée idol. He was a popular star in Hollywood during the silent film era of the 1910s and early 1920s. Hayakawa was the first actor of Asian descent to achieve stardom as a leading man in the United States and Europe. His "broodingly handsome" good looks and typecasting as a sexually dominant villain made him a heartthrob among American women during a time of racial discrimination, and he became one of the first male sex symbols of Hollywood. After withdrawing from the Japanese naval academy and attempting suicide at 18, Hayakawa attended the University of Chicago, where he studied political economics in accordance with his wealthy parents' wish that he become a banker. Upon graduating, he traveled to Los Angeles in order to board a scheduled ship back to Japan, but decided to try out acting in Little Tokyo. There, Hayakawa impressed Hollywood figures and was signed on to star in The Typhoon (1914). He made his breakthrough in The Cheat (1915), and thereafter became famous for his roles as a forbidden lover. Hayakawa was one of the highest paid stars of his time, earning $5,000 per week in 1915, and $2 million per year through his own production company from 1918 to 1921. Because of rising anti Japanese sentiment and business difficulties, Hayakawa left Hollywood in 1922 and performed on Broadway and in Japan and Europe for many years before making his Hollywood comeback in Daughter of the Dragon (1931). Of his talkies, Hayakawa is probably best known for his role as Kuala, the pirate captain in Swiss Family Robinson (1960) and Colonel Saito in The Bridge on the River Kwai (1957), for which he earned a nomination for the Academy Award for Best Supporting Actor. Hayakawa starred in over 80 feature films, and three of his films (The Cheat, The Dragon Painter, and The Bridge on the River Kwai) stand in the United States National Film Registry.

Ерте өмір және мансап

Хаякава 1886 жылғы 10 маусымда Жапонияның Чиба префектурасындағы Минамибосо қаласында, Нанаура ауылында – қазір Чикура қаласының бір бөлігінде Кинтаро Хаякава (早川金太郎) болып дүниеге келді. Кішкентай кезінен-ақ ол шетелге баруды армандап, дайындық үшін ағылшын тілін оқыды. Оның әкесі балықшылар одағының басшысы, белгілі бір дәрежеде бай адам еді. Оның бес бауырласы болған. Өзін-өзі өлтіруге талпынғаннан кейін Хаякава Америка Құрама Штаттарына көшіп, отбасының оны банкир болуын қалауын орындау үшін Чикаго университетінде саяси экономиканы оқуға кірісті. Студент кезінде ол футбол командасының қақпашысы болған деп хабарланады және бір рет қарсыласын құлату үшін дзюдо қолданғаны үшін айыпталған. Хаякава 1912 жылы Чикаго университетін бітіріп, содан кейін Жапонияға оралуды жоспарлады. Хаякава Лос-Анджелеске сапар шегіп, Тынық мұхиты арқылы жүретін кемені күтті. Сол уақытта ол Кіші Токиодағы Жапон театрын ашып, актерлік өнерге және пьесалар қоюға қызығушылық танытты. Алайда, жоғарыда айтылған оқиға толық немесе ішінара даулы. UC San Diego-дағы жапон тілі мен әдебиеті профессоры Дайсуке Мияоның сөзіне сүйенсек, Хаякаваның актерлік мансабы шынымен де оқиғасыз болды; Хаякаваның Чикаго университетіне қатысқаны немесе онда спортпен айналысқаны туралы ешқандай жазба жоқ. Керісінше, Хаякаваның актерлік жолы Калифорниядағы түрлі жұмыстардан кейін қалыптасқан: ыдыс жуушы, официант, мұздақ сатушы және фабрика жұмыскері; оның театрлық өнердегі қатысуы да тек уақытша болған. Автор Ори Накагаваның тағы бір ревизионисттік пікірінше, Хаякава әрқашан Калифорнияға барып, Сан-Францискодағы үлкен ағасынан жұмыс іздеуді жоспарлаған; алайда, әкесі оны Чикагода оқуға көндірді және Хаякава бастапқы мақсатына оралғанға дейін бір жыл бойы сонда оқыды. Хаякава ойнаған өндірістердің бірі "Тайфун" деп аталды. Актерлік труппаның мүшесі Цуру Аоки Хаякаваның қабілеті мен ынтасына настолько таң қалды, оның нәтижесінде ол кино продюсері Томас Х. Инсені осы қойылымды көруге шақырды.

Hayakawa was born Kintaro Hayakawa (早川金太郎) in the village of Nanaura, now part of a town called Chikura, in the city of Minamibōsō in Chiba Prefecture, Japan, on June 10, 1886. From a young age he yearned to go overseas and took on English studies in preparation. His father was the head of a fishermen's union with some wealth. He had five siblings. After he recovered from the suicide attempt, Hayakawa moved to the United States and began to study political economics at the University of Chicago to fulfill his family's new wish that he become a banker. While a student, he reportedly played quarterback for the football team and was once penalized for using jujitsu to bring down an opponent. Hayakawa graduated from the University of Chicago in 1912, and subsequently made plans to return to Japan. Hayakawa traveled to Los Angeles and awaited a transpacific steamship. During his stay, he discovered the Japanese Theatre in Little Tokyo and became fascinated with acting and performing plays. The above account, however, is disputed, in part or in whole. According to professor of Japanese language and literature at UC San Diego Daisuke Miyao, Hayakawa's turn to acting was in reality less eventful; there is no record of Hayakawa having attended University of Chicago or having played sports there. Hayakawa's acting career instead likely followed a series of odd jobs in California: as a dishwasher, waiter, ice cream vendor, and factory worker; his theatrical appearances also were just another temporary pursuit. Another revisionist account by author Orie Nakagawa holds that Hayakawa had always intended to go to California to find work under his older brother in San Francisco; his father, however, convinced him to study at Chicago instead, and Hayakawa did so for a year before leaving to return to his original pursuits. One of the productions in which Hayakawa performed was called The Typhoon. Tsuru Aoki, a member of the acting troupe, was so impressed with Hayakawa's abilities and enthusiasm that she enticed film producer Thomas H. Ince to see the play.

Жұлдыздық атақ

Хаякаваның Famous Players–Lasky үшін түсірген екінші фильмі Сесил Б. Демилл режиссерлік еткен «Алаяқ» (1915) болды. «Алаяқ» фильмінде Фанни Уорд Хаякаваның сүйіктісі рөлінде ойнады және үлкен табысқа ие болды, бұл Хаякаваны романтикалық кумир және әйелдер киносының секс-символына айналдырды. 1919 жылы оның даңқының шарықталу кезінде Хаякава аптасына 3500 доллардан астам жалақы алды. 1917 жылы ол Голливудтағы Франклин даңғылы мен Аргайл көшесінің бұрышында орналасқан, сарай стиліндегі резиденциясын салдырды, ол 1956 жылы бұзылғанға дейін жергілікті мақтанышқа айналды. Ол сондай-ақ вестерн мен әрекет фильмдерінде ойнай бастады. Haworth Pictures Corporation компаниясының бастапқы қаржыландырылуы туралы нақтылық жетіспейді. Хаякаваның өзі екі түрлі нұсқа келтірді. Біріншісі – өмірбаянында, онда ол Чикаго университетінің түлегі Уильям Джозеф Коннеридің, Сан-Францискодағы қытай және шыны ыдыс компаниясының президенті А.Б.С. Дохрманмен таныстырғанын айтады, ол компанияны құру үшін бір миллион доллар төлеуге дайын болды. Екінші нұсқада Коннеридің ата-анасы миллион доллар берген көмір шахталарының иелері болды. Келесі үш жылда Хаякава 23 фильм түсіріп, 1920 жылға қарай 2 миллион доллар тауып, осы ақшаға Коннериден алған 1 миллион долларды қайтарды. Хаякава фильмдерді өндірді, оларда ойнады және олардың дизайнына, сценарийіне, монтаждауына және режиссурасына үлес қосты. Сыншылар Хаякаваның тыныш, дзен философиясымен сіңген актерлік стилін жоғары бағалады. Хаякава өзінің өнерінде муга, яғни «іс-қимылдың болмауы» принципін енгізуге тырысты, бұл сол кездегі танымал зерделі поздар мен кең қимыл-қозғалыстарға қарама-қарсы болды. Ол Аокимен бірге АҚШ-қа келгеннен кейін алғаш рет Жапонияға сапар шекті. Бірақ ол көп ұзамай қайтып оралып, 1923 жылы Бродвейде «Тайгер Лили» спектаклінде басты рөлді ойнады. Лондонда Хаякава «Ұлы ханзада Шан» (1924) және «Су тарихы» (1924) фильмдерінде ойнады. 1925 жылы ол «Бандит-принц» романын жазып, оны қысқаша пьесаға бейімдеді. 1930 жылы Хаякава Ұлыбританияның королі Георг V және королева Мэридің алдында оған арнайы жазылған бір актілік «Самурай» пьесасында өнер көрсетті. Хаякава Францияда кеңінен танылды, онда көрермендер оны «қуанышпен қарсы алды» және оның француздық дебюті «La Bataille» (1923) (сонымен қатар Робертсон Коул Пикчерс Корпорациясы өндірген) сыншылардың және коммерциялық табысқа ие болды. Неміс көрермендері Хаякаваны «сенсациялық» деп тапты, ал Ресейде ол Американың «тамаша актерлерінің» бірі деп есептелді. Көптеген жапон фильмдерінен басқа, Хаякава «Үш мылтықшы» романының жапон тіліндегі сахналық нұсқасын да жасады. Ол сондай-ақ халықаралық деңгейде танылған алғашқы еуропалық емес актер болды.

Hayakawa's second film for Famous Players–Lasky was The Cheat (1915), directed by Cecil B. DeMille. The Cheat co starred Fannie Ward as Hayakawa's love interest and was a huge success, making Hayakawa a romantic idol and sex symbol to the female movie going public. good looks, Hayakawa commanded a salary that reached over $3,500 a week at the height of his fame in 1919. In 1917, he built his residence, a castle styled mansion, at the corner of Franklin Avenue and Argyle Street in Hollywood, which was a local landmark until it was demolished in 1956. He also began acting in Westerns and action films. There is some lack of clarity on how Haworth Pictures Corporation got its original funding. Hayakawa himself gave two different versions. The first was in his autobiography; he tells of William Joseph Connery, a fellow University of Chicago alumnus, introducing him to A. B. C. Dohrmann, the president of a china and glassware company in San Francisco who was willing to pay one million dollars to establish the company. In the second version, Connery's parents were multimillionaire coal mine owners who provided the million dollars. Over the next three years, Hayakawa produced 23 films and had earned $2 million by 1920, with which he was able to pay back the $1 million he had borrowed from Connery. Hayakawa produced, starred in, and contributed to the design, writing, editing, and directing of the films. Critics hailed Hayakawa's understated, Zen influenced acting style. Hayakawa sought to bring muga, or the "absence of doing", to his performances, in direct contrast to the then popular studied poses and broad gestures. He visited Japan with Aoki for the first time since he had come to the US. He returned soon afterwards, however and played the lead role in Tiger Lily on Broadway in 1923. In London, Hayakawa starred in The Great Prince Shan (1924) and The Story of Su (1924). In 1925, he wrote a novel, The Bandit Prince, and adapted it into a short play. In 1930, Hayakawa performed in Samurai, a one act play written specifically for him, in front of Great Britain's King George V and Queen Mary. Hayakawa became widely known in France, where audiences "enthusiastically embraced" him and made his French debut, La Bataille (1923) (also produced by Robertson Cole Pictures Corporation), a critical and financial success. German audiences found Hayakawa "sensational" and in Russia he was considered one of the "wonderful actors" of America. In addition to numerous Japanese films, Hayakawa also produced a Japanese language stage version of The Three Musketeers. He was also the first non Caucasian actor to achieve international stardom.

Кейінгі мансап

1926 жылы Америка Құрама Штаттарына қайта оралып, Бродвейде, кейін водевильде өнер көрсетті. Хаякава Нью-Йорктің Үстігі Батыс жағында Дзен ғибадатханасы мен оқу залын ашты. Хаякава "Самурайдың қызы" (1937) неміс-жапондық бірлескен туындысында самурай рөлін ойнады. Сол жылы Хаякава Францияға "Йошивара" (1937) спектакліне қатысу үшін барды, бірақ елде қалып қойып, 1940 жылы Францияның неміс басқыншылығы кезінде отбасынан айырылды. Келесі жылдары Хаякава аз ғана фильмде түсті, бірақ акварель суреттерін сату арқылы күнкөрісін қамтамасыз етті. Ол Францияда тұтқындалған жазушы Жирохачи Сацумамен дос болды. 1949 жылы Хамфри Богарттың өндіріс компаниясы Хаякаваны тауып алып, "Токио Джо" фильмінде рөл ұсынды. Жұмысқа рұқсат беру алдында, американдық консулдық Хаякаваның соғыс жылдарындағы әрекеттерін зерттеп, ол Германияның соғыс машинасына ешқандай көмек көрсетпегенін анықтады. Хаякава "Токио Джо" фильмінен кейін "Үш адам үйге оралды" (1950) фильмінде түсті, онда ол нағыз өмірдегі әскери тұтқын лагерінің командирі, подполковник Суга рөлін ойнады, содан кейін Францияға қайтып оралды.

Растық кедергілер

Хаякаваның мансабында американдық қоғамның көп бөлігінде жапондықтарға қарсы сезім күшті болды, бұл ішінара Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардан туындаған ұлтшылдыққа байланысты еді. Хаякава үнемі жаман жігіт немесе тыйым салынған ғашық рөлінде сомдалып, Дуглас Фэрбенкс сияқты ақша терілі актерлерге берілетін рөлдерден айырылды. Хаякава былай деді: «Бұл рөлдер [Құдайлардың қаһары, Тайфун және Алдаушы] біздің жапондық мәдениетімізге сай келмейді. Олар жалған және адамдарға біз туралы бұрыс түсінік береді. Мен бізді нағыз қандай екенімізді көрсететін кейіпкер жасағым келеді». 1949 жылы ол: «Менің жалғыз арманым – батыр болу» деп шерледі. Хаякаваның қиын жағдайы одан тоғыз жас кіші Рудольф Валентиноның жағдайына ұқсас еді; екеуі де шетелде туған және экзотикалық немесе тыйым салынған ғашықтар рөлінде сомдалды. 1918 жылдың мамыр айында Famous Players студиясымен келісімшарты аяқталғанмен, студия оны «Шейх» фильмінде түсуге шақырды. Хаякава өз компаниясын құру үшін бас тартты. Джун Мэтистің ықпалымен бұл рөл көрерменге аса таныс емес Валентиноға берілді, ол бір түндік жұлдызға айналды. 1930 жылы Өндіріс кодексі қолданысқа енгізілді (1934 жылдан бастап міндетті түрде орындалды), ол фильмдерде нәсілдік араласуды бейнелеуге тыйым салды. Бұл Хаякаваның серігі азиялық актриса болмаса, олардың арасындағы махаббатты көрсетуге болмайды дегенді білдірді. Сонымен қатар, нәсілдік араласуға қарсы заңдарға сәйкес, ол басқа нәсілдің өкілімен неке қиюға құқығы болмады. Хаякаваның алғашқы фильмдері Жапонияда үлкен сұранысқа ие болмады, себебі көптеген жандар оның сомдаған кейіпкерлері жапон еркектерін қатыгез және садист ретінде көрсеткенін ойлады. Көптеген жапон көрермендері мұндай бейнелеуді қорлаушылық деп есептеді. Ұлтшыл топтар бұл мәселеге ерекше ден қойды. Кейбір жапондар Хаякаваның АҚШ-та жапонға қарсы сезімді күшейтуге себепкер болғанына сенді және оны жапон халқына сатқын санады. Хаякава американдық супержұлдыз ретінде танылғаннан кейін, оны ұлттық және нәсілдік ұят деп есептейтін баспасөздің жағымсыз тоны айтарлықтай азайды, ал жапондық БАҚ оның кинематографиялық жетістіктерін жариялай бастады. Оның кейінгі фильмдері де танымал болмады, өйткені ұлтшылдық кезеңде ол «тынышсыз америкалықтанған» деп есептелді.

Throughout Hayakawa's career, many segments of American society were filled with feelings of anti Japanese sentiment, partly from nationalism rising from World War I and World War II. Hayakawa was constantly typecast as a villain or forbidden lover and was unable to play parts that would be given to white actors such as Douglas Fairbanks. Hayakawa stated, "Such roles [in The Wrath of the Gods, The Typhoon, and The Cheat] are not true to our Japanese nature They are false and give people a wrong idea of us. I wish to make a characterization which shall reveal us as we really are." In 1949, he lamented, "My one ambition is to play a hero". Hayakawa's dilemma was analogous to that of Rudolph Valentino, nine years his junior; both were foreign born, and were typecast as exotic or forbidden lovers. Although Hayakawa's contract with Famous Players expired in May 1918, the studio still asked him to star in The Sheik. Hayakawa refused in order to start his own company. With influence from June Mathis, the role went to the barely known Valentino, turning him into a screen icon overnight. In 1930, the Production Code came into effect (enforced after 1934) which forbade portrayals of miscegenation in film. This meant that unless Hayakawa's co star was an Asian actress, he would not be able to portray a romance with her. and because of anti miscegenation laws, he could not marry someone of another race. Hayakawa's early films were not popular in Japan because many felt that his roles portrayed Japanese men as sadistic and cruel. Many Japanese viewers found this portrayal insulting. Nationalistic groups in particular were censorious. Some Japanese believed that Hayakawa was contributing to increased anti Japanese sentiment in the U. S., and regarded him as a traitor to the Japanese people. After Hayakawa established himself as an American superstar, the negative tone in the press that regarded him as a national and racial shame lessened by a noticeable degree, and Japanese media started publicizing Hayakawa's cinematic achievements instead. His later films were also not popular, because he was seen as "too Americanized" during a time of nationalism.

Жеке өмір

1914 жылғы 1 мамырда Хаякава өзінің бірнеше фильмінде бірге ойнаған Иссей әртісі Цуру Аокиге үйленді. Хаякава бұрын ақтөсті актриса Рут Ноблға үйленген болатын. Нобл Александр Хейс есімді ұл тудырды, бірақ олар 1929 жылы ажырасып, Хаякава баланың күтімін алды. Сессуэ мен Аоки оны асырап алып, есімін Юкио деп өзгертіп, Жапонияда тәрбиеледі және білім берді. Кейін олар тағы екі қызды асырады:

Физикалық тұрғыдан Хаякава "спортшы дене бітімі мен ептілігіне" ие болды. Хаякава тәртіптілігімен және жекпе-жек өнерінің шеберлігімен танымал еді. "Ягуар тырнақтары" фильмін түсірілімі кезінде Мохаве шөлінде Хаякава мексикалық қарақшы рөлін сомдады, ал көмекші актерлер ретінде 500 ковбой тартылды. Бірінші түсірілім күні көмекші актерлер түн бойы ішіп, келесі күні де ішіп жүрді. Жұмыс істемегендіктен, Хаякава оларды жекпе-жекке шақырды. Екі адам алға шықты. Хаякава: "Біріншісі маған шабуыл жасады. Мен оның қолын ұстап алып, оны сыртын құмды жерге лақтырып жібердім. Екіншісі ұстап алуға тырысты, мен оны басымнан асырып, мойнымен құлап түсуіне мәжбүр болдым. Ол құлап, есінен танып қалды". Содан кейін Хаякава тағы бір ковбойды қарусыздандырды. Көмекші актерлер жұмысына оралды, кішкентай адамның үлкен, мықты ковбойларды қалай ұрып-соққанына таң қалды. Хаякаваның көптеген фильмдері жоғалып кетті. Дегенмен, оның кейінгі көптеген туындылары, соның ішінде Квай өзеніндегі көпір, Джерри Льюис комедиясы "Гейша жігіті" (онда Хаякава "Квай өзеніндегі көпірдегі" рөлін пародизациялайды), "Швейцариялық отбасы Робинзон" (1960), "Токио Джо" және "Үш үйге келді" фильмдері DVD-де қолжетімді. 1960 жылы Хаякава Голливудтың 1645 Вайн-стрит, Голливуд, Лос-Анджелес, Калифорниядағы Даңқ аллеясында кино индустриясына қосқан үлесі үшін жұлдызға ие болды. 1989 жылы Токиода Хаякаваның өміріне негізделген "Сессуэ" мюзиклі қойылды. 2007 жылдың қыркүйегінде Қазіргі заманғы өнер мұражайында Хаякаваның туындыларына арналған ретроспективалық көрме өтті: "Сессуэ Хаякава: Шығыс және Батыс, екі әлемнің кездесуі". Жапондық режиссер Нагиса Осима Хаякаваның өміріне негізделген "Голливуд Зен" атты фильм түсіруді жоспарлаған. Сценарий аяқталған және Лос-Анджелесте түсірілімге дайындалған, бірақ үнемі кешігулерге және 2013 жылы Осиманың қайтыс болуына байланысты жоба әлі іске аспады. 2020 жылы Хаякаваның өмір тарихы PBS телеарнасының "Азиялық американдықтар" атты деректі фильмінде айтылды. Оның мұрасы, әсіресе азиялық американдық қауымдастықта, мәңгілік. Медиа профессоры Карла Рей Фуллер 2010 жылы былай деп жазды: "Азиялық американдық ретінде Хаякаваның Голливудтағы алғашқы мансабының ерекшелігі - ол кино тарихында да, жұлдыз зерттеулерінде де толығымен назардан тыс қалғандығы. [ ] Сонымен қатар, оның жеке өндіріс компаниясын құрып, басқара алатын сирек жетістікке жеткені оның Голливуд тарихының баяндамасынан тыс қалуын одан да өкінішті етеді."

Physically, Hayakawa possessed "an athlete's physique and agility". Hayakawa was known for his discipline and martial arts skills. While filming The Jaguar's Claws, in the Mojave Desert, Hayakawa played a Mexican bandit, with 500 cowboys as extras. On the first night of filming, the extras drank all night and well into the next day. No work was being done, so Hayakawa challenged the group to a fight. Two men stepped forward. Hayakawa said, "The first one struck out at me. I seized his arm and sent him flying on his face along the rough ground. The second attempted to grapple and I was forced to flip him over my head and let him fall on his neck. The fall knocked him unconscious." Hayakawa then disarmed yet another cowboy. The extras returned to work, amused by the way the small man manhandled the big bruising cowboys. Many of Hayakawa's films are lost. However, most of his later works, including The Bridge on the River Kwai, the Jerry Lewis comedy The Geisha Boy in which Hayakawa lampoons his role in The Bridge on the River Kwai, Swiss Family Robinson (1960 film), Tokyo Joe, and Three Came Home are available on DVD. In 1960, Hayakawa was awarded a star on the Hollywood Walk of Fame at 1645 Vine Street, in Hollywood, Los Angeles, California for his contributions to the motion picture industry. A musical based on Hayakawa's life, Sessue, was performed in Tokyo in 1989. In September 2007, the Museum of Modern Art held a retrospective on Hayakawa's work entitled: Sessue Hayakawa: East and West, When the Twain Met. Japanese film director Nagisa Oshima planned to create a biopic entitled Hollywood Zen based on Hayakawa's life. The script was allegedly completed and set to film in Los Angeles, but due to constant delays and the death of Oshima in 2013, the project has yet to be filmed. In 2020, Hayakawa's life story was told as part of PBS's documentary Asian Americans. His legacy is lasting, especially in the Asian American community. Media professor Karla Rae Fuller wrote in 2010: "What is even more remarkable about Hayakawa's precedent setting career in Hollywood as an Asian American is the fact that he is virtually ignored in film history as well as star studies. [ ] Furthermore, the fact that he reached such a rare level of success whereby he could form and run his own production company makes his omission from the narrative of Hollywood history even more egregious."