Кіріспе
1840 жылдары АҚШ-тың батысына көшіп келген Иса Масихтің соңғы күнгі қасиеттілер шіркеуінің (LDS шіркеуі) мүшелері, сондай-ақ соңғы күнгі қасиеттілер деп белгілі Мормон пионерлері, 1840 жылдардың ортасынан бастап 1860 жылдардың соңына дейін АҚШ-тың орталық аймақтарынан қазіргі Юта штатындағы Солтүстік Лейк аңғарына көшіп келді. 1846 жылы көші-қонды жоспарлау кезінде қазіргі Юта аймағы Мексика Республикасының құрамына кірді, ал АҚШ Техасты аннексиялаудан кейін шешілмеген шекаралық дауға байланысты олармен соғысқа түсті. Гуадалупе-Идальго шарты нәтижесінде Солтүстік Лейк аңғары американдық аймаққа айналды. Бұл сапарға шамамен 70 000 адам қатысты, алғашқы топтар 1846 жылдың наурыз айында шіркеу басшылары тарапынан жіберілді. 1844 жылы шіркеу басшысы Джозеф Смит қайтыс болғаннан кейін, шіркеу жақында сатып алып, жақсарып, қайта ат қойып, дамытқан Науву (Иллинойс штаты) қаласында қалуға болмайтыны анық болды, себебі Миссуридегі Мормон соғысы, одан кейін Иллинойстағы Мормон соғысы басталды. Жақсы ұйымдастырылған вагондық колонна көші-қоны 1847 жылдың сәуірінде басталды, ал бұл кезең (1838 жылы Миссуриден Наувуға қашқан уақытты қоса алғанда) Мормондық көші-қон деп аталады және әлеуметтік ғалымдар арасындағы конвенция бойынша, дәстүрлі түрде 1869 жылы Бірінші құрлықтық темір жол аяқталған кезде аяқталды деп есептеледі. Барлығының отбасын теміржолмен тасымалдауға шамасы келмеді, сонымен қатар құрлықтық теміржол желісі тек шектеулі бағыттарда ғана жұмыс істеді, сондықтан алыс батысқа вагондық колоннамен көші-қон 20-шы ғасырға дейін үзіліспен жалғасты.
The Mormon pioneers were members of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church), also known as Latter day Saints, who migrated beginning in the mid 1840s until the late 1860s across the United States from the Midwest to the Salt Lake Valley in what is today the U. S. state of Utah. At the time of the planning of the exodus in 1846, the territory comprising present day Utah was part of the Republic of Mexico, with which the U. S. soon went to war over a border dispute left unresolved after the annexation of Texas. The Salt Lake Valley became American territory as a result of the Treaty of Guadalupe Hidalgo, which ended the war. The journey was taken by about 70,000 people, beginning with advance parties sent out by church leaders in March 1846 after the 1844 death of the church's leader Joseph Smith made it clear that the group could not remain in Nauvoo, Illinoiswhich the church had recently purchased, improved, renamed, and developed, because of the Missouri Mormon War, setting off the Illinois Mormon War. The well organized wagon train migration began in earnest in April 1847, and the period (including the flight from Missouri in 1838 to Nauvoo), known as the Mormon Exodus is, by convention among social scientists, traditionally assumed to have ended with the completion of the First transcontinental railroad in 1869. Not everyone could afford to transport a family by railroad, and the transcontinental railroad network only serviced limited main routes, so wagon train migrations to the far west continued sporadically until the 20th century.
Көші-қонның негізі
1830 жылы құрылғаннан бері, ИСА шіркеуінің мүшелері жиі қақтығыстарға және мүшесі емес адамдармен қиын қарым-қатынастарға түсті, себебі олардың дәстүрлі емес діни сенімдері және шіркеу басшылары мен мүшелерінің әрекеттері осыған себеп болды. Осы және басқа да себептерге байланысты шіркеу мүшелері бірнеше рет көшіп-қонды – Огайоға, Миссуриге, содан кейін Иллинойс штатына, онда Науву қаласын салды. Сидни Ригдон шіркеудің Бірінші Президенттігінің бірінші кеңесшісі болды және шіркеудің өкілі ретінде Ригдон Миссуриде бірнеше даулы уағыздар жасады, соның ішінде Тұз туралы уағыз және 4 шілдедегі сөз сөйледі. Кейде осы сөздер Миссуридегі 1838 жылғы мормон соғысына себепкер болды деп есептеледі. Соның салдарынан губернатор Боггс мормондарды штаттан қуды, ал Ригдон мен Смит тұтқындалып, Либерти түрмесіне қамалды. Ригдон Habeas Corpus бұйрығымен босатылып, Иллинойсқа келді, онда 1839 жылы мормон босқындарының негізгі тобына қосылды. 1844 жылы Смит пен оның інісі Хайрум Иллинойс штатының Картедж қаласында тұтқындалғанда көтерілісшілердің қолынан қаза тапты. 1846 жылы діни шиеленіс өте жоғары деңгейге жетті, ал 1848 жылы толқулар Наувудегі соңғы күнгі қасиеттілердің ғибадатханасын өртеп жіберді. Шіркеу сеніміне сәйкес, Құдай Бригам Янгты (Джозеф Смиттен кейінгі шіркеу президенті) Киелілерді (шіркеу мүшелері өздерін осылай атайды) ұйымдастырып, АҚШ-тың батыс шекарасынан тысқары, Батысқа қарай баруға шабыттандырды (сол кезде Мексиканың құрамында болған аймаққа, бірақ АҚШ армиясы 1846 жылдың соңында Санта-Фе-де-Нуэво-Мексико мен Жоғарғы Калифорнияның жаулап алынған бөліктерін басып алған болатын). 1846–1847 жылдардың қысында Қысқы кварталдардағы және Айовадағы соңғы күнгі қасиеттілердің басшылары көптеген Киелілердің, олардың жабдықтары мен малдарының көшіп кетуін жоспарлады. Осы жерде Янг Филадельфиядан келген, АҚШ президенті Джеймс К. Полк әкімшілігімен байланысы бар Мормон емес Томас Л. Кейнмен алғаш рет кездесті. Кейн мормондарға үнді жерінде қыстауға рұқсат алды, ал бұл жер бастапқыда Кейнсвилл деп аталды. Янг өмір бойы Кейнге сенім артты, әсіресе АҚШ-тың кейде жаулыққа бейім федералдық үкіметімен байланыс жасауда. Бұл ауқымды жұмыс жаңадан құрылған шіркеудің басшылық қабілеті мен әкімшілік желісінің маңызды сынағы болды. Көші-қондағы рөлі үшін Бригам Янгты кейде «Америкалық Мұса» деп атайды. Янг Тұзды көл аңғары мен Ұлы бассейн туралы барлық қолдағы ақпаратты жеке қарастырды, Қысқы кварталдар арқылы өткен тау адамымен және аңшылармен кеңесті, сондай-ақ Ұлы бассейнмен таныс иезуит миссионері Пьер Жан Де Сметпен кездесті. Сақтықпен қараған Янг мормондар басқа отарлаушылар қаламайтын жерге қоныстануы керек деп талап етті және Тұзды көл аңғары осы талапқа сай келеді, сонымен қатар Киелілерге көптеген артықшылықтар береді деп ойлады.
1847 жылғы авангардтық компания
Янг батысқа қарай, Роки тауларына жол ашу, су көздері мен жергілікті тайпалар туралы мәлімет жинау және Ұлы ойпаңдағы орталық жиналатын орынды анықтау үшін алдыңғы қатарлы жасақ құрды. Алғашқы жасақ негізгі жолды таңдап, оны кейінгі пионерлер күтіп, жақсартатындай етіп дайындауды көздеді. Топ, мүмкіндігі шектес болса да, өткелдер мен кемелер жасап, кейінгі жиынға егін егуді жоспарлады. Ақпан айының соңында тасымалданатын қайықтар, карталар, ғылыми құралдар, шаруашылық құралдары мен тұқымдар жинау жоспарланды. Егін суару тәсілдері зерттелді. Платт өзенінің солтүстік жағындағы жаңа бағыт, өзеннің оңтүстік жағындағы белгілі Орегон жолын пайдаланатын саяхатшылармен қақтығыстың алдын алу үшін таңдалды. Батысқа қарай сапарлайтын көптеген қасиеттілердің қажеттіліктерін ескере отырып, шіркеу басшылары жайылымдық құқықтар, суға қол жеткізу және тұрақтар үшін туындауы мүмкін даулардан қашуға шешім қабылдады. 1847 жылдың сәуірінде Янг британдық миссиядан жаңа оралған Он екі елшінің кворумы мүшелерімен кеңесті. Джон Тейлор, Парли П. Пратт және Орсон Хайд ағылшын қасиеттілерінен алынған қаржыны, Джон К. Фримонттың соңғы батыс экспедициясына негізделген картаны және ендік, биіктік, температура мен барометрлік қысымды өлшеу құралдарын әкелді. Алдыңғы қатарлы жасақтың мүшелері жиналып, соңғы жабдықтары жиналып, жасақ әскери бөлімдерге бөлінді. Топқа 143 ер адам, оның ішінде үш құл африкалық-американдық, Он екі елшінің сегіз мүшесі, үш әйел және екі бала кірді. Пойызда 73 арба, бір зеңбірек, 93 жылқы, 52 қашыр, 66 өгіз, 19 сиыр, 17 ит және бірнеше тауық бар еді. Янг бұл жасақты 14 ротаға бөліп, әрқайсысына капитан тағайындады. Жергілікті тайпалардан туындауы мүмкін қауіптен сақтанып, Стивен Маркхэм басшылығымен милиция мен түнгі күзет құрылды. 1847 жылдың 5 сәуірінде сағат 14:00-де көліктік пойыз Қысқы кварталдан Ұлы ойпаңға қарай батысқа қарай қозғалды. Түстен кейін олар бес шақырым (8 км) жол жүріп, бірнеше жүз метрлік ағаштардың жанында тізімделді. Күнделіктерде Янгтың сапарды белсенді басқарғаны, егжей-тегжейге назар аударғаны және кешкі және жексенбілік демалыс шамадан тыс болғанда немесе жасақ мүшелері өз міндеттерін орындамағанда сөгіс бергені көрсетілген. Бірде ол лагерьдегі аңшыларды қажетсіз ет өлтіргені үшін сөккен. Лагерь таңғы сағат 5-те сигналмен оянып, жасақ таңғы сағат 7-ге дейін сапарға дайын болуы керек еді. Әр күндік сапар кешкі сағат 8:30-да аяқталып, лагерь түнгі сағат 9-да ұйықтады. Жасақ аптаның алты күні сапар шекті, бірақ әдетте сенбі күні құдайға құлшылық ету үшін лагерьде қалатын. Лагерь мүшелеріне нақты міндеттер берілді. Уильям Клейтон жасақтың хатшысы болып тағайындалды және олардың сапары мен күнделікті жүрген қашықтығы туралы нақты жазба жасауды міндетті болды. Клейтон математик Орсон Пратт пен ағаш шебері Апплтон Хармонмен бірлесіп, арақашықтықты өлшеуге арналған машина жасады. Ол жасақтың күніне 14-20 шақырым аралығында жүретінін көрсетті. Апостол Орсон Пратт жасақтың ғылыми бақылаушысы болып тағайындалды. Ол ғылыми құралдардан үзбей мәліметтерді оқып, геологиялық құрылымдар мен пайдалы қазбалар туралы жазбалар жасап, өсімдіктер мен жануарларды сипаттады. Клейтон мен Пратт сақтаған күнделіктер мормондық сапардың тарихшылары үшін құнды деректерге айналды. Клейтон өзінің жазбалары мен өлшемдерін басқа эмигранттарға өзінің "Соңғы күнгі қасиеттілердің эмигранттар нұсқаулығында" ұсынды. Жасақтағы әйелдер де жол бойында маңызды міндеттерді орындады. Көп уақыт тамақ пісіру, тігіс және балаларға қарау сияқты дәстүрлі істерге жұмсалса да, бірнеше әйел хатшы және күнделік сақтаушы болып қызмет етті. Лоренцо Янгтың әйелі Харриет Пейдж Янг жасаққа таңдалған алғашқы әйел болды. Ол денсаулығы нашар болды және Лоренцо Янг оны және жас балаларын тастап кетуден қорқып еді. Жасақтың басқа алғашқы әйелдері, Хебер К. Кимбалдың әйелі Эллен Сандерс Кимбалл және Бригам Янгтың әйелі Клариса Деккер Янг Харриет Янгқа қарап, оған серік болу үшін жасақпен бірге баруды сұрады. Үш әйелге Миссисипидегі әйелдер қауымының үлкен тобы қосылды, олар Ларамидегі (Уайоминг) негізгі партиямен бірікті. Сапардың бірінші бөлігі, Қысқы кварталдан Форт-Ларамиге дейін, алты аптаға созылып, 1 маусымда фортқа жетті. Жасақ жөндеу жұмыстарын тоқтатып, малдарды қайтадан аяқпен жарақаттады. Форт-Ларамиде болған кезде алдыңғы қатарлы жасаққа ауруына байланысты қызметтен босатылған және Колорадо штатының Пуэбло қаласында қыстауға жіберілген мормон батальонының мүшелері қосылды. Жаңа топта Миссисипиден келген шіркеу мүшелері де болды, олар Ұлы ойпаңға қарай оңтүстік бағытпен келді. Осы сәтте кеңейген жасақ Форт-Бриджердегі сауда постқа қарай белгілі Орегон жолын ұстады. Платт өзенін қиын кешу кезінде, Sweetwater өзеніне ену алдында жасақ тасымалданатын қайығын пайдаланып, салыстырмалы түрде оңай кешіп өтті. Болашақ саяхатшыларға көмектесу және көші-қонға қол жеткізілетін ақшаны арттыру мүмкіндігін пайдаланып, Томас Гровер басшылығымен тоғыз адам сол жерде кеме жасау және пайдалану үшін қалды. Өзендегі Миссуриліктер мен басқа саяхатшылар қасиеттілерге кешуге вагон үшін 1,50 доллар немесе одан да көп төледі. Маусымның соңғы аптасында Бруклин қасиеттілерінің сапарының жетекшісі Сэм Браннан жасақпен Виоминг штатындағы Грин Ривердің жанында кездесті. Ол Янгқа өз тобының сәтті сапары және бүгінгі Сан-Франциско, Калифорниядағы қоныстануы туралы хабарлады. Ол алдыңғы қатарлы жасақты Калифорнияға қарай жалғастыруға шақырды, бірақ басшының назарын Ұлы ойпаңнан аудара алмады. Янг маусымның 28 күні тау адамы Джим Бриджермен де кездесті. Олар тұзды көл аймағына кірудің мүмкін болатын жолдары мен Ұлы ойпаңның таулы аңғарларында тұрақты қоныстардың мүмкіндігі туралы талқылады. Бриджер Юта көлінің жанындағы қонысқа ынталанды, балық, жабайы жемістер, ағаш және жақсы жайылымдар туралы хабарлады. Ол Янгқа жергілікті үндістер жүгері мен қабақ сияқты жақсы егін өсіретінін, бірақ қырау қаупі әрқашан бар екенін айтты. Жасақ Оңтүстік өткел арқылы өтіп, Грин Риверден салмен өтіп, шілдеде Форт-Бриджерге жетті. Сонымен бірге, оларға мормон батальонының аурудан зардап шеккен тобының тағы 13 мүшесі қосылды. Алдыңғы қатарлы жасақ енді қиын және қауіпті сапарға бет бұрысты, және Роки тауларының өткелдерін өту туралы алаңдады. Олар қарама-қайшы кеңестер алды, бірақ Янг өткен жылы Калифорнияға сапарлаған Доннер-Рид тобы қолданған жолды таңдады. Форт-Бриджерден кеткеннен кейін жатқанда, жасақ Вебер өзенінің аузында сауда постқа ие болған саяхатшы Майлс Гудъярмен кездесті. Ол үлкен Вебер аңғарының ауылшаруашылық әлеуетіне риза болды. Таулы аймақтар арқылы сапар барысында алдыңғы қатарлы жасақ үш бөлікке бөлінді. Грин Риверден өткеннен кейін партия мүшелерінің бірнешесі "тау қызбасынан" (вероятно, Колорадо тасқынынан, таулы ағаш кенесімен тасымалданатын) зардап шекті. Янг Гудъярмен кездескеннен кейін көп ұзамай өзі де ауырды. Кішкентай ауруға шалдыққандар үлкен топтан қалып қойды және белгіленген бағыт бойынша алға жылжу үшін барлау бөлімі құрылды. 1847 жылдың шілдесінде алғашқы жасақ Тұзды көл аймағына жетті, барлаушылар Эрастус Сноу және Орсон Пратт шілдедегі 21 күні аймаққа енді. Пратт жазды: «Бұл ұлы және әдемі пейзаж көз алдымызға келгенде, біз қуаныштан айғайламауға төтеп бере алмадық». Екі барлаушы екі...
Саяхат шарттары
Пионерлар Ұлы Бассейндегі Тұздық көл аңғарына көбінесе үлкен шаруашылық арбаларымен, қол арбаларымен және кейде мүліктерін жеке алып жүретін. Олардың Платт өзенінің солтүстік жағалауымен және Солтүстік Платт өзені бойымен, содан кейін континенттік бөліністен өтіп, Оңтүстік өткел мен Тынық мұхит бұлақтарына дейін Форт-Джоннан, Свитвотер өзенінің аңғары арқылы, кейін Форт-Бриджерге және одан Тұздық көлге дейінгі жолы Мормон жолы деп аталды. Шіркеу мүшелерінің қаржылық мүмкіндіктері әртүрлі болды, көптеген отбасылар Миссури мен Иллинойста жерлерінен және жеке мүлкінен айырылды. Бұл, Ұлы Бассейнге 1000 мильден астам (1609 км) жол жүру кезінде әр отбасының қамтамасыз етуіне әсер етті. Шіркеудің қаражаты да шектеулі болды, бірақ шіркеу басшылары жеткіліксіз отбасылар мен топтарға қолдарынан келгенше қаржылық және материалдық көмек көрсетті. Бұл көліктер, әсіресе алғашқы американдық топтарда, кең таралған. 1845 жылдың қазан айында шіркеу мүшелері Наувудан кетуге дайындалып жатқанда, "Науву соңғы хабар" газеті әр отбасыға қажетті азық-түліктердің толық тізімін жариялады. Олардың ішінде екі-үш жұп өгіз, екі сүт сиыры, басқа да мал, қару-жарақ және оқ-дәрі, 15 фунт темір, шүмектер мен арқандар, балық аулау құралдары, шаруашылық және механикалық жабдықтар, тамақ дайындау құралдары және кем дегенде 1000 фунт ұн, сондай-ақ басқа да азық-түліктер кірді. Кейбір пионерлар ұзақ сапарға қанша жүк ала алатынын дұрыс бағаламады. Өгіздер шаршағанда, арбаларды жеңілдету үшін бағалы заттарын, кітап жинақтарын, отбасылық қыш ыдыстарын және жиһаздарын тастауға мәжбүр болды. 1847 жылы, Роки тауларының шығысында Кимболл отбасы үлкен шұңқыр қазып, пианиносын бұқа терісіне орап, мұқият жерледі. Келесі көктемде өгіздер тобы аспапты тауып алып, Тұздық көл аңғарына жеткізді. Кейінгі топтардың көпшілігі ресурстары аз адамдардан құралды, олар барлық мүліктерін және жеке заттарын тасымалдау үшін қол арбаларын (көліктің бір түрі) тартты немесе итерді. Көптеген пионерлар жолдың көп бөлігін жаяу жүріп, отбасы мүшелері арбада отырды. Американың орталық айманындағы ауа райына байланысты, саяхаттауға ең қолайлы уақыт сәуір-қыркүйек айлары болды. Алайда, кейбір топтар маусымның соңында жолға шықты, бұл қиындықтарға және кейде апаттарға әкелді. Олардың ең танымалдары – Вилли және Мартиннің қол арбаларымен келген топтары. 1856 жылдың шілдесінде Айовадан шыққан олар, қарашаға дейін Ютаға жетпеді, қысқы ауа райы мен жеткіліксіз азық-түлік салдарынан көптеген адам қайтыс болды.
Кейінгі көші-қон
Иллинойс және Миссуриде тұратын Әрі қарайғы Күннің Әулиелері алғашқылар кеткеннен кейін, АҚШ-тың басқа аймақтарынан және Еуропадан шіркеуге жаңадан кіргендер Солт-Лейк-Ситидегі шіркеудің негізгі тобына қосылу үшін олардың алғашқы жолын ұстанды. 1847 жылдан 1869 жылға дейін әр жыл сайын осы сапарға шыққан шіркеу мүшелері ұйымдасқан компанияларға біріктірілді. Көші-қон шамамен 1890 жылға дейін жалғасты, бірақ пойызбен келгендер әдетте "мормон пионерлері" деп есептелмейді.
Даниялық мормондық пионерлер
Мормон пионерлері көптеген елдерден көшіп келді. Дания осы елдердің бірі болды, ал 1850 мен 1910 жылдар аралығында Ютаға көптеген мормон эмигранттары келді. Даниялықтардың көшіп кетуі 1850 жылы ЛДС шіркеуінің миссионерлері – Ераст Сноу, Питер О. Хансен және тағы екеуі Данияға жіберілген кезде басталды. Хансен Мормон кітабын ағылшын тілінен дания тіліне алғаш рет аударды. 1849 жылы Дания Корольдігінің конституциясына діни бостандық енгізілді. Мормон кітабының дания тіліне аударылуы осы аймақта дінге келгендердің көп болуына мүмкіндік берді. Сол кезде ЛДС шіркеуі жаңа мүшелерін Ютаға жиналуға шақырып, осы алғашқы дінге келгендерді эмиграция жоспарларын жасауға итермеледі. Бокс-Эльдер, Каш, Солт-Лейк, Юта және Севье округтерінде 19 ғасырдағы Юта халық санағында көптеген даниялықтар тіркелген, бірақ Санпете округі ең көп қоныстанған аймақ болды. Солт-Лейк аңғарына келгеннен кейін мормондар құрғақ жерді одан да қолайлы ету үшін оны дамытып, өңдеді. Олар суару жүйелерін құрды, фермалар салды, үйлер, шіркеулер мен мектептер тұрғызды. Суға қол жеткізу өте маңызды болды. Янг бірден қосымша жергілікті жерлерді анықтап, қоныстандыру үшін барлаушы топтарды жіберді. Ұлы бассейнде су көздері сенімді және өсіру маусымдары өте маңызды азық дақылдарын өсіруге жеткілікті аумақтарды табу қиын болғанымен, барлық бағытта шағын елді мекендер құрыла бастады. Шіркеу мүшелері ақырында оңтүстікке қарай қазіргі Аризона мен Мексикаға, батысқа қарай Калифорнияға, солтүстікке қарай Айдахо мен Канадаға, шығысқа қарай Вайомингке бет бұрып, сол аймақтарда көптеген қауымдастарды құрды. 1847 жылы алғашқы топ Солт-Лейк аңғарына келгеннен кейін көп ұзамай солтүстікке қарай Боунтифул қауымы құрылды. 1848 жылы пионерлер қазіргі Огден қаласында аң аулаушы Майлс Гудиерден сатып алынған жерлерге көшіп барды. 1849 жылы Туэль және Форт Юта (кейін Форт Прово деп аталды, қазіргі Прово қаласы) құрылды. Прово қаласының орналасқан жері Уттар үшін қиындық тудырды, себебі ол олардың жерлерінің ортасында болды. Янг Уттарға шабуыл жасауға бұйрық берді, бұл шайқас Форт Юта шайқасы деп аталды. Осыдан кейін Уокер соғысы басталды. Жаңа аумақтың астанасы болуға арналған Филлмор қаласы 1851 жылы құрылды. 1855 жылы жергілікті халықты бағындыру және оларды дінге шақыру мақсатымен Идахоның Салмон өзеніндегі Форт-Лемхи, Лас-Вегас, Невада және қазіргі Ютаның шығыс-орталық бөлігіндегі Елк-Маунтин қалаларында бекіністер салынды. Мормон батальонының қайтып келген мүшелерінің тәжірибесі жаңа қауымдастарды құруда маңызды рөл атқарды. Батысқа сапар шегіп бара жатқанда мормон сарбаздары Колорадо, Аризона және Оңтүстік Калифорниядағы сенімді өзендер мен құнарлы өзен аңғарларын анықтады. Сонымен қатар, босатылған сарбаздар Солт-Лейк аңғарындағы отбасыларына қайта оралу жолында Неваданың оңтүстігі мен Ютаның оңтүстігі арқылы өтті. Батальонның аға мормон офицері Джефферсон Хант елді мекендерді, минералдарды және басқа да ресурстарды белсенді түрде іздестірді. Оның есебі 1851 жылы қазіргі Седар-Ситиге жақын Темір елдегі қоныстануға ықпал етті. Бұл оңтүстік аймақтарды зерттеулер ақырында Мормон қоныстарын Сент-Джордж, Юта, Лас-Вегас және Сан-Бернардино, Калифорния, сондай-ақ Оңтүстік Аризонадағы қауымдастарға жеткізді. 1885 жылға қарай Мексиканың солтүстігінде Мормон қауымдастары құрыла бастады.
Мұра
Мормон пионерлері Юта штатында жыл сайын 24 шілдеде тойланады, бұл күн Пионер күні деп аталады. Солт-Лейк-Ситиде Мормон пионерлерінің ескерткіші орналасқан, онда Янг, Элиза Р. Сноу және басқа да мормон пионерлері жерленген. Сондай-ақ, жазық дала арқылы Солтүстік Лейк аңғарына келген барлық адамдарға арналған ескерткіш бар. "Пионер" (кейде "Пионер Пит" деп атайды) – Лехи орта мектебінің талисманы. Кейбір жерлерде мормондар 14-18 жас аралығындағы жастар үшін "Пионерлік сапар" атты шара ұйымдастырады. Осы сапарға қатысушы жастар пионерлерге тән киім киіп, қол арбаларына бірнеше зат салып алады. Олар бірнеше күн жаяу жолға шығып, пионерлердің бастан өткергенін сезінуге тырысады. Осы көп күндік шара барысында, лагерь ұйымдастырушылары жастардың тәжірибесін жақсарту мақсатында, пионерлердің сапарларында болмаған технологияны немесе басқа да заттарды пайдаланудан аулақ болуларын қадағалайды.
Мормон пионерлерінің жер үстіндегі саяхат дерекқоры
Мормон пионерлерінің құрлықпен саяхаты туралы мәліметтерді ата-бабаларыңыздың Ютаға жету үшін дала арқылы өтіп кеткен тобын анықтау үшін күнделіктерден, шіркеу тарихының құжаттарынан және басқа материалдардан жинақтайды. Бұл 1847-1868 жылдар аралығындағы белгілі және белгісіз керуендерді қамтиды. Онда компаниялардағы жолаушылардың тізімі және ата-бабаларыңыз туралы генеалогиялық ақпарат бар. Бұл – мормон иммигранттары және оларды Ютаға жеткізген керуендер туралы ең толық мәліметтер жинағы.