Кіріспе
1903 жылғы "Тур де Франс" – қазіргі "Л’Экип" газетінің алдындағы "Л’Ото" газетінің ұйымдастыруымен және демеушілігімен өткен алғашқы веложарыс. Ол 1-19 шілде аралығында алты кезеңнен өтті және Морис Гарин жеңіске жетті. Бұл жарыс "Л’Ото" газетінің таралымын арттыру мақсатымен ұйымдастырылды, себебі оның таралымы ұзақ жылдар бойы "Ле Вело" газетімен бәсекелесудің нәтижесінде төмендеді. Бастапқыда маусымда басталуы жоспарланған жарыс бір айға кейінге шегерілді, сондай-ақ, қатысушылардан келіп түскен өтініштердің аздығына байланысты жүлде қоры да арттырылды. 1903 жылғы "Тур де Франс" – алғашқы кезеңдік жол жарысы болды. Қазіргі заманғы "Гранд Тур" жарыстарымен салыстырғанда, оның кезеңдері аз болғанмен, әрқайсысы бүгінгі жарыстарға қарағанда едәуір ұзын болды. Велошабаншылардың барлық алты кезеңде де қатысуы міндетті емес еді, алайда жалпы есепте жүлделі орындарға ие болу үшін қатысу қажет болды. Жарысқа дейін фаворит саналған Морис Гарин бірінші кезеңде жеңіске жетіп, көшбасшылықты сақтап қалды. Ол соңғы екі кезеңді де жеңіп, екінші орын алған велошабаншыдан шамамен үш сағатқа басымдық танытты. "Л’Ото" газетінің таралымы жарыс кезінде және одан кейін алты еседен астамға өсті, сондықтан жарыс 1904 жылы қайта өткізілуге лайық деп есептелді. Осы кезде "Ле Вело" газеті бизнестен кетуге мәжбүр болды.
Шығу тегі
Дрейфус ісі жарнамашыларды «Le Vélo» газетінен бөліп алғаннан кейін, 1900 жылы жаңа газет «L’Équipe» құрылды, оның редакторы ретінде бұрынғы велосипедші Анри Дегранж тағайындалды. 1903 жылы газеттің атын «L’Auto» деп өзгертуге мәжбүр болғаннан кейін, Дегранж велосипед жанкүйерлерін ұстап тұру үшін бірдеңе қажет болды; 20 000 тиражымен ол оларды жоғалтуға мүміндік бере алмады. Дегранж пен жас қызметкері Гео Лефèvre Марсель – Париж велосипед жарысынан оралғанда, Лефèvre Франция бойынша, танымал алты күндік жарыстарға ұқсас жарыс ұйымдастыруды ұсынды. Дегранж идеяны қаржылық бақылаушы Виктор Годдетке ұсынды, ол мақұлдады, және 1903 жылдың 19 қаңтарында «Тур де Франс» жарысы «L’Auto» газетінде жарияланды. Бұл жарысқа қатысу үшін 20 франк төлеу керек еді. Бұл шарттар аз ғана велосипедшілерді тартты: жарыс басталуға бір апта қалғанда, тек 15 қатысушы тіркелді. Содан кейін Дегранж жарысты 1-19 шілдеге дейін қайта жоспарлады, жалпы сыйлық қорын 20 000 франкқа дейін көбейтті, қатысу ақысын 10 франкқа дейін төмендетті және сыныптағы алғашқы 50 велосипедшіге күніне кем дегенде 5 франк кепілдік берді.) Жалпы сыныптауға қатысу үшін немесе бір кезеңге қатысу үшін 5 франк. Кезеңдер өте ұзақ болғандықтан, біріншісінен басқалары таң атпай басталды: соңғы кезең алдыңғы түнде сағат 21:00-де басталды. Бірінші «Тур де Франс» тау өткелдерінен өте қоймады, бірақ бірнеше кішігірім жолдарды басып өтті. Біріншісі – Парижден Лионға дейінгі ашылу кезеңінде, қазіргі Роаннан Лионға дейінгі ескі жол. Лионнан Марсельге дейінгі кезеңде Сент-Этьеннің шетінде орналасқан Кол-де-ла-Република, сондай-ақ Кол-де-Гранд-Буа болды. 1903 жылы кәсіби велосипедшілер жарыста жетекшілік ететін жылдамдықты көтерушілерді жалдау қалыпты жағдай еді. Дегранж бұған тыйым салды: бастапқыда ең ұзақ, соңғы кезеңде жылдамдықты көтерушілерге рұқсат етілетін болды, бірақ бұл шешім бесінші кезеңнен кейін қайтарылды. Велосипедшілер жолдың барлық бөлігін велосипедпен өтуі үшін, әртүрлі жерлерде бақылаушылар орналастырылды. Тағы 24 велосипедші арнайы кезеңдерге қатысу мүмкіндігін пайдаланды: біреуі екінші және төртінші кезеңдерде жарысты, сонымен қатар үш велосипедші екінші кезеңге, біреуі үшінші кезеңге, он бес велосипедші тек төртінші кезеңге, ал тағы төртеуі тек бесінші кезеңге қатысты. Сонымен қатар, бірінші кезең кезінде ережелерді бұзудың алғашқы жағдайы орын алды: Жан Фишер автомобильді жылдамдықты көтеруші ретінде пайдаланды, бұл заңсыз еді. Гарин екінші кезеңде екінші орын алған Пэжидің апатына ұшырап, жарыстан шығарылды. Төртінші кезеңде Аукутуриер айқын басымдыққа ие болды және үшінші кезеңді жеңуге дайын болды, бірақ машинаның слипстримін пайдаланғаны үшін жарыстан шығарылды. Сол кезде Гарин алда келе жатты, Эмиль Жорже екі сағатқа жуық артта қалды. Бесінші кезеңде Жоржетің екі дөңгелегі жарылып, ол жолдың жанында демалуға тоқтағанда ұйықтап қалды; ол аяқтауға үлгермеді. Гарин алдыңғы топтағы басқа велосипедшілерден оған этапты жеңуге мүмкіндік беруді өтінді, бірақ Фернан Огере бұдан бас тартты. Гарин Лусьен Потьеге велосипедін Огеренің алдына лақтырып жіберді, ол құлап қалды, содан кейін Гарин Огеренің артқы дөңгелегін бүктірді. Огере тез арада қосалқы велосипедті сатып алып, финиш сызығына жетті, алайда Гарин спринтті оңай жеңді. Огере Нант велодромындағы этаптың соңғы шақырымындағы ең жылдам жүгіру үшін Velo Sport Nantes-тен 100 франк сыйлық алды. Соңғы кезең ең ұзақ болды, және Нанттан Версаль мен Париж арасында орналасқан Виль-д'Аврей деген кішкентай қалаға дейін жүргізілді, Парк-де-Пренс велодромында емес. Бұл жол жарыстарының велосипед жолдарымен аяқталуына тыйым салатын заңға байланысты болды (осы заң жарыстың сәттілігіне байланысты кейіннен жойылды). Гарин үшінші кезеңді жеңіп, жалпы жеңіске 2 сағат 59 минут 31 секундпен жетті: бұл «Тур де Франс» жарысының тарихындағы ең үлкен жеңіс көрсеткіші болып қала береді. Ville d'Avray-ге келгеннен кейін, жарысқа қатысушылар финиш уақытын көрсеткен тақтаны алды және Parc des Princes-ке велосипедпен барды, онда олар бірнеше мәрте мәртебелі айналды. Сол күні, 19 шілдеде велодромда көптеген адамдар велосипедшілерді және 100 шақырымдық велосипед жарысын тамашалады.