1961-2003 жылдар аралығындағы АҚШ ядролық стратегиясы құжаты

Кіріспе

1961–2003 жылдар аралығындағы АҚШ ядролық стратегиясының құжаты, ядролық соғыс жоспарлау

Бірыңғай интеграцияланған операциялық жоспар (SIOP) 1961 жылдан 2003 жылға дейін АҚШ-тың ядролық соғысқа арналған жалпы жоспары болды. SIOP АҚШ Президентіне нысаналарды таңдаудың әртүрлі нұсқаларын ұсынды және ядролық қаруды іске қосу тәртібін, сондай-ақ нысаналар жиынтығын сипаттады. Бұл жоспар стратегиялық бомбалаушылар, құрлықта орналасқан континентаралық баллистикалық зымырандар (ICBM) және теңізде орналасқан баллистикалық зымырандардың (SLBM) ядролық үштігінің мүмкіндіктерін біріктірді. SIOP – жоғары құпия құжат және АҚШ ұлттық қауіпсіздік саясатындағы ең құпия және сезімтал мәселелердің бірі болды. SIOP 62 деп аталған алғашқы SIOP 1960 жылдың 14 желтоқсанында аяқталды және 1961 жылдың 1 шілдесінде (1962 қаржы жылының басында) қолданысқа енгізілді. SIOP 2003 жылдың ақпанына дейін жыл сайын жаңартылып келді, содан кейін ол 8044 операциялық жоспарымен (OPLAN) алмастырылды. 2012 жылдың шілдесінен бастап АҚШ-тың ядролық соғыс жоспары OPLAN 8010 12, Стратегиялық тиындар және күш қолдану болып табылады.

Жоспарлау процесі

АҚШ-тың ядролық соғыс жоспарының көп бөлігі құпия болып қала бергенімен, бұрынғы SIOP жоспарлау процесі туралы кейбір ақпараттар жарияланды. Жоспарлау процесі президенттің ядролық жоспарлаушыларға басшылық беретін түсініктерді, мақсаттарды және нұсқауларды белгілейтін президенттік директива шығаруымен басталды. Қорғаныс министрі президенттің басшылығын ядролық қару қолдану саясатын (NUWEP) жасау үшін пайдаланды, онда негізгі жоспарлау болжамдары, шабуыл опциялары, нысаналарға қойылған міндеттер, нысаналардың түрлері, нысанаға алу шектеулері және жауынгерлік қолбасшылармен координация көрсетілген. NUWEP кейіннен Біріккен штабтар комитеті (JCS) "Бірлескен стратегиялық қабілеттер жоспарының (JSCP), C (ядролық) қосымшасын" құру үшін қолданды. Бұл құжат ядролық қаруды қолдану үшін нысанаға алу және зиян келтіру критерийлерін қамтитын мақсаттар мен шарттардың толыққанды және егжей-тегжейлі жиынтығын белгіледі. Жоспарлау процесінің соңғы кезеңі Стратегиялық әуе күштері қолбасшылығы (SAC) (1961-1992 жылдары) немесе АҚШ Стратегиялық қолбасшылығы (USSTRATCOM) (1992-2003 жылдары) JSCP-ден басшылық алып, SIOP-қа айналған нақты ядролық соғыс жоспарын жасаған кезде болды. Егжей-тегжейлі жоспарлауды Небраска штатының Омаха қаласындағы SAC штаб-пәтерінде орналасқан Бірлескен стратегиялық нысаналарды жоспарлау басқармасы (JSTPS) жүргізді. SIOP жоспарлау аясында Стратегиялық әуе күштері қолбасшылығы (SAC, кейіннен USSTRATCOM) Ұлттық нысаналар базасы (NTB) деп аталатын нысаналар жиынтығына негізделген жоспарлар мен опциялар жинағын әзірледі. NTB-дағы нысаналардың саны уақыт өте келе өзгерді: 1985 жылы 16 000, 1991 жылы 12 500, ал 2001 жылы 2 500. SIOP негізінен Кеңес Одағындағы (кейін Ресей) нысаналарға бағытталған, бірақ 1970-жылдарға дейін SIOP құрамында болған Қытай Халық Республикасының нысаналары 1997 жылы жоспарға қайта қосылды. 1999 жылы NTB Ресей, Қытай, Солтүстік Корея, Иран, Ирак, Сирия және Ливиядағы нысаналарды қамтыды деген хабар тарады.

Тарих

SIOP және оның қайта аталған ізбасарлары, ең маңыздысы, Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштерінің жеткізу жүйелерін біріктіретін "кешенді" жоспар болып табылады; ол тек бір жоспарлау тобынан дайындалғандықтан ғана "бір" деп аталады. "Жоспар" ішінде бірнеше күрделі жоспарлар болып табылатын "шабуылға қатысты нұсқалар" бар.

Труман

Кеңес Одағының Екінші дүниежүзілік соғыстың соңынан 1950 жылға дейінгі кездейсоқ жоспарлары әдеттегі және қорғаныс сипатында болды деген дәлел жоқ, ал Кеңес әскерінің соғыстан кейінгі демобилизациясы КСРО Еуропада жаңа соғысты ықтимал деп санамағанын көрсетеді. Кеңес доктринасы капиталистік державалардың коммунизмге қанағаттанбауын болжаса да, Кеңес басшысы Иосиф Сталин КСРО мен Батыс екі елдің де тағы бір дүниежүзілік соғысқа бара алмайтынына сенген және Батыстың Кеңес аумағын басып алуға жеткілікті әскер жинау қабілетіне күмәнданды. Сондықтан Кеңес Одағы ядролық бомбалаудан қорғануға және Батыс Еуропаның бомбалаушы базаларына шабуыл жасауға баса назар аударды. 1946 және 1948 жылдарғы жоспарлар белгісіз жаумен соғыс кезінде Германиядағы Кеңес күштерінің Кеңес оккупациялық аймағында қорғаныс позициясын қабылдап, күштер келгенше қарсы шабуылды күтетінін болжады. Дегенмен, Кеңес әскері Батыс әскерінен салмағы жөнінен әлдеқайда көп болды, сондықтан АҚШ-тың стратегиялық ядролық соққы жоспарлары осыған сәйкес жасалды. АҚШ 1946 жылы 17 Silverplate B-29 бомбалаушысы мен 11 атом бомбасына ие болғанмен, атом бомбасына ие жалғыз мемлекет еді. Американың көптеген ертедегі соғыс жоспарлары болмаған қаруды пайдалануға негізделген; мысалы, 1945 жылдың күзіндегі жоспар совет өнеркәсіптік нысаналарына 196 атом бомбасын қолдануды көздеген, бірақ SAC мұндай көлемді 1952 жылға дейін жеткізе алмады. Бұл бомбалар Mark 3 типіне жатқан, салмағы бес тонна, құрастыруға екі күн уақыт және 39 адам қажет болды. Баспасөз 1948 жылдың ортасында Берлин блокадасы кезінде "атомдық қабілетті" B-29 ұшақтары Ұлыбританияға жеткізілгенін хабарлады, сол кезде АҚШ-та шамамен 50 атомдық қару болды. Алайда, Кеңестер барлау арқылы ешбір ұшақтың Silverplate емес екенін білді. Керісінше, олар DOUBLEQUICK жоспарының бөлігі ретінде қолданылған болар еді, ол Екінші дүниежүзілік соғыс сияқты Шығыс Еуропадағы совет әуе базаларына үздіксіз конвенциялық бомбалау шабуылдарын қамтыды. Блокада кезінде Батыстың реакциясынан айырмашылығы, Кеңестер әуе шабуылына қарсы қорғанысын күшейтуден басқа әскери дайындықтарын өзгертпеді. 1949 жылы Кеңестер НАТО құрылуына қарсы шығып, батыс Еуропалық жақтастардың көмегімен жариялық қарым-қатынас жүргізді, бірақ жаңа одақтың әскери күші соншалықты әлсіз болды, сондықтан Политбюро оны құрылғаннан кейін алты ай бойы талқыламады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде маңызды көлік және энергия нысандарына стратегиялық бомбалау қалаларға шабуыл жасаудан тиімді болды, ал соғыстан кейінгі ядролық емес соғыс жоспарлары совет мұнай өнеркәсібіне назар аударуды көздеді. АҚШ-тың соғыс жоспарлаушыларында КСРО-ның жаңартылған карталары болмады, сондықтан олар Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі карталарды – кейбіреулері Ресей революциясынан ескірек – немесе соғыстан алынған неміс әуе суреттерін пайдалануға мәжбүр болды. Жаңартылған барлау мәліметтерінің жетіспеуіне байланысты ядролық жоспарлау қалалық аудандарға көбірек бағытталды, олар нысанаға алу оңай және "қосымша зиян" әкелу мүмкіндігі бар еді. Алғашқы Тотальдық жоспар 20 қалаға 30 атом бомбасын қолдануды көздеді. БРОИЛЕР жоспары (1947 жылдың қарашасы) 24 совет қаласына 34 бомба салуды көздеді. Ол және кейіннен HALFMOON (1948 жылдың мамыры; 20 қалаға 50 бомба) және OFFTACKLE (1949 жылдың желтоқсаны; 104 қалалық нысана, 220 бомба, 72 қосымша шабуылдар үшін резервте) сияқты жоспарлар Еуропадағы Батыс күштерінің баяу шегінуін және Ұлыбританияны Кеңес Одағына атомдық шабуылдар үшін әуе базасы ретінде нығайтуды көздеді. Президент Гарри С. Трумэн атом қаруына халықаралық тыйым салуды үміттенеді және американдықтар оларды "агрессивті мақсаттарда" пайдалануды қолдамайды деп сенді, сондықтан JCS-ге конвенциялық соғыс жоспарын әзірлеуді бұйырды; алайда, Қорғаныс министрі Джеймс Форрестал 1948 жылдың шілдесінде Берлин дағдарысына байланысты атом соғысын жоспарлауды тоқтатып, қайта бастауға бұйрық берді. Алайда, атомдық жоспарлардың тиімділігіне қатысты ресмилер пессимистік көзқарас танытты. Ұлыбританияның 1948 жылғы желтоқсандағы SPEEDWAY жоспары Кеңес Одағының атом қаруына ие болмайтынын болжады, бірақ Батыстың "Батыс Еуропадағы Ресейдің алға жылжуына қарсы тұра алмайтынын, тіпті Батыс державаларының толық қорғаныс ынтымақтастығына қарамастан", оның ішінде 560 американдық және британдық атом бомбалаушысы бар екенін болжады. Американың ТРОЯН (1948 жылдың желтоқсаны) жоспарында 70 қалаға 133 бомба (бар болғанымен, 50 ғана) ұшырауы болжалданды. Генерал Хьюберт Р. Хармон басқарған комитет 1949 жылдың мамыр айында, егер барлық бомбалар дәл нысаналарына тисе де, КСРО басылмайтынын, басшылығы күрт әлсіздейтінін және әскері Батыс Еуропа, Таяу Шығыс және Азияда әрекет ете алатынын хабарлады. Шабуыл совет өнеркәсіптік қуатын 30-40 пайызға төмендетіп, бірақ қосымша шабуылдарсыз уақытша ғана төмендетіп жібереді. Хармонның есебі үш дереу нәтиже берді: 1) АҚШ Әскери-теңіз күштері және басқа да осыған қарсы шыққандардың атом бомбаларының және американдық соғыс жоспарлаудағы қалаларға жасалған жаппай шабуылдардың маңыздылығына сын көзбен қарады. 2) Ядролық қару өндірісі күрт өсті. 3) Біріккен штабтар алқабы 1949 жылдың күзінде SAC-қа НАТО аясында Батыс Еуропаға совет басқындығын баяулату міндетін жүктеді. АҚШ пен Ұлыбританияның қателігіне байланысты НАТО совет әскерлерінің конвенциялық күштерінің бағасы жоғары болды. 1951 жылғы бір бағалауда Батыс Еуропа, Ұлыбритания, Балқан, Таяу Шығыс және Солтүстік Америкаға бір уақытта шабуыл жасауға дайын 175 жауынгерлік дивизия бар екені айтылды. Күштердің теңсіздігі соншалықты зор болды, американдық жоспарлаушылар тіпті Ұлыбританияны да басқындықта тастап кетуі мүмкін екенінен қорқып, осы мүмкіндікті британдық әріптестерімен талқыламады. Сталин Азиядағы соғыс мүмкіндігін де қарастырды, Еуропаға қарағанда. 1950 жылдың қаңтарында ол Ким Ир Сеннің Оңтүстік Кореяны басып алу туралы ұсынысын мақұлдады, бұл сол жазда Корея соғысына айналды, Кореядағы жеңіс НАТО-ны жойқалатынына сенді. Алайда, бұл тәсіл кері әсер етті; Кореядағы коммунистер бастапқыдағы оптимизміне қарамастан, АҚШ басқаратын күштерді жеңе алмады және соғыс Батыс әскери шығындарын күрт арттырды, алғаш рет НАТО-ны Еуропадағы советтерге маңызды қауіп етіп жасады. 1950 жылдың соңына қарай КСРО Шығыс Еуропалық сателлиттеріне 1952 жылдың соңына дейін соғысқа дайындалуды бұйырды, бұл Батыс бағалауларымен сәйкес келетін мерзім болды. 1951 жылдың басында, НАТО-ның Кореядағы жеңілісіне жауап ретінде, Еуропалық соғысты бастауға арналған Югославия арқылы жоспарланған деген күдікпен, ол Шығыс Еуропа күштерін күрт арттырды, бұл әлсіз коммунистік экономикаларға зиян келтірді. Кореядағы тәжірибеге сүйене отырып, советтер Еуропалық соғыста Батыс атом қаруын қолданбайтынын күтті. Сталиннің өмірінде совет доктринасы келесі соғысты Екінші дүниежүзілік соғыстың одан да қиратушы нұсқасы ретінде қарастырды, оның шешімі алып әскерлер мен үлкен тылға сүйенген, бұл совет Одағының табиғи күштеріне пайдалы болды. Совет Одағы 1949 жылы алғашқы атом қаруын сынады, бірақ Сталин оны саяси, емес әскери пайда ретінде қарады және совет әскерінің жабдықтарына атом қаруын енгізбеді. 1951 жылғы Варшава шартының Польшаға қатысты соғыс жоспары, Войтех Мастны жазғандай, "НАТО қарулы коммунистік әскерлердің Еуропаны дерлік қарсылықсыз басып өтуінен қорқып тұрғанда да, әбден қорғаныс сипатында болды". Советтер Батыс күштерінің басып кіруге дайын екенін және Шығыс Еуропалықтар оларды азат етушілер ретінде қабылдайтынын болжады; Батыстағыдай, советтер өз жауының күшін жоғары бағалады. Осы кезде Трумэн халықаралық қаруды бақылауға қатысты пессимистік көзқарас танытты және кеңесшілеріне "Біз халықаралық бақылауға қол жеткізе алмасақ, атом қаруы бойынша ең күшті болуымыз керек" деді. Ол Хармон есебінің қару өндірісін арттыру туралы ұсынысын мақұлдады және Корея соғысы басталғаннан кейін тағы бір ұлғаюға келісті. Біріккен штабтар алқабы 1949 жылдың күзінде SAC-қа НАТО аясында совет басқындығын баяулату міндетін жүктеді. АҚШ пен Ұлыбританияның қателігіне байланысты НАТО совет әскерлерінің конвенциялық күштерінің жоғары бағаланған бағалауларына әкелді. 1951 жылғы бір бағалауда Батыс Еуропа, Ұлыбритания, Балқан, Таяу Шығыс және Солтүстік Америкаға бір уақытта шабуыл жасауға дайын 175 жауынгерлік дивизия бар екені айтылды. Күштердің теңсіздігі соншалықты зор болды, американдық жоспарлаушылар тіпті Ұлыбританияны да басқындықта тастап кетуі мүмкін екенінен қорқып, осы мүмкіндікті британдық әріптестерімен талқыламады. Сталин Азиядағы соғыс мүмкіндігін де қарастырды, Еуропаға қарағанда. 1950 жылдың қаңтарында ол Ким Ир Сеннің Оңтүстік Кореяны басып алу туралы ұсынысын мақұлдады, бұл сол жазда Корея соғысына айналды, Кореядағы жеңіс НАТО-ны жойқалатынына сенді. Алайда, бұл тәсіл кері әсер етті; Кореядағы коммунистер бастапқыдағы оптимизміне қарамастан, АҚШ басқаратын күштерді жеңе алмады және соғыс Батыс әскери шығындарын күрт арттырды, алғаш рет НАТО-ны Еуропадағы советтерге маңызды қауіп етіп жасады. 1950 жылдың соңына қарай КСРО Шығыс Еуропалық сателлиттеріне 1952 жылдың соңына дейін соғысқа дайындалуды бұйырды, бұл Батыс бағалауларымен сәйкес келетін мерзім болды. 1951 жылдың басында, НАТО-ның Кореядағы жеңілісіне жауап ретінде, Еуропалық соғысты бастауға арналған Югославия арқылы жоспарланған деген күдікпен, ол Шығыс Еуропа күштерін күрт арттырды, бұл әлсіз коммунистік экономикаларға зиян келтірді. Кореядағы тәжірибеге сүйене отырып, советтер Еуропалық соғыста Батыс атом қаруын қолданбайтынын күтті. Сталиннің өмірінде совет доктринасы келесі соғысты Екінші дүниежүзілік соғыстың одан да қиратушы нұсқасы ретінде қарастырды, оның шешімі алып әскерлер мен үлкен тылға сүйенген, бұл совет Одағының табиғи күштеріне пайдалы болды. Совет Одағы 1949 жылы алғашқы атом қаруын сынады, бірақ Сталин оны саяси, емес әскери пайда ретінде қарады және совет әскерінің жабдықтарына атом қаруын енгізбеді. 1951 жылғы Варшава шартының Польшаға қатысты соғыс жоспары, Войтех Мастны жазғандай, "НАТО қарулы коммунистік әскерлердің Еуропаны дерлік қарсылықсыз басып өтуінен қорқып тұрғанда да, әбден қорғаныс сипатында болды". Советтер Батыс күштерінің басып кіруге дайын екенін және Шығыс Еуропалықтар оларды азат етушілер ретінде қабылдайтынын болжады; Батыстағыдай, советтер өз жауының күшін жоғары бағалады. Осы кезде Трумэн халықаралық қаруды бақылауға қатысты пессимистік көзқарас танытты және кеңесшілеріне "Біз халықаралық бақылауға қол жеткізе алмасақ, атом қаруы бойынша ең күшті болуымыз керек" деді. Ол Хармон есебінің қару өндірісін арттыру туралы ұсынысын мақұлдады және Корея соғысы басталғаннан кейін тағы бір ұлғаюға келісті. Біріккен штабтар алқабы 1949 жылдың күзінде SAC-қа НАТО аясында совет басқындығын баяулату міндетін жүктеді.

There is no evidence that the Soviet Union's contingency plans from the end of World War II to 1950 were anything but routine and defensive, and the substantial postwar demobilization of the Soviet military supports the view that the USSR did not view a new war in Europe as likely. Although Soviet doctrine incorporated an assumption of innate hostility of the capitalist powers to Communism, Soviet leader Josef Stalin apparently believed that neither the USSR nor the West could afford to fight another world war, and was skeptical of the Western ability to raise an army large enough to occupy Soviet territory. Soviet planning thus emphasized defenses against nuclear bombing, and attacks on Western European bomber bases. Plans in 1946 and 1948 assumed that during war with an unspecified enemy, Soviet forces in Germany would assume defensive positions within the Soviet occupation zone and wait for reinforcements before counterattacking. Soviet conventional forces greatly outnumbered the West's, however, and United States strategic nuclear strike plans were developed accordingly. While the United States was the only nation with the atomic bomb, in 1946 it had only 17 Silverplate B 29 bombers and 11 atomic bombs. Many early American war plans were based on using hundreds of nonexisting weapons; for example, an autumn 1945 plan envisioned using 196 atomic bombs on Soviet industrial targets, but SAC could not deliver such quantities until 1952. The bombs were of the Mark 3 type, weighing five tons and requiring 39 men two days to assemble. The press reported that "atomic capable" B 29s were deployed to Britain in mid 1948 during the Berlin Blockade, by which time the US possessed about 50 atomic weapons. The Soviets likely knew through espionage, however, that none of the aircraft was a Silverplate; rather, they would have been used as part of plan DOUBLEQUICK, involving World War II like sustained conventional bombing raids on Soviet air bases in Eastern Europe. Other than increasing its anti aircraft defenses, the Soviets did not change its military preparations in any way during the blockade, unlike the reaction in the West. Although the Soviets launched an intensive public relations effort in 1949, aided by sympathetic Western European fellow travelers, to oppose the formation of NATO, the new alliance's military strength was so weak that the Politburo did not bother to discuss it for six months after its formation. Strategic bombing during World War II of key transportation and energy sites was more effective than attacking cities, and early postwar non nuclear war plans envisioned focusing on the Soviet petroleum industry. US war planners lacked updated maps of the USSR, however, and had to use pre World War II maps—some older than the Russian Revolution—or perhaps German aerial photos from the war. Due in part to the lack of updated intelligence, nuclear planning increasingly focused on urban areas, which were easier to target and offered the potential for "bonus damage". The early Plan Totality targeted 20 cities with the 30 nuclear bombs then available. Plan BROILER (November 1947) envisioned 34 bombs on 24 Soviet cities. It and later plans such as HALFMOON (May 1948; 50 bombs on 20 cities) and OFFTACKLE (December 1949; 104 urban targets, 220 bombs, 72 more reserved for follow up attacks) envisioned Western forces in Europe slowly retreating while the United Kingdom was reinforced as an air base for atomic attacks on the Soviet Union. President Harry S. Truman hoped for an international ban on atomic weapons and believed that the American people would not support their use for "aggressive purposes", and ordered JCS to devise a plan for conventional war; however, Secretary of Defense James Forrestal in July 1948 ordered it to stop and resume atomic war planning due to the Berlin crisis. Officials were pessimistic about the effectiveness of the atomic plans, however. Britain's December 1948 SPEEDWAY plan assumed that the Soviets would not have atomic weapons, but nonetheless forecast that the West could not "withstand a Russian advance in Western Europe, even with the full defence co operation of the Western Powers", including 560 American and British atomic capable bombers. The American TROJAN (December 1948) envisioned 133 bombs (although only 50 existed) hitting 70 cities. A committee led by General Hubert R. Harmon reported in May 1949 that even if all precisely hit their targets, the USSR would not surrender, its leadership would not be seriously weakened, and its military could still operate in Western Europe, the Middle East, and Asia. The attacks would reduce Soviet industrial capacity by 30 to 40%, but only temporarily without follow up attacks. The Harmon report had three immediate results: 1) It supported those within the United States Navy and elsewhere who criticized the centrality of atomic bombs and mass attacks on cities in American war planning. 2) It led to a substantial rise in nuclear weapons production. 3) It caused the Joint Chiefs of Staff to, in the fall of 1949, assign SAC with the duty of slowing a Soviet invasion of Western Europe as part of NATO. Erroneous US and British intelligence reports led to exaggerated NATO estimates of Soviet conventional forces. One 1951 estimate foresaw 175 combat divisions allegedly prepared to simultaneously attack Western Europe, the United Kingdom, the Balkans, the Middle East, and North America. The perceived imbalance in forces was so great that American planners feared that even Britain would have to be abandoned during the invasion, a possibility they did not discuss with their British counterparts. Stalin did consider the possibility of war in Asia, as opposed to Europe. In January 1950, he approved Kim Il Sung's proposal to conquer South Korea in what became the Korean War that summer, believing that victory there would discredit NATO. The gambit backfired, however; despite their initial optimism the Communists were unable to defeat the US led forces in Korea, and the war greatly increased Western military spending, for the first time making NATO a significant threat against the Soviets in Europe. By late 1950, the USSR notified its Eastern European satellites to prepare for war by the end of 1952, a date matching Western estimates. In early 1951, based on an alleged NATO plan to launch a European war that year from Western proxy Yugoslavia during the Informbiro period as a response to its defeat in Korea, he ordered a massive increase in Eastern European forces that hurt the weaker Communist economies. Based on the Korean precedent, the Soviets apparently expected that the West would not use atomic weapons in a European war. During Stalin's lifetime, Soviet doctrine foresaw the next war as a more destructive version of World War II similarly decided by giant armies supported by massive home fronts, a type of conflict which benefited from the Soviet Union's innate strengths. The Soviet Union tested its first atomic weapon in 1949, but Stalin seems to have viewed possessing it as a political rather than military benefit, and he did not integrate atomic weapons into the Soviet military's equipment. A 1951 Warsaw Pact war plan for Poland was, Vojtech Mastny wrote, "unequivocally defensive" even while "NATO was haunted by the nightmare of armed communist hordes sweeping all but unopposed through Europe". The Soviets assumed that Western forces were ready to invade and that Eastern Europeans would see them as liberators; as in the West, the Soviets overestimated their enemies' strength. By this time, Truman was pessimistic about international arms control and told his advisors "Since we can't obtain international control we must be strongest in atomic weapons." He approved the Harmon report's recommendation for increased weapons production, and approved another increase soon after the start of the Korean War. JCS decided to emphasize "the destruction of known targets affecting the Soviet capability to deliver atomic bombs", with refineries, chemical and power plants, and shipyards as secondary and tertiary targets. The three categories were codenamed BRAVO (blunting), ROMEO (retardation), and DELTA (disruption/destruction) of the Soviet ability to fight, and formed the basis of American nuclear targeting for almost a decade. When military theorist Bernard Brodie studied the resulting target list, however, he strongly criticized the planners' ignorance of actual Soviet military capacity and the resulting failure to estimate what effect the attacks would have. Brodie later recalled that "There was no calculated strategy for destroying Soviet capability to make war. The planners "simply expected the Soviet Union 'to collapse' as a result of the bombing campaign People kept talking about the 'Sunday punch'." He recommended that targets be chosen based on analysis of the results of their destruction, and that "city avoidance" strategies be studied. Brodie presented his report in April 1951, but JCS found SAC head General Curtis LeMay more persuasive. LeMay objected to the list because of the difficulty of attacking isolated targets and the requirement for pre attack reconnaissance for many of them. He preferred attacking industrial targets in urban areas so that even if a bomb missed, "a bonus will be derived from the use of the bomb". The target panel agreed to have SAC review future target lists before sending them to JCS.

Айзенхауэр

1953 жылдың соңына қарай SAC-те ядролық қару қолдана алатын 1000 бомбалаушы ұшақ болды және B-47 реактивтік бомбалаушысын қолдануға кірісті. 1953 жылдың қаңтар айында Дуайт Д. Эйзенхауэр Труман әкімшілігінен ірі қорғаныс бюджетін мұра етті. Жаңа президент мұндай шығындар экономикаға қауіп келтіреді деп санды және сол көктемде қорғанысқа жұмсалатын қаражатты 5 миллиард долларға қысқартты. АҚШ армиясының Бас штабының бастығы және НАТО-ның Жоғарғы бас қолбасшысы лауазымдарындағы ядролық стратегия және нысаналарды таңдау жөніндегі мол тәжірибесіне сүйене отырып, Эйзенхауэр әкімшілігінің 1953 жылғы қазан айындағы NSC 162/2 құжаты әскерилер үшін арзан, қорғанысқа бағытталған бағытты таңдады, бұл бағыт «үлкен жазалау» қағидасын күшейтіп, оны негізінен АҚШ Әуе күштері арқылы жүзеге асыруға баса мән берді. Бұл құжат Труман кезінде басталған, әуе және теңіз күштерінің көптеген ұшақтарына орнатуға жеткілікті жаңа тактикалық ядролық қаруды орналастыру жөніндегі жұмыстарды ресми түсіндірді. Әкімшілік бұл қарудың жалпы соғыс кезінде де, Еуропадағы жергілікті соғыстың алдын алу үшін де пайдалы болатынына сенді. Эйзенхауэр тактикалық қару туралы: «Қатаң әскери нысаналар үшін және қатаң әскери мақсаттарда оларды оқ немесе кез келген басқа нәрсе сияқты қолдануға ешқандай себеп көрілмейді» деді. «Үлкен жазалау» доктринасының арқасында атомдық қарулар алғаш рет НАТО стратегиясының негізіне айналды, соңғы шара емес. Сол сияқты, 1953 жылғы наурызда Сталиннің қайтысынан кейін кеңестік атомдық емес соғыс доктринасы да өзгеріске ұшырады. Сол жылдың қыркүйек айында әскери журналдағы бір генерал жаңа қару-жарақтардың Екінші дүниежүзілік соғыстан өзгеше, соғысты тез аяқтауы мүмкін екенін айтты, ал қазан айында Кеңес Армиясы жаудың атомдық қару қолдануына негізделген алғашқы әскери оқу-жаттығуларын өткізді. 1954 жылы Еуропадағы Кеңес әскерлері алғашқы тактикалық атомдық қаруларын алды, одан кейін кеңес офицерлері журналда алдын ала соғыс жүргізудің тиімділігі туралы пікірталас жүргізді.

Алдын алу мен алдын алу

Батыс елдерінде де алдын ала және алдын ала соғыс идеясы кеңінен талқыланды. Трумэн алдын ала соғыс жүргізуді қабылдамады, "атом соғысын бастау ақыл-ойлы адамдар үшін мүлдем ойға сыймайтын нәрсе" деп мәлімдеді, бірақ Атли 1945 жылы "алғашқы соққыны алған екі есе қаруланған" деді. 1947 жылы Бірлескен штабтар комитеті (JCS) ядролық шабуылдың алдын алу үшін президентке атом бомбасын қолдануға рұқсат беруді ұсынды. 1950 жылғы сәуірде NSC 68 "бізге немесе одақтастарымызға жасалған әскери шабуылға жауап ретінде емес, әскери шабуылға" қарсы болды, бірақ "мүмкін болса" Кеңес Одағы алдында "алғашқы соққыны" берудің пайдасын мойындады. 1950 жылғы тамызда Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Фрэнсис Мэтьюс алдын ала соғыс жүргізуді жариялады, бірақ NSC 68 тіпті үлкен алдын ала шабуылдан кейін де КСРО берілмеуі мүмкін екенін және оның күштері әлі де "Еуразияның көп бөлігін немесе барлығын бақылауға ала алады" деп болжады. 1953 жылғы көктемде зейнеткер генерал Джимми Дулиттл басқарған комитет әкімшілікке Кеңес Одағына екі жыл уақыт беру мүмкіндігін зерттеуді ұсынды, әйтпесе соғыс қаупі туындауы мүмкін, ал тамыздағы Әуе күштерінің зерттеуі "ұлттық дағдарыс жақындап келе жатыр" екенін ескертті, себебі "дәлелденген варварлардың кішкентай тобының еркімен" басқарылатын елмен келіссөздер жүргізуге тура келді. Айзенхауэр мен Мемлекеттік хатшы Джон Фостер Даллес сол айда кеңестер синтезделген қаруға ие болғаннан кейін, бұл жағдай АҚШ-ты соғысқа немесе диктатураға итеруі мүмкін деген қорқыныштарын талқылады. Президент Дулиттл комитетімен келіспеді. Оның әкімшілігі 1954 жылы Ұлттық қауіпсіздік саясатының негізгі мәлімдемесін жариялады: "АҚШ және оның одақтастары алдын алу соғысының немесе соғысты тудыруға бағытталған әрекеттердің тұжырымын қабылдамауы керек". Айзенхауэр және басқа да азаматтық және әскери басшылар алдын алу соғысының моральдық немесе заңдылығына күмән келтірсе, алдын алу соғысы одан әлдеқайда аз мәселелі болды, себебі NSC 5410/1 1954 жылғы 1 наурызда "АҚШ-тың аман қалуы" қауіпте екенін мойындады. Орталық барлау агенттігі (CIA) кеңестердің күтпеген шабуылы туралы қажетті дайындық уақытына байланысты бірнеше күн немесе тіпті апталар бұрын ескерте алады деп сенді, ал барлық совет қаруларын жеткізуге 30 күнге дейін уақыт қажет болады. BRAVO ROMEO DELTA нысана алу стратегиясы жалғасты, тактикалық қару Еуропада қолданылатын болса, SAC стратегиялық қаруды КСРО-ға жеткізді. ЛеМей КСРО-ға қарсы соғыста SAC үш жеке шабуыл жасауы туралы Бірлескен штабтар комитетінің стратегиясымен келіспеді: біріншісі әуежайларға, екіншісі алға жылжыған әскерлерге, үшіншісі қалалар мен үкімет орталықтарына. Ол "жексенбілік соққы" тәсілін ұнатты, онда оның мыңнан астам бомбалаушы экипаждары бірнеше сағат ішінде 750 бомба жібере алады, ал КСРО-ға 150 бомба жеткізуге бір ай қажет болар еді. Қару жүйелерін бағалау тобы 750 бомбаның 17 миллион совет блогының өліміне және 60 миллион адамның жарақаттануына себеп болатынын есептеді. 1955 жылға қарай SAC дербес нысана таңдауға қол жеткізді. Әуе күштері көбінесе нысана тізімдерін қару-жарақ өндірісін арттыруды, содан кейін қосымша қару-жарақтар үшін жеткізу жүйелеріне көбірек қаражат жұмсауды негіздеу үшін пайдаланды. Басқа қызметтер мұндай "өздігінен дамуға" қарсы болғанымен, олардың SAC нысана басымдықтарын талдау үшін қолданған IBM 704 компьютері болмағандықтан, бәсекелес таңдау тізімдерін ұсына алмады. 1954 жылғы наурыздағы оның негізгі соғыс жоспары КСРО-дағы барлық әскери және қалалық нысаналарға бір мезгілде және жаппай шабуыл жасау үшін 735-ке дейін бомбалаушыны жоспарлаған. Айзенхауэр азаматтық нысаналардан аулақ болуды жөн көрді, ал 1954 жылға қарай бірнеше Әуе күштері жоспаршылары "қалаларға шабуыл жасамау" стратегиясын ұсынды. Басқа жоспаршылар мен Әуе күштерінің басшылығы, егер өнеркәсіптік және үкіметтік орталықтарға шабуыл жасалмаса, Кеңес Одағы "кем дегенде екі жыл бойы қарқынды соғысқа арналған үлкен қарулы күштерін" қолдап отыра алады деп сенді. Олардың ойынша, SAC шын мәнінде КСРО-ға "шешуші" шабуыл жасай алады, бұл сыналып жатқан 15 мегатонналық сутекті бомбаның қуатын ескере отырып, тартымды идея болды. 1956 жылы Ұлттық соғыс колледжінде сөйлеген сөзінде ЛеМей егер SAC-ке КСРО-ға қарсы толық ядролық арсеналын пайдалануға бұйрық берілсе, "бүгін күн батқаннан ертең таңға дейін КСРО ірі әскери держава немесе тіпті ірі мемлекет болуын тоқтатар еді", ал КСРО әлі де АҚШ-қа солай істей алмады, бірақ қажетті арсеналды жасап жатыр. Ол 1988 жылғы сұхбатында: "1950 жылдары Ресейге қарсы соғысты жеңуге мүмкіндік болды. Оның қорғаныс жүйесі өте әлсіз болғандықтан, біздің ұшу уақытының апат деңгейіне тең болатын шығынға түсер едік. 1950 жылдары біз SAC-тың барлық барлау ұшақтарын Владивосток үстінен түскі уақытта ұшырдық. Біз сол кезде жоспарланған және орындалған бомбалау шабуылдарын бастауға болатын едік. Сондықтан, егер біз қалағанда, қорымызды жеткізе алатынымызды айтқанда, мен асыра айтпаймын. АҚШ-тың алдын алу соғысын бастауына тыйым салынғандықтан, ЛеМей кеңестерді олардың дабыл деңгейін жеңіп алуға тырысып отырған болуы мүмкін, бұл алдын алу соғысын ақтауға жеткілікті болар еді. Жақын арада мұндай соғысты жеңу мүмкіндігі болмайтындығын немесе жақын арада жоғалып кететінін көрсеткен екі зерттеу жарық көрді. Қару жүйесін бағалау тобы 1955 жылғы ақпанда барлық белгілі совет базаларын жою үшін АҚШ күткеннен екі есе көп күш қажет екенін мәлімдеді. Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің зерттеуі 1958 жылдың ортасына қарай кеңестік шабуылдан қорғанудың жалғыз жолы ескертілгеннен кейін бірінші болып шабуыл жасау екенін көрсетті, бірақ Айзенхауэр мұның мүмкін емес екенін сенді. Үлкен қарсы шабуыл стратегиясының тиімсіздігі айқын болғандықтан, Армия Бас штабының бастығы Мэтью Риджуэй және оның ізбасары Максвелл Тейлор Бірлескен штабтар комитетінде толыққанды ядролық соғыстың "нағыз жағдайынан" гөрі, ең бастысы – тиімді қорғану екенін айтты. Шешілген соғыстарға жол бермеу үшін көбірек конвенциялық күштер қажет болды; сонымен қатар, жергілікті соғыстарда жағдайды ушықтырмау үшін тактикалық ядролық қарудан аулақ болу керек. Айзенхауэр, алайда, тактикалық қаруды өте үлкен конвенциялық "жарылғыштармен" бірдей қарастырды және кішкентай соғыстарда американдық күштердің тоқтауына келіспеді. Үлкен қарсы шабуыл американдық соғыс жоспарлауының негізі болып қала берді; Киллиан комитеті 1955 жылы "Бізде шабуылдық артықшылық бар, бірақ күтпеген шабуылға осалбыз" деп хабарлады (автордың баса назары), ал 1956 жылғы Венгрия революциясынан кейін НАТО соғыс кезінде Батыс күштері 48 сағат ішінде Рейн өзеніне шегінетінін бағалады. 1950 жылдардың соңына қарай SAC бомбалаушыларының шабуылына 5500-ге жуық нысана белгіленді; бұл нысаналардың көп бөлігі өнеркәсіптік объектілерден тұрды, бірақ қарсы күш нысаналары да болды. Бұл жоспарлар, негізінен Әуе күштері тарапынан жасалған, қолданыстағы қаруды пайдалану үшін нысаналарды таңдауға бейім болды, ал қажетті әсерлерді немесе стратегиялық нәтижелерді ескере алмады. 1957 жылғы Джон Х. Мурдің хатынан, бұрынғы ядролық жоспарлау директорынан, әуе операциялары бөлімінен, АҚШ Еуропалық қолбасшылығынан, Әуе күштерінің нысана жоспарлау әдістемесін "жарылыс зиянының шеңбері" деп түсінуге болады, мысалы, "бетон құрылымдарға зиян" және "ұшақтардың жолдарына кратер жасаудың жоғары ықтималдығы" сияқты сілтемелер бар. Ол "ядролық қарудың қирату және бұзушылық сипатына" назар салды: "жинақтамалы немесе қосымша әсерлер негізгі зияннан гөрі үлкен немесе тең болуы мүмкін". Ол кешіктірілген радиацияны, бірақ жылу әсерін ескермеді, бірақ "бонус" әсерлеріне назар салды, онда қарудың әсерінің барлық жиынтығы төмен өнімді қаруларға "қажетті қиратуға" қол жеткізуге мүмкіндік береді. Атом энергия комиссиясының басшысы Льюис Штрауссқа жолданған хатында Мур Пентагон бұл зерттеуді "қатаң түрде басып тастағанын" және барлық көшірмелерін жойғанын айтты. Мысалы, 1956 жылғы сәуірде ол Әуе қорғаныс басқармасына күтпеген шабуыл кезінде Genie әуе-әуе және Nike Hercules жер-әуе зымырандарын пайдалануға рұқсат берді. Ядролық операциялардың жалғастыру жоспарлары (COOP) жасала берді, ол...

Many in the West also seriously discussed the idea of preventive and preemptive war. Truman rejected preventive war, stating that "[s]tarting an atomic war is totally unthinkable for rational men", but Attlee stated in 1945 that "twice is he armed who gets in the first blow". JCS proposed in 1947 that the president be authorized to use atomic bombs to prevent a nuclear attack. NSC 68 of April 1950 opposed "a military attack not provoked by a military attack on us or on our allies", but acknowledged "if possible" the benefits of preemptively "landing the first blow" before the Soviet Union did so. In August 1950 Secretary of the Navy Francis Matthews publicly advocated a preventive war, but NSC 68 forecast that even after a massive preventive attack the USSR would likely not surrender and its forces could still "dominate most or all of Eurasia." A committee led by retired general Jimmy Doolittle suggested in spring 1953 that the administration study the possibility of giving the Soviets two years to cooperate, with the threat of possible war otherwise, and an Air Force study in August warned of "The Coming National Crisis" due to having to negotiate with a country run by "the whims of a small group of proven barbarians". Eisenhower and Secretary of State John Foster Dulles discussed that month their fears that, once the Soviets acquired fusion weapons, the resulting situation might force the United States into either war or dictatorship. The president disagreed with the Doolittle committee. His administration in 1954 issued a Basic National Security Policy statement: "The United States and its allies must reject the concept of preventive war or acts intended to provoke war". While Eisenhower and other civilian and military leaders doubted the morality or legality of preventive war, preemptive war was much less problematic given that NSC 5410/1 March 1954 acknowledged that "the survival of the United States" was at risk. The Central Intelligence Agency believed that it could warn of a surprise Soviet attack days or even weeks ahead of time because of the necessary preparation time, and that up to 30 days would be needed to deliver all Soviet weapons. The BRAVO ROMEO DELTA targeting strategy continued, with tactical weapons to be used in Europe while SAC delivered strategic weapons to the USSR. LeMay disagreed with the JCS strategy of SAC making three separate attacks during a Soviet war: The first against airfields, the second on advancing troops, the third on cities and government centers. He continued to favor the "Sunday Punch" approach, in which his more than one thousand bomber crews could deliver 750 bombs in a few hours, while the USSR might need one month to deliver its 150 bombs. Weapons Systems Evaluation Group calculated that the 750 bombs would cause 17 million Soviet bloc deaths and 60 million casualties. SAC obtained almost independent target selection by 1955. The Air Force often used target lists to justify greater weapons production, then greater spending on delivery systems for the additional weapons. Although other services opposed such "bootstrapping", they did not have the IBM 704 computer that SAC used to analyze target priorities so could not offer competing selection lists. Its Basic War Plan of March 1954 planned for up to 735 bombers to simultaneously and massively attack all targets, military and urban, in the USSR. Eisenhower preferred to avoid civilian targets, and by 1954 several Air Force planners advocated a "no cities" strategy. Other planners and USAF leadership believed that the Soviet Union could support its "immense armed forces for at least two years of intensive warfare" if industrial and government centers were not attacked. The possibility existed, they believed, that SAC could in fact deliver a "decisive" attack on the USSR, a tempting idea given the power of the 15 megaton hydrogen bombs being tested. In a 1956 speech to the National War College, LeMay said that if SAC was ordered to use its full nuclear arsenal against the USSR, "Between sunset tonight and sunrise tomorrow morning the Soviet Union would likely cease to be a major military power or even a major nation", while the USSR could not yet do the same to the US but was building the necessary arsenal. He stated in a 1988 interview that

[t]here was a time in the 1950s when we could have won a war against Russia. It would have cost us essentially the accident rate of the flying time, because their defenses were pretty weak. One time in the 1950s we flew all of the reconnaissance aircraft that SAC possessed over Vladivostok at high noon We could have launched bombing attacks, planned and executed just as well, at that time. So I don't think I am exaggerating when I say we could have delivered the stockpile had we wanted to do it, with practically no losses. Because of the prohibition of the US starting a preventive war, LeMay may have been trying to provoke the Soviets to raise their alert level high enough to justify a preemptive war. Two studies soon concluded that the opportunity to easily win such a war either no longer existed or would soon disappear. Weapons Systems Evaluation Group stated in February 1955 that destroying all known Soviet bases would require twice as large a force as the United States expected to field. A National Security Council study found that by mid 1958 the only defense against a devastating Soviet attack would be to attack first after being warned, which Eisenhower believed was impossible. Given the apparent impracticality of massive retaliation strategy, Army Chiefs of Staff Matthew Ridgway and his successor Maxwell Taylor argued within JCS that deterrence, instead of the "worst case" scenario of a full scale nuclear war, should be the focus. More conventional forces were needed to prevent limited wars from leading to larger nuclear ones; similarly, tactical nuclear weapons should be avoided in local wars to prevent escalation. Eisenhower, however, believed that tactical weapons should be viewed similarly to very large conventional "blockbusters", and did not want American forces stalled within small wars. Massive retaliation remained the basis of American war planning; the Killian Committee reported in 1955 that "We have an offensive advantage but are vulnerable to surprise attack" (emphasis in original), and NATO estimated after the Hungarian revolution of 1956 that during wartime Western forces would retreat to the Rhine River within 48 hours. By the 1950s, around 5,500 targets were listed to receive SAC bomber strikes; these targets consisted primarily of industrial sites but included counterforce targets. These plans, primarily by the Air Force, tended to be based on selecting targets in order to use up the available weapons, rather than considering the desired effects or strategic outcomes. From a 1957 letter from John H. Moore, former director of nuclear planning, air operations branch, United States European Command, Air Force target planning methodology can be inferred "blast damage frame," with such references as "damage to concrete structures" and the requirement for a "high probability of cratering runways." He cited the "destructive and disruptive nature of nuclear weapons" with megaton yields: "the cumulative or ancillary effects may be as great or greater than primary damage." Specifically, he considered delayed radiation but not thermal effects, but called attention to the idea of "bonus" effects, in which the totality of weapons effects would allow lower yield weapons to achieve the "desired destruction." In the letter to the head of the Atomic Energy Commission, Lewis Strauss, Moore noted that the Pentagon "rigorously suppressed" this study and destroyed all copies. In April 1956, for example, he authorized Air Defense Command to use Genie air to air and Nike Hercules surface to air missiles during a surprise attack. There have continued to be Continuity of Nuclear Operations Plans (COOP), which designated enough subordinates who, in the event of the National Command Authority and immediate successors being killed in a "decapitation" attack, could still retaliate. While the details have never been made public, Eisenhower's predelegation, and a Federation of American Scientists summary, give a framework.

Президенттік қатысу және азаматтық саясатты басқарудың басталуы

1958 жылы Манхэттен жобасының негізгі ғалымы және Эйзенхауэр әкімшілігінің ғылыми кеңесшісі Джордж Кистиаковский президентке шетелдік әскери нысандарды тексеру, ядролық қаруларын бақылау үшін жеткіліксіз екенін мәлімдеді. Кистиаковский ядролық қаруланған зымырандардың саны, түрі және зымырандық су асты кемелеріндегі орналасуын анықтау қиындығына ерекше назар бөлді және қаруды бақылау стратегиясының инспекцияларға емес, қарусыздануға бағытталғанын ұсынды. Ол сондай-ақ, құрлық аралық баллистикалық зымырандар (ICBM) ұшырылғандағы қысқа ескерту уақыты туралы алаңдады, бұл ядролық қауіп тек қана пилотты бомбалаушылардан келген кездегі шешім қабылдау уақытын қысқартты. Эйзенхауэр Кистиаковскийді Стратегиялық әуе күштерінің (SAC) штаб-пәтеріне жіберді, бірақ бастапқыда ол қабылданбады. Ядролық қаруды бақылау жұмысының алғашқы кезеңінде, Біріккен штабтар төрағасы, генерал Нейтан Ф. Твининг (АҚШ Әуе күштері), 1959 жылдың тамызында Қорғаныс министрі Нил МакЭлройға меморандум жіберді. Меморандумда Стратегиялық әуе күштеріне ұлттық ядролық нысаналар тізімін және ядролық операциялардың бірыңғай жоспарын дайындау үшін ресми жауапкершілік жүктелуі ұсынылды. Осыған дейін Армия, Әскери-теңіз күштері және Әуе күштері өздерінің нысаналарын жоспарлаған. Бұл әртүрлі күштердің жеке нысаналарды бірнеше рет нысанаға алуына әкелді. Жеке күштердің жоспарлары өзара қолдау көрсетпеді, мысалы, Әскери-теңіз күштерінің әуе қорғаныс нысанын Әуе күштерінің бомбалаушысының ішкі аймаққа бағытталған маршрутында жоюы. Твининг меморандумды МакЭлройға жібергенімен, 1960 жылдың басында Біріккен штабтар мүшелері саясат бойынша келіспеді. МакЭлройдың орнын басқан Томас Гейтс президент Дуайт Д. Эйзенхауэрден саясатты шешуді сұрады. Эйзенхауэр өзінің ізбасарына үйлесімсіз және бірікпеген күштердің «қорқынышты» жағдайын қалдырмайтынын айтты. Кистиаковскийге қол жеткізілмеген кезде, Эйзенхауэр оны SAC офицерлеріне Кистиаковскийпен ынтымақтасу немесе отставкаға кетуді ұсына отырып, одан да күшті нұсқаулармен қайтарды. 29 қарашада ұсынылған Кистиаковскийдің есебі үйлесімсіз жоспарларды, көптеген нысаналарды және оларға бірнеше күштердің шабуылдауын, нәтижесінде залалдың артығын сипаттады. Эйзенхауэр жоспарларға таң қалды және Бірыңғай Интегралды Операциялық Жоспарды (SIOP) құруға ғана емес, сонымен қатар нысаналарды таңдау, қажеттіліктерді анықтау және ядролық соғыс операцияларын жоспарлаудың бүкіл процесіне назар аударды. Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштерінің жеке операциялық жоспарлары SIOP негізін құру үшін біріктірілді.

In 1958, George Kistiakowsky, a key Manhattan Project scientist and Science Advisor in the Eisenhower Administration, suggested to the President that inspection of foreign military facilities was not sufficient to control their nuclear weapons. Kistiakowsky was particularly concerned with the difficulty of verifying the number, type, and deployment of nuclear armed missiles on missile submarines, and proposed that the arms control strategy focus on disarmament rather than inspections. He was also concerned with the short warning times available from intercontinental ballistic missile (ICBM) launches, which took away the lengthy decision time available when the nuclear threat came exclusively from manned bombers. Eisenhower sent Kistiakowsky to Strategic Air Command headquarters where he was, at first, rebuffed. At the same time as the early nuclear arms control work, the Chairman of the Joint Chiefs of Staff, General Nathan F. Twining, USAF, sent a memorandum in August 1959, to the Secretary of Defense, Neil McElroy, which suggested that the Strategic Air Command be formally assigned responsibility to prepare the national nuclear target list, and a single plan for nuclear operations. Up to that point, the Army, Navy, and Air Force had done their own target planning. That had led to individual targets being multiply targeted by the different services. The separate service plans were not mutually supporting, as, for example, by the Navy destroying an air defense facility on the route of an Air Force bomber going to a target deeper inland. While Twining had sent the memo to McElroy, the members of the Joint Chiefs of Staff disagreed on the policy during early 1960. Thomas Gates, who succeeded McElroy, asked President Dwight D. Eisenhower to decide the policy. Eisenhower said he would not "leave his successor with the monstrosity" of the uncoordinated and non integrated forces that then existed. When Kistiakowsky was not given access, Eisenhower sent him back with a much stronger set of orders giving SAC officers the choice to cooperate with Kistiakowsky, or resign. Kistiakowsky's report, presented on 29 November, described uncoordinated plans with huge numbers of targets, many of which would be attacked by multiple forces, resulting in overkill. Eisenhower was shocked by the plans, and focused not just on the creation of the Single Integrated Operational Plan (SIOP), but on the entire process of picking targets, generating requirements, and planning for nuclear war operations. Separate operational plans from the Air Force and the Navy were combined to form the foundation of the SIOP.

Бірінші SIOP

Алғашқы жоспар 1960 жылы Ақ үй саясатының басшылықтарына сәйкес әзірленді, ол мақсаттар тізімінен (Ұлттық стратегиялық мақсаттар тізімі, немесе NSTL) және әр мақсатқа қарсы қолданылатын күштерден тұрды. Өзіндік мақсаттар 80 000-нан астам қызығушылық тудырған нысаналар тізімі бар "Бомбалау энциклопедиясынан" алынды. Бұл алғашқы SIOP жоспары RAND корпорациясының командасымен SIOP 62 ретінде қайта жаңартылды, ол КСРО, Қытай және Кеңес одағымен байланысты мемлекеттерге қарсы АҚШ-тың 3200 боеголовкасының барлық арсеналымен (7,847 мегатонна) қалалық және басқа да нысаналарды бір уақытта шабуылдауды сипаттайды. Ленинградтағы төрт нысанаға тоғыз қару, Мәскеудегі алты нысанаға 23 қару, Калининградтағы жеті нысанаға 18 қару және т.б. жөнелтілуі жоспарланған. Қару-жарақ ғалымы Джордж Ратженс ШОА-ның совет қалаларының атласын қарап, Хиросимаға ең ұқсас өлшем мен өнеркәсіптік шоғырланған қаланы іздеді. Ол шамамен сәйкес келетін қаланы тапқаннан кейін, SIOP осы қалаға қанша бомба "төгіп тастағанын" сұрады. Жауап: 4,5 мегатонналық бір бомба және үлкен бомба істен шыққан жағдайда (Хиросимадағы бомба 12,5 килотонна) қосымша 1,1 мегатонналық үш қару. SIOP 62-нің орындалуы нәтижесінде Совет Одағы мен Қытайда 285 миллион адам қаза болып, 40 миллион адам жарақаттанады деп есептелді. Барлық фактілер мен сандармен танысқаннан кейін, Әуе күштерінің Томас Д. Уайты жоспарды "керемет" деп бағалады. Адамдық факторды ескермегенде, SIOP 62 – технологиялық үлкен жетістік болды: SIOP 62 соғыс жоспарлау тарихындағы техникалық табысқа ие болды. Он бес жыл ішінде АҚШ әртүрлі күрделі технологияларды меңгеріп, бір күнінде жаудың әскери күшінің көп бөлігін және континенттегі адамдардың көп бөлігін жоюға қол жеткізді. Жаппай жазалау доктринасына негізделген алғашқы SIOP барлық коммунистік елдерді бірыңғай блок ретінде қарастырды, сондықтан икемділігі шектеулі болды. JCS 2056/220 құжатында АҚШ Теңіз корпусының бастығы Дэвид Шоуптың 1961 жылғы жобаның Эйзенхауэр бекіткен 1959 жылғы ҰҚК саясатының басшылықтарына сәйкес келмейтіні туралы алаңдаушылығы білдірілді. Шоупты SIOP жобасындағы мына сөз тіркесі ерекше алаңдатты: "АҚШ жоғарыда аталған мақсаттарға жету үшін КСРО-дағы таңдалған нысаналарға қарсы барлық қажетті күшін қолдануы керек, ал қажет болған жағдайда коммунистік Қытайда, Еуропалық және Еуропалық емес блок елдерінде де қолдануы мүмкін". КСРО мен Қытайдан басқа блок елдеріндегі әскери нысаналар қажет болған жағдайда шабуылға алынады. Ұлттық қауіпсіздік архивінің түсіндірмесінде Шоуп АҚШ Әуе күштерінің / САК командирі Томас Пауэрден "егер Пекин соғыспаса не болады? Қытай нысаналарын шабуыл жоспарынан шығаруға болады ма?" деп сұрады. Пауэрдің айтуынша, ол ешкімнің мұндай ойға келмейтініне үміттенеді, "өйткені бұл жоспарды толығымен бұзып жібереді" – яғни жоспарды толығымен орындау керек еді. Кейін Шоуп "соғысқа қатысы жоқ қытайлықтардың миллиондаған адамдарын өлтіретін жоспар жақсы жоспар емес. Бұл американдық жол емес" деді. SIOP 62 шағын Албания елін дерлік толығымен жоюды қамтыды, өйткені оның аумағында үлкен советтік әуе қорғаныс радарі орналасқан, оны жоғары дәрежеде жою қажет болды. Пауэр қорғаныс министрі Роберт Макнамараға күлімсіреп: "Міне, мырза министр, сіздің Албанияда достарыңыз немесе туыстарыңыз жоқ деп үміттенемін, өйткені біз оны жай ғана жоямыз" деді. Макнамара "қасіретті, терең емес және қорқынышты" әсерде қалды.

The first plan, following the White House policy guidance, was developed in 1960, consisting of a list of targets (the National Strategic Target List, or NSTL) and the assets to be used against each target. The targets themselves were pulled from the Bombing Encyclopedia, which listed over 80,000 targets of interest. This first SIOP was extensively revised by a team at the RAND Corporation to become SIOP 62, describing a massive strike with the entire US arsenal of 3,200 warheads, totaling 7,847 megatons, against the USSR, China, and Soviet aligned states with urban and other targets being hit simultaneously. Nine weapons were to be "laid down" on four targets in Leningrad, 23 weapons on six target complexes in Moscow, 18 on seven target areas in Kaliningrad, etc. Weapon scientist, George Rathjens, looked through SAC's atlas of Soviet cities, searching for the town that most closely resembled Hiroshima in size and industrial concentration. When he found one that roughly matched, he asked how many bombs the SIOP "laid down" on that city. The reply: one 4.5 megaton bomb and three more 1.1 megaton weapons in case the big bomb was a dud (the Hiroshima bomb was 12.5 kilotons). The execution of SIOP 62 was estimated to result in 285 million dead and 40 million casualties in the Soviet Union and China. Presented with all the facts and figures, Thomas D. White of the Air Force found the Plan "splendid." Disregarding the human aspect, SIOP 62 represented an outstanding technological achievement:

SIOP 62 represented a technical triumph in the history of war planning. In less than fifteen years the United States had mastered a variety of complex technologies and acquired the ability to destroy most of an enemy's military capability and much of the human habitation of a continent in a single day. The first SIOP, based on the massive retaliation doctrine, had little flexibility, treating all Communist countries as a uniform bloc. Document JCS 2056/220 expressed the concerns of U. S. Marine Commandant David Shoup that the 1961 draft was inconsistent with a 1959 NSC policy guidance paper approved by Eisenhower. Shoup was especially concerned with language in the draft SIOP that said

The United States should utilize all requisite force against selected targets in the USSR—and as necessary in Communist China, European Bloc and non European bloc countries—to attain the above objectives. Military targets in Bloc countries other than the USSR and Communist China will be attacked as necessary. The National Security Archive commentary reports that Shoup asked USAF/SAC Commander Thomas Power " what would happen if Beijing was not fighting; was there an option to leave Chinese targets out of the attack plan?" Power was reported to have said that he hoped no one would think of that "because it would really screw up the plan"—that is, the plan was supposed to be executed as a whole. Apparently, Shoup then observed that "any plan that kills millions of Chinese when it isn't even their war is not a good plan. This is not the American way." SIOP 62 included the virtual obliteration of the tiny country of Albania because within its borders sat huge Soviet air defense radar, which had to be taken out with high assurance. Power smiled at Secretary of Defense Robert McNamara and said with a mock straight face: "Well, Mr. Secretary, I hope you don't have any friends or relations in Albania, because we are just going to have to wipe it out." McNamara was left with a "macabre, shallow, and horrifying" impression.

SIOP-63

1961-1962 жылдары Кеннеди әкімшілігі осы жоспарды Макнамараның қадағалауымен қайта қарады. Ол доктринаны жаппай жазалаудан икемді жауапқа өзгертуді мақсат етті. SIOP 63 1962 жылдың шілдесінде күшіне енді және он жылдан астам уақыт бойы көбінесе өзгеріссіз қалды. Бір "спазмдық" шабуылдың орнына, ол бес эскалацияланушы шабуыл опциясын ұсынды:

Советтік ядролық зымырандары орналасқан жерлер, бомбалаушылардың әуежайлары және су асты кемелеріне арналған базалар. Қалалардан алыс орналасқан басқа әскери нысандар, мысалы, әуе қорғанысы жүйелері. Қалаларға жақын орналасқан әскери нысандар. Басқару және басқару орталықтары. Толық масштабты "спазмдық" шабуыл. Мүмкін қолдану үшін көптеген кіші нысандар да жасалды. Жоспарда 1-ші және 2-ші опциялар "АҚШ-қа немесе оның одақтастарына қарсы Қытай-Кеңес блогының күшею шабуылын болдырмау" үшін қолданылу мүмкіндігі қарастырылды. Алайда 1963 жылы Макнамара мұндай жоспарлардың қажетсіз екенін түсінді, себебі ядролық қаруды қолдануға болатын жағдайлар тым болжамсыз болғандықтан, алдын ала жоспарлау мүмкін емес еді. Бес шабуыл опциясы әр нысандар санатын (немесе олардың ішкі топтарын) жеке қарастырмады. Керісінше, опциялар жиынтық болды, әрқайсысы алдыңғысына нысандар санатын қосты. Олардың барлығы мыңдаған ядролық қаруды жұмсауды талап етті және кейіннен "жаппай жазалаудың бес опциясы" ретінде сынға ұшырады. 1960 жылдардың ортасына қарай екі тараптың да қарсы тараптың күштерін жақсырақ түсінуге мүмкіндігі болды. Кеңес Одағы американдықтардың стратегиялық ядролық қаруына жақындағанда, НАТО Варшава шартының конвенциялық күштеріне, ішінара тактикалық ядролық қарулармен жақындады. Бұл екі тараптың да сенімділігін арттырды; 1964 жылғы Варшава шартының Чехословакияға қатысты жоспары, 1961 жылғы Берлин дағдарысының нәтижесінде жасалды, соғыс басталғаннан кейін екі апта ішінде Лионды басып алуға болатынын болжады, ал қазіргі НАТО жоспарлары Варшава шартын Батыс Германияның шығыс шекарасына жақын тоқтатуға үміттенді, бұрынғы Англия жоғалауына қатысты қорқыныштан айырмашылығы. Варшава шартының жоспарында американдық стратегиялық қаруларының Кеңес Одағын күлдіреуі мүмкін екені ескерілмеді, жоғары советтік әуе қорғанысы жаудың зымырандарының көп бөлігін тоқтатар алса, ал НАТО әскерлері, жоспарда айтылғандай, "[советтік] ядролық соққылардан зор шығынға ұшырайды". Чехословакия жоспары 1964 жылдың 14 қазанында, Кеңес Одағының басшысы Никита Хрущевтің биліктен алынған күні мақұлданды, ал 1968 жылғы Прага көктемінен кейін Кеңес Одағы чех әскерін жоспардан толықтай алып тастады. 1960 жылдардың соңында олар ядролық қаруға тәуелділікті азайтатын, Батыстың икемді жауабына ұқсас соғыс стратегиясына көшті. Алайда Варшава шартының жоспарлары НАТО күтпеген шабуыл жасайды және оны батысқа кері тартады деп болжады; Шығыс немiстер тiптi оккупациялық валюта мен жаңа көше табельдерін дайындады.

Soviet nuclear missile sites, bomber airfields, and submarine tenders. Other military sites away from cities, such as air defenses. Military sites near cities. Command and control centers. Full scale "spasm" attack. Many smaller target options were also created for possible use. The plan contemplated the possibility that options 1 and 2 be used to prevent an "impending major Sino Soviet Bloc attack upon the U. S. or its allies". By 1963, however, McNamara concluded that such plans were useless, because the situations for which nuclear weapons might be used were so unpredictable that advanced planning was impossible. The five attack options did not address each target category (much less any subsets) separately. Rather, the options were cumulative, each adding a target category to the previous one. All required the expenditure of thousands of nuclear weapons and were subsequently criticized as "five options for massive retaliation." By the mid 1960s both sides had much more accurate understanding of the opposition's forces. While the Soviets were catching up to the Americans' strategic nuclear weapons, NATO was catching up to the Warsaw Pact's conventional forces, in part with tactical nuclear weapons. This increased both sides' confidence; a 1964 Warsaw Pact plan for Czechoslovakia written as a result of the Berlin Crisis of 1961 assumed that the East could capture Lyon within two weeks after the start of hostilities, while contemporary NATO plans expected that it could stop the Warsaw Pact near the eastern border of West Germany, in contrast to the earlier fears of the English Channel if at all. The Warsaw Pact plan did not consider the possibility that American strategic weapons might have crippled the Soviet Union, assuming that superior Soviet air defenses would have stopped most enemy missiles while invading NATO troops would have, the plan stated, "suffered enormous losses from [Soviet] nuclear strikes". The Czechoslovakia plan was approved on 14 October 1964, the day Soviet leader Nikita Khrushchev was overthrown, and after the Prague Spring in 1968 the Soviets had to completely remove the Czech military from its plans. By the late 1960s they moved to a war strategy that lessened the dependence on nuclear weapons, resembling the West's flexible response. Warsaw Pact plans continued to assume, however, that NATO would make a surprise attack which it would repulse into the west; the East Germans even prepared occupation currency and new street signs.

Стратегиялық қорғаныспен қарсы күшке оралу

Рейган әкімшілігі кезінде NSDD 13 арқылы күшті қарсы шабуыл стратегиясына қайта оралыс болды. Бұл жоғары дәлдікке ие, жоюға төзімді немесе екеуінің де қасиеттерін біріктірген стратегиялық қару-жарақ жүйелерін әзірлеуді қамтыды. Кейбір жүйелер кейін қару-жарақтарды бақылау бойынша келіссөздерде сауда заттарына айналды, алайда B-2 "жасырын" бомбалаушысы сияқтылары соғыста күтпеген жағдай тудыру үшін жоғары құпияда сақталды. B-2 сонымен қатар, ұшқыштармен басқарылатын бомбалаушы ғана таба алатын және шабуылдай алатын советтік мобильді зымырандарды тежеу құралы ретінде қарастырылды. 1983 жылы президент Рейган ядролық қаруланған зымырандарға қарсы ядролық емес қорғаныс жүйелерін зерттеу және әзірлеу туралы ұсыныс жасады. Стратегиялық қорғаныс жобасының идеясы, тіпті "соғысқа дайындық" тұжырымдамаларымен бірге, өзара толыққанды жойылған күйдің қалыптасқан тепе-теңдігін бұзуы мүмкін еді.

Атауын өзгерту және қайта бағыттау

2003 жылдың 1 наурызында SIOP "OPLAN 8022" деп, кейіннен CONPLAN (төтенше жағдай жоспары) 8022 деп аталды. Ол 2004 жылдың шілдесінде қолданысқа енгізілді, бірақ 2007 жылдың шілдесінде тоқтатылғаны хабарланды. Ол кеңейтілген CONPLAN 8044 жоспарымен алмастырылған болуы мүмкін. "Жалпы соққы" жоспарларының тағы бір жиынтығына ОПЛАН 8022-де қарастырылған, жалпы ядролық соғыс емес, басқа жағдайлар үшін арналған, негізінен Ресеймен, бірақ сондай-ақ Қытаймен де бірлесіп үйлестірілген ядролық опция кіреді. Жаһандық соққы жоспарлары CONPLAN 8044 жоспарында бекітілген.

SIOP-ті орындау

Ұлттық командалық органның (ҰҚА) мүшесі ретінде Президент ядролық қару қолдануға бұйрық бере алады. Президенттің шешімінен кейін ядролық қаруды қолдану екі адам қағидасымен реттеледі. Қаруларды тиеуге, дайындауға немесе оқ атуға қатысатын, сондай-ақ ұшыру бұйрықтарын жеткізуге қатысатын барлық әскери қызметкерлер Персоналдың сенімділігі бағдарламасына (PRP) бағынады. Егер ҰҚА АҚШ ядролық қаруды іске қосуы керек деп шешсе, бұл шешім Біріккен штабтар төрағасына (CJCS) және ол арқылы Ұлттық әскери командалық орталыққа ("соғыс бөлмесі" деп аталады) Президенттік шұғыл салмағы арқылы жеткізіледі, бұл ресми емес түрде "футбол" деп аталады. "Футболдың" ішінде соққы беру опцияларының тізімі бар қара кітап және президенттің куәлігін растау кодтары бар "Бисквит" – 7,6х12,7 см өлшемді карта сақталады. Соққы беру опцияларының тізіміне Ірі соққы беру опциялары (MAO), Таңдалған соққы беру опциялары (SAO) және Шешілген соққы беру опциялары (LAO) кіреді. Ахуалға байланысты жекелеген елдер немесе аймақтар ядролық соққыға енгізілуі немесе одан алыстатылуы мүмкін. Бұйрықты жеткізу үшін CJCS немесе ол болмаған жағдайда ҰӘКО-дағы жоғары лауазымды офицер президенттің куәлігін "тексеру коды" арқылы растайды, ал Президент "бисквиттен" тиісті куәлік кодтарымен жауап береді. Бұл ақпарат Пенсильвания штатындағы Рейвен-Рок тауында орналасқан, сондай-ақ президенттік Ұлттық әуедегі операциялар орталығына (NAOC) немесе әскери E-6 Mercury Looking Glass ұшақтарына жеткізіледі. Егер ҰӘКО бірінші соққымен жойылса, ANMCC, NAOC немесе Looking Glass SIOP-ті орындау туралы бұйрық бере алады. ҰӘКО аға офицері іске қосу бұйрығын Жедел соғыс бұйрығы (EWO) түрінде дайындауды басқарады – бұл таңдалған соғыс жоспары, іске қосу уақыты, ракеталардың құлпын ашуға қажетті куәлік кодтары және кодтары бар хабарлама. Содан кейін бұйрық әлемнің барлық аймандарына және тікелей ұшыру экипаждарына 150 символға жуық кодталған және шифрланған хабарлама – Жедел әрекет хабарламасы (EAM) арқылы жіберіледі.

The President, as a member of the National Command Authority, (NCA) may order the use of nuclear weapons. Subsequent to the President's decision, the release of nuclear weapons is governed by the two man rule at all times. All military personnel that participate in loading, arming, or firing weapons, as well as transmitting launch orders, are subject to the Personnel Reliability Program (PRP). If the NCA decides that the United States must launch nuclear weapons, the decision is communicated to the Chairman of the Joint Chiefs of Staff (CJCS) and through him to the National Military Command Center (often called the "war room") via the Presidential Emergency Satchel, informally referred to as the "football." Inside the football is a black book listing a menu of strike options and "The Biscuit," a 3 by 5 inch card with authentication codes for the president to confirm his identity. The menu of strike options include Major Attack Options (MAOs), Selected Attack Options (SAOs), and Limited Attack Options (LAOs). Individual countries or regions can be included in or withheld from nuclear attacks depending on circumstances. To communicate the order, the CJCS, or, in his absence, the senior officer in the NMCC verifies the President's identity with a "challenge code" and the President responds with the corresponding authentication code from the biscuit. located in Raven Rock Mountain, Pennsylvania, and also to an airborne command post, either the presidential National Airborne Operations Center (NAOC) or the military E 6 Mercury Looking Glass. If the NMCC is destroyed by a first strike, either the ANMCC, NAOC or Looking Glass can issue the orders to execute the SIOP. The senior NMCC officer directs preparation of the launch order in the form of an Emergency War Order (EWO) – a message that contains the chosen war plan, time to launch, authentication codes and codes needed to unlock the missiles before firing them. The order is then broadcast to each worldwide command and directly to launch crews by releasing an Emergency Action Message (EAM) which is an encoded and encrypted message about 150 characters long.

Ұлыбританияның қатысуы

Соғыстан кейін АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы ресми әскери одақ жойылғанмен, Америка Құрама Штаттарының соғыстан кейінгі жоспарлары МБР және ұзақ қашықтықтағы бомбалаушыларды жасағанға дейін британдық әуе базаларын пайдалануды қажет етті. 1946 жылы американдық генерал Карл Спац және Әуе штабының бастығы лорд Теддер британдық базаларды пайдаланатын АҚШ ұшақтарына ресми емес келісім жасасты. Талқылаулар мен одан кейінгі іс-шаралар, мысалы ұшу-қону жолақтарын кеңейту, өте құпия болды, сондықтан премьер-министр Клемент Атлидің олар туралы білгені белгісіз. 1948 жылы Берлин блокадасы кезінде британдық басшылар "келешектегі әлемдік қақтығыста АҚШ және британдық күштер бір-бірімен жақтасып соғысатынын" күтті, бірақ одақ ресми түрде жаңартылмады. Екі ел 1948 жылғы Чехословакиядағы төңкерістен кейін Еуропаға совет шабуылы жоспарларын үйлестіре бастады, ал сол жылы ЛеМей SAC басшысы ретінде Теддерден Американың атом қаруын Ұлыбританияға орналастыруға рұқсат беруді сұрады. 1948 жылдың соңында бірнеше британдық базалар атомдық қабілетті болды немесе оған жақын болды, бірақ Ұлыбританиядан атом соғысын жүргізу мүмкіндігі 1949 жылдың сәуірінде Silverplate B 29 бомбалаушылары базалар арқылы айналып келе бастағанға дейін болған жоқ, ал 1952 жылға дейін Ұлыбританияда американдық атом қарулары болмады. Бомбалар болсын, болмасын, базалар Ұлыбританияны Уинстон Черчилль "көздеуіштің ортасы" деп атаған кеңес шабуылына айналдырды, ол және басқа да британдық басшылар американдық соғыс жоспарларының егжей-тегжейін білуге бірнеше рет сәтсіз әрекет жасады, ал 1951 жылға дейін АҚШ ресми түрде, егер ол белгісіз болса да, Ұлыбританиямен атом қаруын қолданудан бұрын кеңесуге келісті. Теддер Берлиндегі дағдарыс кезінде, соғыс кез келген сәтте мүмкін болып көрінген кезде, Батыс қорғанысы "біз шын мәнінде білмейтін қаруды пайдалануға" сүйенді. Британдық жоспарлар, мысалы SPEEDWAY, ол американдық-британдық-канадтық бірлескен жоспарды талқылады, соғыстың алғашқы кезеңі үшін алдағы 18 ай ішінде, мүмкін, АҚШ ресми емес түрде жіберген кейбір ақпаратты, соның ішінде болашақ бомба өндірісі мен нысаналары туралы болжамдарды қамтыды. Штаб басшылары комитеті қанағаттанбады, "Біз [Американың] атом қаруларының санын толық білмейтіндігіміз үшін қиын жағдайдамыз, сондықтан қол жеткізілетін нәтижелерді нақты бағалай алмаймыз" деп жазды. Америка Құрама Штаттары Ұлыбританияның атом қаруын мүлдем жасамауын қалады. АҚШ КСРО-ның Ұлыбританияны басып алғаннан кейін британдық атом технологиясын алуынан қорқып, 1949 жылдың ақпанында Эйзенхауэр британдық ядролық қару бағдарламасын тоқтатса, генерал Уильям Дюти Морганға американдық атом қаруын ұсынды. Ұлыбритания қаруды өз ұшақтарында өз мақсаттарына қолданатын, бірақ ұсыныстан бас тартты, ал АҚШ серіктестік Ұлыбританиямен ықпалын жоғалтудан артық деп шешті. Британдықтар тәуелсіз, отандық ядролық қорқытуды іздеді, ол өздігінен КСРО-ны шабуыл жасамауға көндіре алады, себебі олар Американың КСРО-ның өзіне шабуыл жасауы мүмкін болған кезде Еуропаны ядролық зымырандарымен қорғауға дайын болмауынан немесе соғыс кезінде Ұлыбританияға қауіп төндіретін мақсаттарға басымдық бермеуден қорқыды. 1950 жылы RAF Бомбардировщиктер командасы 70 B 29 ұшағын сұрады және алды, АҚШ-тан соғыс кезінде оларды SAC бақылауына беруді ұсынғаннан кейін. Алайда бомбалаушылар ескірген. Британдықтар оларды ешқашан ядролық қаруға қабілетті етіп жасамады, ал RAF АҚШ-тың 1955 жылы пайда бола бастаған британдық V бомбардировщиктерін толық бақылауға алу туралы өтінішіне қарсылық білдірді. Ұлыбританияның совет қалаларына қарсы тәуелсіз қорқыту мақсаты соншалықты маңызды болды, ол 1953 жылы V бомбалаушыларды SACEUR билігіне тапсыруды ұсынғанда, жаңа ұшақтарды сатып алу үшін американдық қаржылық көмекке алмасу үшін, олар Еуропадағы совет нысаналарына қарсы тактикалық рөлде қолданылуына келісуден бас тартты. Келісімге сәйкес, Ұлыбритания SACEUR-ге тек номиналды күштерді ғана беруге мүмкіндік берді және болашақ технология мен мақсатты ынтымақтастыққа жол ашты. 1955 жылы АҚШ-тың әуе күштері RAF-қа V бомбалаушыларын американдық атом қаруын Э жобасы және сутегі қаруын Х жобасы бойынша тасымалдауға айналдыруға көмектесе бастаған кезде ынтымақтастық күшейіп, АҚШ соғыс жоспарының кейбір мәліметтерін бөлісе бастады. Екі ел де өз жоспарларын толықтай бөлісуге дайын болмағанымен, 1956 жылы Ұлыбританияда тіпті SAC ұшақтарының мақсатты ақпараты болмады, бірақ бір жақ екінші жағынан әртүрлі нысаналарға шабуыл жасау жоспары бар ма, жоқ па деп сұрау арқылы артықшылықтарды жойды. 1959 жылдың ақпанында АҚШ әуе күштері Ұлыбританияға қауіп төндіретін 150 совет базасын ядролық қарумен нысанаға алуға келісті, ал V бомбалаушылары SAC келгенге дейін совет әуе қорғанысына қарсы ядролық қаруды қолданатын. RAF 30 совет қаласын сутегі бомбаларымен шабуылдау жоспарын сақтап қалды. Келісім екі ел арасындағы ядролық нысананы үйлестірудің негізін құрады, ал нысаналардың әртүрлі түрлері Екінші дүниежүзілік соғыстың Біріккен бомбалау науқаны кезіндегі екі елдің әртүрлі басымдықтарына ұқсас болды. 1956 жылғы Суэц дағдарысы кезіндегі ағылшын-американдық дау-дамайсы серіктестікті қысқа ғана уақытқа бұзды, ал қарым-қатынасты бұрынғы деңгейіне қайтаруға деген ниет және Спутник дағдарысы американдықтардың Ұлыбританияның атомдық қаруын жақсартуға көмектесуге дайындығын арттырды. 1957 жылдың наурызында АҚШ 60 Thor IRBM сатуға келісті, 1958 жылы американдық сутегі қару дизайнын, 1960 жылы Skybolt ALBM, ал оның жойылғаннан кейін 1962 жылы Polaris SLBM салды. Polaris ерекше көзге түсті; британдық шенеуніктер бастапқыда американдықтардың орташа бағадағы заманауи субординаттық зымырандарын ұсынысына сенгісі келмеді, ал кейбір ғалымдар оны кейінірек "таң қалдыратын" деп атады. SIOP-қа оның үлесі 1600 бомбалаушы және 800 зымыраннан тұратын зор SAC арсеналымен салыстырғанда шағын болғанымен, американдықтармен жұмыс істеген RAF офицерлері жетекші лауазымдарға көтерілгенде олардың тәжірибесі екі ел арасындағы болашақ серіктестікке пайдалы болды. Бірлескен нысана жоспары уақыт өте келе өзгерді; 1962 жылғы RAF тізімі 48 қала, алты әуе қорғаныс нысаны және үш бомбалаушы базасын қамтыды, ал 1963 жылғы тізімде 16 қала, 44 әуежай және басқа да шабуылдық нысандар, 10 әуе қорғаныс нысаны және 28 IRBM нысаны болды. Ынтымақтастық деңгейі Куба зымырандық дағдарысы кезінде RAF офицерлері Небраскадағы SAC штаб-пәтеріне барып, "америкалықтар сияқты қарастырылды. Біз олардың барлық брифингтерін, компьютерлерін, аса құпия бөлмелерін және т.б. көріп шықтық" деп хабарлады. Кейбір британдық офицерлер тәуелсіз қорқыту қабілетін сақтаудың маңыздылығын атап өткенімен, 1962 жылға қарай тәуелсіз тізім негізінен RAF-тың бірлескен жоспардың бөлігі болды және ешқандай активті оқу жүргізілмеді. Британдықтар тәуелсіз қабілетті сақтауға баса назар аударуы бірнеше ондаған жылдар бойы және үкіметтердегі өзгерістерге дейін жалғасты. 1980 жылы Қорғаныс кеңесі мәлімдегендей:

Although after World War II the formal military alliance between the United States and United Kingdom no longer existed, American postwar war plans required using British air bases until the United States developed ICBMs and long range bombers. American General Carl Spaatz and Chief of the Air Staff Lord Tedder informally agreed in 1946 to US aircraft using British bases. The discussions, and the subsequent actions such as extending runways, were so secret that it is unclear whether Prime Minister Clement Attlee was aware of them. By 1948, the year of the Berlin Blockade, British leaders expected that "in a future world conflict, US and British forces will find themselves fighting side by side" although the alliance had not been formally renewed. The two countries began coordinating their plans for a Soviet attack in Europe after the Czechoslovak coup d'état of 1948, and later that year LeMay, as head of SAC, asked Tedder to allow the basing of American atomic weapons in Britain. By the end of 1948, several British bases were atomic capable or were close to being so, but the ability to fight an atomic war from Britain did not exist until April 1949 when Silverplate B 29 bombers began rotating through the bases, and no American atomic weapons were present in Britain until 1952. Aware that with or without bombs, the bases made Britain what Winston Churchill called a "bull's eye" for Soviet attack, he and other British leaders made repeated unsuccessful attempts to learn details of American war plans, and not until 1951 did the United States formally, if vaguely, agree to consult with Britain before using atomic weapons based there. As Tedder complained during the Berlin crisis, when war at any moment seemed possible, the defense of the West relied "on the use of a weapon about which we in fact know very little". British plans such as SPEEDWAY, which discussed American British Canadian joint planning for the early part of a war over the next 18 months, likely incorporated some information informally sent by the United States, including projections on future bomb production and targets. The Chiefs of Staff Committee was dissatisfied, however, writing that "We are at a disadvantage in that we do not know the details of the number of [American] atomic weapons to be used and so cannot assess with any accuracy the results that can be achieved." The United States preferred that Britain not develop atomic weapons at all. Because of the American fear of the USSR obtaining British atomic technology after conquering the country, in February 1949 Eisenhower offered to General William Duthie Morgan American atomic weapons if the British nuclear weapons program ended. Britain would have used the weapons in its own aircraft for its own targets, but refused the offer, and the United States decided that partnership was preferable to losing influence with the United Kingdom. The British sought an independent, domestic nuclear deterrent that by itself could persuade the USSR to not attack, in part because they feared that America might not be willing to defend Europe with its nuclear missiles once the USSR could attack the United States itself, or during wartime not prioritize targets that threatened the United Kingdom. In 1950 RAF Bomber Command asked for, and received, 70 B 29s from the United States after offering to place them under the control of SAC during wartime. The bombers were becoming obsolete, however. The British never made them nuclear capable, and the RAF refused the US's request for SAC's complete targeting control over the sophisticated British built V bombers which began deploying in 1955. Britain's goal of an independent deterrent aimed at Soviet cities was so important that, when it offered to place the V Bombers under SACEUR authority in 1953 in exchange for American financial aid to purchase new fighters, it refused to agree to them being used in a tactical role against Soviet targets in Europe. The agreement permitted Britain to commit only nominal forces to SACEUR, and presaged future technology and targeting cooperation. As the USAF began in 1955 helping the RAF to convert V bombers to carry American atomic weapons under Project E and hydrogen weapons under Project X, cooperation increased and the United States began sharing some war plan details. Although both nations remained reluctant to fully share their plans—as late as 1956, Britain did not have targeting information even for SAC aircraft it hosted—redundancies were eliminated by one side asking the other whether it planned to attack various targets. In February 1959, the USAF agreed to target 150 Soviet bases that threatened Britain with nuclear weapons, while V bombers would use nuclear weapons to attack Soviet air defenses before SAC arrived. The RAF retained a separate plan to attack 30 Soviet cities with hydrogen bombs. The agreement formed the basis for the ongoing nuclear targeting cooperation between the two countries, and the different target types resembled the two nations' different priorities during the Combined Bomber Offensive of World War II. The Anglo American dispute during the 1956 Suez Crisis only briefly disrupted the partnership, and the desire to restore relations to their former level, and the Sputnik crisis, increased American willingness to help Britain improve its atomic weaponry. In March 1957 the United States agreed to sell 60 Thor IRBMs, in 1958 American hydrogen weapon designs, in 1960 the Skybolt ALBM, and after its cancellation the Polaris SLBM in 1962 as replacement. Polaris was especially notable; British officials initially refused to believe the Americans' offer of state of the art submarine missiles at a moderate price, and one scholar later called it "amazing". While its contribution to SIOP was minor compared to the enormous SAC arsenal of 1,600 bombers and 800 missiles, as RAF officers who worked with the Americans rose to leadership positions their experience benefited later partnerships between the two countries. The joint targeting plan changed over time; the 1962 list for the RAF included 48 cities, six air defense sites, and three bomber bases, and the 1963 list had 16 cities, 44 airfields and other offensive sites, 10 air defense sites, and 28 IRBM sites. The degree of cooperation was such by the Cuban Missile Crisis that RAF officers visiting SAC headquarters in Nebraska reported being "treated just like Americans. We went all through their briefings, computers, top secret rooms and so forth". While some British officers emphasized the continuing importance of maintaining the ability to act alone with an independent deterrent if necessary, by 1962 the independent list was essentially the RAF portion of the joint plan and no active training was done. The British emphasis on retaining an independent capability, however, continued over several decades and changes in government. As the Defence Council stated in 1980,

біздің күшіміз өздігінен зор шабуыл жасауға қабілетті болуы керек. Совет басшыларын АҚШ тартынып қалса да, британдық күш бұрынғыдан да қиратуға қабілетті екенін сендіруіміз керек, сондықтан агрессияның салдары тым ауыр болар еді. Қазіргі Ұлыбританияның ядролық күштері – төрт Trident зымыраны – қатаң түрде Ұлыбританияның ұлттық бақылауында, бірақ олардың SIOP аясында екі ерекше рөлі болды. Біріншісі – ядролық шабуылға, толық стратегиялық шабуылға немесе шектеулі тактикалық шабуылға жауап ретінде Ұлыбританияға ғана арналған. Екінші рөл – Корольдік теңіз күштерінің SIOP-қа қатысуы, нәтижесінде АҚШ теңіз күштерінің Trident суасты қайықтарының жалғасы болды. Бұл рөл Совет ядролық шабуылына НАТО жауабының бөлігі болуы керек еді. Корольдік теңіз күштерінің SIOP-қа үлесі шағын болды. Төрт Vanguard суасты қайығы 512 жеке нысананы нысанаға ала алатын; бұл АҚШ-тың барлық ядролық соққысының 7% құрайды.

Шығармадағы SIOP

Дейл Браунның "Жұмыс жоспары" романында Патрик Макланаханның құпия жобаларға қатысы және американдық SIOP туралы білімі болғандықтан, АҚШ әскери құрылымындағы ең бағалы кадрлардың бірі екені айтылады. Алайда, Макланаханның даулы және құпия әскери операцияларға қатысуына байланысты, Президент Торн Ресейдің АҚШ-қа қарсы ядролық шабуыл бастауына дейін бұл фактіні және алдағы шабуыл туралы ескертуді елемеді. Эрик Л. Гарридің "Арк Лайт" романында, Ресей генералы ядролық кодтарды басып алып, АҚШ-қа қарсы кең ауқымды шабуыл жасағаннан кейін Президент "SIOP 6 C" жоспарын іске асыруға шешім қабылдайды. Кітапта "SIOP 6 C" алты мың ядролық оқ-дәріге ие екені, ал олардың бір бөлігі резервте сақталғаны жазылған. Уильям Прохнаудың "Троицаның баласы" романында кеңестік ядролық шабуылға жауап ретінде АҚШ тарапынан қарсы шаралар қолданылады. SIOP мәселесі АҚШ Президенті, SAC Looking Glass ұшағындағы "Элис" кодовый аты бар әскери қолбасшы, президентке кеңес беретін және Air Force One ұшағында жаңа ғана қызметке кіріскен, сондай-ақ президенттің бас әскери кеңесшісі арасында талқыланады. Екі тараптың қалалары қиратылғаннан кейін, Элис және алғашқы Президент Американың су асты зымырандық кемелерінің флотын бақылау үшін Air Force One бортындағылармен күреседі. Бұл кезде "Тридент" зымырандарының ұшырылуы және кеңестік тараптың жауап шаралары миллиардтаған адамның өліміне алып келуі мүмкін. Роберт Коули редакциялаған "Америка тарихының не болғанда?" атты жинақтағы Роберт Л. О'Коннеллдің "Кубалық зымыран дағдарысы: екінші Холокост" атты мақаласында, Кубалық зымыран дағдарысының екі жақтың қате есептеулері, нашар дайындықтары және агрессивті мінез-құлқы салдарынан екі күндік термоядролық соғысқа ұласуы мүмкін сценарий сипатталған, бұл соғыс қорқынышты салдарға және ұзақ мерзімді әсерлерге әкелер еді. Том Клэнсидің "Өшірілген ізі" романында АҚШ барлау қызметі Вьетнамда атып түсірілген және қаза тапқан деп хабарланған АҚШ Әуе күштерінің полковнигі Робин Захариястың тірі екенін және әскери тұтқын лагерінде ұсталғанын біледі. Ол ресейлік әскери барлау офицерімен сұраққа алынуда, Захарияның стратегиялық соғыс жоспарларына қатысы және SIOP туралы біліміне байланысты алаңдаушылық тудырады. Том Клэнсидің "Барлық қорқыныштардың қосындысы" романында Теодор Рузвельт Жерорта теңізінде келе жатқанда Денверде ядролық бомба жарылады. Жауап ретінде Президент стратегиялық күштер үшін DEFCON 2 және конвенциялық күштер үшін DEFCON 3 деңгейін белгілейді. Ескертуден кейін пайда болған кеңестік қауіп-қатерлерге экипаждың жауабы өте қатал, себебі олардың географиялық орналасуы оларды енді "SIOP құрамына" енгізгендіктен, оларға басқа, көбірек агрессивті қақтығыс ережелері қолданылады (DEFCON 2, DEFCON 3 орнына). Эрик Швединнің "Ангелдер жылағанда" еңбегінде Кубалық зымыран дағдарысы соғысқа айналады, ал президент Кеннедидің қазасынан кейін президент Джонсон SIOP 63 жоспарын іске асыруға бұйрық береді, нәтижесінде коммунистік блок (КСРО, Шығыс Еуропа және Қытай) жойылды. "WarGames" фильмінде SIOP жойылды және шешімді суперкомпьютерге жүктеу көрінеді, себебі күтпеген жаттығу кезінде Minuteman ICBM іске қосу орталығындағы екі адамнан тұратын экипаждың бірі зымыранды "іске қосуға" бұйрықтарды орындаудан бас тартады. Компьютер кейіннен іске қосу тізбегіне жетеленеді, бірақ оған дұрыс іске қосу кодтары берілмегендіктен, ол зымыран кодтарын анықтау үшін күшпен шабуыл жасайды. DEFCON 1 деңгейіне жеткеннен кейін, компьютер соғыстың бекер екенін түсінеді және өз шабуылын тоқтатады.

In Dale Brown's novel Plan of Attack, it is revealed that Patrick McLanahan is one of the most highly valued personnel in the U. S. military because of his involvement in classified projects and knowledge of the American SIOP. However, because of McLanahan's involvement in controversial highly classified military actions, President Thorn largely ignores this fact and the warning of an imminent Russian attack until Russia launches a nuclear campaign against the US. In Eric L. Harry's novel Arc Light, the President decides to execute "SIOP 6 C" in a counterforce strike against Russia after a Russian general gained control of the nuclear codes and launched a massive attack against the US. In the book, "SIOP 6 C" had six thousand nuclear warheads assigned to be used, some of which were held in reserve. In William Prochnau's novel Trinity's Child, a Soviet nuclear sneak attack triggers US retaliation. There is discussion of SIOP among the unnamed US President, the military commander codenamed Alice on board the SAC Looking Glass aircraft who is advising the President, who has just been sworn in aboard Air Force One, and the President's primary military advisor. After the destruction of cities on both sides, Alice and the original President battle those on board Air Force One for control of the American missile submarine fleet. At stake is the expectation that launch of the Tridents as well as Soviet retaliation will raise the total death toll into the billions. In What Ifs? of American History, edited by Robert Cowley, one essay ("The Cuban Missile Crisis: Second Holocaust", by Robert L. O'Connell) outlines a scenario where the Cuban Missile Crisis leads, via miscalculations, incompetence, and trigger happiness on both sides, to a two day thermonuclear war, with horrific results in terms of both overkill and long term effects on the world. In Tom Clancy's novel Without Remorse, the US intelligence community learns that US Air Force Colonel Robin Zacharias, shot down over Vietnam and reported killed in action by the Vietnamese, is in fact alive and being held in a prisoner of war camp. He is being debriefed by a Russian military intelligence officer and there is particular concern because Zacharias has been involved in strategic war plans and has knowledge of the SIOP. In Tom Clancy's novel The Sum of All Fears, Theodore Roosevelt is sailing in the Mediterranean when a nuclear bomb explodes in Denver. In response, the President orders DEFCON 2 for strategic forces and DEFCON 3 for the conventional ones. The crew's response to various perceived Soviet threats that arise after the alert is quite severe because supposedly by virtue of their geographic location they are now "part of SIOP" and so different, more aggressive rules of engagement apply (DEFCON 2 instead of DEFCON 3). In Eric Swedin's work When Angels Wept, the Cuban Missile Crisis turns into a war and after the death of President Kennedy, President Johnson orders the execution of SIOP 63, resulting in the destruction of the Communist Bloc (Soviet Union, Eastern Europe, and China). The movie WarGames involves eliminating the SIOP and placing the decision into the hands of a supercomputer, after a surprise drill sees one member of the two man crew in a Minuteman ICBM Launch Control Facility refuses to follow orders to "launch" missiles. The computer is later led into a launch sequence, but since it is not given the proper launch codes, it begins a brute force attack to determine the missile codes. After going to DEFCON 1, the computer realizes that war is futile, and ceases to follow its own attack.