Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ханзада; Уэльс ханзадасы Фредериктің немересі.
British prince; grandson of Frederick, Prince of Wales
Уильям Фредерик, Глостер және Эдинбург герцогы (15 қаңтар 1776 – 30 қараша 1834) – Ұлыбритания королі Жорж II-нің шөбересі және Жорж III-нің жүбайлас ағасы және күйеу баласы болған. Ол Уэльс ханзадасы Фредериктің (Жорж II-нің үлкен ұлы) және Эдвард Уолполдың немересі еді. Принц Уильям Жорж III-нің төртінші қызы Мэриге үйленді.
Prince William Frederick, Duke of Gloucester and Edinburgh (15 January 1776 – 30 November 1834) was a great grandson of King George II of Great Britain and the nephew and son in law of King George III. He was the grandson of both Frederick, Prince of Wales (George II's eldest son), and Edward Walpole. Prince William married Princess Mary, the fourth daughter of George III.
Ерте өмір
Принц Вильгельм Фредерик 15 қаңтар 1776 жылы Римде, Виа дель Корсодағы Палаццо Теодолиде дүниеге келді. Оның әкесі Глостер және Эдинбург герцогы, Уэльс принцінің үшінші ұлы Уильям Генри болды. Оның анасы Мария, Эдвард Уолполдың заңсыз қызы және Роберт Уолполдың немересі еді. Георг II-нің шөбересі ретінде, ол туған кезде «Ұлыбританияның принці» атағын, «Патшалық билігі» емес, «Ұлылығымен» иеленді. Жас ханзада 1776 жылғы 12 ақпанда Теодоли сарайында, пастор Салтердің қатысуымен крещениеден өтті. Оның спонсорлары әкесінің туысы және туысқан әйелі, Саксен-Гота-Альтенбург герцогі мен герцогинясы; сондай-ақ Глостер герцогының екінші туысы, Бранденбург-Ансбах маркграфы болды. 1802–1803 жылдары Стокгольмде болған кезде Вильгельмнің Аурора Вильгельмина Коскуллға деген қызығушылығы мен шатасуы көп назар аударды, және ол оған үйленуді жоспарлаған деген қауесет тарады. Королева Шарлотта Вильгельмнің Коскулл туралы: «Егер ол сіздің қызыңыз болса, мен оған үйленер едім!» деген сөзін еске алды. Вильгельм 1787 жылы Кембридж университетіне (Тринити колледжі) қабылданды және 1790 жылы магистр дәрежесін алды. Ол Лондондағы үйін Мейфэрдегі 31 Upper Grosvenor Street мекенжайында құрды. 1805 жылғы 25 тамызда Принц Вильгельмнің әкесі қайтыс болды, ол Глостер және Эдинбург герцогі және Коннот графы атағын мұраға алды. 1811 жылдан өмірінің соңына дейін Вильгельм Кембридж университетінің канцлері болды. Ол 1789 жылғы наурызға дейін кері даталанған әскери офицер шеніне ие болды. 1794 жылғы 24 ақпанда полковник шеніне көтерілді және сол жылдың наурыз-мамыр айларында Фландрия науқанында қызмет етті. 1799 жылдың қыркүйек-қазан айларында ол Хелдер экспедициясындағы жаяу әскер бригадасына қолбасшылық етті. 1799 жылғы 13 қарашада генерал-лейтенант шеніне көтерілді және түрлі ішкі командаларға басшылық етті. 1816 жылғы 26 мамырда фельдмаршал шеніне көтерілді. 1794 жылдан бастап 115-ші жаяу полкінің (Принц Вильгельмнің) полковнигі, 1795 жылдан бастап 6-шы жаяу полкінің полковнигі және 1806 жылдан өліміне дейін 3-ші жаяу гвардия полкінің полковнигі болды.
Prince William Frederick was born on 15 January 1776 at Palazzo Teodoli in via del Corso, Rome. His father was Prince William Henry, Duke of Gloucester and Edinburgh, the third son of the Prince of Wales. His mother, Maria, was the illegitimate daughter of Edward Walpole and granddaughter of Robert Walpole. As a great grandson of George II he held the title of Prince of Great Britain with the style His Highness, not His Royal Highness, at birth. The young prince was baptized at Teodoli Palace, on 12 February 1776 by a Rev Salter. His godparents were his father's cousin and cousin in law, the Duke and Duchess of Saxe Gotha Altenburg; and the Duke of Gloucester's second cousin, the Margrave of Brandenburg Ansbach. During his stay in Stockholm in 1802–1803, William's interest and rumoured affair with Aurora Wilhelmina Koskull attracted a lot of attention, and he reportedly had plans to marry her. Queen Charlotte recalled that William said of Koskull: "If she was your daughter, I would marry her!" William was admitted to the University of Cambridge (Trinity College) in 1787, and granted his MA in 1790. He set up his London home at 31 Upper Grosvenor Street, Mayfair. On 25 August 1805, Prince William's father died, and he inherited the titles Duke of Gloucester and Edinburgh and Earl of Connaught. From 1811 until his death, William was Chancellor of the University of Cambridge. with the rank of lieutenant colonel in the Army, backdated to March 1789. He was promoted to colonel on 24 February 1794, and served in the Flanders campaign from March to May that year. From September to October 1799 he commanded a brigade of Foot Guards in the Helder Expedition, On 13 November 1799 he was promoted lieutenant general, and held various home commands On 26 May 1816 he was promoted field marshal. He was colonel of the 115th Regiment of Foot (Prince William's) from 1794, then colonel of the 6th Regiment of Foot from 1795 and finally colonel of the 3rd Regiment of Foot Guards from 1806 until his death.
Неке
Суретші және адвокаттың кеңсе қызметкері Энтони Кросбидің мұрағатында сақталған хаттарға сәйкес, герцог 1811 жылғы 6 шілдеде Лондондағы Мейфэрде, 2 Графтон көшесіндегі досы Энн Гамильтонның үйінде жасырын түрде жесір Энн Магуайрға (1850) үйленді. Деректерге сәйкес, рәсімді Беркширдегі Истэмпстед приходтық шіркеуінің пасторы Томас Петтенгал жүргізді, ал қатысушылардың арасында Гамильтон, Леди Джейн Лэнсборо (Лэнсборо графының 2-ші ұлы Бринсли Батлердің жесірі) және оның күйеуі Джон Кинг болды. Магуайр герцогтің 1834 жылы қайтыс болғанға дейін онымен қарым-қатынаста болғанын мәлімдейді. Неке куәлігі табылмады, және мұндай неке Корольдік некелер туралы заңға сәйкес жарамсыз болар еді. Герцог қайтыс болғаннан кейін Магуайр үшін герцогтің мүлкінен жылына 200 фунт стерлингтік мерзімдік төлем жасалды. 1816 жылғы 22 шілдеде принц Уильям өзінің туысы, король Георг III-нің төртінші қызы, принцесса Мэриге үйленді. Той Лондонның Сент-Джеймс сарайында өтті. Сол күні регент принці герцогқа Корольдік жарлық арқылы «Его Корольдік Шаңырағы» атағын берді. Глостер герцогы мен герцогинясы Суррейдегі Багшот паркінде тұрды. Олардың балалары болған жоқ, екеуі де 40 жаста үйленді. Герцогты бойдақ болуға ынталандырды, себебі таққа мұрагер болып күтілген Уэльс принцессасы Шарлоттаға лайықты күйеу табу қажеттігі болды, егер шетелдік некелер сәтті болмаса; ол он апта бұрын Саксен-Кобург принці Леопольдке үйленген еді.
According to letters held in the archive of the artist and barrister's clerk Anthony Crosby, the Duke married the widow, Ann Maguire ( 1850), in a clandestine ceremony on 6 July 1811 conducted at the house of his friend, Ann Hamilton, at 2 Grafton Street, Mayfair, London. The ceremony was reportedly conducted by the Rev. Thomas Pettingal, Rector of Easthampstead, Berkshire, with those present including Hamilton, Lady Jane Lanesborough (the widow of Brinsley Butler, 2nd Earl of Lanesborough) and her husband John King. Maguire claims the Duke maintained a relationship with her until his death in 1834. No marriage certificate is known, and any such marriage would be invalid under the Royal Marriages Act. After the Duke's death an annuity of £200 per year was purchased for Maguire from the Duke's estate. On 22 July 1816, Prince William married his first cousin Princess Mary, the fourth daughter of King George III. The marriage took place at St. James's Palace, London. On that day, the Prince Regent granted the Duke the style of His Royal Highness by Order in Council. The Duke and Duchess of Gloucester lived at Bagshot Park in Surrey. They had no children together; they had married when both were 40. The Duke had been encouraged to stay single, so that there might be a suitable groom for Princess Charlotte of Wales, who was expected to succeed to the throne, if no foreign match proved suitable; she had married Prince Leopold of Saxe Coburg ten weeks earlier.
Кейінгі өмірі
Уильям өмірдің көптеген салаларында белсенді болды, және 1822 жылғы 27 сәуірде ол Лондонның жаңа Біріккен университет клубының бірінші жылдық жалпы жиналысын жүргізді. Саясатта "Герцог көбінесе вигтермен бірге дауыс берді", бірақ Лордтар палатасына сирек кірді және өз заманының маңызды мәселелерінің азасына ғана дауыс берді. Ол құлдықты жоюды қолдады, сондай-ақ король Георг IV-ке қарсы Брансуик королевасы Каролина мен Сассекс герцогы принц Август Фредерикке де демеу көрсетті. 1790 жылдары Уильям мен оның достары – герцогтің портретін салған Джон Опи және оның әйелі Амелия Опи – Герни залында жиі қонақтар болып тұратын. Джон Опи қайтыс болғаннан кейін герцог Амелияға көңіл айту хаты жазып, корольдық этикет оған Опидің жерлеу процессиясына каретасында қатысуға мүмкіндік бергеніне қуанғанын жеткізді, Опи Сент-Пол соборында жерленеді. Глостер герцогы корольге қарағанда әлдеқайда жоғары мәртебелі болды; ол өзінің қатысуында ешбір джентльменнің отыруына рұқсат бермеді (мұны король Георг ерекше жағдай ретінде жасады), ал ол қатысқан кез келген кештегі әйелдер оған кофе әкеп, ол ішіп тұрғанда олар тік тұруын күтті. Оның қабілетін бағалау үшін оған "Ақымақ Уильям" деген лақап ат берілді; оны "Глостер кесігі" және "Ірімшік" деп те атады.
William was active in many walks of life, and on 27 April 1822 he chaired the first Annual General Meeting of London's new United University Club. In politics, "the Duke generally voted with the Whigs" but only entered the House of Lords rarely and voted on few of the great issues of his time. He did advocate the abolition of slavery, and he supported Caroline of Brunswick and Prince Augustus Frederick, Duke of Sussex, against King George IV. In the 1790s, William and his friends John Opie who had painted the Duke's portrait and his wife Amelia Opie were regular guests at Earlham Hall, the seat of the Gurney family who, like the Duke and the Opies, were Whigs and abolitionists. Upon John Opie's death, the Duke wrote a letter of sympathy to Amelia saying he was glad Royal etiquette allowed him to follow the Opie funeral procession in his carriage to St. Paul’s Cathedral where Opie would be buried. The Duke of Gloucester kept more state than the King; he never permitted a gentleman to be seated in his presence (which King George did as an exceptional favour) and expected to be served coffee by the ladies of any party he attended, and that they would stand while he drank it. The general estimate of his capacity is given by his nickname, "Silly Billy"; he was also called "Slice of Gloucester" and "Cheese",
Герцог 1834 жылғы 30 қарашада Багшот паркінде қайтыс болды және Виндзордағы Сент-Джордж капелласында жерленді. Лондонның Хайд-паркінің солтүстігіндегі Тибурния ауданындағы Коннаут-плейс, Коннаут-стрит және Коннаут-сквер аталған жерлердің барлығы Коннаут графының қосалқы атағынан алған. Бұл аймақ 1820 жылдары салынды және әлі де өзінің түпкілікті Регенттік сәулетінің көп бөлігін сақтап тұр.
The Duke died on 30 November 1834 at Bagshot Park, and was buried in St. George's Chapel, Windsor. Connaught Place, Connaught Street and Connaught Square in the Tyburnia district north of London's Hyde Park all take their name from his subsidiary title the Earl of Connaught. The area was developed in the 1820s and still features much of its original Regency architecture.
Қарулар
Уильямға әкесінің қару-жарағын пайдалануға рұқсат берілді (ол патшалықтың қару-жарағы болып, күміс бес ұшты белгімен ерекшеленеді, ортасында көк флер-де-лиз, ал қалған ұштарында қызыл кресттер бейнеленген), барлығы күміс белгімен (немесе көк түспен) ерекшеленеді.
William was granted use of his father's arms (being the arms of the kingdom, differenced by a label argent of five points, the centre bearing a fleur de lys azure, the other points each bearing a cross gules), the whole differenced by a label argent (or azure).