Стенонихозавр: Солтүстік Американың кәсір тісті динозавры
Stenonychosaurus
Стенонихозавр: қазба динозавр, Альбертада (Канада) табылған. Троодон туысынан ерекшеленеді, құйрық сүйектері мен аяқ сүйектері зерттелген. Динозаврлар туралы көбірек біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теропод динозавры
Theropod dinosaur
Стенонихозавр (мағынасы "тар тырнақты кесіртке") – троодонтид динозаврлар туысы, Канаданың Альберта провинциясындағы Динозаврлар саябағы формациясының соңғы креда дәуірінен, сондай-ақ, мүмкін, Екі Медицина формациясынан табылған. Түрі және жалғыз белгілі түрі S. inequalis 1932 жылы Чарльз Мортрам Стернберг аяқ, қолдың фрагменттері және Альбертаның соңғы креда дәуірінен алынған құйрық омыртқалары негізінде сипаттаған. 1987 жылы Фил Кьюри S. inequalis-ты Троодон туысына қайта жіберді, бірақ 2017 жылы Эванс және авторлар тобы, сондай-ақ сол жылы Ван дер Рист пен Кьюридің зерттеулері күмәнді Троодоннан Стенонихозаврды жеке туыс ретінде тану арқылы бұл шешім кері қайтарылды.
Stenonychosaurus (meaning "narrow claw lizard") is a genus of troodontid dinosaur from the Late Cretaceous Dinosaur Park Formation of Alberta, Canada, as well as possibly the Two Medicine Formation. The type and only species, S. inequalis, was named by Charles Mortram Sternberg in 1932, based on a foot, fragments of a hand, and some caudal vertebrae from the Late Cretaceous of Alberta. S. inequalis was reassigned in 1987 by Phil Currie to the genus Troodon, which was reverted by the recognition of Stenonychosaurus as a separate genus from the possibly dubious Troodon in 2017 by Evans et al. and also later in the same year by Van der Reest and Currie.
Ашу тарихы
Қазіргі кезде Троодонға жатқызылатын алғашқы үлгілерді Стернберг 1928 жылы Альбертаның Динозаврлар паркі формациясында тапқан. Біріншісін Стернберг 1932 жылы аяқ, қолдың фрагменттері мен құйрықтың бірнеше омыртқалары негізінде Stenonychosaurus inequalis деп атады. Бұл қалдықтардың ерекшелігі – екінші саусақтағы үлкен тырнақ, ол қазір ертедегі паравиандардың белгісі ретінде танылған. Стернберг бастапқыда Stenonychosaurus-ты Coeluridae тұқымдастығының мүшесі ретінде жіктеген. Екіншісі, төменгі жақ сүйегінің ішінара бөлігі, Гилмор (1932) оны Polyodontosaurus grandis деп атаған жаңа кесіртке түрі ретінде сипаттады. Кейін, 1951 жылы, Стернберг P. grandis-ті Троодонның синонимі деп таныды және Stenonychosaurus-тың «өте ерекше» песі мен Троодонның «сондай ерекше тістері» болғандықтан, олар тығыз байланысты болуы мүмкін деген болжам жасады. Сол кезде бұл идеяны тексеруге мүмкіндік беретін үлгілер болған жоқ. Stenonychosaurus inequalis-тің голотипі, CMN 8539, жартылай қаңқадан – алты құйрық омыртқасы, қол сүйектері, сол жақ тібік сүйегі мен астрагалдың дистальді бөлігі және толық сол аяқтан тұрады. Екі бас сүйек үлгісі де аталды: UALVP 52611 (жақсы сақталған бас сүйек қабығы) және TMP 1986.036.0457 (ішінара милық қуыс). 1969 жылы Дейл Расселл «Динозаврлар паркі» формациясынан Stenonychosaurus-тың толық қаңқасын сипаттады, ол ақырында «динозавр» деп аталатын, адам тәрізді ұрпағымен бірге Stenonychosaurus-тың әйгілі өмірлік мөлшердегі мүсінін жасау үшін ғылыми негіз болды. Стенонихозавр 1980-ші жылдары, аяғы мен милық қуысы егжей-тегжейлі сипатталғанда, кең танымал тераподқа айналды. Сауронитоидтармен бірге ол Saurornithoididae тұқымдастығын құрады. Тіс құрылымындағы айырмашылықтарға және бастапқы Troodon formosus үлгілерінің өте фрагментті табиғатына сүйене отырып, саурорнитоидтар жақын туыстар деп саналды, ал Троодон отбасының күмәнді туысы деп есептелді. 1987 жылы Фил Кьюри тиісті үлгілерді қарап, троодонтидтер мен саурорнитоидтар арасындағы тіс және жақ сүйек құрылысындағы айырмашылықтар түрлер арасындағы емес, тістің жасына және жақ сүйектегі орнына байланысты екенін көрсетті. Ол Stenonychosaurus inequalis, сондай-ақ Polyodontosaurus grandis және Pectinodon bakkeri-ді Troodon formosus-тың кіші синонимдері ретінде қайта жіктеді. Кьюри сонымен қатар Saurornithoididae-ді Troodontidae-дің кіші синониміне айналдырды. 1988 жылы Грегори С. Пол одан әрі барып, Saurornithoides mongoliensis-ті Troodon туысына T. mongoliensis ретінде қосты, бірақ бұл қайта жіктеуді, сондай-ақ басқа да көптеген біржақты синонимизацияларды басқа зерттеушілер қабылдамады. Кьюридің Солтүстік Америкадағы барлық троодонтид материалдарын бір түрге – Troodon formosus-қа жіктеуі басқа палеонтологтар тарапынан кеңінен қабылданып, бұрын Stenonychosaurus деп аталған барлық үлгілер ғылыми әдебиетте XXI ғасырдың басына дейін Troodon деп аталды. Алайда, барлық Солтүстік Америкадағы соңғы креда кезеңінің троодонтидтері бір түрге жататын тұжырымдама Кьюридің 1987 жылғы еңбегі жарияланғаннан кейін көп ұзамай, оның ішінде Кьюридің өзі де күмән тудырды. Кьюри және әріптестері (1990) Джудит өзеніндегі троодонтидтердің барлығы T. formosus екеніне сенгенмен, басқа формациялардан, мысалы, Хелл Крик және Ланс формацияларынан троодонтидтердің қалдықтары басқа түрлерге тиесілі болуы мүмкін екенін атап өтті. 1991 жылы Джордж Олшевский алдымен Пектинодон бакери деп аталған, бірақ кейіннен Троодон форсусымен синонимделген Ланс формациясының қалдықтарын Troodon bakkeri түріне жатқызды, ал басқа бірнеше зерттеушілер (Кьюриді қоса алғанда) Динозаврлар паркі формациясының қалдықтарын Troodon inequalis ретінде бөлек ұстауға оралды. 2011 жылы Занно және әріптестері Солтүстік Америкадағы соңғы креда кезеңінің троодонтидтерінің жіктелуінің күрделі тарихын қарастырды. Олар Longrich (2008) Pectinodon bakkeri-ді жарамды тұқым ретінде қарастырып, қазіргі кезде Troodon formosus-қа жатқызылатын көптеген кіші мезгіл үлгілері көптеген жаңа түрлерді білдіретінін, бірақ үлгілерді толығырақ қарау қажет екенін атап өтті. Т. formosus-тың голотипі бір тіс болғандықтан, бұл Troodon-ды nomen dubium деп атауға себеп болуы мүмкін. 2017 жылы Эванс және әріптестері Занноның және басқалардың жұмысына сүйене отырып, Troodon formosus-тың голотипі қазіргі кезде диагностикалық белгілерінің жоқтығын растады және Stenonychosaurus-ты Динозаврлар паркі формациясынан троодонтидтік қаңқа материалдары үшін пайдалануға кеңес берді. Кейінірек 2017 жылы Ван дер Рист пен Кьюри Stenonychosaurus-ты жарамды тұқым деп тапты, бірақ белгілі материалдың көп бөлігін жаңа Latenivenatrix тұқымына қайта жатқызды. Көптеген Динозаврлар паркі троодонтидтері бұрын Троодонға жатқызылған, бірақ соңғы кезде Stenonychosaurus және Latenivenatrix деп аталды. Stenonychosaurus-қа жатқызылатын үлгілерге бірнеше маңдай сүйектері (UALVP 5282, TMP 1986.078.0040, TMP 1988.050.0088, TMP 1991.036.0690), ішінара төменгі жақ сүйегі (TMP 1982.019.0151) және сол жақ тібік сүйегінің дистальді бөлігі (TMP 1998.068.0090) кіреді. 2021 жылы Stenonychosaurus және Latenivenatrix-қа жатқызылған қаңқа материалдарының морфологиясы мен стратиграфиялық орналасуын толыққанды қайта талдау нәтижесінде Latenivenatrix-тің диагностикалық белгілері ретінде сипатталған бірнеше белгілердің жеке өзгергіштікке ұшырайтыны, екі таксонның стратиграфиялық жағынан үйлесетіні және Latenivenatrix mcmasterae-нің Stenonychosaurus inequalis-тің кіші синонимі екені анықталды. Бұл S. inequalis-ті Динозаврлар паркі формациясынан анықталған жалғыз жарамды троодонтид таксоны қалдырады.
The first specimens currently assigned to Troodon that were not teeth were both found by Sternberg in 1928, in the Dinosaur Park Formation of Alberta. The first was named Stenonychosaurus inequalis by Sternberg in 1932, based on a foot, fragments of a hand, and some tail vertebrae. A remarkable feature of these remains was the enlarged claw on the second toe, which is now recognized as characteristic of early paravians. Sternberg initially classified Stenonychosaurus as a member of the family Coeluridae. The second, a partial lower jaw bone, was described by Gilmore (1932) as a new species of lizard which he named Polyodontosaurus grandis. Later, in 1951, Sternberg recognized P. grandis as a possible synonym of Troodon, and speculated that since Stenonychosaurus had a "very peculiar pes" and Troodon "equally unusual teeth", they may be closely related. No comparable specimens were available at that time to test the idea. The holotype of Stenonychosaurus inequalis, CMN 8539, is a partial skeleton consisting of six caudal vertebrae, hand bones, the distal end of the left tibia and astragalus, and a complete left foot. A couple of cranial specimens were also referred to the genus: UALVP 52611 (a nearly complete skull roof) and TMP 1986.036.0457 (a partial braincase). A more complete skeleton of Stenonychosaurus was described by Dale Russell in 1969 from the Dinosaur Park Formation, which eventually formed the scientific foundation for a famous life sized sculpture of Stenonychosaurus accompanied by its fictional, humanoid descendant, the "dinosauroid". Stenonychosaurus became a well known theropod in the 1980s, when the feet and braincase were described in more detail. Along with Saurornithoides, it formed the family Saurornithoididae. Based on differences in tooth structure, and the extremely fragmentary nature of the original Troodon formosus specimens, saurornithoidids were thought to be close relatives while Troodon was considered a dubious possible relative of the family. Phil Currie, reviewing the pertinent specimens in 1987, showed that supposed differences in tooth and jaw structure among troodontids and saurornithoidids were based on age and position of the tooth in the jaw, rather than a difference in species. He reclassified Stenonychosaurus inequalis as well as Polyodontosaurus grandis and Pectinodon bakkeri as junior synonyms of Troodon formosus. Currie also made Saurornithoididae a junior synonym of Troodontidae. In 1988, Gregory S. Paul went farther and included Saurornithoides mongoliensis in the genus Troodon as T. mongoliensis, but this reclassification, along with many other unilateral synonymizations of well known genera, was not adopted by other researchers. Currie's classification of all North American troodontid material in the single species Troodon formosus became widely adopted by other paleontologists, and all of the specimens once called Stenonychosaurus were referred to as Troodon in the scientific literature through the early 21st century. However, the concept that all Late Cretaceous North American troodontids belong to one species began to be questioned soon after Currie's 1987 paper was published, including by Currie himself. Currie and colleagues (1990) noted that, while they believed the Judith River troodontids were all T. formosus, troodontid fossils from other formations, such as the Hell Creek Formation and Lance Formation, might belong to different species. In 1991, George Olshevsky assigned the Lance formation fossils, which had first been named Pectinodon bakkeri but later synonymized with Troodon formosus to the species Troodon bakkeri, and several other researchers (including Currie) reverted to keeping the Dinosaur Park Formation fossils separate as Troodon inequalis. In 2011, Zanno and colleagues reviewed the convoluted history of troodontid classification in Late Cretaceous North America. They followed Longrich (2008) in treating Pectinodon bakkeri as a valid genus, and noted that it is likely the numerous Late Cretaceous specimens currently assigned to Troodon formosus almost certainly represent numerous new species, but that a more thorough review of the specimens is required. Because the holotype of T. formosus is a single tooth, this may render Troodon a nomen dubium. In 2017, Evans and colleagues, building on the work of Zanno and others, confirmed the currently undiagnostic nature of the holotype of Troodon formosus and suggested that Stenonychosaurus be used for troodontid skeletal material from the Dinosaur Park Formation. Later in 2017, Van der Reest and Currie found Stenonychosaurus to be a valid genus, but reassigned much of the known material to the new genus Latenivenatrix. Many Dinosaur Park troodontid specimens once referred to Troodon have recently been referred to Stenonychosaurus and Latenivenatrix. The specimens now referred to Stenonychosaurus include several frontals (UALVP 5282, TMP 1986.078.0040, TMP 1988.050.0088, TMP 1991.036.0690), a partial dentary (TMP 1982.019.0151), and the distal portion of a left metatarsal III (TMP 1998.068.0090). In 2021, a more comprehensive re analysis of the morphology and stratigraphic positions of known skeletal material assigned to Stenonychosaurus and Latenivenatrix determined that several characters described as diagnostic of Latenivenatrix are in fact individually variable, that both taxa overlap stratigraphically, and that Latenivenatrix mcmasterae is a junior synonym of Stenonychosaurus inequalis. This leaves S. inequalis as the only valid troodontid taxon currently identified from the Dinosaur Park Formation.
"Динозавр"
1982 жылы Оттава қаласындағы Канада Ұлттық мұражайының омыртқалы қазбалар кураторы Дейл А. Расселл, егер ол Креда-Палеоген жойылу оқиғасынан аман қалған болса, Stenonychosaurus үшін мүмкін эволюциялық жолды болжады, оның нәтижесінде адам дене құрылымына ұқсас интеллектуалды тіршілік иелеріне айналуы мүмкін екенін айтты. Геологиялық уақыт өте барысында Расселл динозаврлардың арасында энцефализация коэффициентінің (ЭК) – бірдей дене салмағына ие басқа түрлермен салыстырғандағы салыстырмалы ми салмағының – тұрақты түрде өскенін атап өтті. Расселл алғашқы троодонтид бас сүйегін тапқан болатын және оның ЭК көрсеткіші адамдармен салыстырғанда төмен болғанымен, басқа динозаврлардың ЭК-інен алты есе жоғары екенін көрсетті. Расселл болжағандай, егер Stenonychosaurus эволюциясының бағыты сақталғанда, оның ми сауыты қазіргі уақытта адам ми сауытымен шамалас болар еді (орташа есеп бойынша, ерлер үшін және әйелдер үшін). Алайда, Расселлдің ой эксперименті 1980 жылдардан бері басқа палеонтологтар тарапынан сынға ұшырады, олардың көпшілігі оның «Динозавриді» тым антропоморфты екенін атап көрсетті. Грегори С. Пол (1988) және Томас Р. Холц-мүніор оны «күдікті түрде адамға ұқсас» деп санайды, ал Даррен Найш үлкен миы бар, жоғары интеллектуалды троодонтидтер тероподтардың дәстүрлі дене құрылымын сақтайтынын, көлденең дене күйін және ұзын құйрығын сақтайтынын, ал заттарды манипуляциялау үшін адам сияқты «қолдарды» емес, құс сияқты тұмсығы мен аяқтарын қолданатынын дәлелдеді. Ең ірі үлгілерінің мөлшері Deinonychus және Unenlagia-ға шамалас. Олардың өте ұзын, жіңішке артқы аяқтары болды, бұл осы жануарлардың жылдам жүгіре алатынын көрсетеді. Екінші саусақтарында орақ тәрізді, қайтара қоя алатын үлкен тырнақтары болды, олар жүгірген кезде жерден көтерілді. Олардың көздері өте үлкен болды (мүмкін, жартылай түнгі өмір салтын көрсетеді) және сәл алға қарап тұрды, бұл Stenonychosaurus-қа кеңістіктік қабылдаудың белгілі бір деңгейін берді.
In 1982, Dale A. Russell, then curator of vertebrate fossils at the National Museum of Canada in Ottawa, conjectured a possible evolutionary path for Stenonychosaurus, if it had not perished in the Cretaceous–Paleogene extinction event, suggesting that it could have evolved into intelligent beings similar in body plan to humans. Over geologic time, Russell noted that there had been a steady increase in the encephalization quotient or EQ (the relative brain weight when compared to other species with the same body weight) among the dinosaurs. Russell had discovered the first Troodontid skull, and noted that, while its EQ was low compared to humans, it was six times higher than that of other dinosaurs. Russell suggested that if the trend in Stenonychosaurus evolution had continued to the present, its brain case could by now measure , comparable to that of a human (on average, for men and for women). However, Russell's thought experiment has been met with criticism from other paleontologists since the 1980s, many of whom point out that his Dinosauroid is overly anthropomorphic. Gregory S. Paul (1988) and Thomas R. Holtz, Jr., consider it "suspiciously human" and Darren Naish has argued that a large brained, highly intelligent troodontid would retain a more standard theropod body plan, with a horizontal posture and long tail, and would probably manipulate objects with the snout and feet in the manner of a bird, rather than with human like "hands". The largest specimens are comparable in size to Deinonychus and Unenlagia. They had very long, slender hind limbs, suggesting that these animals were able to run quickly. They had large, retractable, sickle shaped claws on the second toes, which were raised off the ground when running. Their eyes were very large (perhaps suggesting a partially nocturnal lifestyle), and slightly forward facing, giving Stenonychosaurus some degree of depth perception.
Ми және ішкі құлақ
Стенонихозавр дене салмағына шаққанда кез келген динозаврдың ең үлкен миына ие болған (қазіргі құстармен салыстыруға болады). Бұл мидың ми көлеміне қатысты пропорциясы құс емес жорғалаушылардың көрсеткішінен құстардың көрсеткішіне дейін 31,5%-тан 63%-ға дейін аралықта есептелген.
Stenonychosaurus had one of the largest known brains of any dinosaur, relative to its body mass (comparable to modern birds). This has been calculated as a cerebrum to brain volume ratio 31.5% to 63% of the way from a non avian reptile proportion to a truly avian one.
Палеобиология
Стенонихозаврлардың жыртқыш болғаны қабылданады, бұл пікір оның аяғындағы орақ тәрізді тырнағы және жақсы бинокулярлық көру қабілетімен негізделеді. Дегенмен, стенонихозаврлардың тістері көптеген басқа тероподтардан ерекшеленеді. Тамақтану аппаратын салыстыра зерттеу нәтижесінде стенонихозаврдың барлық жейтін жануар болғаны мүмкін екендігі ұсынылды. Оның жақтары кең, U пішіндес симфизбен біріккен, бұл өсімдіктермен қоректенетін игуана сияқты кесірткелерге тән. Сонымен қатар, стенонихозавр тістерінің үлкен тістік тілімдері бар, олардың әрқайсысы дентикула деп аталады. Дентикулалардың қиылысқан жерлерінде шұңқырлар орналасқан, ал тістік тілімдердің ұштары әр тістің ұшына немесе апоексіне қарай бағытталған. Тістердің бүйір беттерінде тозу іздері байқалады. Холц (1998) стенонихозаврдың жыртқыш өмір салтын қолдайтын ерекшеліктер – ұстауға бейімделген қолы, үлкен ми және стереоскопиялық көру – өсімдік жейтін немесе барлық жейтін приматтармен және барлық жейтін ракон (Procyon) сияқты жануарлармен ортақ екенін атап өтті. Екі медициналық троодонттың өсу сақиналарын санау арқылы жасалған жас анықтау зерттеулері, бұл динозаврдың ересектік өлшеміне шамамен 3-5 жылда жеткенін көрсетеді. Жарақаттану белгілері сақталған жартылай қаңқа табылды, бұл, мүмкін, жыртқышпен болған шайқастың салдары болуы мүмкін.
Stenonychosaurus are thought to have been predators, a view supported by its sickle claw on the foot and apparently good binocular vision. Stenonychosaurus teeth, however, are different from most other theropods. One comparative study of the feeding apparatus suggests that Stenonychosaurus could have been an omnivore. The jaws met in a broad, U shaped symphysis similar to that of an iguana, a lizard species adapted to a plant eating lifestyle. Additionally, the teeth of Stenonychosaurus bore large serrations, each of which is called a denticle. There are pits at the intersections of the denticles, and the points of the denticles point towards the tip, or apex, of each tooth. The teeth show wear facets on their sides. Holtz (1998) also noted that characteristics used to support a predatory habit for Stenonychosaurus – the grasping hands, large brain, and stereoscopic vision – are all characteristics shared with herbivorous or omnivorous primates and omnivorous Procyon (raccoon). Age determination studies performed on the Two Medicine troodont using growth ring counts suggest that this dinosaur reached its adult size probably in 3–5 years. A partial skeleton has been discovered with preserved puncture marks, possibly inflicted by a predator.
Көбею
Динозавр жұмыртқалары мен ұяларын Джон Р. Хорнер 1983 жылы Монтана штатының Two Medicine формациясында тапты. Varricchio және авторлар тобы (2002) осы күнге дейін табылған сегіз ұяны сипаттады. Бұлардың барлығы Роки таулары мұражайының қорында сақталады, олардың тіркеу нөмірлері MOR 246, 299, 393, 675, 676, 750, 963, 1139. Хорнер (1984) дәл сол горизонттағы ұяларға жақын гипсилофодонт Orodromeus-тың оқшауланған сүйектерін және жартылай қаңқаларын тапты және жұмыртқаларды Orodromeus-қа тиесілі деп сипаттады. Хорнер мен Вайшампель (1996) жұмыртқаларда сақталған эмбриондарды қайта қарап, олардың Orodromeus емес, Troodon-ға тиесілі екенін анықтады. Varricchio және авторлар тобы (1997) ересек Troodon-ның (MOR 748) жартылай қаңқасын, кемінде бес жұмыртқадан (MOR 750) тұратын ұямен бірге тауып, осы анықтаманы одан да сенімдірек растады, бұл жағдай ұялау позыциясына ұқсас болды. Ван дер Рист пен Кьюри Two Medicine троодонының Stenonychosaurus-пен бір түр болуы мүмкін деген болжам жасады. Varricchio және авторлар тобы (2008) Two Medicine троодонының MOR 748 үлгісінің сүйек гистологиясын зерттеді және оның жұмыртқа туған ана екенін көрсететін сүйек сіңіру үлгілері жоқ екенін анықтады. Сонымен қатар, олар ұядағы жұмыртқалардың жалпы көлемі мен ересек организмнің дене массасы арасындағы қатынасты өлшеді. Олар осы қатынас пен қазіргі құстар мен крокодилдерде қолданылатын ата-аналық күтім стратегиялары арасындағы корреляцияны график түрінде көрсетті және троодондағы қатынастың тек ересек еркектер жұмыртқаларды күтіп бағатын құстардағы қатынасқа сәйкес екенін анықтады. Осыдан олар троодон аналықтарының жұмыртқаларды күтіп бағуға қатыспағанын, керісінше, осы қызметті еркектер атқарғанын, және бұл сипаттың манираптор динозаврлары мен алғашқы құстарға тән болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Алайда, құстардың жұмыртқа массасының кейінгі талдауы ата-аналық күтімнің типін Varricchio және авторлар тобы қолданған сияқты дәстүрлі аллометриялық әдістермен анықтау мүмкін емес екенін көрсетті.
Dinosaur eggs and nests were discovered by John R. Horner in 1983 in the Two Medicine Formation of Montana. Varriccho et al. (2002) have described eight of these nests found to date. These are all in the collection of the Museum of the Rockies and their accession numbers are MOR 246, 299, 393, 675, 676, 750, 963, 1139. Horner (1984) found isolated bones and partial skeletons of the hypsilophodont Orodromeus very near the nests in the same horizon and described the eggs as those of Orodromeus. Horner and Weishampel (1996) reexamined the embryos preserved in the eggs and determined that they were those of Troodon, not Orodromeus. Varricchio et al. (1997) made this determination with even more certainty when they described a partial skeleton of an adult Troodon (MOR 748) in contact with a clutch of at least five eggs (MOR 750), probably in a brooding position. Van der Reest and Currie considered it possible that the Two Medicine troodont was the same species as Stenonychosaurus. Varricchio et al. (2008) examined the bone histology of Two Medicine troodont specimen MOR 748 and found that it lacked the bone resorption patterns that would indicate it was an egg laying female. They also measured the ratio of the total volume of eggs in clutches to the body mass of the adult. They graphed correlations between this ratio and the type of parenting strategies used by extant birds and crocodiles and found that the ratio in the troodont was consistent with that in birds where only the adult male broods the eggs. From this they concluded that troodont females likely did not brood eggs, that the males did, and this may be a character shared between maniraptoran dinosaurs and basal birds. However, a later analysis of avian clutch mass found that the type of parental care cannot be determined using conventional allometric methods such as the one used by Varricchio et al.
Палеоэкология
Stenonychosaurus inequalis Канаданың оңтүстік Альберта аймағындағы Динозаврлар паркі формациясынан табылған, ол кезде жылы жағалау жазығындағы орманды аймақ болған. Басты жыртқыштарға Даспелезавр және Горгозавр сияқты тираннозавридтер кірген. Шөп жеушілердің ішінде Ламбеозавр, Коритозавр және Прозауролоф сияқты гадрозавридтер; Стиракозавр, Центрозавр және Хасмозавр сияқты кератопсидтер; Сколозавр, Эвоплоцефал және Эдмонтония сияқты анкилозавридтер; сондай-ақ Стегоцерас және Форминацефал сияқты пахицефалозавридтер болған.
Stenonychosaurus inequalis is known from the Dinosaur Park Formation of southern Alberta, Canada, which at the time was a warm coastal floodplain covered by temperate forests. Apex predators included tyrannosaurids such as Daspletosaurus and Gorgosaurus. Herbivores included hadrosaurids such as Lambeosaurus, Corythosaurus, and Prosaurolophus; ceratopsids such as Styracosaurus, Centrosaurus, and Chasmosaurus; ankylosaurs such as Scolosaurus, Euoplocephalus, and Edmontonia; and pachycephalosaurs such as Stegoceras and Foraminacephale.