Кіріспе
Кешік Қырық дәуіріндегі теризинозаврлар туысы Therizinosaurus ( /θɛrə/, /zɪnoʊˈsɔːrəs/; мағынасы "оршалы кесіп тастаушы кесік") – Азияда соңғы креда дәуірінде, шамамен 72,1 миллион жыл бұрын және 66 миллион жыл бұрын өмір сүрген өте ірі теризинозауридтер туысы. Оның құрамында бір ғана түр бар – Therizinosaurus cheloniformis. Теризинозаврдың алғашқы қалдықтары 1948 жылы Гоби шөліндегі монғол экспедициясы тапқан, ал Евгений Малеев 1954 жылы оны сипаттаған. Туыс тек бірнеше сүйектерден белгілі, соның ішінде оның атын алған алып қол тырнақтары (саусақ сүйектері) және 1960 жылдардан 1980 жылдарға дейін табылған алдыңғы және артқы аяқ сүйектерінен тұрады. Теризинозавр – өте ұзын және биік болып өсетін, салмағы шамамен 7 тоннаға жететін алып теризинозаурид. Басқа теризинозауридтер сияқты, ол баяу қозғалатын, ұзын мойынды, биік өсімдіктермен қоректенетін, рамфотекасы (мүйізді тұмсығы) және тамақ өңдеуге арналған кең денесі бар болған. Оның алдыңғы аяқтары ерекше мықты болған және үш саусағынан тұрған, олардың тырнақтары басқа туыстардан айырмашылығы, өте қатаң, созылған және тек ұштарында ғана айқын иілген. Теризинозаврдың қол тырнақтары құрлықтағы жануарлардың арасында ең ұзыны болған, олардың ұзындығы 1 метрден асып кеткен. Оның артқы аяқтары төрт функционалды салмақ көтеретін саусақпен аяқталған, бұл оны басқа тероподтардан ерекшелендірген, оларда бірінші саусақ тұмшаққа дейін қысқарған, сондай-ақ алыс туысқан завроподоморфтарға ұқсас болған. Ол өзінің бірегей тобы – теризинозаурияның (бұрын сегнозаурия деп аталған) соңғы және ең ірі өкілі болды. 1954 жылы алғаш рет сипатталғаннан кейін және одан кейін толық үлгілер мен туыстардың жетіспеуіне байланысты Теризинозаврдың туыстығы күрделі болды. Малеев Теризинозаврдың қалдықтарын ірі тасбақа тәрізді жорғалаушыға жатқызды және туысқа жеке тұқымдас атауын берді: Therizinosauridae. Кейіннен, толыққанды туыстардың табылуымен, Теризинозавр және оның туыстары соңғы креда дәуіріндегі завроподоморфтар немесе ауысу орнитосхиандар болып саналды, бірақ кейбір ғалымдар оның терапод болуы мүмкін екенін де айтқан. Алайда, жылдар бойы жүргізілген таксономиялық пікірталастардан кейін, қазір олар негізгі динозаврлардың біріне, атап айтқанда, манирапторларға жатқызылады. Көптеген талдаулар бойынша Теризинозавр Теризинозавридтерге жақын. Теризинозаврдың ерекше қолдары мен дене анатомиясы (туыстарынан алынған деректер бойынша) халикотерийлер және басқа да негізінен шөппен қоректенетін сүтқоректілердің конвергенттік эволюциясының мысалы ретінде келтіріледі, бұл олардың ұқсас тамақтану әдеттерін көрсетеді. Теризинозаврдың созылған қол тырнақтары белсенді шабуыл немесе қорғану үшін емес, қол жетімді өсімдіктерді тартып алу үшін пайдалы болған, бірақ олар қорқыту үшін де қолданылуы мүмкін. Оның қолдары да стреске төтеп беруге өте жақсы бейімделген, бұл осы аяқтарды күшпен пайдалануды көрсетеді. Теризинозавр өте биік жануар болған, оның тіршілік ортасындағы жапырақтарға бәсекелестік азайған және Тарбозавр сияқты жыртқыштарды басып озуы мүмкін.
Therizinosaurus (,/θ//ɛ//r//ə/,/z//ɪ//n//oʊ /'/s//ɔːr//ə//s//audio=En us Therizinosaurus. oga/; meaning 'scythe lizard') is a genus of very large therizinosaurid that lived in Asia during the Late Cretaceous period in what is now the Nemegt Formation around 72.1 million years ago to 66 million years ago. It contains a single species, Therizinosaurus cheloniformis. The first remains of Therizinosaurus were found in 1948 by a Mongolian field expedition at the Gobi Desert and later described by Evgeny Maleev in 1954. The genus is only known from a few bones, including gigantic manual unguals (claw bones), from which it gets its name, and additional findings comprising fore and hindlimb elements that were discovered from the 1960s through the 1980s. Therizinosaurus was a colossal therizinosaurid that could grow up to long and tall, and weigh possibly over Like other therizinosaurids, it would have been a slow moving, long necked, high browser equipped with a rhamphotheca (horny beak) and a wide torso for food processing. Its forelimbs were particularly robust and had three fingers that bore unguals which, unlike other relatives, were very stiffened, elongated, and only had significant curvatures at the tips. Therizinosaurus had the longest known manual unguals of any land animal, reaching above in length. Its hindlimbs ended in four functionally weight bearing toes differing from other theropod groups in which the first toe was reduced to a dewclaw and also resembling the very distantly related sauropodomorphs. It was one of the last and the largest representative of its unique group, the Therizinosauria (formerly known as Segnosauria; the segnosaurs). During and after its original description in 1954, Therizinosaurus had rather complex relationships due to the lack of complete specimens and relatives at the time. Maleev thought the remains of Therizinosaurus to belong to a large turtle like reptile, and also named a separate family for the genus: Therizinosauridae. Later on, with the discovery of more complete relatives, Therizinosaurus and kin were thought to represent some kind of Late Cretaceous sauropodomorphs or transitional ornithischians, even though at some point it was suggested that it may have been a theropod. After years of taxonomic debate, nevertheless, they are now placed in one of the major dinosaur clades, Theropoda, specifically as maniraptorans. Therizinosaurus is widely recovered within Therizinosauridae by most analyses. The unusual arms and body anatomy (extrapolated after relatives) of Therizinosaurus have been cited as an example of convergent evolution with chalicotheriines and other primarily herbivorous mammals, suggesting similar feeding habits. The elongated hand claws of Therizinosaurus were more useful when pulling vegetation within reach rather than being used for active attack or defense because of their fragility, however, they may have had some role for intimidation. Its arms also were particularly resistant to stress, which suggests a robust use of these limbs. Therizinosaurus was a very tall animal, likely having a reduced competition over the foliage in its habitat and outmatching predators like Tarbosaurus.
Ашу тарихы
1948 жылы КСРО Ғылым академиясы ұйымдастырған бірнеше монғол палеонтологиялық экспедициялары Оңтүстік-Батыс Моңғолиядағы Гобі шөлінің Немегт қабатында жаңа қазбаларды табуды басты мақсат етіп жүргізілді. Экспедициялар Немегт (Немегт аңғары деп те аталады) стратотипінен көптеген динозаврлар мен тасбақалардың қалдықтарын тапты, бірақ жиналған ең маңызды элементтер – едәуір үлкен үш жартылай қол тырнағы (қақап сүйектері) болды. Бұл тырнақтар жиынтығы Немегт орнының V карьері деген бөлімшесінде, ірі тероподтың қаңқасының жанында, сондай-ақ метакарпаль фрагменті мен бірнеше қабырға фрагменттерімен бірге табылған. Ол үлгі нөмірі PIN 551 483 деп белгіленді, ал кейіннен 1954 жылы орыс палеонтологы Евгений Малеев бұл қалдықтарды сипаттап, оларды жаңа туысқа және түрге ғылыми атау беру үшін пайдаланды. Туыстың аты, Therizinosaurus, грек тіліндегі θερίζω (therízo, «орақпен шабу, ору, кесу») және σαῦρος (sauros, «кесіртке») сөздерінен алынған, тырнақтардың өте үлкендігіне байланысты, ал түрдің аты, cheloniformis, грек тіліндегі χελώνη (chelóni, «тасбақа») және латын тіліндегі formis сөздерінен алынған, себебі қалдықтар тасбақаға ұқсас жорғалаушыға тиесілі деп есептелген. Малеев осы жаңа және жұмбақ таксон үшін жеке туыстастық – Therizinosauridae-ді де құрды. Therizinosaurus туралы бастапқы сипаттама кезінде көп мәлімет болмағандықтан, Малеев PIN 551 483-тің теңіз балдырын жинауға пайдаланатын алып қол тырнақтары бар, ірі, созылған тасбақаға ұқсас жорғалаушыға тиесілі деп ойлады. Бұл қалдықтардың қандай жануар тобына жататыны толыққанды түсініксіз болса да, 1970 жылы орыс палеонтологы Анатолий К. Рождественский Therizinosaurus-тің тасбақа емес, теропод екенін алғаш ұсынған авторлардың бірі болды. Ол Chilantaisaurus пен Therizinosaurus-тің голотиптік тырнақтарын салыстырып, қосымшалардың шын мәнінде карнозаврдан келгенін, осылайша Therizinosaurus-ті теропод ретінде түсіндірді. Рождественский сонымен қатар үш голотиптік қол тырнағын суреттеді, метакарпаль фрагментін метатарсаль сүйек ретінде қайта анықтады, ал метатарсаль мен қабырға фрагменттерінің ерекше пішініне сүйене отырып, оларды зауропод қалдықтары ретінде тізімге қойды. Бұл тероподтық туыстылықты 1970 жылы поляк палеонтологы Халска Осмольска және автор Эва Рониевич Deinocheirus-тің атауын беру және сипаттау кезінде де байқады. Рождественскийге ұқсас, олар голотиптік тырнақтардың үлкен теңіз тасбақасына емес, карнозаврлық тероподқа тиесілі болуы мүмкін деп болжады.
Қосымша үлгілер
Немегт формациясындағы келесі экспедициялар теризинозаврдың тағы көп қалдықтарын тапты. 1968 жылы Рождественский, Осмольская және Рониевичтің мәлімдемелерінен бұрын, Алтан-Уул локалитетінде қолдың манжеттік сүйегінің жоғарғы бөлігі табылып, MPC D 100/17 (бұрынғы IGM немесе GIN) деп белгіленді. 1972 жылы Hermiin Tsav локалитетіндегі Upper White Beds-те тағы бір сынық манжеттік сүйек (үлгі MPC D 100/16) табылды, оның тек төменгі бөлігі сақталған. 1973 жылы Гермин Цавтан әлдеқайда толық, үлкен және біртұтас үлгі жиналды. Бұл үлгі MPC D 100/15 деп белгіленді және сол және оң қолдарының, ішінде скапулокоракоидтарының, екі жамбас сүйектерінің (жоғарғы қол сүйектері), оң жақ шынтақ сүйегінің және радиусының, сол жақ шынтақ сүйегінің, екі оң білезік сүйегінің, оң жақ метакарпустың, оның ішінде толық II саусағының және кейбір қабырғалардың гастралиямен (қарын қабырғалары) бірге қамтиды. Қалдықтардың кейбір элементтері толық сақталмады, мысалы, сынған ұштары бар скапулокоракоидтар, ал сол қол оң қолға қарағанда толық емес. Бұл үлгілердің барлығын алғаш рет 1976 жылы монғол палеонтологы Ринчен Барсболд сипаттап, теризинозавр деп атады. Бұл жаңа монографиясында ол MPC D 100/15-тегі қабырға сынықтары голотиптегіге қарағанда жіңішке екенін атап өтті және MPC D 100/16 мен 100/17-ні тиісінше I және III саусақтарға жатқызып анықтады. Барсболдке MPC D 100/15 теризинозаврды білдіретіні анық болды, себебі бұл үлгідегі манжеттік сүйек бұрынғы барлық үлгілердегідей созылған және жалпақ морфологияны бөлісті. Ол теризинозаврдың тероподтар тобына жататындығын қорытты, өйткені MPC D 100/15 тероподтардың көптеген ерекшеліктеріне сәйкес келді. 1990 жылы Барсболд пен Тереза Марианска Перльмен 1982 жылы сипаттаған Гермин Цавтан табылған артқы аяқ материалдарының теризинозаврлар (кейін segnosaurians деп аталған) екендігімен келісті, себебі метатарс қалың және астрагалдың бүйірлік қабырғасы жоғары көтерілген (сүйек кеңейтімі) болды, бірақ оның теризинозаврға жатқызуына және бұл таксонның segnosaurian екендігіне күмән келтірді, өйткені ол тек кеуде белдеуінен және басқа да алдыңғы аяқ элементтерінен ғана белгілі болды, бұл үлгілерді тікелей салыстыруды мүмкін емес етті. Олар бұл үлгіні Сегнозаурияның кеш кредалық өкілі деп санады, бірақ теризинозавр емес. 2010 жылы Солтүстік Америка палеонтологы Линдсей Э. Занно теризинозаврлардың кең ауқымды таксономиялық қайта қарастыруында MPC D 100/45-ті теризинозаврға жатқызудың голотиппен бірдей стратиграфиялық контекстте (Немегт формациясы) табылған және Segnosaurus сияқты басқа теризинозавридтердің мықты және төрт саусақты морфологиясын бөліскеніне байланысты ықтимал екенін қарастырды. Ол сондай-ақ, Рождественскийдің анықтамасы бойынша холотиптен алынған қабырға материалдарын сауропод динозаврынан келгендігін анықтағандықтан, оларды алып тастады, және олар теризинозаврдың емес екенін көрсетті.
Сипаттама
Манирапторлар стандарты бойынша, теризинозаврлар ең ірі өлшемге жетті, ұзындығы шамамен 11 метрге дейін жетеді деп есептеледі, ал биіктігі 4,5-6 метр аралығында, ал салмағы 2,5 тоннадан асып, тіпті одан да көп болуы мүмкін. Бұл өлшемдер теризинозаврды белгілі ең ірі теризинозавр және манираптор етеді. Сол кездегі орнитомимозавр Дейнохейруспен бірге, ол ең ірі манирапториформ болды. Терризинозаврдың дене қалдықтары толыққанды болмаса да, оның физикалық ерекшеліктері туралы тұжырымдар жасауға болады, себебі оған жақын және толыққанды теризинозавридтердің мәліметтері бар. Басқа туыстары сияқты, теризинозаврдың ұзын мойнының үстінде мүйізді өсіндісі (рамфотека) бар пропорционалды түрде кішкентай бас сүйегі, екі аяқты жүріс, жапырақтарды өңдеуге арналған үлкен ішек және сирек қауырсыны болды. Терризинозаврдың басқа да ерекшеліктері – ауа толтырылған (пневматизацияланған) омыртқа бағанасы және мықты (артқа қарай бағытталған) дене құрылысы. 2010 жылы Сентер мен Джеймс артқы аяқтардың ұзындығын есептеу арқылы теризинозавр мен дейнохейрустың артқы аяқтарының жалпы ұзындығын болжады. Олар орташа теризинозаврдың аяқтары шамамен 3 метрге жуық болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Соңғы кезде Майк Тейлор мен Мэтт Ведель мойынның ұзындығы шынтақ сүйегінен (гумерус) 2,9 есе ұзын болуы мүмкін деп болжады, ол 1 метр болды, нәтижесінде Наншиунгозаврдың қаңқасымен салыстыруға негізделген 2,9 метрлік мойын пайда болды. Терризинозаврдың ең ерекше белгісі – оның қолының үш саусағындағы алып тырнақтары болды. Бұл тырнақтар теризинозаврларда кең таралған, бірақ теризинозаврларда әсіресе үлкен және қатайған, және олар кез келген құрлықтағы жануарлардың ең ұзын тырнақтары деп есептеледі. Бір жылдан кейін, 1980 жылы Барсболд пен Перле жаңа Erlikosaurus тұқымын атады. Олар жаңа инфраретті Сегнозаурия деп атады, ол Эрликозавр мен Сегнозаврдан тұрды. Олар сондай-ақ, сегнозаврлар аберрант болғанымен және орнитосхианға ұқсас таздары болғанымен, басқа тероподтарға ұқсас белгілері бар екенін атап өтті. 1982 жылы Перле Терризинозаврға жататын артқы аяқтың табылуымен, Сегнозаврдың морфологиялық ерекшеліктеріне байланысты соңғысына өте ұқсас екендігіне және олар бір топқа тиесілі болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Нәтижесінде, сегнозаврларды сауроподоморфтарға жатқызу басталады. 1984 жылы Грегори С. Пол сегнозаврлар тероподтар емес, керісінше, креда кезеңінде сәтті өмір сүрген сауроподоморфтар екенін мәлімдеді. Ол бұл идеяны бас сүйегі және оның құрылымы сияқты анатомиялық белгілерге негіздеді. Ол 1988 жылы Сегнозаурияны қазірде қолданылмайтын Фитодинозаурияға қосып, осы позициясын сақтап, жұмбақ теризинозаврды сегнозаврларға жатқызуды ұсынған алғашқылардың бірі болды. Жаку Готье немесе Пол Серено сияқты басқа да танымал палеонтологтар бұл көзқарасты қолдады. 1990 жылы Барсболд пен Тереза Марианска 1982 жылы Терризинозаврға жатқызылған Гермин Цавтан табылған артқы аяқтардың сегнозавр екендігіне келісті, себебі ол бірнеше белгілерге сәйкес келді, бірақ олардың үлгілері арасында ортақ элементтер болмағандықтан, ол тұқымға және түрге тиесілі болуы мүмкін емес деп есептеді. Барсболд пен Марианска Деинохейрусты сегнозавр деп жіктеген бұрынғы зерттеушілермен де келіспеді. Алайда 1993 жылы күтпеген Альксазаврдың табылуымен, палеонтологтар Дейл Рассел мен Донг Цзиминг сегнозаврлардың сауроподоморфтық туыстығына күмән келтірді. Бұл жаңа тұқым басқа сегнозаврлардан әлдеқайда толық болды және көптеген анатомиялық белгілер оның Therizinosaurus-қа байланысты екенін көрсетті. Осылайша олар Therizinosauridae және Segnosauridae-ді бір топқа біріктірді, ал бұрынғы атау таксономиялық басымдыққа ие болды. Альксазаврдың кейбір примитивті белгілеріне байланысты олар жаңа таксономиялық дәреже – Therizinosauroidea-ны құрды, ол жаңа таксон мен Therizinosauridae-ді қамтыды. Барлық жаңа мәліметтер жаңа аталған теризинозавроидтардың туыстығы туралы мәліметтер берді. Рассел мен Донг олардың ерекше белгілері бар тероподтар екендігіне көз жеткізді. 1994 жылы Кларк және әріптестері Эрликозаврдың толық бас сүйегін қайта сипаттады, бұл жолы одан да көп теропод белгілері табылды. Олар сондай-ақ Segnosauridae-дің Therizinosauridae-мен синонимиясын растады және теризинозавроидтарды манираптор динозаврлары деп қарады. 1997 жылы Руселл барлық сегнозаврларды қамту үшін Therizinosauria инфра-тартымын құрды. Бұл жаңа инфрарежим Therizinosauroidea және одан да дамыған Therizinosauridae-ден тұрды. Нәтижесінде, Сегнозаурия теризинозаурияның синониміне айналды. Кейбір белгісіздіктер сақталғанымен, 1999 жылы Сюй Син және әріптестері Қытайдан келген кішкентай және қауырсынды теризинозавроидты сипаттады: жаңа тұқым Beipiaosaurus. Ол теризинозаврлардың тероподтарға жататындығын және олардың Coelurosauria-дағы таксономиялық орнын растады. Бұл жаңалық теропод динозаврларында қауырсындар кең таралғандығын көрсетті. 2010 жылы Линдсей Занно теризинозаврлардың таксономиясын егжей-тегжейлі түрде қайта қарастырды. Ол теризинозаврлардың голотиптері мен жатқызылған үлгілерінің көп бөлігі жойылғанын немесе зақымдалғанын, ал ортақ элементтері жоқ сирек үлгілер мүшелерінің қарым-қатынасын анықтауда қиындықтар тудыратынын анықтады. Занно үлгі IGM 100/45-тің Therizinosaurus-қа жататындығын қабылдады, себебі ол көптеген теризинозаврид белгілеріне сәйкес келеді, бірақ алдыңғы аяқтардың салыстыруға болатын қалдықтарының болмауына байланысты оны таксономиялық талдауына қоспады. Ол сондай-ақ голотипте болған деп есептелетін қабырғаларды да жойды, себебі олар, басымдық бойынша, басқа жануардан келген және Therizinosaurus-қа тиесілі емес.
In 2010, Senter and James used hindlimb length equations to predict the total length of the hindlimbs in Therizinosaurus and Deinocheirus. They concluded that an average Therizinosaurus may have had approximately long legs. More recently, Mike Taylor and Matt Wedel suggested that the whole neck would be 2.9 times the size of the humerus, which was , resulting in a long neck based on comparisons with the series of Nanshiungosaurus. The most distinctive feature of Therizinosaurus was the presence of gigantic unguals on each of the three digits of its hands. These were common among therizinosaurs but particularly large and stiffened in Therizinosaurus, and they are considered as the longest known from any terrestrial animal. A year later, the new genus Erlikosaurus was named by Barsbold and Perle in 1980. They named a new infraorder called the Segnosauria, composed of Erlikosaurus and Segnosaurus. They also noted that while aberrant and having ornithischian like pelves, segnosaurs featured similar traits to other theropods. With the discovery of the referred hindlimb to Therizinosaurus in 1982 by Perle, he concluded that Segnosaurus was very similar to the latter based on the morphology and they possibly belonged to a single, if not the same, group. Consequently, the assignment of segnosaurs started to shift towards sauropodomorphs. In 1984, Gregory S. Paul claimed that segnosaurs, rather than being theropods, were indeed sauropodomorphs that successfully managed to remain in the Cretaceous period. He based the idea on anatomical traits such as the skull and similar configuration. He maintained his position in 1988 by placing the Segnosauria into the now obsolete Phytodinosauria, and was one of the first to suggest a segnosaur assignment for the enigmatic Therizinosaurus. Other prominent paleontologists like Jacques Gauthier or Paul Sereno supported this vision. In 1990, Barsbold and Teresa Maryanska agreed in that the hindlimb material from Hermiin Tsav referred to Therizinosaurus in 1982 was segnosaurian since it matched several traits, but considered it unlikely to belong to the genus and species as there was no overlapping material among specimens. Barsbold and Maryanska also disagreed with previous researchers who classified Deinocheirus as a segnosaur. However, with the unexpected discovery and description of Alxasaurus in 1993, the widely accepted sauropodomorph affinities of segnosaurs were questioned by paleontologists Dale Russell and Dong Zhiming. This new genus was far more complete than any other segnosaur and multiple anatomical features indicated that it was related to Therizinosaurus. With this, they identified the Therizinosauridae along with the Segnosauridae to be the same group, the former name having taxonomic priority. Due to some primitive characters present in Alxasaurus they coined a new taxonomic rank, the Therizinosauroidea, containing the new taxon and Therizinosauridae. All of the new information provided data on the affinities of the new named therizinosauroids. Russell and Dong concluded that they were theropods with unusual features. In 1994, Clark and colleagues redescribed the very complete skull of Erlikosaurus and even more theropod traits were found this time. They also validated the synonymy of the Segnosauridae with Therizinosauridae and considered therizinosauroids as maniraptoran dinosaurs. In 1997, Rusell coined the infraorder Therizinosauria in order to contain all segnosaurs. This new infraorder was composed of Therizinosauroidea and the more advanced Therizinosauridae. Consequently, Segnosauria became a synonym of Therizinosauria. Though some uncertainties remained, a small and feathered therizinosauroid from China was described in 1999 by Xu Xing and colleagues: the new genus Beipiaosaurus. It confirmed the placement of therizinosaurs among theropods and also their taxonomic place on the Coelurosauria. The discovery also indicated that feathers were highly distributed among theropod dinosaurs. In 2010, Lindsay Zanno revised the taxonomy of therizinosaurs in extensive detail. She found that many parts on therizinosaur holotype and referred specimens were lost or damaged, and sparse specimens with no overlapping elements were disadvantages when concluding the relationships of the members. Zanno accepted the referral of the specimen IGM 100/45 to Therizinosaurus since it matches multiple therizinosaurid traits, but decided not to include the specimen in her taxonomic analysis due to the lack of comparative forelimb remains. She also excluded the supposed ribs that were present on the holotype since they likely came from a different animal and not Therizinosaurus.
Тамақтандыру
1993 жылы Дейл А. Расселл мен Дональд Э. Расселл Терризинозавр мен Халикотериумды талдап, олардың дене құрылымындағы ұқсастықтарды байқады, тіпті олар әртүрлі топтарға жатса да. Екі туыстың да қолдары ірі, жақсы жетілген және салыстырмалы түрде күшті болған; жамбас белдеуі берік және отыруға бейімделген; ал артқы аяқтары (әсіресе табандары) мықты және қысқа болған. Олар осы бейімделулерді жойылып кеткен сүтқоректілер мен динозаврлардың арасындағы конвергенттік эволюцияның – туыс емес организмдердің ұқсас белгілерді дамытуының – мысалы деп санады. Сонымен қатар, осындай дене құрылымы қазіргі гориллаларда да кездеседі. Осы дене құрылымына ие жануарлар шөппен қоректенетіні белгілі болғандықтан, авторлар Терризинозавр үшін де осы өмір салтын ұсынды. Расселл мен Расселл Терризинозаврдың тамақтану әрекетін үлкен бұталар мен ағаштардың жапырақтарын жегенде отырып істеуге қабілетті деп толықтырды. Өсімдіктер қолдарымен жиналған, ал оның созылған мойны күш жұмсау қажеттілігін азайтып, бұл әрекетті жеңілдеткен. Оның қолдары кейбір қозғалыстарда жерге тиетіндей ұзын болғандықтан, динозавр тік күйде тұрып қалуға көмектескен болуы мүмкін. Егер Терризинозавр екі аяғымен жүрсе, оның қысқа және мықты табандары арқасында тіпті биік өсімдіктерге де жете алған. Халикотериум бұтақтарды ілгеуге жақсы бейімделген болса, Терризинозавр ұзын тырнақтарының арқасында жапырақтардың ірі топтарын итеруге көбірек қабілетті болды. Сондай-ақ, Терризинозаврдың қозғалысы Халикотериумға қарағанда дәлдігімен шектелуі мүмкін, себебі соңғысының миы, тістері және бұлшық еттері жақсы жетілген. Энтони Р. Фиорильо және оның әріптестері 2018 жылы Терризинозаврдың шайнау күші төмен болғанын, бұл өсімдіктерді кесіп алу немесе азық іздеу үшін пайдалы болғанын, Erlikosaurus және Segnosaurus сияқты туыс терризинозавридтерге сүйене отырып айтты. Шайнау күші алғашқы терризинозавридтерден кейінгілеріне қарай азайғандықтан, Терризинозавр, кейінгі түрге жататындықтан, эволюциялық байланысқа ұшыраған.
Қол мен тырнақ қызметі
1954 жылы Малеев осы туысты алғаш сипаттағанда, ол тырнақтарының едәуір үлкен болуын теңіз балдырларын жинау үшін пайдаланылған деп санайтын. Алайда, бұл болжам алып теңіз тасбақасы болғаны туралы тұжырымға негізделген. 2014 жылы Лаутшеншлегер цифрлық модельдеу арқылы әртүрлі теризинозаврлардың, соның ішінде Therizinosaurus-тың қол тырнақтарының қызметін тексерді. Әр тырнақ пішіні үшін үш функционалдық сценарий модельделді: сызып-қазу, ілгектеп тарту және тесу. Әр сценарийде 400 Н күш қолданылды. Alxasaurus-тың қалың тырнақтарында стресс деңгейі төмен болды, ал Falcarius, Nothronychus және Therizinosaurus-тың қисық және созылған тырнақтарында стресс жоғары болды. Сызып-қазу сценарийінде ең жоғары кернеу, деформация және шиеленіс байқалды, ал ілгектеп тарту сценарийінде бұл көрсеткіштер төмендеді, тесу сценарийінде одан да төмен нәтижелер алынды. Атап айтқанда, Therizinosaurus-тың ерекше тырнақтарындағы жалпы стресс ең жоғары болды, бұл тырнақтардың созылуға бейімделуінің ерекше жағдайы болуы мүмкін. Лаутшеншлегер кейбір теризинозаврлардың күшті қисық және созылған тырнақтары сызып-қазуға тиімсіз екенін атап өтті, бұл олардың ең аз ықтимал қызметі екенін көрсетеді. Бірнеше динозавр түрлерінде қазба жұмыстарын жүргізуге қабілеттілік туралы мәліметтер болғанымен, теризинозаврлардың үлкен дене мөлшері жер астына қазу мүмкіндігін жоққа шығарады. Дегенмен, қазу әрекеті аяқ тырнақтарымен жасалған болар, себебі, басқа манирапторлар сияқты, қолдағы қауырсындар бұл қызметке кедергі келтірген болар. Тырнақтарды қазу үшін пайдаланғаннан гөрі, Therizinosaurus қолдарын ілгектеп тарту арқылы қол жетімді өсімдіктерді тартуға немесе ұстауға пайдаланған болуы мүмкін. Бұл өсімдіктермен қоректену әдеті теризинозаврларды қазіргі қарақұмықтар мен жойылған жалпақ денелі жануарларға ұқсатады. Лаутшеншлегер қол тырнақтарының қорғану, түр ішіндегі бәсекелестік, биік жапырақтарды жеу кезінде ағаштарды ұстап тұру, жыныстық диморфизм немесе жұптасу кезінде серіктерін ұстап тұру үшін қолданылған болуы мүмкін екенін нақты растамады, бірақ жоққа да шығармады. Ол Therizinosaurus-тың ұзын тырнақтарының белсенді қорғану немесе шабуылда қолданылғанына ешқандай дәлел жоқ екенін түсіндірді, алайда олар қауіпке тап болғанда қорқыту сияқты қандай да бір рөл атқарған болуы мүмкін. 2018 жылы Скотт А. Ли және Закари Ричардс бірнеше динозаврлардың иық сүйектерінің иілуге қарсы кедергісін өлшеу нәтижелеріне сүйене отырып, карнозавр, теризинозавр және тираннозавр динозаврларының иық сүйектерінің стресске салыстырмалы түрде төзімді екенін анықтады. Бұл стресске төзімділік қабілетінің артуы Therizinosaurus және басқа теризинозаврлардың қолдарын үлкен күш-қуатты пайдаланатын мықты түрде қолданғанын көрсетеді. Олар сондай-ақ кейбір түрлердің көрнекті тырнақтары жыртқыштардан қорғану және басқа да түрлі функцияларды орындаған болуы мүмкін деп болжады. Жыртқыштардан жылдамдық арқылы қашып құтылатын, әдетте жеңіл және шапшаң орнитомимозаврлардан айырмашылығы, Therizinosaurus және оларға жақын түрлер қауіп-қатерлерге қарсы тұру үшін қолдарын және тырнақтарын пайдаланды (және әдетте баяу жүгірушілер болды). 2023 жылы Qin, Rayfield, Benton және т.б. жүргізген зерттеу, теризинозавридтер мен альварезавридтердегі тырнақ функциясы туралы, олар терропод тырнақ пішінінің екі шекті полюсін білдіреді, Therizinosaurus үшін механикалық функцияның анықталмағанын көрсетті, бұл оның алдыңғы аяғындағы тырнақтар функционалды емес, тек сәндік және дене мөлшерінің артуынан туындаған перамфорфтық өсудің нәтижесі екенін көрсетеді.
Палеоорталық
Терризинозаврдың қалдықтары Гоби шөлінің жақсы белгілі Немегт формациясынан табылды. Бұл формация радиометриялық түрде ешқашан даталанбаған, себебі экспозициялардың үзілісі және даталанатын жанартаулық тау жыныстарының болмауы, бірақ омыртқалылардың қазбалар жиынтығы ерте Маастрихт кезеңін, шамамен 70 миллионнан 68 миллион жыл бұрын болғанын көрсетеді. Немегт формациясы үш ресми емес қабатқа бөлінеді. Төменгі қабат негізінен өзендік шөгінділерден тұрады, ал ортаңғы және жоғарғы қабаттар аллювиалды жазықтардан, батпақты жерлерден, көлдік және өзендік шөгінділерден құралған. Терризинозавр мекендеген орта, формациядағы шөгінділер, көптеген шөп жейтін динозаврлардың тіс эмалінде сақталған δ13C деңгейі және формациядағы көптеген тастайланған ағаштар арқылы анықталды. Олар үлкен, иректелген және тоқыраған өзендерден, кең жапырақты ормандардан тұратын, үлкен, жабық, шатыр тәрізді араукария ормандарынан құралған. Бұл ормандар Терризинозавр сияқты әртүрлі шөп жейтін динозаврларды қолдады. Формацияның климаты салыстырмалы түрде қоңыржай (жылдық орташа температура 7.6 және 8.7 °C аралығында) болды, суық, құрғақ қыстармен және ыстық, жаңбырлы жазбен сипатталды, сонымен қатар жылдық жауын-шашын мөлшері 775 мм-ден 835 мм-ге дейін болды, бұл жауын-шашын маусымдық ауытқуларға ұшырады. Немегт формациясының ылғалды ортасы оазис сияқты аймақ ретінде қызмет еткен болуы мүмкін, ол құрғақ көршілес аймақтардан, мысалы, Барун Гойот формациясынан овирапторидтерді тартқан, бұл екі аймақта да Немегтомаяның болуымен дәлелденеді. Бұрын Немегт формациясы қазіргі Окаванго дельтасына ұқсас болуы мүмкін деп болжанған, ол да мезиктік (жақсы сулы) ортадан тұрады. Немегт формациясының палеофаунасы әртүрлі және бай болды, оған альварессауры Мононикус және Немегтоникус; дейнонихозаврлар Адасавр және Занабазар; орнитомимозаврлар Ансеримус және Галлимимус; овираптозаврлар Авимус, Гигантораптор, Ринхения және Эльмизавр; тираннозавридтер Алектрозавр, Алиорамус және, мүмкін, Багаратан; анкилозавридтер Сайхания және Тархия; пахицефалозавридтер Гомалоцефале және Преноцефале кірді. Немегт мегафаунасына орнитомимозавр Дейнохейр; хадрозавридтер Барсбольдия және Сауролоф; титанозаврлар Немегтозавр және Опистокоэликаудиа; және ең жоғарғы хищник Тарбозавр кірді. Қосымша палеофаунаға Judinornis немесе Teviornis сияқты құстар; көптеген жерлерде көптеген тұщы су стракодтары; балықтар; Монголохелис және Немегтемис сияқты құрлықтағы және сулық тасбақалар; және крокодиломорф Параллигатор кірді. Терризинозаврдың қалдықтары табылған шөгінділер өзендік болғандықтан, ол өзен жағалауында азық іздеген болуы мүмкін. Өзінің биіктігі мен жоғары жапырақ жеу салтының арқасында Терризинозавр Немегт формациясының палеофаунасындағы ең биік динозаврлардың бірі болды. Ол, әдетте, басқа шөп жейтін жануарлармен жапырақ үшін бәсекелеспеген, бірақ титанозаврлармен (сонымен қатар ұзын мойынды динозаврлармен) нишалық бөлініс болуы мүмкін. Егер Терризинозавр жайылымшы болса, онда ол Сауролоф сияқты қазіргі жайылымшылармен бәсекелескен болар еді. Дромеозавридтер мен троодонтидтер сияқты ұсақ хищниктер Терризинозаврға қауіп төндірмегенмен, олармен өлшемдері шамалас болған жалғыз хищник Тарбозавр болды. Терризинозаврдың биіктігіне байланысты үлкен Тарбозавр ересек Терризинозаврдың жамбасынан немесе құрсағынан жоғары тістей алмады. Ұзын тырнақтары өзін-өзі қорғау үшін немесе осы жағдайда хищниктерді қорқыту үшін пайдалы болған. Сондай-ақ, Терризинозавр Дейнохейр, Сауролоф, Немегтозавр және Опистокоэликаудиамен басқа да түрлі ресурстар үшін бәсекелескен болуы мүмкін.