Сони Стит: Американдық джаз саксофонисінің өмірі мен шығармашылығы
Sonny Stitt
Сони Стит – америкалық джаз саксофонист (1924-1982). 100-ден астам альбом жазған, бебоп пен хард-боп стиліндегі виртуоз сазгер. Биографиясы, өнері туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық джаз саксофонисі (1924–1982)
American jazz saxophonist (1924–1982)
Сонни Стит (шын аты Эдвард Хаммонд Боатнер кіші; 2 ақпан 1924 – 22 шілде 1982) – бебоп/хард-боп үлгісіндегі американдық джаз саксофонисі. Жылы тембрімен танымал, ол өзінің буынының ең жақсы жазылған саксофонистерінің бірі болды, 100-ден астам альбом жазды. Джаз сыншысы Дэн Моргенстерн оны үздіксіз гастрольде болуына және өнерге берілгендігіне қарамастан, бір музыканттармен ұзақ жұмыс істемейтіндігі үшін "Жалғыз қасқыр" деп атады. Ститті кейде, әсіресе карьерасының басында, Чарли Паркердің еліктеушісі деп санайтын, бірақ ол біртіндеп өзінің ерекше дыбысын және стилін дамытты, әсіресе тенор саксофонында, тіпті кейде баритон саксофонында орындағанда.
Sonny Stitt (born Edward Hammond Boatner Jr.; February 2, 1924 – July 22, 1982) was an American jazz saxophonist of the bebop/hard bop idiom. Known for his warm tone, he was one of the best documented saxophonists of his generation, recording more than 100 albums. He was nicknamed the "Lone Wolf" by jazz critic Dan Morgenstern because of his tendency to rarely work with the same musicians for long despite his relentless touring and devotion to the craft. Stitt was sometimes viewed as a Charlie Parker mimic, especially earlier in his career, but gradually came to develop his own sound and style, particularly when performing on tenor saxophone and even occasionally baritone saxophone.
Ерте өмір
Эдвард Хаммонд Боатнер кіші Бостон қаласында, Массачусетс штатында дүниеге келді және Мичиган штатының Сагинау қаласында өсті. Оның музыкалық білімі болды: әкесі Эдвард Боатнер – баритон әншісі, композитор және колледждің музыка профессоры; ағасы – классикалық піянист, ал анасы – пианино мұғалімі. Кейіннен ол өзін «Сонни» деп атай бастады. Сагинаудағы орта мектепте оқыған кезінде ол жергілікті танымал свинг-тобы – Лен Франке тобында ойнады. 1943 жылы Стит Чарли Паркермен танысты. Ол екеуінің стильдерінің ұқсас екенін жиі еске түсіретін. Паркер: «Менің дауысым дәл сендей екен», – дегені айтылады, ал Стит: «Мен өзімнің дыбысымды өзгерте алмаймын. Осылай ойнауды ғана білемін», – деп жауап берді. Кенни Кларк Стит туралы: «Егер Бёрд болмағанда, Сонни Стит болатын», – деген. 1940 жылдары ол Tiny Bradshaw биг-бэндының мүшесі ретінде альт-саксофонда ойнады, сондай-ақ Билли Экстиннің биг-бэндында Джин Аммонс пен Декстер Гордонмен, ал Диззи Гиллеспидің биг-бэндында өнер көрсетті. Стит 1946 және 1948 жылдары тиісінше Bebop Boys және Galaxy тобының жетекшісі болды. Тенорлық саксофонда ойнағанда Стит Паркердің стилін еліктеген деген сын-есімдерден арылып, әлдеқайда ерекше дыбыс шығара бастады. Бад Пауэлл мен Эдди «Локжау» Дэвис, Ститпен салыстырғанда айқын қатал тембрі бар тенор-саксофонист, 1950 жылдары бірнеше жазбаларды Prestige Records үшін жасады, сондай-ақ Argo, Verve және Roost үшін альбомдар шығарды. Стит 1950 жылдардың аяғында афро-куба джазымен тәжірибе жасады, ал нәтижелерін Roost және Verve үшін жазған жазбаларында естуге болады, онда ол Тад Джонс пен Чик Кореамен «Autumn Leaves» сияқты стандарттардың латын нұсқаларын орындады. 1952 жылы Стит пианист Джимми Джонспен ойнады, ал келесі жылы Джонни Ричардспен оркестрлік музыка орындады. 1955 жылы Квинси Джонстың жетекшілігімен ол «My Funny Valentine» және «Star Dust» сияқты әндер мен балладаларды орындады, сол жылы Хэнк Джонспен «Afterwards» және «There Will Never Be Another You» шығармаларын орындады. Стит 1957 жылы Доло Кокерге қосылып, «Blues for Yard» және «Blue Moon» әндерін орындады, содан кейін Ханкқа қайтып келіп, «Cherokee» әнін орындады. Манчестер мен Париждегі концерттер коммерциялық түрде қолжетімді, сондай-ақ бірнеше концерттер (оларға Джон Колтрейнмен бірге бұрынғы квинтеттің жиынтықтары кіреді) Live at Stockholm (Dragon) жазбасында, олардың барлығында Уинтон Келли, Джимми Кобб және Пол Чемберс қатысты. Алайда Майлз Ститті шектен тыс ішімдікке құмарлығы үшін жұмыстан босатып, оның орнына Хэнк Моблиді тағайындады. Кейін 1960 жылдары Стит Паркерге құрмет көрсетіп, Stitt Plays Bird альбомын шығарды, онда Джим Холл гитарада ойнады. Стит досы Джин Аммонспен бірнеше рет жазды, бірақ Аммонстың есірткі сатуы үшін түрмеге қамалуына байланысты жазбалар үзіліп қалды. Бұл екі саксофонист жазған жазбаларды көптеген адамдар Аммонс пен Ститтің ең жақсы жұмыстары деп санайды. Аммонс/Стит серіктестігі Зоот Симс пен Аль Кохн, сондай-ақ Джонни Гриффин мен Эдди «Локжау» Дэвистің дуэльдерімен қатар, джаздағы ең жақсы серіктестіктердің бірі ретінде тарихқа енді. Стит соул-джазға бет бұрып, 1964 жылы тенор-саксофонист Букер Эрвинмен Soul People альбомын жазды. Стит сонымен қатар 1963 жылы Дьюк Эллингтонның түлегі Пол Гонсалвспен бірге Impulse! лейблында 1964 жылы «Salt and Pepper» альбомын жазды. Сол кезде ол Лондондағы Ронни Скотт клубында жиі өнер көрсетті, 1964 жылы Ронни Скоттпен тікелей эфирдегі кездесуі «The Night Has a Thousand Eyes» деген атпен шықты, ал 1966 жылы резидент-гитарист Эрнест Ранглин және британдық тенор-саксофонист Дик Морриссимен тағы бір кездесу өтті. Стит Selmer Varitone күшейткіш жүйесімен тәжірибе жасаған алғашқы джаз музыканттарының бірі болды, бұл туралы 1966 жылы шыққан What's New!!! және 1967 жылы шыққан Parallel a Stitt альбомдарында естуге болады.
Edward Hammond Boatner Jr. was born in Boston, Massachusetts, and grew up in Saginaw, Michigan. He had a musical background: his father, Edward Boatner, was a baritone singer, composer, and college music professor; his brother was a classically trained pianist, and his mother was a piano teacher. He later began calling himself "Sonny". While in high school in Saginaw, he played in the Len Francke Band, a local popular swing band. In 1943, Stitt met Charlie Parker. As he often recalled, the two men had similar styles. Parker is alleged to have remarked, "Well, I'll be damned, you sound just like me", to which Stitt responded, "Well, I can't help the way I sound. It's the only way I know how to play." Kenny Clarke said of Stitt, "Even if there had not been a Bird, there would have been a Sonny Stitt." During the 1940s, he played alto saxophone as a member of Tiny Bradshaw's big band, Billy Eckstine's big band with Gene Ammons and Dexter Gordon, and Dizzy Gillespie's big band. Stitt was a leader of Bebop Boys and Galaxy in 1946 and 1948 respectively. When playing tenor saxophone Stitt seemed to break free from some of the criticism that he was imitating Parker's style, and began to develop a far more distinctive sound. Bud Powell and Eddie "Lockjaw" Davis, a fellow tenor with a distinctly tough tone in comparison to Stitt, in the 1950s and recorded a number of sides for Prestige Records as well as albums for Argo, Verve, and Roost. Stitt experimented with Afro Cuban jazz in the late 1950s, and the results can be heard on his recordings for Roost and Verve, on which he teamed up with Thad Jones and Chick Corea for Latin versions of such standards as "Autumn Leaves". In 1952 Stitt played with pianist Jimmy Jones and the next year performed orchestral music with Johnny Richards. Under Quincy Jones's guidance in 1955 he played uptempos and ballads such as "My Funny Valentine" and "Star Dust" and the same year performed "Afterwards" and "There Will Never Be Another You" with Hank Jones. Stitt joined Dolo Coker in 1957 to perform "Blues for Yard" and "Blue Moon" before returning to Hank to perform "Cherokee". Concerts in Manchester and Paris are available commercially and also a number of concerts (which include sets by the earlier quintet with John Coltrane) on the record Live at Stockholm (Dragon), all of which featured Wynton Kelly, Jimmy Cobb, and Paul Chambers. However, Miles fired Stitt due to the excessive drinking habit he had developed, and replaced him with Hank Mobley. Later in the 1960s, Stitt paid homage to Parker on the album Stitt Plays Bird, which features Jim Hall on guitar. Stitt recorded several times with his friend Gene Ammons in sessions that were interrupted by Ammons' own imprisonment for narcotics possession. The records recorded by these two saxophonists are regarded by many as some of both Ammons and Stitt's best work. The Ammons/Stitt partnership went down in posterity as one of the best dueling partnerships in jazz, alongside Zoot Sims and Al Cohn, and Johnny Griffin with Eddie "Lockjaw" Davis. Stitt ventured into soul jazz, and he recorded with fellow tenor saxophonist Booker Ervin in 1964 on the Soul People album. Stitt also recorded with Duke Ellington alumnus Paul Gonsalves in 1963 for Impulse! on the Salt and Pepper album in 1964. Around that time he appeared regularly at Ronnie Scott's in London, a live 1964 encounter with Ronnie Scott, The Night Has a Thousand Eyes, eventually surfaced, and another in 1966 with resident guitarist Ernest Ranglin and British tenor saxophonist Dick Morrissey. Stitt was one of the first jazz musicians to experiment with the Selmer Varitone amplification system as heard on the albums What's New!!! in 1966 and Parallel a Stitt in 1967.