Кіріспе

Бірінші Вена мектебі – 18 ғасырдың соңы мен 19 ғасырдың басында Венадағы классикалық музыка кезеңінің үш композиторын атау үшін қолданылатын термин: Жозеф Хайдн, Вольфганг Амадей Моцарт және Людвиг ван Бетховен. Кейде Франц Шуберт те осы тізімге қосылады. Неміс тілінде сөйлейтін елдерде Wiener Klassik (әдеби мағынасы – Вена классикалық дәуірі/өнері) термині қолданылады. Бұл термин көбінесе музыканың классикалық дәуірін толығымен білдіреді, оны барокко және романтикалық музыка сияқты басқа дәуірлерден ажырату үшін пайдаланылады. "Вена мектебі" терминін алғаш рет 1834 жылы австриялық музыкатанушы Рафаэль Георг Кизеветтер қолданған, бірақ ол мектепке тек Хайдн мен Моцартты ғана жатқызған. Басқа авторлар да оның үлгісімен әрекет етіп, кейін Бетховенді де тізімге қосты. Бүгінде "бірінші" деген сөзді Екінші Вена мектебімен шатасуды болдырмау үшін қолданады. Осы композиторлар кейде бір-бірімен кездесетін, тіпті Хайдн мен Моцарт камералық музыкада кездейсоқ серіктестер болған. Бетховен бір кезде Гайдннан сабақ алған, Моцарттың ойнағанын естіген болуы мүмкін және Шубертпен бірнеше рет кездескен (Бетховен және оның замандастары туралы қараңыз). Дегенмен, олар 20-ғасырдың мектептері сияқты, мысалы, Екінші Вена мектебі немесе Les Six сияқты әдейі ынтымақтастыққа негіделген мектеп құрмаған. Сондай-ақ, Берг пен Веберн Шенбергтен оқығандай, бір композитордың екіншісінен "білім алғандығына" дәлел жоқ (Хайднның Бетховенге сабақ бергенінен басқа). Антон Брукнер, Иоганнес Брамс және Густав Малер сияқты кейінгі композиторларды Бірінші Вена мектебіне қосуға жасалған әрекеттер – тек журналистік сипаттағы шаралар, және олар академиялық музыкатануда кездеспейді. Ғалым Джеймс Ф. Догертидің сөзіне сәйкес, шамамен 1775-1825 жылдар аралығындағы классикалық дәуірдің өзі кейде "Вена классикалық дәуірі" деп аталады.