Кіріспе
Уильям Хоуп Ходжсон (15 қараша 1877 жыл - 19 сәуір 1918 жыл) – ағылшын жазушысы. Ол эсселер, әңгімелер және романдардан тұратын көптеген шығармалар жазды, олар қорқыныш, фантастика және ғылыми фантастика сияқты бірнеше жанрды қамтиды. Ходжсон теңізде алған тәжірибесін қысқа қорқынышты әңгімелеріне шынайы суреттеу беру үшін пайдаланды, олардың көпшілігі мұхитта өтеді, соның ішінде "Саргасс теңізінің әңгімелері" атты байланысты әңгімелер жинағы да бар. Оның "Шекарадағы үй" (1908) және "Түнгі жер" (1912) сияқты романдары ғарыштық тақырыптарға көбірек тоқталса, бірнеше романы теңізбен байланысты қорқыныштарға да арналған. Жазушылық жолының басында Ходжсон поэзияға көп күш салды, бірақ өмірінде оның өлеңдерінің азасы ғана жарияланды. Ол сонымен қатар фотограф ретінде де көзге түсті және бодибилдер ретінде танымал болды. Ол 40 жасында Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты.
William Hope Hodgson (15 November 1877 – 19 April 1918) was an English author. He produced a large body of work, consisting of essays, short fiction, and novels, spanning several overlapping genres including horror, fantastic fiction, and science fiction. Hodgson used his experiences at sea to lend authentic detail to his short horror stories, many of which are set on the ocean, including his series of linked tales forming the "Sargasso Sea Stories". His novels, such as The House on the Borderland (1908) and The Night Land (1912), feature more cosmic themes, but several of his novels also focus on horrors associated with the sea. Early in his writing career Hodgson dedicated effort to poetry, although few of his poems were published during his lifetime. He also attracted some notice as a photographer and achieved renown as a bodybuilder. He died in World War I at age 40.
Бастапқы жылдары және теңіздегі өмірі
Ходжсон Эссекс қаласындағы Брэйнтри маңындағы Блэкмор Энд ауылында дүниеге келді. Ол 12 баланың екіншісі болды, олардың үшеуі нәресте кезінде қайтыс болды. Сэм Московицтің айтуынша, оның денесін дамытуының басты себебі денсаулық емес, өзін-өзі қорғау болған. Оның бойы салыстырмалы түрде аласа, әдемі және нәзік жүзі оны теңізшілердің зорлық-зомбылығына оңай жем болатын нысанаға айналдырды. Оларды ұрып-сапыруға келгенде, олар өте кеш түсінер еді, олар Англиядағы ең күшті адамдардың бірімен бетпе-бет келгенін, салмағына қарай есептегенде. Оның теңіз оқиғаларында тәлімгерлерді қарт теңізшілердің зорлауы және кек алу тақырыбы жиі кездеседі. Теңізде жүргенде, Ходжсон салмақтармен және боксшық қаппен жаттығудан басқа, фотосуретке түсірумен де айналысты. Ол сондай-ақ пошта маркаларын жинады, аң аулау кезінде мергендік дағдысын жетілдірді және теңіздегі өмірі туралы күнделік жазды. Оның клиенттерінің арасында Блэкберн полициясының қызметкерлері де болды. 1902 жылы Ходжсон өзі Блэкберн полиция бөлімі ұсынған қолшаптар мен басқа да шектеу құралдарымен сахнаға шығып, бұрын Блэкберн түрмесінен қашқан Гарри Гудиниге шектеулер салды. Ходжсон көркем әдебиетке бет бұрып, 1904 жылы алғашқы әңгімесін, "Өлім Құдайы" атты туындысын жариялады, одан кейін 1905 жылы "Тропикалық Қорқыныш" жарық көрді. Ол сондай-ақ "The Grand Magazine" журналында "Сауда флотына қосылу керек пе?" деген тақырыптағы пікірталасқа қатысып, "Жоқ" деген жақты қолдады. Бұл мақаласында Ходжсон теңіздегі өзінің жағымсыз тәжірибелерін, соның ішінде жалақы туралы нақты деректерді толық баяндады. Бұл "The Nautical Magazine" журналында тағылымдама тақырыбындағы екінші мақалаға әкелді. Сол кезде көптеген отбасылар балаларын тағылымдамаға қабылдау үшін ақша төлеуге мәжбүр болды. Ходжсон теңіздегі өмірі туралы суреттерімен безендірілген слайдтарды пайдалана отырып, ақылы лекциялар оқуын бастады. Ол көптеген өлеңдер жазса да, олардың тек бірнешеуі ғана өмірінде жарық көрді. "Мадре Миа" (1907) сияқты бірнеше өлеңдері романдарына арнау ретінде пайда болды. Өлеңдерін жариялау мүмкіндігіне күмәнмен қарағандықтан, 1906 жылы "Автор" журналында ақындар қабір тастарына жазулар жазып ақша табуға болатыны туралы мақала жариялады. Оның көптеген өлеңдері әйелінің күшімен екі өлімнен кейін жарық көрді, бірақ шамамен 48 өлең Уильям Хоуп Ходжсонның жоғалған поэзиясы (2005) жинағында жарияланғанға дейін басылмады.
The primary motivation of his body development was not health, but self defence. His relatively short height and sensitive, almost beautiful face made him an irresistible target for bullying seamen. When they moved in to pulverize him, they would learn too late that they had come to grips with easily one of the most powerful men, pound for pound, in all England. The theme of bullying of an apprentice by older seamen, and revenge taken, appeared frequently in his sea stories. While away at sea, in addition to his exercises with weights and with a punching bag, Hodgson also practised his photography, taking photographs of aurora borealis, cyclones, lightning, sharks, and the maggots that infested the food given to sailors. He also built up a stamp collection, practised his marksmanship while hunting, and kept journals of his experiences at sea. Among his customers were members of the Blackburn police force. In 1902, Hodgson himself appeared on stage with handcuffs and other restraining devices supplied by the Blackburn police department and applied the restraints to Harry Houdini, who had previously escaped from the Blackburn jail. Hodgson turned his attention to fiction, publishing his first short story, "The Goddess of Death", in 1904, followed shortly by "A Tropical Horror" (1905). He also contributed to an article in The Grand Magazine, taking the "No" side in a debate on the topic "Is the Mercantile Navy Worth Joining?" In this piece, Hodgson laid out in detail his negative experiences at sea, including facts and figures about salaries. This led to a second article in The Nautical Magazine, an exposé on the subject of apprenticeships; at the time, families often were forced to pay to have boys accepted as apprentices. Hodgson began to give paid lectures, illustrated with his photography in the form of colorized slides, about his experiences at sea. Although he wrote a number of poems, only a handful were published during his lifetime; several, such as "Madre Mia" (1907), appeared as dedications to his novels. Apparently cynical about the prospects of publishing his poetry, in 1906 he published an article in The Author magazine, suggesting that poets could earn money by writing inscriptions for tombstones. Many of his poems were published by his widow in two posthumous collections, but some 48 poems were not published until their appearance in the collection The Lost Poetry of William Hope Hodgson (2005).
Көркем әдебиеттегі мансап және неке
Ходжсонның алғашқы әңгімесі "Өлім құдайы" (1904 ж.) болды, онда ол Корпорация паркінде орналасқан Флораның мүсінін пайдаланды. Бұл әңгімеде үрленген индуист мүсіні, үнді ғибадатханасынан тартып алынып, шағын ағылшын қаласында тұр. Мүсін оны ұрлағандарға кек алу үшін тіріледі. "Royal Magazine" журналы бұл әңгімені 1904 жылғы сәуір айында жариялады. 1906 жылы американдық "The Monthly Story Magazine" журналы Ходжсонның Саргассо теңізі туралы әңгімелерінің біріншісі – "Толқыны жоқ теңізден" шығармасын жариялады. Ходжсон мансабының соңына дейін американдық және британдық журналдарға әңгімелер сатуын жалғастырды, еңбекақысын арттыру үшін өзінің туындыларына құқықты мұқият басқарды. 1916 жылы ол аттан құлап, жақ сүйегі сынды және бас жарақаты алды; 1916 жылдың 10 маусымында әскерден босатылып, жазуға қайта оралды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан шет қалуды қаламаған Ходжсон, жазылып, 1917 жылдың 18 наурызында екінші лейтенант қызметіне қайта кірді. 1917 жылдың 10 қазанында ол лейтенант қызметіне көтерілді, бірақ бұл туралы хабарлама оның қайтысынан кейін ғана жарияланды. Оның сол кездегі мақалалары мен әңгімелері соғыстағы тәжірибесін көрсетеді.
Өлім
Ходжсон 1918 жылдың сәуірінде Ипрдің төртінші шайқасында артиллериялық оқтан тікелей соққы алып қаза тапты; дереккөздер 17-сі немесе 19-ы күндері деп көрсетеді.
Ең танымал шығармалары
Ходжсон ең көп танымал екі еңбегімен белгілі. "The House on the Borderland" (1908) – Х.П. Лавкрафт өзінің "Әдебиеттегі табиғаттан тыс қорқыныш" атты ұзын эссесінде "егер бірнеше қарапайым сезімталдық элементтері болмағанда, бұл шығарма бірінші дәрежедегі классика болар еді" деп жазған роман. "Түнгі ел" (1912) – архаикалық стильде жазылған, күнсіз алыс болашақ әлемнің көңіл көншітпейтін суретін бейнелейтін әлдеқайда ұзын роман; Лавкрафт оны "ешқашан жазылмаған ең күшті қорқынышты қиялдың бірі" деп сипаттаған. Генри С. Уайтхедтің де жазбалары Ходжсонның шығармаларының ықпалында болды. Ходжсонның өзіне ықпал еткендер деп есептейтін қазіргі заманғы авторлардың қатарында Иэн Синклер, Джин Вольф, Грег Беар, Чайна Миэвилл, Саймон Кларк, Элизабет Масси, Тим Леббон және Брайан Кин бар.
Ходжсонның әдеби мұрасы
Ходжсонның жесірі Бесси оның кітаптарын басылымда ұстауға және өмірінде жариялай алмаған шығармаларын, соның ішінде екі поэзия кітабын жариялауға күш салды. 1943 жылы Бесси Ходжсон қайтыс болғаннан кейін, Ходжсонның әпкесі Лисси оның әдеби мұрасын басқарды. Карнакидің алғашқы алты әңгімесі Ходжсонның өмірлік кезеңінде жинақталған болса, "Құбылаған Джарви" 1929 жылы, оның өлімінен кейін жарық көрді, ал тағы екі Карнаки әңгімесі, "Табыс" және "Доңыз", 1947 жылы Август Дерлетт жариялады. Капитан Голттың "Рифтік бипланның жоспарлары" атты бір әңгімесі 1996 жылға дейін жарияланбады, ол "Теңіздің қорқыныштары" жинағына енгізілген кезде жарық көрді. Ходжсонның кейбір өлеңдері алғаш рет 2005 жылы "Уильям Хоуп Ходжсонның жоғалған поэзиясы" кітабында жарияланды. Ходжсонның көптеген басқа да туындылары Night Shade Books баспасынан шыққан Уильям Хоуп Ходжсонның жинақталған көркем әдебиеті сериясының бес томдығында алғашқы рет қайта басылды. Ходжсонның көптеген шығармаларында, оның ішінде көптеген өлеңдерінде авторлық құқық қорғауының мерзімі аяқталды.