Америкалық жазушы Огаст Дерлет және оның мұрасы

Кіріспе

Американдық жазушы

Огаст Уильям Дерлет (24 ақпан 1909 жыл - 4 шілде 1971 жыл) – американдық жазушы және антолог. Ол Х.П. Лавкрафттың еңбектерінің алғашқы кітапқа шығарылуын қамтамасыз етті. Дерлет Ктулху мифологиясына және ғарыштық қорқыныш жанрына үлес қосты, сондай-ақ Arkham House баспасын құруға көмектесті (бұл баспа АҚШ-та, бұрын тек Ұлыбританияда ғана қолжетімді болған, қатты мұқабалы мистикалық әдебиеттерді жариялауға зор үлес қосты). Дерлет өз заманындағы көрнекті американдық аймақтық жазушы болды және тарихи фантастика, поэзия, детективтік романдар, ғылыми фантастика және биография сияқты көптеген жанрларда жемісті еңбек етті. Ерекше айта келерлік жайт, ол Артур Конан Дойлдің Шерлок Холмсын еске түсіретін, Солар Понс атты ойдан шығарылған детективті жасады. 1938 жылы Гуггенхайм стипендиясын алған Дерлет өзінің ең маңызды туындысы – амбициялық «Сак-Прейри сагасы» деп санады, ол Висконсиндегі өмірін бейнелеу мақсатында жазылған көркем әдебиет, тарихи фантастика, поэзия және ғылыми емес натуралистік еңбектерден тұрады. Дерлеттің өзінің шығармаларында табиғатты зерттеуші және оны қорғаушы ретіндегі рөлі де ерекше атап өтуге лайық.

Өмір

Уильям Джулиус Дерлет пен Роза Луиза Волктын ұлы, Дерлет Висконсин штатының Сок қаласында өсті. Ол жергілікті және мемлекеттік орта мектепте білім алды. Дерлет өзінің алғашқы көркем шығармасын 13 жасында жазды. Ол кітап оқуға қызығушылық танытып, аптасына үш рет кітапханаға баратын. Ол ақшасын жинап кітаптар сатып алатын (кейін жеке кітапханасы 12 000 томнан асты). Оның ең үлкен әсерлері – Ральф Уолдо Эмерсонның эсселері, Уолт Уитман, Х. Л. Менкеннің «Американдық Меркурий» журналы, Сэмюэл Джонсонның «Рассела тарихы, Абиссиния князі», Александр Дюма, Эдгар Аллан По, Уолтер Скотт және Генри Дэвид Тороның «Уолден» еңбектері болды. Антолог Джим Стивенс 1926 жылы Дерлеттің «Бэтс Белфри» атты алғашқы әңгімесін «Weird Tales» журналына сатуына дейін, қырық рет қабылданбаған әңгімелер мен үш жыл өтті. Дерлет Висконсин университетінде төрт жыл бойы оқыды, ол жерде 1930 жылы B.A. дәрежесін алды. Осы уақыт ішінде ол Миннеаполистегі Fawcett Publications Mystic Magazine журналының қосымша редакторы болып қызмет етті. 1931 жылдың жазында Сок-Ситиге оралған Дерлет жергілікті консервілеу зауытында жұмыс істеді және балалық шақтағы досы Марк Шорермен (кейін Калифорния университеті, Беркли ағылшын кафедрасының төрағасы) бірлесіп жұмыс істеді. Олар үй жалдап, готикалық және басқа да қорқынышты әңгімелер жазып, оларды «Weird Tales» журналына сатты. Дерлет «Плейс оф Хоукс» журналында жарияланған «Бес жалғыз» повесі үшін О’Брайеннің құрметті тізіміне енді, бірақ алғаш рет «Пагани» журналында жарияланды. Sac Prairie Saga-дағы алғашқы жұмысының нәтижесінде Дерлетке беделді Гуггенхайм стипендиясы берілді; оның демеушілері Хелен С. Уайт, Нобель сыйлығының лауреаты, романист Синклер Льюис және «Spoon River Anthology» атақты ақыны Эдгар Ли Мастерс болды. 1930 жылдардың ортасында Дерлет жастар үшін «Рейнджерлер клубын» ұйымдастырды, жергілікті мектеп кеңесінің хатшысы және президенті, шарт бойынша босату офицері, жергілікті ерлер клубы мен ата-аналар мен мұғалімдер қауымдастығын құрды. Ол сондай-ақ Висконсин университетінде американдық аймақтық әдебиет бойынша дәріс оқыды және «Outdoors Magazine» журналының редакторы болды. Ұзақ жылдардан бері дос болып келген Дональд Вандреймен бірге Дерлет 1939 жылы «Аркхам Хаусын» құрды. Оның бастапқы мақсаты – Дерлет жасөспірім кезінен бастап хат алысып келген Х. П. Лавкрафттың шығармаларын жариялау еді. Сонымен қатар, Висконсин университетінде Американың аймақтық әдебиеті курсын оқыта бастады. 1941 жылы ол Мэдисон қаласындағы «The Capital Times» газетінің әдеби редакторы болды, ол 1960 жылы отставкаға кеткенге дейін осы лауазымда болды. Оның хоббилері – фехтование, жүзу, шахмат, филателия және комикстер (Дерлет өзінің Гуггенхайм стипендиясынан қаржыны миллиондаған доллар бағаланған комикстер жинағын байлау үшін пайдаланған, бұл сыйлық шетелге саяхаттау үшін емес). Бірақ Дерлеттің шын қызығушылығы – өзінің туған Висконсин жерінде серуендеу, табиғатты сарапшы көзімен бақылау және жазу еді. Дерлет өзінің жазу әдісі туралы былай деп жазды: «Мен өте тез жазамын, жылына 750 000-нан миллионға дейін сөз, оның өте аз бөлігі – бульварлық материал». 1948 жылы Торонтода өткен 6-шы Дүниежүзілік ғылыми фантастика конвенциясында Ассоциацияланған фантастика баспаларының президенті болып сайланды. 1953 жылдың 6 сәуірінде Сандра Эвелин Винтерсқа үйленді. Алты жылдан кейін олар ажырасып кетті. 1960 жылы Дерлетт адам мен табиғат туралы өлеңдерге арналған «Hawk and Whippoorwill» атты журналдың редакторы және баспашысы болды. Дерлет 1971 жылдың 4 шілдесінде жүрек соғысынан қайтыс болды және Сок қаласындағы Сент-Алойзиус зиратында жерленген. Дерлеттің өмірбаянында Дороти М. Гроуб Литерски Дерлеттің бисексуал екенін және ерлер мен әйелдермен ұзақ мерзімді романтикалық қарым-қатынаста болғанын айтты. Бұл мәлімдеме расталмаған; бұл романтикалық серіктестердің есімдері берілмеген (Литерскийдің жеке өміріне сәйкес), және Дерлеттің жеке хат-хабарларында бисексуалдық немесе гомосексуалдық бейімділігі бар екендігі туралы ешқандай дәлел немесе мойындау табылған жоқ. Алайда, оның 1953 жылғы «Ай жарығының үйі» романында музыканттың ер адаммен тығыз қарым-қатынастан кейін жеке дағдарысы суреттеледі, бұл оның кәсіби сенімділігін және әйелдермен кейінгі қарым-қатынастарын бұзады және ақыр соңында өзін-өзі өлтіруіне әкеледі, бұл сол кездегі романдарында жыныстық сәйкестікті сұрауға өте жиі кездесетін нәтиже.

The son of William Julius Derleth and Rose Louise Volk, Derleth grew up in Sauk City, Wisconsin. He was educated in local parochial and public high school. Derleth wrote his first fiction at age 13. He was interested most in reading, and he made three trips to the library a week. He would save his money to buy books (his personal library exceeded 12,000 volumes later on in life). Some of his biggest influences were Ralph Waldo Emerson's essays, Walt Whitman, H. L. Mencken's The American Mercury, Samuel Johnson's The History of Rasselas, Prince of Abissinia, Alexandre Dumas, Edgar Allan Poe, Walter Scott, and Henry David Thoreau's Walden. Forty rejected stories and three years later, according to anthologist Jim Stephens, he sold his first story, "Bat's Belfry", to Weird Tales magazine in 1926. Derleth wrote throughout his four years at the University of Wisconsin, where he received a B. A. in 1930. During this time he also served briefly as associate editor of Minneapolis based Fawcett Publications Mystic Magazine. Returning to Sauk City in the summer of 1931, Derleth worked in a local canning factory and collaborated with childhood friend Mark Schorer (later Chairman of the University of California, Berkeley English Department). They rented a cabin, writing Gothic and other horror stories and selling them
to Weird Tales magazine. Derleth won a place on the O'Brien Roll of Honor for Five Alone, published in Place of Hawks, but was first published in Pagany magazine. As a result of his early work on the Sac Prairie Saga, Derleth was awarded the prestigious Guggenheim Fellowship; his sponsors were Helen C. White, Nobel Prize winning novelist Sinclair Lewis and poet Edgar Lee Masters of Spoon River Anthology fame. In the mid 1930s, Derleth organized a Ranger's Club for young people, served as clerk and president of the local school board, served as a parole officer, organized a local men's club and a parent teacher association. He also lectured in American regional literature at the University of Wisconsin and was a contributing editor of Outdoors Magazine. With longtime friend Donald Wandrei, Derleth founded Arkham House in 1939. Its initial objective was to publish the works of H. P. Lovecraft, with whom Derleth had corresponded since his teenage years. At the same time, he began teaching a course in American Regional Literature at the University of Wisconsin. In 1941, he became literary editor of The Capital Times newspaper in Madison, a post he held until his resignation in 1960. His hobbies included fencing, swimming, chess, philately and comic strips (Derleth reportedly used the funding from his Guggenheim Fellowship to bind his comic book collection, most recently valued in the millions of dollars, rather than to travel abroad as the award intended.). Derleth's true avocation, however, was hiking the terrain of his native Wisconsin lands, and observing and recording nature with an expert eye. Derleth once wrote of his writing methods, "I write very swiftly, from 750,000 to a million words yearly, very little of it pulp material." In 1948, he was elected president of the Associated Fantasy Publishers at the 6th World Science Fiction Convention in Toronto. He was married April 6, 1953, to Sandra Evelyn Winters. They divorced six years later. In 1960, Derleth began editing and publishing a magazine called Hawk and Whippoorwill, dedicated to poems of man and nature. Derleth died of a heart attack on July 4, 1971, and is buried in St. Aloysius Cemetery in Sauk City. In Derleth's biography, Dorothy M. Grobe Litersky stated that Derleth was bisexual, and maintained long term romantic relationships with both men and women. This assertion has not been verified; no names were given of these romantic partners (in the interest of privacy according to Litersky), and no evidence or acknowledgement of Derleth having a bisexual or homosexual orientation has ever been found in his personal correspondence. However, his 1953 novella, The House of Moonlight, depicts a musician's personal crisis following a close relationship with a male cohabitant, which undermines his professional confidence and subsequent relationships with women, and ultimately results in a probable suicide, a very common outcome of sexual identity questioning in novels of the time.

Мансап

Дерлет өмірі бойы 150-ден астам әңгіме және 100-ден астам кітап жазды.

Сак Прери сагасы

Дерлет кең ауқымды роман, әңгіме, журнал, өлең және басқа да шығармалар сериясын жазды. Дерлет бұл серияны 19 ғасырдан бастап аймақтың өмірін баяндайтын 50 романнан құрауды жоспарлаған, бұл Балзактың «Адам комедиясы» және Прусттің «Өткенге сағыныш» туындыларымен салыстырылады. Бұл және Дерлеттің ерте жұмыстары оны замандас аймақтық әдебиет өкілдері – Хамлин Гарланд пен Зона Гейлдің алғашқы Пулитцер сыйлығының иегерлері, сондай-ақ Синклер Льюис, оның еңбегін бағалаған және сынаған жазушы ретінде танымал етті. Эдвард Вагенкнехт «Америкалық роман шеруі» еңбегінде: «Дерлет мырзаның қазіргі заманағы романшылардың көбінде жетіспейтін нәрсесі – туған жері. Ол сол жерге жатады. Ол өзінің сүйегінен шыққан сүйек, етінен шыққан ет туралы жазады. Оның ойдан туған әлемінде идеологиядан гөрі терең және түбірлі бірлік бар. Оның кітапханадағы зерттеулерден ең жақсы және ең пайдалы материалдарды алғаны да анық; Скотт сияқты, шекаралық романдарда ол оны анасының сүтімен ішкендей сезім береді», – деп жазды. 1992 жылғы «August Derleth Reader» жинағының редакторы Джим Стивенс: «Дерлет қазіргі өмірдің ежелгі негізін құрметтейтін Висконсин мифологиясын жинады», – деп мәлімдеді. Автор «Sac Prairie Saga» сағасын 1935 жылы Loring & Mussey баспасында жарық көрген «Hawks орны» төрт повесімен бастады. «Detroit News» газетінде: «Әрине, осы кітабымен Дерлетті американдық жазушылардың қатарына қосуға болады», – деп жазылған. Дерлеттің алғашқы романы «Жазғы түн тыныш» екі жылдан кейін танымал Чарльз Скрибнерс редакторы Максвелл Перкинс тарапынан жарияланды және оның «Sac Prairie Saga» сағасындағы екінші туындысы болды. «Village Year» журналы, табиғат туралы ойлар, Орта Батыс ауылдық американдық өмірі және т.б. туралы журналдар сериясының біріншісі 1941 жылы «The New York Times Book Review» басылымында мақтауға ие болды: «Тез сезімталдықпен жауап беретін кітап өз көрінісін өткірлікпен және сұлулықпен жаңғыртады және қазіргі Америкаға ерекше үлес қосады». «New York Herald Tribune» газетінде: «Дерлет өзінің ауылдық ортасының құндылығын толыққанды табиғи фондымен ұсына отырып арттырады; осы фонға қарсы тұрған адамдармен жазу ескі фламанд суретінің сапасына ие болады, алдыңғы жолдағы адамзат тірі, қызықты және сүйкімді, ал табиғат – керемет», – деп жазылған. Джеймс Грей «St. Louis Dispatch» газетінде: «Дерлет «Spoon River Anthology» туындысына тең келетін прозалық эквивалентке қол жеткізді», – деп қорытындылады. Сол жылы Чарльз Скрибнерс және ұлдары баспасынан «Көктемдегі кеш» жарық көрді. Дерлет бұл туындысын өзінің ең жақсы шығармаларының бірі деп есептеді. «Milwaukee Journal» басылымы «Бұл әдемі кішкентай махаббат тарихы» деп атаған кітап – шағын қаладағы діни фанатизмнің арасында өмір сүрген алғашқы махаббат туралы автобиографиялық роман. Бұл туынды сыншылардан мақтау алды: «The New Yorker» оны «мүсіркеушілікпен және сүйкімділікпен» баяндалған оқиға деп санады, ал «Chicago Tribune» газеті: «Бұл ескі күнделіктің беттерін қайтарып, күйзеліске толы күйі айтып бергендей, баланың алғашқы махаббатының ауырсынулары мен өткір, анық тәттілігі туралы айтқандай», – деп жазды. «Capital Times» газетінде Хелен Констанс Уайт бұл кітапты «оның ең жақсы баяндалған, ең толық тәртіптелген әңгімесі» деп жазды. 1943 жылы «Chicago Sun» газеті «Түннің көлеңкесі» романы туралы былай деп жазды: «Оның құрылымы оюлы асыл тастың кемелділігіне ие. Бірінші реттік психологиялық роман және бірегей және шабыттандыратын оқиға». 1945 жылдың қараша айында Дерлеттің еңбегіне бір кездері оның құрметі мен ақыл-кеңесі болған Синклер Льюис шабуыл жасады. Льюис «Esquire» журналында: «Бұл мистер Дерлеттің еңбегінің дәлелі, ол адамды саяхатқа шығуға және өзінің ерекше Авалонын көруге мәжбүр етеді: Висконсин өзені өз аралдарының арасында жарқырап, Барон Пьерно мен Геркулес Доусманның қалдықтары. Ол – аймақтық жүйені қорғаушы және оны ақтаушы. Дегенмен, ол сондай-ақ, мықты, шекті, шұғыл, өзін-өзі сенетін, өз ойын және өте sweatered жас жігіт, кемшіліктері соншалықты ауыр, олардың меланхолиялық қарастыру болуы мүмкін, көбірек құнды шәкірттер үшін оның маңызды қасиеттерін зерттеу. Егер ол өзін ойлағандай жақсы емес екеніне көз жеткізе алса, егер ол көк қарындашты қолданып, тыныш отыру өнерін үйренсе, ол өзін ойлағандай екі есе жақсы бола алады, бұл оны Гомермен қатар қояды», – деп жазды. Дерлет 1948 жылы шыққан «Ауыл күні» журналының артқы бетінде өзінің суретімен бірге сын-пікірін қайта басып шығарды. «Sac Prairie Saga» сағасының жеңіл жағы – «Gus Elker Stories» деп аталатын жартылай автобиографиялық әңгімелер жинағы, Дерлеттің соңғы редакторы Питер Рубер оларды «құрылымның үлгісі және американдық әдебиеттегі ең есте қаларлық кейіпкерлермен біріктірілген» деп сипаттады. Көбісі 1934 жыл мен 1940 жылдардың соңы арасында жазылған, бірақ соңғысы «Иттің құйрығы» 1959 жылы жарық көрді және сол жылғы «Scholastic Magazine» әңгімелер сыйлығын жеңіп алды. Бұл жинақ 1996 жылы «Country Matters» жинағында қайта жарияланды. 1961 жылы жарық көрген «Walden West» Дерлеттің ең жақсы туындысы деп саналады. Бұл прозалық медитация «Sac Prairie» журналдары сериясымен бірдей негізгі материалға негізделген, бірақ үш тақырып бойынша ұйымдастырылған: «есте сақтаудың тұрақтылығы, елдің дыбыстары мен иістері және Тороның «адамдардың көпшілігі тыныш отырып өмір сүреді» деген байқауы». Табиғат туралы жазу, философиялық ойлар және «Sac Prairie» жері мен халқына ұқыпты назар аударудың үйлесімі. «North Country Notebook» авторы Джордж Вукелич: «Дерлеттің «Walden West» туындысы Шервуд Андерсонның «Winesburg, Ohio», Торнтон Уайлдердің «Our Town» және Эдгар Ли Мастерс-тің «Spoon River Anthology» туындыларымен тең деңгейде», – деп жазды. Бұл туынды сегіз жылдан кейін «Walden West-ке оралу» туындысымен толықтырылды, бұл туынды да осы сапаға ие, бірақ сыншы Норберт Блей атап өткендей, экологиялық бағытта көбірек жазылған. «Sac Prairie Saga» сағасымен тығыз байланысты Дерлеттің «Wisconsin Saga» сағасы, онда бірнеше тарихи роман бар.

Derleth wrote an expansive series of novels, short stories, journals, poems, and other works about Sac Prairie. Derleth intended this series to comprise up to 50 novels telling the projected life story of the region from the 19th century onwards, with analogies to Balzac's Human Comedy and Proust's Remembrance of Things Past. This, and other early work by Derleth, made him a well known figure among the regional literary figures of his time: early Pulitzer Prize winners Hamlin Garland and Zona Gale, as well as Sinclair Lewis, the last both an admirer and critic of Derleth. As Edward Wagenknecht wrote in Cavalcade of the American Novel, "What Mr. Derleth has that is lacking in modern novelists generally, is a country. He belongs. He writes of a land and a people that are bone of his bone and flesh of his flesh. In his fictional world, there is a unity much deeper and more fundamental than anything that can be conferred by an ideology. It is clear, too, that he did not get the best, and most fictionally useful, part of his background material from research in the library; like Scott, in his Border novels, he gives, rather, the impression of having drunk it in with his mother's milk." Jim Stephens, editor of An August Derleth Reader, (1992), argues: "what Derleth accomplished was to gather a Wisconsin mythos which gave respect to the ancient fundament of our contemporary life." The author inaugurated the Sac Prairie Saga with four novellas comprising Place of Hawks, published by Loring & Mussey in 1935. At publication, The Detroit News wrote: "Certainly with this book Mr. Derleth may be added to the American writers of distinction." Derleth's first novel, Still is the Summer Night, was published two years later by the famous Charles Scribners' editor Maxwell Perkins, and was the second in his Sac Prairie Saga. Village Year, the first in a series of journals – meditations on nature, Midwestern village American life, and more – was published in 1941 to praise from The New York Times Book Review: "A book of instant sensitive responsiveness recreates its scene with acuteness and beauty, and makes an unusual contribution to the Americana of the present day." The New York Herald Tribune observed that "Derleth deepens the value of his village setting by presenting in full the enduring natural background; with the people projected against this, the writing comes to have the quality of an old Flemish picture, humanity lively and amusing and loveable in the foreground and nature magnificent beyond." James Grey, writing in the St. Louis Dispatch concluded, "Derleth has achieved a kind of prose equivalent of the Spoon River Anthology." In the same year, Evening in Spring was published by Charles Scribners & Sons. This work Derleth considered among his finest. What The Milwaukee Journal called "this beautiful little love story", is an autobiographical novel of first love beset by small town religious bigotry. The work received critical praise: The New Yorker considered it a story told "with tenderness and charm", while the Chicago Tribune concluded: "It's as though he turned back the pages of an old diary and told, with rekindled emotion, of the pangs of pain and the sharp, clear sweetness of a boy's first love." Helen Constance White, wrote in The Capital Times that it was " the best articulated, the most fully disciplined of his stories." These were followed in 1943 with Shadow of Night, a Scribners' novel of which The Chicago Sun wrote: "Structurally it has the perfection of a carved jewel A psychological novel of the first order, and an adventure tale that is unique and inspiriting." In November 1945, however, Derleth's work was attacked by his one time admirer and mentor, Sinclair Lewis. Writing in Esquire, Lewis observed, "It is a proof of Mr. Derleth's merit that he makes one want to make the journey and see his particular Avalon: The Wisconsin River shining among its islands, and the castles of Baron Pierneau and Hercules Dousman. He is a champion and a justification of regionalism. Yet he is also a burly, bounding, bustling, self confident, opinionated, and highly sweatered young man with faults so grievous that a melancholy perusal of them may be of more value to apprentices than a study of his serious virtues. If he could ever be persuaded that he isn't half as good as he thinks he is, if he would learn the art of sitting still and using a blue pencil, he might become twice as good as he thinks he is – which would about rank him with Homer." Derleth good humoredly reprinted the criticism along with a photograph of himself sans sweater, on the back cover of his 1948 country journal: Village Daybook. A lighter side to the Sac Prairie Saga is a series of quasi autobiographical short stories known as the "Gus Elker Stories", amusing tales of country life that Peter Ruber, Derleth's last editor, said were " models of construction and fused with some of the most memorable characters in American literature." Most were written between 1934 and the late 1940s, though the last, "Tail of the Dog", was published in 1959 and won the Scholastic Magazine short story award for the year. The series was collected and republished in Country Matters in 1996. Walden West, published in 1961, is considered by many Derleth's finest work. This prose meditation is built out of the same fundamental material as the series of Sac Prairie journals, but is organized around three themes: "the persistence of memory the sounds and odors of the country and Thoreau's observation that the 'mass of men lead lives of quiet desperation. A blend of nature writing, philosophic musings, and careful observation of the people and place of "Sac Prairie". Of this work, George Vukelich, author of "North Country Notebook", writes: "Derleth's Walden West is the equal of Sherwood Anderson's Winesburg,Ohio, Thornton Wilder's Our Town, and Edgar Lee Masters' Spoon River Anthology." This was followed eight years later by Return to Walden West, a work of similar quality, but with a more noticeable environmentalist edge to the writing, notes critic Norbert Blei. A close literary relative of the Sac Prairie Saga was Derleth's Wisconsin Saga, which comprises several historical novels.

Детективтер және "Күндік пондар"

Детективтік әдебиет Дерлеттің ең маңызды туындыларының бірі болды. Осы туындылардың ішіндегі ең танымал – Шерлок Холмсқа арналған 70 әңгімеден тұратын серия, ол Шерлок Холмстың авторы, сэр Артур Конан Дойлге зор құрметпен қарады. Әңгімелерде Лондонның 7B Прайд-стрит мекенжайында тұратын, Холмс стиліндегі британдық детектив, Солар Понс бейнеленген. Бұл серияға бір роман да кірді («Мистер Фэрлидің соңғы саяхаты»). Бұл серияны Ellery Queen (Frederic Dannay), Anthony Boucher, Vincent Starrett және Howard Haycraft сияқты танымал детективтік және құпия әдебиеттің жазушылары мен сыншылары жоғары бағалады. 1944 жылы шыққан «Шерлок Холмстің басы қайнаған оқиғалары» жинағында Ellery Queen Дерлеттің «Норкросс жұмбағы» туралы: «Дәл осындай адалдықпен рух пен атмосфераны қанша жас автор бейнелей алады, тіпті олар дауыс беруге жарамайтын жаста болса да?» – деп жазды. Queen былай қосты: «Оның таңдаған «Солар Понс» есімі Шерлок туралы аңызға тамаша қосымша». Винсент Старрет 1964 жылғы «The Casebook of Solar Pons» басылымының алғы сөзінде бұл серияны «канондық туындылар аяқталғаннан бері біз көрген Шерлок пародияларының ең жарқын галереясы» деп атады. Дойлдің туындыларына өте ұқсас болғанына қарамастан, Понс Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі 1920-1930 жылдарда өмір сүрді. Дерлетт «Баскервиллдің иті» романымен теңдесетін «Понс» романын жазбаса да, редактор Питер Рубер «Дерлетт» Сэр Артурдың көптеген әңгімелеріне шамалас, тіпті сюжеті жақсырақ бірнеше «Солар Понс» әңгімесін жазды деді. Бұл әңгімелер Дерлет үшін демалыс болғанымен, «The Original Text Solar Pons Omnibus Edition» (2000) жинағының редакторы Рубер: «Әңгімелердің сапасы жоғары болғандықтан, оларды Шерлок Холмс еліктеушілерімен салыстырудың орнына, құпия әдебиет тарихындағы бірегей үлес ретінде өздерінің құндылықтары бойынша бағалау керек» деп мәлімдеді. Кейбір әңгімелер «Mycroft & Moran» деген жаңа баспа арқылы жеке жарияланды, бұл Холмс зерттеушілері үшін қызықты мағынаға ие. Шамамен он жыл бойы белсенді қолдау көрсеткен топ – Бейкер-стрит ережесіздері үлгісінде Прайд-стрит ережесіздері болды. 1946 жылы Конан Дойлдің екі ұлы Дерлетті «Солар Понс» сериясын жариялауды тоқтатуға мәжбүрлеуге тырысты, бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталды және кейіннен тоқтатылды. Дерлеттің детективтік және құпия әдебиетіне сондай-ақ Сак-Прейриде оқиғасы өрбитін және басты кейіпкер ретінде судья Пекті бейнелейтін бірнеше туындылар кірді.

Detective fiction represented another substantial body of Derleth's work. Most notable among this work was a series of 70 stories in affectionate pastiche of Sherlock Holmes, whose creator, Sir Arthur Conan Doyle, he admired greatly. The stories feature a Holmes styled British detective named Solar Pons, of 7B Praed Street in London. These included one published novel as well (Mr. Fairlie's Final Journey). The series was greatly admired by such notable writers and critics of mystery and detective fiction as Ellery Queen (Frederic Dannay), Anthony Boucher, Vincent Starrett, and Howard Haycraft. In his 1944 volume The Misadventures of Sherlock Holmes, Ellery Queen wrote of Derleth's "The Norcross Riddle", an early Pons story: "How many budding authors, not even old enough to vote, could have captured the spirit and atmosphere with as much fidelity?" Queen adds, "his choice of the euphonic Solar Pons is an appealing addition to the fascinating lore of Sherlockian nomenclature." Vincent Starrett, in his foreword to the 1964 edition of The Casebook of Solar Pons, wrote that the series is "as sparkling a galaxy of Sherlockian pastiches as we have had since the canonical entertainments came to an end." Despite close similarities to Doyle's creation, Pons lived in the post World War I era, in the decades of the 1920s and 1930s. Though Derleth never wrote a Pons novel to equal The Hound of the Baskervilles, editor Peter Ruber wrote that "Derleth" produced more than a few Solar Pons stories almost as good as Sir Arthur's, and many that had better plot construction." Although these stories were a form of diversion for Derleth, Ruber, who edited The Original Text Solar Pons Omnibus Edition (2000), argued: "Because the stories were generally of such high quality, they ought to be assessed on their own merits as a unique contribution in the annals of mystery fiction, rather than suffering comparison as one of the endless imitators of Sherlock Holmes." Some of the stories were self published, through a new imprint called "Mycroft & Moran", an appellation of humorous significance to Holmesian scholars. For approximately a decade, an active supporting group was the Praed Street Irregulars, patterned after the Baker Street Irregulars. In 1946, Conan Doyle's two sons made some attempts to force Derleth to cease publishing the Solar Pons series, but the efforts were unsuccessful, and were eventually withdrawn. Derleth's mystery and detective fiction also included a series of works set in Sac Prairie and featuring Judge Peck as the central character.

Жастар және балалар көркем әдебиеті

Дерлет көптеген және алуан түрлі балалар туындыларын жазды, оның ішінде жас оқырмандарды зерттеуші Жак Маркеттпен, сондай-ақ Ральф Уолдо Эмерсонмен және Генри Дэвид Торомен таныстыруға арналған өмірбаяндық еңбектер бар. Бірақ, жас оқырмандарға арналған ең маңызды туындыларының бірі – «Стив пен Сим құпиялары» сериясы, сонымен қатар «Милл Крик Ынтымақсыздары» сериясы деп те аталады. 1958 және 1970 жылдар аралығында жарық көрген он томдық серия 1920 жылдардағы Сак Прериде өрбітеді, сондықтан оны дербес «Сак Прери сағасының» бір бөлігі деп қарастыруға болады, сонымен қатар Дерлеттің құпия әдебиетінің кеңейтілген нұсқасы есебінде де қарастыруға болады. Роберт Худ «Нью-Йорк Таймс» газетінде былай деп жазды: «Стив пен Сим, басты кейіпкерлер, Хак Финн мен Том Сойердің екінші жартысының туыстары; Дерлеттің екінші дәрежелі кейіпкерлері – комикстің шағын құндылықтары». Серияның алғашқы романы «Ай күзетушілер», шын мәнінде, Висконсин өзенімен салмен саяхаттауды қамтиды, бұл аймақтық жазушы Джесси Стюартты романның «есейген адамдар жастық шақтың рухын және арманын қайта сезіну үшін оқи алады» деген ойға келтірді. «Сак Прери сағасымен» байланысы туралы «Чикаго Трибюн» газеті былай деп жазды: «Тағы да 1920 жылдардағы шағын Орта Батыс қауымдастығы түсінікпен, шеберлікпен және құрғақ юмормен бейнеленген».

Аркхам үйі мен "Ктулху аңыздары"

Дерлеф – Х.П. Лавкрафттың досы және тілшісі болды. Лавкрафт өзінің көркем шығармаларында «Комте д’Эрлетт» туралы жазғанда, ол Дерлефке құрмет көрсету болды. Дерлет «Ктулху мифосы» терминін Лавкрафт пен оның айналасындағы басқа жазушылардың ортақ әңгімелерінде бейнеленген ойдан шығарылған әлемді сипаттау үшін ойлап тапты. 1937 жылы Лавкрафт қайтыс болғанда, Дерлет пен Дональд Вандрей Лавкрафттың әңгімелерінен жинақ құрастырып, оларды жариялауға тырысты. Баспагерлердің қызығушылығы шамалы болғандықтан, 1939 жылы Дерлет пен Вандрей осы мақсатта «Аркхэм үйін» құрды. Компанияның аты Лавкрафттың көптеген әңгімелерінде кездесетін, ойдан шығарылған Аркхэм, Массачусетс қаласынан алынған. 1939 жылы «Аркхэм үйі» Лавкрафттың белгілі әңгімелерінің көпшілігін қамтитын үлкен жинақ – «The Outsider and Others» атты кітапты шығарды. Дерлет пен Вандрей жақын арада «Аркхэм үйін» кеңейтіп, 1941 жылы екінші кітабы – Дерлеттің қорқынышты әңгімелерінің жинағы «Кереңдіктегі біреу» жарық көргеннен кейін тұрақты басылым кестесін бастады. Лавкрафт қайтыс болғаннан кейін Дерлет Лавкрафттың қалдырған үзінділері мен жазбаларына негізделген бірқатар әңгімелер жазды. Бұл әңгімелер «Weird Tales» журналында, кейіннен «Х.П. Лавкрафт және Август Дерлет» деген атпен кітап түрінде жарық көрді, Дерлет өзін «өлгеннен кейінгі серіктес» деп атады. Бұл практика кейбір орталарда сынға түсті, олар Дерлет Лавкрафттың атын өзінің жеке шығармаларын сату үшін пайдаланды деп санайды. С.Т. Джоши «өлгеннен кейінгі серіктестікті» Дерлеттің «іс-әрекетінің ең жағымсыз кезеңінің» басталуы деп сипаттайды. Дирк В. Мосиг, С.Т. Джоши және Ричард Л. Тиерни Дерлеттің «Ктулху мифосы» терминін ойлап тапқанына (Лавкрафт өзі «Йог-Сотот» терминін қолданды) және Лавкрафттың әдебиетін Дерлеттің жеке христиандық көзқарасын көрсететін жалпы үлгі ретінде ұсынғанына наразылық білдірді, олар бұл Лавкрафттың аморальдық әлемді бейнелеуіне қайшы келеді. Алайда Роберт М. Прайс Дерлеттің әңгімелері Лавкрафттың әңгімелерінен үміт пен жақсылық пен жамандық арасындағы күресті бейнелеуімен ерекшеленсе де, Дерлеттің жүйелеуінің негізі Лавкрафттың еңбектерінде табылғанын атап өтті. Ол сондай-ақ айырмашылықтарды асыра бағалауға болмайды дейді: Дерлет Мифті Лавкрафтке қарағанда көбірек оптимизммен ұғымдады, бірақ бұл айырмашылық дәрежеде, ал емес түрде. Шындығында, Дерлеттің кейіпкерлері кейбір әңгімелерде («Көлеңке шатырда», «Сиқыршылар ойыны» немесе «Жабық бөлме») жазадан құтылып кетеді, бірақ көбінесе кейіпкерлерге өлім тонады (мысалы, Лавкрафт сияқты «Үңгілдегі үй», «Пибоди мұрасы», «Ағаштағы нәрсе»). Сондай-ақ, Лавкрафттың кейіпкерлері кейде қиындықтарды жеңе алатынын еске алу керек, мысалы, «Музейдегі қорқыныш», «Қорқынышты үй» және «Чарльз Декстер Уордтың ісі». Дерлет Лавкрафттың Ескі Құдайларын элементтік күштердің өкілдері ретінде қарастырды және осы жүйені толықтыру үшін жаңа ойдан шығарылған тұлғаларды жасады. Бұл пікірталастарды ескермей, Дерлеттің «Аркхэм үйін» құруы және Лавкрафтты әдеби ұмытылудан құтқарудағы табысы қорқыныш жанрындағы маңызды оқиғалар ретінде кеңінен мойындалды. Мысалы, Рамси Кэмпбелл өзінің жазушылық мансабының басында Дерлеттің ынталандыруы мен басшылығын мойындады, ал Кирби МакКоули Дерлетті және «Аркхэм үйін» өзінің «Қараңғы күштер» антологиясының шабыт көзі ретінде атады. «Аркхэм үйі» мен Дерлет Рей Брэдберидің алғашқы кітабын – «Қараңғы карнавалды» жариялады. Брайан Ламли Дерлеттің өзінің Лавкрафттық жұмысына маңыздылығын атап өтті және 2009 жылғы Дерлеттің жұмысына кіріспеде ол «жұмбақ көркем әдебиеттің алғашқы, ең жақсы және ең көреген редакторлары мен баспагерлерінің бірі» болды деп мәлімдеді. Лавкрафтты әдеби қараңғылықтан құтқарудағы Дерлеттің жұмысы маңызды болғандықтан, Дерлет сонымен қатар өзінің қорқынышты және мистикалық әдебиетін құрастырды, олар әлі де жиі антологияларға енгізіледі. Жақында төрт томдық әңгімелер жинағымен қайта басылған бұл шығарманың ең жақсысы – олардың көпшілігі бастапқыда «Weird Tales» журналында жарық көрген, Дерлеттің жанрдағы шеберлігін көрсетеді. Дерлет өзінің осы жанрдағы еңбегін өзінің ең маңызды әдеби жетістіктерінен кем деп санаса да, осы төрт антологияның құрастырушылары, соның ішінде Рамси Кэмпбелл, әңгімелер 50 жылдан астам уақыт өткеннен кейін де әсерлі екенін атап өтті. 2009 жылы Америка кітапханасы Дерлеттің «The Panelled Room» әңгімесін американдық фантастикалық әңгімелердің екі ғасырлық шолуына қосу үшін таңдады.

Derleth was a correspondent and friend of H. P. Lovecraft – when Lovecraft wrote about "le Comte d'Erlette" in his fiction, it was in homage to Derleth. Derleth invented the term "Cthulhu Mythos" to describe the fictional universe depicted in the series of stories shared by Lovecraft and other writers in his circle. When Lovecraft died in 1937, Derleth and Donald Wandrei assembled a collection of Lovecraft's stories and tried to get them published. Existing publishers showed little interest, so Derleth and Wandrei founded Arkham House in 1939 for that purpose. The name of the company derived from Lovecraft's fictional town of Arkham, Massachusetts, which features in many of his stories. In 1939, Arkham House published The Outsider and Others, a huge collection that contained most of Lovecraft's known short stories. Derleth and Wandrei soon expanded Arkham House and began a regular publishing schedule after its second book, Someone in the Dark, a collection of some of Derleth's own horror stories, was published in 1941. Following Lovecraft's death, Derleth wrote a number of stories based on fragments and notes left by Lovecraft. These were published in Weird Tales and later in book form, under the byline "H. P. Lovecraft and August Derleth", with Derleth calling himself a "posthumous collaborator." This practice has raised objections in some quarters that Derleth simply used Lovecraft's name to market what was essentially his own fiction; S. T. Joshi refers to the "posthumous collaborations" as marking the beginning of "perhaps the most disreputable phase of Derleth's activities". Dirk W. Mosig, S. T. Joshi, and Richard L. Tierney were dissatisfied with Derleth's invention of the term Cthulhu Mythos (Lovecraft himself used Yog Sothothery) and his presentation of Lovecraft's fiction as having an overall pattern reflecting Derleth's own Christian world view, which they contrast with Lovecraft's depiction of an amoral universe. However, Robert M. Price points out that while Derleth's tales are distinct from Lovecraft's in their use of hope and his depiction of a struggle between good and evil, nevertheless the basis of Derlerth's systemization are found in Lovecraft. He also suggests that the differences can be overstated:
Derleth was more optimistic than Lovecraft in his conception of the Mythos, but we are dealing with a difference more of degree than kind. There are indeed tales wherein Derleth's protagonists get off scot free (like "The Shadow in the Attic", "Witches' Hollow", or "The Shuttered Room"), but often the hero is doomed (e. g., "The House in the Valley", "The Peabody Heritage", "Something in Wood"), as in Lovecraft. And it must be remembered that an occasional Lovecraftian hero does manage to overcome the odds, e. g., in "The Horror in the Museum", "The Shunned House", and 'The Case of Charles Dexter Ward'. Derleth also treated Lovecraft's Great Old Ones as representatives of elemental forces, creating new fictional entities to flesh out this framework. Such debates aside, Derleth's founding of Arkham House and his successful effort to rescue Lovecraft from literary oblivion are widely acknowledged by practitioners in the horror field as seminal events in the field. For instance, Ramsey Campbell has acknowledged Derleth's encouragement and guidance during the early part of his own writing career, and Kirby McCauley has cited Derleth and Arkham House as an inspiration for his own anthology Dark Forces. Arkham House and Derleth published Dark Carnival, the first book by Ray Bradbury, as well. Brian Lumley cites the importance of Derleth to his own Lovecraftian work, and contends in a 2009 introduction to Derleth's work that he was " one of the first, finest, and most discerning editors and publishers of macabre fiction." Important as was Derleth's work to rescue H. P. Lovecraft from literary obscurity at the time of Lovecraft's death, Derleth also built a body of horror and spectral fiction of his own; still frequently anthologized. The best of this work, recently reprinted in four volumes of short stories – most of which were originally published in Weird Tales, illustrates Derleth's original abilities in the genre. While Derleth considered his work in this genre less important than his most serious literary efforts, the compilers of these four anthologies, including Ramsey Campbell, note that the stories still resonate after more than 50 years. In 2009, The Library of America selected Derleth's story The Panelled Room for inclusion in its two century retrospective of American Fantastic Tales.

Басқа жұмыстар

Дерлет сонымен қатар Sac Prairie Saga және Wisconsin Saga-ның бір бөлігі ретінде көптеген тарихи романдар жазды. Ол тарихты да жазды; олардың ішіндегі ең танымал 1942 жылы жарық көрген «Висконсин: Мың аралдың өзені» еңбегі болды. Бұл шығарма жазушы Констанс Линдсей Скиннердің Ұлы депрессия кезінде америкалықтарды ұлт тарихындағы үлкен өзендер арқылы өздерінің мұраларымен байланыстыратын «Американың өзендері» атты сериясының бір бөлігі ретінде жоспарланған. Скиннер бұл серияның академиктер емес, суретшілермен жазылуын қалады. Дерлеф, білімі жоғары тарихшы болмаса да, Висконсин штатының бұрынғы тарихшысы Уильям Ф. Томпсонның айтуынша, «негізгі құжаттарды зерттеу арқылы тарихи жазбаларын құрған және кәсіби мамандардан үнемі көмек сұраған өте қабілетті аймақтық тарихшы» болды. 1985 жылы «Висконсин университетінің баспасында» қайта басылған еңбегінің алғы сөзінде Томпсон: «Аугуст Дерлеттен артық өз ‘жердің бұрышын’ білген және түсінген жазушы жоқ» деген қорытынды жасады. Сонымен қатар, Дерлет көптеген өлеңдер жинағын жазды. Оның үш жинағы – «Rind of Earth» (1942), «Selected Poems» (1944) және «The Edge of Night» (1945) – Decker Press баспасында жарық көрді, ол сонымен қатар Эдгар Ли Мастерс сияқты басқа да Орта Батыс ақындарының шығармаларын басып шығарды. Дерлеф Зона Гейл, Ральф Уолдо Эмерсон және Генри Дэвид Торо сияқты басқа да жазушылардың бірнеше өмірбаянын жазды. Ол сондай-ақ Бастер Браун, «Сламберлендтегі кішкентай Немо» және «Катценджамер Кидс» сияқты 20-ғасырдың басындағы классикалық комикстердің бірнеше жинағына кіріспелер, сондай-ақ «Баланың жолы» атты балалар поэзиясы кітабының және Фебе Жюэлл Николстың «Индиандық пандудан әңгімелер» кітабының алғы сөзін жазды. Дерлеф сонымен қатар Стивен Грендон, Кенион Холмс және Тали Мейсон псевдонимдерімен жазды. Дерлеттің құжаттары Мэдисон қаласындағы Висконсин тарихи қоғамына тапсырылды.