Екінші дүниежүзілік соғысындағы нацилік Германия әскерлерінің қылмыстарына қатысты сот процесі
Malmedy massacre trial
Екінші дүниежүзілік соғысындағы Мальмеди қырқынының сот процесі: неміс әскерлерінің соғыс қылмыстары, Дахау лагеріндегі сот, америкалық тұтқындар, Бұлж шайқасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік Германияның соғыс қылмыскерлері саналған әскерилердің ісі
Trial of WWII Nazi Germany war criminal soldiers
Малмеди қырғыны ісі (АҚШ Валентин Берсин және басқаларға қарсы) 1946 жылдың мамыр-шілде айларында бұрынғы Дахау концлагерінде 1944 жылдың 17 желтоқсанындағы Малмеди қырғынына қатысы бар неміс Вафен-СС әскерилерін соттау үшін өткізілді. Ең жоғары шенді айыпталушы – бұрынғы Вафен-СС генералы Сепп Дитрих.
The Malmedy massacre trial (U. S. vs. Valentin Bersin, et al.) was held in May–July 1946 in the former Dachau concentration camp to try the German Waffen SS soldiers accused of the Malmedy massacre of 17 December 1944. The highest ranking defendant was the former Waffen SS general Sepp Dietrich.
Малмеди қырғыны
Мальмеди қырғыны (17 желтоқсан 1944 жыл) – «Арденн операциясы» шайқасы кезінде (16 желтоқсан 1944 жыл – 25 қаңтар 1945 жыл) Вафен СС Кэмпфгруппе Пейпер жасаған американдық әскери тұтқындарға және бельгиялық азаматтарға қарсы соғыс қылмыстарының сериясы. Бауньез маңында 84 АҚШ әскерінің тұтқынын қазаға ұшыратқан Вафен СС соғыс қылмыстары осы сот процесінің басты тақырыбы болды, бұл 1944 жылдың желтоқсаны мен 1945 жылдың қаңтары аралығында Вафен СС Kampfgruppe Peiper жасаған соғыс қылмыстарының бірі еді. Қырғын жасау барысында Вафен-СС тұтқындарды басқа жақыннан оқтап өлтірді; қаза болғандардың нақты саны 362 американдық тұтқын және 111 бельгиялық азаматты құрады. Вафен-СС американдық әскери тұтқындарды Бауньез жол айырысына жақын далаға жинап, оларды пулеметпен атқылап өлтірді. 1945 жылдың 13 қаңтарында АҚШ армиясы Вафен СС Kampfgruppe Peiper американдық әскерін қырғын жасаған Бауньез жол айырысын бақылауға алды. 285-ші далалық артиллериялық бақылау батальонының сарбаздарының мәйіттері 1945 жылдың 14-15 қаңтарында табылды; қысқы ауа райы дене мен жараларды сақтап қалды. Дәрігерлік сараптама көрсеткендей, өлтірілген американдық сарбаздардың шамамен 20-сы басқа жақыннан оқ атып жарақаттанған – мүшесінен айырылған сарбаздың өмірін аяқтау үшін жасалған соңғы соққы. АҚШ армиясының тергеушілері Г.И. мәйіттерінің көпшілігі өте кішкентай аумақта екенін анықтады, бұл Вафен СС тұтқындалғаннан кейін мүмкіндігінше тезірек американдық әскери тұтқындарды жинап, жазалап өлтіргенін көрсетеді. Кейіннен, АҚШ армиясының күзетінде болған Вафен СС тұтқындары кейбір американдық тұтқындардың оқтан қашуға тырысқанын айтты; басқа Вафен СС тұтқындары кейбір американдық тұтқындар өз қаруларын қайтарып алып, Линьёвильге бара жатқан Вафен СС сарбаздарына оқ атқандарын мәлімдеді.
The Malmedy massacre (17 December 1944) was a series of war crimes committed by the Waffen SS Kampfgruppe Peiper against American prisoners of war and Belgian civilians during the Battle of the Bulge (16 December 1944 – 25 January 1945). The Waffen SS massacre of 84 U. S. Army POWs near Baugnez was the primary subject of the war crime trial, which was one of a series of war crimes that the Waffen SS Kampfgruppe Peiper committed between mid December 1944 and mid January 1945. In the course of their massacres, the Waffen SS murdered POWs with close range gunshots to the head; the actual number of dead was 362 American POWs and 111 Belgian civilians. The Waffen SS then assembled their U. S. POWs in a field near the Baugnez crossroads, and then used machine guns to kill them. On 13 January 1945, the U. S. Army secured the crossroads at Baugnez where the Waffen SS Kampfgruppe Peiper had massacred their U. S. Army POWs. The corpses of the soldiers of the 285th Field Artillery Observation Battalion were recovered on 14–15 January 1945; the winter weather preserved the flesh and the wounds. The autopsies revealed that approximately twenty of the murdered American soldiers had close range gunshot wounds to the head — the coup de grâce that ends the life of a fatally wounded soldier. U. S. Army investigators established that most of the G. I. corpses were in a very small area, which location suggested that the Waffen SS had assembled and summarily executed their U. S. POWs as quickly as possible after capture. Later, under custody of the U. S. Army, Waffen SS POWs testified that some American POWs had tried to escape the shootings; other Waffen SS POWs said that some of the American POWs had recovered their own weapons, and then fired upon Waffen SS soldiers en route to Ligneuville.
Сот процесінің барысы
АҚШ Валентин Берсинге қарсы және басқалар, №6 іс 24 (мамыр-шілде 1946 ж.) – 1945 жылдан 1947 жылға дейін өткен Дахау соттарының бірі. АҚШ армиясы офицерлерінен құралған трибунал 74 Вафен СС офицері мен сарбазын сотқа тартты, олардың көпшілігі 1-ші СС дивизиясы «Адольф Гитлердің қауіпсіздік бөлімі» құрамында болған. Айыпталушылардың арасында 6-шы танк армиясының командирі SS Oberst Gruppenführer Зепп Дитрих, SS Brigadeführer Фриц Крэмер, I SS Panzer Corps командирі SS Gruppenführer Герман Присс, және 1-ші SS Panzer полкінің командирі SS Standartenführer Йоахим Пайпер болды – Мальмеди, Бельгиядағы қырғынды ұйымдастырған Kampfgruppe Peiper тобының басшысы. Бастапқыда 75 күдікті болған. Бірақ, олардың бірі, 18 жасар Арвид Фреймут, сот басталмас бұрын өз-өзіне қол жұмсады. Тағы бірі, Марсель Болц, француз азаматы болғандықтан, француз үкіметінің өтінішімен ісі қараудан алынды. Оны француз үкіметі өздері соттауға ниеттенген, бірақ дәлелдердің жеткіліксіздігіне байланысты істен бас тартты. Полковник Уиллис М. Эверетт-младший (АҚШ) қорғау тобын, ал полковник Бертон Эллис (АҚШ) айыптау тобын басқарды. Сот «Мальмеди, Хонсфельд, Бюллинген, Линевиль, Стоумонт, Ла Глейз, Ченю, Пети Тьер, Трой Понтс, Ставелот, Ванн және Лутребоа аймағында» 300-ден астам американдық әскер тұтқынының және 1944 жылғы 16 желтоқсан – 1945 жылғы 13 қаңтар аралығындағы «Арденн операциясы» кезінде Ставелотта 100 бельгиялық азаматтың қырғынына қатысқан Вафен СС соғыс қылмыскерлеріне тағылған айыптама бойынша сот өтті. Мальмеди қырғыны ісі барысында алты Вафен СС айыпталушысы, оның ішінде Пайпер, трибуналға соғыс қылмыстарын мойындауға мәжбүрлеу үшін физикалық зорлық-зомбылық пен қорқытуқа ұшырағанын мәлімдеді. Сотталушы нацистердің көпшілігі үшін қорғаушылар олардың қырғынға қатыспағанын немесе жоғарыдан келген бұйрықтардың оларды қатысуға мәжбүрлегенін айтты.
The trial of US vs. Valentin Bersin et al., Case Number 6 24 (May–July 1946), was one of the Dachau Trials that were held from 1945 to 1947. The tribunal of U. S. Army officers tried 74 Waffen SS officers and soldiers, most of whom had been members of the 1st SS Division Adolf Hitler Bodyguard. The defendants included SS Oberst Gruppenführer Sepp Dietrich, commander of the 6th Panzer Army, SS Brigadeführer Fritz Krämer, SS Gruppenführer Hermann Priess, commander of the I SS Panzer Corps, and SS Standartenführer Joachim Peiper, commander of the 1st SS Panzer Regiment – the principal unit of Kampfgruppe Peiper, who committed the massacre at Malmedy, Belgium. There were originally 75 suspects. However, one of them, 18 year old Arvid Freimuth, killed himself before the trial started. Another, Marcel Boltz, had his case withdrawn upon the request of the French government since he was a French national. They were going to prosecute Boltz themselves, but dropped the case since they didn't think the evidence was strong enough. Col. Willis M. Everett Jr. (USA) led the defence team, and Col. Burton Ellis (USA) led the prosecution team in the trial of the Waffen SS war criminals indicted for the massacres of more than 300 US Army POWs "in the vicinity of Malmedy, Honsfeld, Büllingen, Ligneuville, Stoumont, La Gleize, Cheneux, Petit Thier, Trois Ponts, Stavelot, Wanne and Lutrebois" and the massacre of 100 Belgian civilians at Stavelot, during the 16 December 1944—13 January 1945 period at the time of the Battle of the Bulge. In the course of the Malmedy Massacre Trial, six Waffen SS defendants, including Peiper, complained to the tribunal that they had been victims of physical violence and threats of violence meant to compel them to confessions of their war crimes. For the majority of the Nazis on trial, the defense argued they either had not participated in the massacres, or that superior orders had compelled them to participate in the massacres.
Қарау тәртібі
Процедураға сәйкес, Германиядағы американдық оккупациялық армия ішкі тексеру жүргізді; сот процесі судьяның орынбасарымен мұқият қарастырылды. Полковник Эверетт айыпталушыларға әділ сот болмағанына көз жеткізді: жасалған құбылыстық соттардан басқа, ол "мойындауға мәжбүр ету үшін АҚШ прокуратурасының топтары неміс айыпталушыларын жарты жылға дейін қараңғы, жалғыз камераларда, азық-түлік нормасынан кем түсетін жағдайда ұстаған; түрлі азаптау түрлерін қолданған, оның ішінде тұтқындардың тырнақтарының астына жанған сіріңкелер тығылған; соққы салған, нәтижесінде жақ сүйектері мен қол-аяқтары сынған және жыныс мүшелеріне қайтымсыз зақым келтірген" деп мәлімдеді.
Pursuant to procedure, an in house review was undertaken by the American Occupation Army in Germany; the trial was carefully examined by a deputy judge. Colonel Everett was convinced that a fair trial had not been granted to the defendants: in addition to alleged mock trials, he claimed that "to extort confessions, U. S. prosecution teams 'had kept the German defendants in dark, solitary confinement at near starvation rations up to six months; had applied various forms of torture, including the driving of burning matches under the prisoners' fingernails; had administered beatings which resulted in broken jaws and arms and permanently injured testicles'."
Симпсон комиссиясы
Бұл жағдайдың тудырған қырқысы армия министрі Кеннет Ройалды Техас Жоғарғы сотының судьясы Гордон Симпсон төрағалық ететін комиссия құруға итермеледі. Комиссия Эверетттің манекендік соттарға қатысты айыптауларын қолдады және айыпталушыларды азаптау туралы айыптауларын жоққа да шығармады, даулап та жатпады. Комиссия мүшесі, Пенсильвания штатының судьясы Эдвард Л. Ван Роден, айыпталушыларға физикалық зорлық көрсетілгенін бірнеше рет жария түрде мәлімдеді және тыңдаулардың заңдылығына күмән келтірді. Соғыстың алдын алу жөніндегі ұлттық кеңестің өкілі Джеймс Финукейн, Ван Роденнің Федералдық адвокаттар қауымдастығының мәжілісінде "дүркіндіргіш мәлімдемелер жасағанын" естігенін айтты, және Финукейн бұл хабарды тексеру үшін Ван Роденге жүгінгенде, Ван Роден оны Ротари клубында осы тақырыпта сөйлеуін тыңдауға шақырды. Соғыстың алдын алу жөніндегі ұлттық кеңес 1948 жылдың 18 желтоқсанында баспасөз хабарламасы арқылы осы сөйлеуді жариялады, ал "Прогрессив" журналының редакторы оны Ван Роденнің авторлығымен жартылай жазылған мақала ретінде басып шығуды сұрады. Финукейн Ван Роденмен телефон арқылы сөйлесіп, оның келісімін алып, мақалаға енгізілетін түзетулерді талқылағаннан кейін, ол 1949 жылдың ақпан айындағы журналда жарияланды. Баспасөз хабарламасы мен мақала қоғамдық резонансты күшейтті, әсіресе "біз тергеген 139 істің ішіндегі екі неміс басқа барлығының да жамбас сүйектері қайта жарамайтын дәрежеде зақымдалған. Бұл біздің американдық тергеушілердің стандартты тәжірибесі еді" деген мәлімдемесімен. Финукейн кейіннен Ван Роденнің осылай айтқанын түсіндірді, бірақ ол "осындай адамдар қолданатын армия тілін" қолданғанын, мәлімдемені Ван Роденге телефон арқылы оқып бергенін және Ван Роден оны түзетпегенін айтты. Алайда, Ван Роден кейіннен ант беру арқылы мақаладағы мәлімдемелерді, соның ішінде 137 жағдай бойынша зақымдалған жамбас сүйектері туралы нақты айғақты жасағанын жоққа шығарды. 1956 жылы Дитрих "Ұзын пышақтар түніне" қатысқандығы үшін қайтадан тұтқындалды. 1957 жылы ол кісі өлтіруге көмектескені үшін кінәлі деп танылып, 18 айға түрмеге кесілді. Апелляциялық шағымдары қабылданбағаннан кейін, Дитрих 1958 жылдың тамызында түрмеге баруға міндеттелді. 1959 жылдың ақпанында денсаулығының нашарлауына байланысты босатылды.
The turmoil raised by this case caused the Secretary of the Army, Kenneth Royall, to create a commission, chaired by Justice Gordon Simpson of the Texas Supreme Court, to investigate. The commission supported Everett's accusations regarding mock trials and neither disputed nor denied his charges of torture of the defendants. One member of the commission, Judge Edward L. Van Roden of Pennsylvania, allegedly made several public statements claiming that physical violence had been inflicted on the accused and questioned the validity of the hearings. James Finucane, an official of the National Council for the Prevention of War, said that he heard Van Roden "had made some shocking statements" at a meeting of the Federal Bar Association, and that when Finucane approached Van Roden to verify the report, Van Roden invited him to hear him speak on the same subject at the Rotary Club. The National Council for the Prevention of War made a press release on December 18, 1948, publicizing this speech, which the editor of The Progressive asked to run as a partly ghostwritten article under Van Roden's byline. After Finucane spoke with Van Roden by telephone to get his permission and discuss revisions to the article, it ran in the February 1949 issue of the magazine. The press release and article greatly inflamed the public scandal, especially with the statement that "all but two of the Germans in the 139 cases we investigated had been kicked in the testicles beyond repair. This was standard operating procedure with our American investigators." Finucane later testified that that was what he understood Van Roden to have said, though he had used "the Army language, which a person like he would use," and that he had read the statement back to Van Roden over the telephone and Van Roden had not corrected it. However, Van Roden later denied under oath ever making statements found in the article, including the specific claim about 137 cases of damaged testicles. In 1956, Dietrich was re arrested for his role in the Night of the Long Knives. In 1957, he convicted of being an accessory to manslaughter and sentenced to 18 months in prison. After his appeals failed, Dietrich reported to prison in August 1958. He was released on health grounds in February 1959.
Сенаттың кіші комитеті мен сенатор Джозеф Маккарти
Ақырында, АҚШ Сенаты тергеу жүргізуді шешті. Нәтижесінде, іс Әділет комитеті мен Атқарушы департаменттердің шығыстары жөніндегі комитеттен гөрі Қарулы күштер комитетіне тапсырылды. Тергеуді үш сенатордан тұратын, Raymond E. Baldwin (R CT) төрағалық ететін кіші комитет жүргізді. Кіші комитет 1949 жылдың 29 наурызында құрылды. Оның мүшелері Германияға барды және тыңдау барысында кемінде 108 куәгерден жауап алды. Joseph McCarthy (R WI) кіші комитет төрағасынан тыңдауларға қатысуға рұқсат алды. Маккартидің Висконсин штатында көптеген неміс текті адамдар тұрғандықтан, ол Малмеди ісі бойынша айыпталушылардың қорғанында саяси мақсатта әрекет еткен деген күдік туды. Ол сот барысында өте агрессивті сұрақтар қойды. Маккартидің іс-әрекеті Мальмедиден кейін қатаң позиция алған және өлім жазасын қолдаған Америка легионы мен Ваффен-СС мүшелеріне жеңіл жазалар қолдау көрсеткен Шетелдегі соғыс ардагерлері арасындағы шиеленісті одан әрі күшейтті. 1949 жылдың мамыр айында ол лейтенант William R. Perl-ге полиграфпен тексеру жүргізуді ұсынды. Baldwin бұған келіспегендіктен, Маккарти отырысты тастап, Baldwin американдық әскерді ақтауға тырысып жатыр деп мәлімдеді. 1949 жылдың мамыр және маусым айларында Van Roden 137 немістің "жаратылмайтындай етіп, мойынға дейін соққыға ұшырағаны" туралы мәлімдемеде қателіктер болғанын және бұл "қалыпты тәртіп" екенін айтты. Ол кіші комитетке екі адамнан басқа барлығының өмір бойына мүгедек болып қалғаны туралы мәлімдеме "аса жоғары бағаланған" және "толығымен жалған" екенін, комиссияның "мұны анықтамағанын", кейбір адамдардың мойнына соққы тигенін, бірақ комиссия қанша адамның зардап шеккенін анықтамағанын, ол ешқашан нақты санды атамағанын, қанша адамның соққыға ұшырағанын білмейтінін, ол айтқан нәрсе – комиссияның барлық жағдайда екі басқасынан басқа өлім жазасын өмір бойы бас бостандығынан айыруға ұсынғанын (соңғы екеуіне шектеулі мерзімге бас бостандығынан айыру ұсынылған), ол екі адамнан басқа барлығының мойнына соққы тигенін қатаң түрде жоққа шығарды, бұл екі сөйлемді жарияламас бұрын мақаладан жою керек еді, және оның бұған қарсылық білдірмеуі "көз жаздық" болды. Сенат төрағалары Raymond Baldwin және Lester C. Hunt (D WY) кейіннен тарихшы David Oshinsky армияны "кез келген құнмен ақтауға бейілді" деп айыптады. Oshinsky үш мүшелі комиссияның үшінші мүшесі, сенатор Estes Kefauver (D TN), іске қызығушылық танытпағанын, алғашқы он бес тыңдаудың тек екеуіне қатысқанын мәлімдеді. Маккарти бүкіл Сенат алдында Baldwin-ді айыптауға тырысты, бірақ оның әрекеттері Қарулы күштер комитеті тарапынан жоққа шығарылды, ол Baldwin-ге толық қолдау көрсетті және кіші комитеттің ресми есебін қабылдады. Кейіннен Маккартидің жалған азаптау туралы "дәлелдерін" Rudolf Aschenauer бергені анықталды, ол нацистік соғыс қылмыскерлерінің қорғаушысы ретінде жиі қызмет ететін белгілі нео-нацистік агитатор және Einsatzgruppen командирі Otto Ohlendorf сияқты тұлғалардың адвокаты болған.
Eventually, the United States Senate decided to investigate. Ultimately, the case was entrusted to the Committee on Armed Services over the Judiciary Committee and the Committee on Expenditures in the Executive Departments. The investigation was entrusted to a subcommittee of three senators chaired by Raymond E. Baldwin (R CT). The subcommittee was set up on 29 March 1949. Its members went to Germany and during its hearings, the commission heard from no fewer than 108 witnesses. Joseph McCarthy (R WI) had obtained from the subcommittee's chairman authorization to attend the hearings. McCarthy's state, Wisconsin, had a large population of German heritage, spurring allegations that McCarthy was politically motivated in his work on behalf of the Malmedy defendants. He used an extremely aggressive questioning style during the proceedings. McCarthy's actions further inflamed a split between the American Legion, which took a hardline position after Malmedy and generally supported upholding the death sentences, and the Veterans of Foreign Wars, who supported more lenient penalties for the Waffen SS members under Peiper. The last clash took place in May 1949 when he asked that Lieutenant William R. Perl be given a polygraph test. As this had been rejected by Baldwin, McCarthy left the session claiming Baldwin was trying to whitewash the American military. In May and June 1949, Van Roden indicated that he had been misquoted in the statements that 137 Germans had been "kicked in the testicles beyond repair" and that this was "standard operating procedure." He testified to the subcommittee that the statement that all but two of the men had been injured for life was "exaggerated" and "absolutely wrong," that the Commission "did not find that," that some of the men had been injured in their testicles but the commission could not find out how many, that he never said a specific number of men were kicked, that he did not know how many were kicked, that what he had said was that the commission had recommended commutation of the death sentences to life imprisonment in all but two cases (with commutation to finite prison sentences recommended in the last two), that he categorically denied that all but two were kicked in the testicles, that these two sentences should have been deleted from the article before publication, and that his failure to object to them earlier was an "oversight." Chairman Senators Raymond Baldwin and Lester C. Hunt (D WY) were later accused by historian David Oshinsky of being "determined to exonerate the Army at all costs". Oshinsky alleged the third member of the three man committee, Senator Estes Kefauver (D TN), displayed a lack of interest in the case, attending only two of the first fifteen hearings. McCarthy sought to denounce Baldwin in front of the whole Senate, but his efforts were repudiated by the Commission on Armed Forces, which clearly showed its support for Baldwin and eventually adopted the subcommittee's official report. It was later found that McCarthy had received "evidence" of the false torture claims from Rudolf Aschenauer, a prominent Neo Nazi agitator who often served as a defense attorney for Nazi war criminals, such as Einsatzgruppen commander Otto Ohlendorf.
Төменгі комитет есебі
Өз баяндамасында комитет айыпталушыларды ұрып-соғу, азаптау, масқаралық атқышу және аштықтан азаптау сияқты ең ауыр айыптауларды жоққа шығарды. Бұған қоса, кіші комитет генерал Клейдің сот үкімдерін жеңілдетуінің себебі АҚШ армиясының сот процесі кезінде процедуралық бұзушылықтар болуы мүмкін екенін мойындауында екенін анықтады.
In its report, the subcommittee rejected the most serious charges, including beatings, torture, mock executions and starvation of the defendants. In addition, the subcommittee determined that commutations of sentences pronounced by General Clay had occurred because of the U. S. Army's recognition that procedural irregularities could have occurred during the trial.