Нюрнберг сот талқысы

Кіріспе

1961 жылы Стэнли Крамердің «Нюрнбергтегі сот» фильмі – 1961 жылы Стэнли Крамер режиссерлік етіп, өндірген, Эбби Маннның сценарийі бойынша түсірілген американдық эпикалық құқықтық драма. Басты рөлдерде Спенсер Трейси, Берт Ланкастер, Ричард Видмарк, Максимилиан Шелл, Вернер Клемперер, Марлен Дитрих, Джуди Гарланд, Уильям Шатнер және Монтгомери Клифт ойнаған. Оқиға Батыс Германияның Нюрнберг қаласында өтеді. Фильм 1947 жылғы «Казылар соты» деп аталатын, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ әскерінің басшылығымен өткен он екі Нюрнберг әскери трибуналының бірінің көркемделген нұсқасын бейнелейді. Фильмнің орталық тұлғасы – бас сот судьясы Дэн Хейвуд (Трейси) басқарған әскери трибунал. Оның алдында төрт судья мен прокурор (нақты «Казылар сотында» болған он алты айыпталушыға қарағанда) нацистік Германияның сот жүйесіндегі жоғары лауазымдарына байланысты адамзатқа қарсы қылмыс жасады деген айып тағылады. Сот процесі немістердің Холокостқа жеке және ұжымдық жауапкершілігі туралы мәселелерді қарастырады. Бұл кезеңде суық соғыстың басталуы, Берлин блокадасы және кейінгі Нюрнберг процестерінің геосаяси салдары сияқты шиеленісті халықаралық ахуал орын алады. Бұл жағдай Хейвудтың әділ үкім шығаруына үлкен қысым түсіреді. Сонымен қатар, судья сот залынан тыс жердегі неміс халқымен қарым-қатынаста эмоционалдық қиындықтарға тап болады. Олар нацистік қатыгездіктер туралы білмейтінін жиі айтады, бірақ судья олардың мойындағаннан гөрі көбірек білгенін күдіктенеді. Оқиғаның алғашқы нұсқасы 1959 жылы «Playhouse 90» телесериалының сол аттас эпизоды ретінде көрсетілді. Бұл туындыға болған халықтың қызығушылығы оның драмалық элементтерін кеңейтуге әкелді. Максимилиан Шелл мен Вернер Клемперер екі туындыда да бірдей кейіпкерлерді сомдады. 2013 жылы «Нюрнбергтегі сот» фильмі АҚШ Конгресі кітапханасы тарапынан «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар» деп танылып, Ұлттық кино реестріне енгізілді. Фильмдегі тарихи оқиғалардың бейнеленуі Холокост тарихын кинода көрсетудегі орнынан кейін де ондаған жылдар бойы қызығушылық тудырып келеді.

1961 film by Stanley Kramer

Judgment at Nuremberg is a 1961 American epic legal drama film directed and produced by Stanley Kramer, and written by Abby Mann. It features Spencer Tracy, Burt Lancaster, Richard Widmark, Maximilian Schell, Werner Klemperer, Marlene Dietrich, Judy Garland, William Shatner, and Montgomery Clift. Set in Nuremberg, West Germany, the film depicts a fictionalized versionwith fictional charactersof the Judges' Trial of 1947, one of the twelve Nuremberg Military Tribunals conducted under the auspices of the U. S. military in the aftermath of World War II. The film centers on a military tribunal led by Chief Trial Judge Dan Haywood (Tracy), before which four judges and prosecutors (as compared to sixteen defendants in the actual Judges' Trial) stand accused of crimes against humanity due to their senior roles in the judicial system of the Nazi German government. The trial centers on questions regarding Germans' individual and collective responsibility for the Holocaust, with the backdrop of a tense international situation including the onset of the Cold War, the Berlin Blockade, and the geopolitical ramification of the later Nuremberg Trials upon German support for the Western Bloc, placing great pressure on Haywood's efforts to reach a just verdict. In addition, the Judge faces emotional challenges in his personal relationships with German people outside the courtroom who consistently claim ignorance of Nazi atrocities, but whom the Judge suspects may have known more than they will admit. An earlier version of the story was broadcast as an episode of the same name of the television series Playhouse 90 in 1959. Popular interest in this effort caused an expanded focus on its dramatic elements. Maximillian Schell and Werner Klemperer portrayed the same characters in both productions. In 2013, Judgment at Nuremberg was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant". The production's presentation of historical events has attracted interest over decades before and since then due to its place in the narrative portrayals of the Holocaust in film.

Сюжет

Нюрнбергтегі сот Германияның Нюрнберг қаласында өткізілген әскери трибуналға негізделген. Трибуналда төрт неміс судьясы мен прокуроры нацистік режим кезінде жасалған қылмыстарға қатысқандары үшін адамзатқа қарсы қылмыс жасады деген айып тағылады. Судья Дэн Хейвуд – үш судьядан тұратын алқаның төрағасы, олар айыпталушыларға қарсы істі тыңдайды және шешім шығарады. Хейвуд айыпталушы Эрнст Яннингтің, беделді заңгер және ғалымның, қалайша жасалған қылмыстарға қатысқанын, оның ішінде жазықсыз адамдарды өлімге кескенін білуге қызығушылық танытады. Хейвуд неміс халқының нацистік режимнің қылмыстарына қалай салғырт қарағанын түсінуге тырысады. Осылайша ол одақтастар тарапынан атқарылған неміс генералдың жесірімен дос болады. Ол соғысқа қатысты түрлі көзқарастарға ие басқа немістермен әңгімелеседі. Судьяның тағы бір кейіпкерлері – АҚШ армиясының капитаны Харрисон Байерс, ол американдық судьяларға іс қарауға көмектесу үшін тағайындалған, және Айрин Хоффман, судьяларға қарсы іске қолдау көрсететін куәлік беруден қорқатын әйел. (Хоффманның кейіпкері, Каценбергер ісіндегі әйгілі нацистік соттың кейіпкері Айрин Зейлерге ұқсайды.) Неміс қорғаушысы Ханс Рольфе айыпталушылардың ғана емес, нацистік режимге көмектескен немесе немқұрайлылық танытқандардың көп екенін айтады. Ол АҚШ-тың нацистерден де жаман немесе одан да жаман әрекеттер жасағанын мәлімдейді, мысалы, АҚШ Жоғарғы сотының судьясы Оливер Венделл Холмс-тың евгениканың алғашқы тәжірибесін қолдауы; 1933 жылғы неміс-Ватикан келісімі, оны нацистік Германия үкіметі нацистік басшылықты жасырын түрде мойындау ретінде пайдаланды; Иосиф Сталиннің 1939 жылғы нацистік-кеңестік келісімге қатысуы, бұл Германияның Батыс Польшаны басып алуына және Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуына соңғы үлкен кедергі болды; және 1945 жылдың тамызында соғыстың соңғы кезеңінде Хиросима мен Нагасакиге атом бомбалары тасталды. Сонымен қатар, қатаң құқықгер ретінде Яннинг өзінің назарында екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Батыс трибуналынан артық емес деп санайтын заңдық процеске қатысудан немесе куәлік беруден бас тартады. Процесс оған көтере алмайтын жағдайға жеткенде, ол үнсіздігін бұзады. Ол сот алдында айыптау тарапынан куә ретінде куәлік етеді, "қан тазалығын бұзды" деген айыппен еврей ер адамды өлімге кескенін мойындайды, яғни ол 16 жастағы басқа ұлттың қызымен қарым-қатынас жасаған, бірақ мұндай үкімді растайтын ешқандай дәлел болмағанын білген. Яннинг өзі сияқты жақсы ниетті адамдардың Адольф Гитлердің антисемиттік, расистік саясатын патриотизм үшін қолдағанын, оның дұрыс емес екенін білгеніне қарамастан, және бүкіл Германия нацистік режим жасаған зұлымдықтарға жауапкершілік тартатынын түсіндіреді. Хейвуд геосаяси тиімділіктің және өзінің әділдік идеалдарының арасында таңдау жасауы керек. Сот процесі Берлин блокадасының фонында өтеді, және неміс айыпталушыларын жеңілдету үшін, Кеңес Одағына қарсы суық соғыста неміс қолдауын алу үшін қысым көрсетіледі. Төрт айыпталушы да қорытынды мәлімдемелерінде "күнәсіз" екенін айтса да, Яннинг пен оның әріптесі Вернер Лампе өз әрекеттеріне өкініш білдіреді, ал үшіншісі Фридрих Хофстеттер Гитлер үкіметі шығарған заңдарды орындаудан басқа амалдары болмағанын мәлімдейді. Тек төртінші айыпталушы Эмиль Хан ғана өкінуден бас тартады, американдықтарға нацистермен одақтаспағанына өкінетіндерін айтады. Нәтижесінде, төрт айыпталушы да кінәлі деп танылып, өмір бойына түрмеге кесіледі. Хейвуд Яннингті түрмеде барып көреді. Яннинг Хейвудқа оның үкімі әділ екенін растайды, бірақ одан бейкүнә адамдарды жаппай өлтіру туралы ол ешқашан сондай жағдайға жететінін білмегенін сұрайды. Судья Хейвуд ол сондай жағдайға бірінші рет Яннинг кінәсіз екенін білген адамды соттағанда келгенін жауап береді. Хейвуд кетеді; титрлерде Нюрнберг соттарында американдық аймақта 99 айыпталушы түрмеге кесілген, бірақ 1961 жылы фильм шыққан кезде ешқайсысы жазасын өтемегені хабарланады.

Judgment at Nuremberg centers on a military tribunal convened in Nuremberg, Germany, in which four German judges and prosecutors stand accused of crimes against humanity for their involvement in atrocities committed under the Nazi regime. Judge Dan Haywood is the chief judge of a three judge panel of Allied jurists who will hear and decide the case against the defendants. Haywood is particularly interested in learning how the defendant Ernst Janning, a respected jurist and legal scholar, could have committed the atrocities he is accused of, including sentencing innocent people to death. Haywood seeks to understand how the German people could have been deaf and blind to the Nazi regime's crimes. In doing so, he befriends the widow of a German general who had been executed by the Allies. He talks with other Germans who have varying perspectives on the war. Other characters the judge meets are US Army Captain Harrison Byers, who is assigned to assist the American judges hearing the case, and Irene Hoffmann, who is afraid to provide testimony that may bolster the prosecution's case against the judges. (Hoffman's character bears a resemblance to Irene Seiler, a key figure in the notorious Nazi kangaroo court case, the Katzenberger Trial.) German defense attorney Hans Rolfe argues that the defendants were not the only ones to aid or ignore the Nazi regime. He claims the United States has committed acts just as bad or worse than the Nazis, such as US Supreme Court Justice Oliver Wendell Holmes Jr.'s support for the first eugenics practices; the German Vatican Reichskonkordat of 1933, which the Nazi dominated German government exploited as an implicit early foreign recognition of Nazi leadership; Joseph Stalin's part in the Nazi Soviet Pact of 1939, which removed the last major obstacle to Germany's invasion and occupation of western Poland, initiating World War II; and the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki in the final stage of the war in August 1945. Meanwhile, as a strict constructionist jurist, Janning refuses to testify or participate in a legal proceeding that he profoundly feels is no better than a post WWII Western kangaroo court of its own. As the proceeding becomes more and more intolerable to him, he dramatically breaks his silence. He chooses to testify before the Tribunal as a witness for the prosecution, admitting he is guilty of condemning to death a Jewish man of "blood defilement" charges — namely, that the man had sex with a 16 year old Gentile girl — when he knew there was no evidence to support such a verdict. Janning explains that well meaning people such as him helped Adolf Hitler's antisemitic, racist policies out of patriotism despite knowing it was wrong, and that all of Germany bears some measure of responsibility for the atrocities committed by the Nazi regime. Haywood must weigh considerations of geopolitical expediency against his own ideals of justice. The trial is set against the background of the Berlin Blockade, and there is pressure to let the German defendants off lightly to gain German support in the growing Cold War against the Soviet Union. While the four defendants maintain their pleas of "not guilty" in their closing statements, Janning and fellow defendant, Werner Lampe, show clear remorse for their actions, while a third, Friedrich Hofstetter, claims they had no choice but to execute the laws handed down by Hitler's government. Only the fourth defendant, Emil Hahn, remains unrepentant, telling the Americans that they will live to regret not allying with the Nazis against the Soviet Union. Ultimately, all four defendants are found guilty and sentenced to life in prison. Haywood visits Janning in his cell. Janning affirms to Haywood that his verdict was a just one, but asks him to believe that, regarding the mass murder of innocents, he never knew that it would come to that. Judge Haywood replies it came to that the first time Janning condemned a man he knew to be innocent. Haywood departs; a title card informs the audience that, of 99 defendants sentenced to prison terms in Nuremberg trials that took place in the American Zone, none was still serving a sentence when the film was released in 1961.

Өмірбаян

Фильмдегі оқиғалар негізінен Гитлер 1933 жылы билікке келгеннен бастап, "заң атынан" (фильмдегі айыптаушының алғашқы мәлімдемесінен) өзінің "заң атынан" (заң атынан) өзінің нәсілдік, әлеуметтік, діни және евгеникалық топтарына қарсы неміс мемлекетінің жасаған әрекеттеріне қатысты. Сюжеттің дамуы мен тақырыптық өңдеу осы әрекеттердің әлеуметтік, саяси және заңдық негіздерінің заңдылығын күмәнге салады. Нақты Соттар соты Германиядағы нацистік режимге дейін және оның кезінде қызмет еткен және заңдарды қабылдап, орындаған 16 судья мен прокурорға бағытталған. Олар - пассивті, белсенді немесе екеуі де - міндетті жыныстық стерилизация сот актілеріне және адамдарды діндері, нәсілдік немесе этникалық бірегейлігі, саяси нанымдары және физикалық кемшіліктері немесе мүгедектігі үшін түрмеге жабылды және өлім жазасына кесілді. Фильм сюжеті бойынша басты тақырып Фельденштейн ісі деп аталатын "расалық арамдану" ісі. Бұл ойдан шығарылған жағдайда, нақты өмірдегі Каценбергер үкімінің негізінде, егде жастағы еврей жігіті арийлік (герман) 16 жасар қызбен "қатынас" (жыныстық әрекеттер) жасағаны үшін сотталды, бұл әрекет заң бойынша Нюрнберг заңдары бойынша қылмыс ретінде анықталды, оны неміс рейхстагы қабылдады. Осы заңдарға сәйкес, ол адам кінәлі деп танылып, 1942 жылы өлім жазасына кесілді. Осы және басқа да мысалдарды қолданып, фильм кең таралған әлеуметтік азғындық кезеңіндегі жеке ар-ождан, ұжымдық кінә және мінез-құлықты зерттейді. Фильм саяси төңкеріс кезінде жеке адамды алдау мен моральдық келісімді көрсету үшін сот залында драманы қолданумен ерекшеленеді; бұл нацистік концлагерьлерді азат еткеннен кейін американдық және британдық сарбаздар түсірген нақты кадрларды көрсетуден тартынбаған алғашқы негізгі драмалық фильм болды. Сотта прокурор полковник Тэд Лоусон (Ричард Видмарк) көрсеткен, қатарға тігілген және үлкен шұңқырларға бульдозермен тасталған жалаңаш мәйіттердің үлкен үйірлері сол кездегі негізгі фильм үшін ерекше көркем деп саналды. Көптеген деректерге сүйенсек, Трейсидің монологы бірнеше камераны пайдаланып бір ретімен түсірілген. Клифттің өз репликасын есте сақтау қиынға соқты, сондықтан Крамер оған Clift-тің жүйкелілігі кейіпкердің психикалық жағдайының басты бөлігі болатынын дұрыс түсінгендіктен, қолынан келгеннің бәрін істеуге кеңес берді. (Клифт фильмді түсіруге соншалықты құштар болғандықтан, ол тек шығындар үшін жұмыс істеді.) Ланкастер фильмнің 135 минутына дейін ұзақ монологына дейін тек үш жолды айтады (сот залында жоқ). Осы уақыт аралығында Гарланд жеті жылдан кейін қайтадан кинода жұмыс істегеніне қатты қуанып, жылап-сықтауға көңіл-күйін түзетуге біраз уақыт қажет болды.

The film's events relate principally to actions committed by the German state against its own racial, social, religious, and eugenic groupings within its "in the name of the law" (from the prosecution's opening statement in the film), from the time of Hitler's rise to power in 1933. The plot development and thematic treatment question the legitimacy of the social, political, and alleged legal foundations of these actions. The real Judges' Trial focused on 16 judges and prosecutors who served before and during the Nazi regime in Germany, and who embraced and enforced laws—passively, actively, or both—that led to judicial acts of compulsory sexual sterilization and to the imprisonment and execution of people for their religions, racial or ethnic identities, political beliefs, and physical handicaps or disabilities. A key thread in the film's plot involves a "race defilement" trial known as the Feldenstein case. In this fictionalized case, based on the real life Katzenberger Trial, an elderly Jewish man had been tried for having a "relationship" (sexual acts) with an Aryan (German) 16 year old girl, an act that had been legally defined as a crime under the Nuremberg Laws, which had been enacted by the German Reichstag. Under these laws, the man was found guilty and was put to death in 1942. Using this and other examples, the movie explores individual conscience, collective guilt, and behavior during a time of widespread societal immorality. The film is notable for its use of courtroom drama to illuminate individual perfidy and moral compromise in times of violent political upheaval; it was the first mainstream drama film to not shy away from showing actual footage filmed by American and British soldiers after the liberation of the Nazi concentration camps. Shown in court by prosecuting attorney Colonel Tad Lawson (Richard Widmark), the scenes of huge piles of naked corpses laid out in rows and bulldozed into large pits were considered exceptionally graphic for a mainstream film of the time. According to numerous sources, Tracy's climactic monologue was filmed in one take using several cameras. Clift had trouble remembering his lines, so Kramer told him to do the best he could, correctly figuring that Clift's nervousness would be central to his character's mental state. (Clift was so eager to do the film that he worked just for expenses.) Lancaster speaks only three lines (none in the courtroom) until his lengthy monologue roughly 135 minutes into the film. Meanwhile Garland was so happy to be working in a motion picture again after seven years away that it took her a while to get into the proper frame of mind to break down and cry.

Қабылдау

Әлемдік премьерасы 1961 жылғы 14 желтоқсанда Батыс Берлиндегі [[Haus der Kulturen der Welt]]-те өтті. Неміс, испан, итальян және француз тілдерінде дубляжданған дыбыс жолағы бар құлаққаптар қолжетімді болды. Variety журналы былай деп жазды: "Абби Маннның ақылды, ойландыратын сценарийі қазіргі заман тарихының ең ауыр беттерін қайғылы негіз ретінде пайдаланып, адам баласының өзі білетін ауыр зұлымдықтарды айыптау жауапкершілігін қатал еске салады. Бұл сабақ Креймердің ауқымды өндірісі арқылы мұқият, талғаммен және көтеріңкі түрде жеткізілді". "Harrison's Reports" журналы "Тамаша" деген ең жоғары бағасын берді, Креймерді "шеберлікпен сусымалы режиссураны қолданғаны" үшін, ал Спенсер Трейсиді "күшті мазмұнды орындауы" үшін мақтады. Брендан Гилл "The New Yorker" журналында фильмді "батыл және, ұзақтығына қарамастан, үздіксіз қызықты туынды" деп атады, ол "қойылатын ең маңызды сұрақтардың бірі" болып табылады және "мыңдаған жылдар бұрын туғандықтан, одан да жаңа және қызықты". Гилл актерлік құрамының "көптеген жұлдыздармен" толғанып, кейде "сот Grand Hotel" сияқты болып көрінуі мүмкін екенін айтты. "Дегенмен, олардың барлығы рөлдерінде қалу үшін жақсы тырысады". Рихард Л. Коу "The Washington Post" газетінде оны "концепциясы және орындалуы жағынан ерекше фильм" деп жариялады. "Warner-де осыны көргендер экранның лайықты мақсатта қолданылғанын түсінетін болады". Ұлыбританияның "Monthly Film Bulletin" басылымы келіспей, көбінесе жағымсыз пікірде "бұл ауқымды сот процесі туралы фильм философиялық және тарихи құндылығына сенімділікті әлсіретеді, хабарламаның жақсы бөлігін сот залындағы истериямен бояйды", - деп түсіндірді. "Бірқатар жасалма көріністерде мән соңғы шокқа дейін қатал түрде жеткізіледі. Сол бір әуесқойлық тәсіл (зум-объективтер мен камера айналымы басым) және шоумендік сот процесін, әсіресе Янинг кейіпкерінің мелодрамалық өзгеруінде, қарапайым пародияға айналдырады". Фильм АҚШ-та 6 миллион доллар, ал бүкіл әлем бойынша 10 миллион доллар тапты. Фильмнің телеарнадағы тұңғыш көрсетілімі 1965 жылғы 7 наурызда ABC телеарнасында өтті. Ол "Қанды жексенбіде" Сельмадан Монтгомериге дейінгі шерулер кезіндегі зорлық-зомбылық туралы жаңалықтарды көрсету үшін тоқтатылды. Нацистердің зұлымдықтары туралы фильм мен афроамерикалықтарға қарсы зорлық-зомбылық туралы жаңалықтардың қатар қойылуы азаматтық құқықтар қозғалысына көбірек қолдау мен жанашырлық тудырды.

The world premiere was held on December 14, 1961, at the [[Haus der Kulturen der Welt in West Berlin, Germany. and earphones offering the soundtrack dubbed in German, Spanish, Italian and French were made available. Variety wrote: "With the most painful pages of modern history as its bitter basis, Abby Mann's intelligent, thought provoking screenplay is a grim reminder of man's responsibility to denounce grave evils of which he is aware. The lesson is carefully, tastefully and upliftingly told via Kramer's large scale production." Harrison's Reports awarded its top grade of "Excellent", praising Kramer for employing "an ingenious device of fluid direction" and Spencer Tracy for "a performance of compelling substance". Brendan Gill of The New Yorker called the film "a bold and, despite its great length, continuously exciting picture", which asks questions that "are among the biggest that can be asked and are no less fresh and thrilling for being thousands of years old". Gill added that the cast was so loaded with stars "that it occasionally threatens to turn into a judicial Grand Hotel. Luckily, they all work hard to stay inside their roles." Richard L. Coe of The Washington Post declared it "an extraordinary film, both in concept and handling. Those who see this at the Warner will recognize that the screen has been put to noble use." The Monthly Film Bulletin of Britain dissented, writing in a mostly negative review that "this large scale trial film undermines faith in its philosophical and historical merit by colouring the better part of its message with hackneyed court room hysteria", explaining that "in a series of contrived scenes the point is hammered home right down to the last shock cut. The same specious technique (zoom lens shots and camera circlings predominant) and showmanship turn the trial into little more than a travesty—notably in the melodramatic switch in the character of Janning." The film grossed $6 million in the United States and $10 million in worldwide release. The television network premiere of the film was shown on ABC on 7 March 1965; it was interrupted to show news footage of the violence on "Bloody Sunday" during the Selma to Montgomery marches. The juxtaposition of the film about Nazi atrocities and the news footage of violence against African American people resulted in sympathy and greater support for the civil rights cause.

Марапаттар мен ұсыныстар

Наградалар санаты Номинант(тар) Нәтижесі Академия сыйлығы Үздік фильм Стэнли Крамер Үздік режиссер Үздік актер Максимилиан Шелл Спенсер Трейси Үздік қосалқы актер Монтгомери Клифт Үздік қосалқы актриса Джуди Гарланд Үздік сценарий – Басқа ортадан алынған материал негізінде Эбби Манн Үздік көркем режиссер – Ақ-қара Рудольф Стернад және Джордж Мило Үздік операторлық – Ақ-қара Эрнест Ласцло Үздік костюм дизайны – Ақ-қара Жан Луиз Үздік фильм монтажы Фредерик Кнутсон Ирвинг Г. Тальберг естелік сыйлығы Стэнли Крамер Американдық кино редакторы сыйлығы Үздік монтаждалған көркем фильм Фредерик Кнутсон Бодил сыйлығы Үздік еуропалық емес фильм Стэнли Крамер Британдық кино академиясы сыйлығы Үздік фильм Үздік шетелдік актер Монтгомери Клифт Максимилиан Шелл Кино жазушылар шеңбері сыйлығы Үздік шетелдік фильм Дэвид ди Донателло сыйлығы Үздік шетелдік туынды Үздік шетелдік актер Спенсер Трейси Дэвид Джовани сыйлығы Марлен Дитрих Америка кино режиссерлер гильдиясы сыйлығы Ең үздік режиссерлік жетістік – көркем фильм Стэнли Крамер Фоторама де Плата сыйлығы Үздік шетелдік орындаушы Спенсер Трейси Алтын глобус сыйлығы Үздік фильм – драма Үздік актер – драмада Максимилиан Шелл Үздік қосалқы актер – көркем фильм Монтгомери Клифт Үздік қосалқы актриса – көркем фильм Джуди Гарланд Үздік режиссер – көркем фильм Стэнли Крамер Халықаралық түсініктікті нығайтатын үздік фильм Лаурел сыйлығы Ең үздік драма Ең үздік ер адамның драмалық рөлі Максимилиан Шелл Ең үздік ер адамның қосалқы рөлі Монтгомери Клифт Ең үздік әйелдің қосалқы рөлі Джуди Гарланд Үздік операторлық – Ақ-қара Эрнест Ласцло Настро д'Аргенто Үздік шетелдік режиссер Стэнли Крамер Ұлттық кино кеңесі сыйлығы Ең үздік он фильм – 8-орын Ұлттық фильмді сақтау кеңесі Ұлттық фильм тізілімі Нью-Йорк кино сыншылары шеңбері сыйлығы Үздік фильм Үздік актер Максимилиан Шелл Үздік сценарий Эбби Манн Онлайн фильм және теледидар қауымдастығы сыйлығы Даңқ залы – Көркем фильм Америка сценаристтер гильдиясы сыйлығы Ең үздік жазылған американдық драма Эбби Манн

Award Category Nominee(s) Result Academy Awards Best Motion Picture Stanley Kramer Best Director Best Actor Maximilian Schell Spencer Tracy Best Supporting Actor Montgomery Clift Best Supporting Actress Judy Garland Best Screenplay – Based on Material from Another Medium Abby Mann Best Art Direction – Black and White Rudolph Sternad and George Milo Best Cinematography – Black and White Ernest Laszlo Best Costume Design – Black and White Jean Louis Best Film Editing Frederic Knudtson Irving G. Thalberg Memorial Award Stanley Kramer American Cinema Editors Awards Best Edited Feature Film Frederic Knudtson Bodil Awards Best Non European Film Stanley Kramer British Academy Film Awards Best Film Best Foreign Actor Montgomery Clift Maximilian Schell Cinema Writers Circle Awards Best Foreign Film David di Donatello Awards Best Foreign Production Best Foreign Actor Spencer Tracy David Giovani Award Marlene Dietrich Directors Guild of America Awards Outstanding Directorial Achievement in Motion Pictures Stanley Kramer Fotogramas de Plata Awards Best Foreign Performer Spencer Tracy Golden Globe Awards Best Motion Picture – Drama Best Actor in a Motion Picture – Drama Maximilian Schell Best Supporting Actor – Motion Picture Montgomery Clift Best Supporting Actress – Motion Picture Judy Garland Best Director – Motion Picture Stanley Kramer Best Film Promoting International Understanding Laurel Awards Top Drama Top Male Dramatic Performance Maximilian Schell Top Male Supporting Performance Montgomery Clift Top Female Supporting Performance Judy Garland Top Cinematography – Black and White Ernest Laszlo Nastro d'Argento Best Foreign Director Stanley Kramer National Board of Review Awards Top Ten Films 8th Place National Film Preservation Board National Film Registry New York Film Critics Circle Awards Best Film Best Actor Maximilian Schell Best Screenplay Abby Mann Online Film & Television Association Awards Hall of Fame – Motion Picture Writers Guild of America Awards Best Written American Drama Abby Mann

2008 жылдың маусымында Америка кино институты 1500-ден астам шығармашылық қоғам өкілдерін сауалнама жасағаннан кейін «Ең үздік он фильм» тізімін жариялады. «Нюрнбергтегі сот» сот драмасы жанрындағы ең үздік фильмдердің оныншысы деп танылды. Сонымен қатар, фильм AFI-нің «100 жыл 100 фильм» тізіміне ұсынылды.

Шығару

Нюрнбергтегі сот американдық кинотеатрларда 1961 жылдың 19 желтоқсанында көрсетілді. CBS/Fox Video фильмді алғаш рет 1986 жылы екі VHS кассеталық жиынтық ретінде шығарды. MGM 1991 жылы VHS нұсқасын қайта шығарды, ал 1996 және 2001 жылғы қайта шығарулар тиісінше Vintage Classics және Screen Epics жинақтарының құрамына кірді. Сонымен қатар, 2004 жылдың 7 қыркүйегінде арнайы басылым DVD шығарылды. Фильмнің үш Blu-ray нұсқасы да жасалды. 2014 жылдың 14 қарашасында Twilight Time компаниясы шектеулі санды Blu-ray шығарды. Kino Lorber 2018 жылы Blu-ray-ді стандартты шығарылым ретінде қайта шығарды. BFI 2020 жылдың 20 қаңтарында 2 дискілік Blu-ray шығарды. Австралиялық Blu-ray The Hollywood Gold Series сериясының бөлігі ретінде жарық көрді.

Бейімделулер

1985 жылы фильмнің совет сахналық қойылымы «Сот» деген атпен Балтық үйі фестиваль театры үшін Геннадий Егоровтың режиссерлігімен қойылды. 2001 жылы фильмнің тағы бір сахналық қойылымы Бродвейде қойылды, онда Шель (бұл жолы Эрнст Яннинг рөлінде) және Джордж Гриззард басты рөлдерді ойнады, ал режиссерлік жұмысын Джон Тиллингер жүзеге асырды.