Соғыстан кейінгі немiс тұтқындарының қасіреті

Кіріспе

Джеймс Бэктің "Басқа жоғалтулар" кітабы – 1989 жылы жарық көрген, канадалық жазушы Джеймс Бэкке тиесілі туынды. Кітапта АҚШ генералы Дуайт Д. Эйзенхауэрдің Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Батыс елдеріндегі интернамент лагерьлерінде ұсталған шамамен бір миллион неміс әскерінің аштықтан немесе суықтан қаза табуына қасақана себепкер болды деген мәлімдеме жасалған. "Басқа жоғалтулар" шығыс майданнан қашқан жүздеген мың неміс әскерлерінің Женева конвенциясының (1929) қолданылуынан тыс қалдырылып, "Қарусыздандырылған жау күштері" деп белгіленгенін, осы арқылы оларды аурулар немесе ақырын аштыққа ұшырату жолымен өлтіру мақсатында болғанын көрсетеді. "Басқа жоғалтулар" АҚШ Ұлттық мұрағатындағы құжаттар мен оқиға куәгерлерінің сұхбаттарына сілтеме жасайды. Кітапта Қызыл Крест инспекторларының кіргізілуіне тыйым салу, азық-түлік көмегінің қайтарылуы, солдаттардың рационына қатысты саясат және баспана салу жөніндегі саясаттың "геноцид әдісі" болғаны айтылады. 1990 жылы Эйзенхауэрдің мұрасын сақтау және оның президенттігіне қатысты сынды жою мақсатымен Эйзенхауэр Америкалық зерттеулер орталығы шақырған тарихшы Стивен Амброуз және тағы жеті американдық тарихшы кітап жарық көргеннен кейін оны тексеріп, оның дәл емес және жалған тарих екеніне тоқтады. Басқа тарихшылар, соның ішінде АҚШ Армиясының Әскери тарих орталығының бұрынғы аға тарихшысы, полковник Эрнест Ф. Фишер, 1945 жылы АҚШ әскерлерінің Германиядағы бұзушылықтарына қатысты тергеуге қатысып, кітапқа алғы сөз жазған, бұл мәлімдемелердің шындыққа сәйкес келетінін айтады.

"Басқа шығындар" статистикасы

"Басқа шығындар" деген атау АҚШ армиясының апталық есептеріндегі бір бағаннан алынған, және Бакудің сөзіне сәйкес, бұл неміс тұтқындарының ақырында аштықтан немесе аурулардан қайтыс болуының санын көрсетеді. Кітапта SHAEF (Жоғарғы әскери экспедициялық бас штабы) Германия істері бөлімінің бастығы полковник Филипп Лаубен "басқа шығындар" дегені – өлім мен қашу екенін, ал қашулар оның аз бөлігін құрайтынын растаған. Бұл АҚШ Ұлттық мұрағатында сақталған АҚШ армиясының құжатымен де қолдалады, онда "басқа шығындар" санаты тұтқындардың өлімі мен қашып кетуі үшін пайдаланылғаны нақты айтылған.

Қарусыздаған жау күштерінің атауы

Басқа шығындар Айзенхауэрдің осы тұтқындарды қарусыздандырылған жау күштері (DEF) деп белгілеу арқылы Женева конвенциясының талаптарын айналып өтуге тырысқанын көрсетеді, атап айтқанда, "наурыз айында Германия жеңіліске шаққанда, Айзенхауэр қол қойып, басталған хабарламада Женева конвенциясынан (GC) елеулі түрде бас тартатын жаңа тұтқындар санатын құру ұсынылды – Германия капитуляциялағаннан кейін армия оларды тамақтандырмайтын еді". Кітапта Айзенхауэрдің жоғары лауазымды офицерлерінің бұйрықтарына қарамастан, Германияның бас тартуынан кейін 2 миллионға жуық қосымша тұтқындарды алғаны айтылады. Кітапта осы миллионнан бір бөлігі Шығыс майданнан қашып келгендері және АҚШ пен Франция күштері басқаратын Рейнвейн лагері (тұтқындар транзиттік лагері) сияқты лагерлерде DEF белгісімен ауру немесе аштықтан көбінесе қайтыс болғандары көрсетілген. Кітапта Айзенхауэрдің DEF-ті тамақтандыру және күтіп ұстау жауапкершілігін толығымен немістерге жүктеген бұйрықтары келтірілген, бірақ ол оларға кез келген көмек жеткізілмеуіне бөгет қойды.

Неміс тұтқындарының дене саны

"Басқа жоғалтулар" екінші дүниежүзілік соғыстың соңында АҚШ және Франция әскерлерінің тұтқындауында болған шамамен бір миллион неміс әскерінің қаза тапқанын айтады. Онда нақты мынадай делінген: "Құрбан болғандардың саны әлбетте 800 000-нан асып түседі, көбінесе 900 000-нан және мүмкін миллионнан да асуы мүмкін. Олардың өліміне әскер шенеуніктерінің қасақана қатысы болған, олар тұтқындарды тірі ұстауға жеткілікті ресурстарға ие болған". "Басқа жоғалтулар" тұтқындардың өлім-жітім көрсеткіші 30% құрайтынын көрсететін медициналық жазбалардың талдауын қамтиды. Бэк сондай-ақ 1950 жылғы неміс Қызыл Крестінің есебіне сілтеме жасайды, онда 1,5 миллион бұрынғы неміс әскерінің әлі де ресми түрде жоғалғаны және олардың тағдыры белгісіз екені айтылады. Кітапта АҚШ лагерьлеріндегі өлімдердің шамамен 15% аштықтан немесе дегидратациядан болғаны, ал көптеген өлімдер санитарлық ережелердің нашарлығы мен дәрі-дәрмек жетіспеуі салдарынан дизентерия, пневмония немесе септицемиядан туындағаны жазылған. Сонымен қатар, АҚШ Әскери медицина корпусының шенеуніктер бұрын-соңды көрмеген өлім-жітім деңгейі туралы хабарлаған. Кітапта Эйзенхауэрдің штабы бұл жоспарға қатысқандығы және осы жоспарды іске асыру үшін Эйзенхауэр тұтқындарды қажетті мерзімнен әлдеқайда ұзақ уақыт лагерьде ұстағаны айтылады. 1945 жылдың соңына дейін тұтқындардың бар болғаны 40% босатылғаны да көрсетілген. "Басқа жоғалтулар" неміс әскерінің өлімін терген 22 томдық неміс Машке комиссиясының есебін "клиенттік ғалымдар" жазған, бұл "жасырын" операцияның бір бөлігі деп сипаттайды.

Тұтқындарға қатысты шаралар

Басқа шығындарда АҚШ неміс әлеуметтік агенттіктерін, соның ішінде неміс Қызыл Кресті таратып, кейін Швейцария үкіметін қорғаушы билік рөлінен босатты. Ешбір ұйымға лагерьлерге баруға немесе тұтқындарға көмек көрсетуге рұқсат берілмеді, соның ішінде Женева конвенциясын бұзған ICRC (Халықаралық Қызыл Крест комитеті) делегаттары да. Бұл туралы жалғыз айқын наразылықты Канаданың премьер-министрі Уильям Лайон Маккензи Кинг білдірді. Бак сондай-ақ, баспасөздің лагерьлерге баруына тыйым салынғанын, демек лагерьлердің жағдайы мен тұтқындардың хал-ахуалы туралы хабарлай алмағанын айтады. Кітапта АҚШ-тың көптеген лагерьлері тікенді сыммен қоршалған ашық далалардан тұратыны, онда баспана мен дәретхана да болмағаны жазылған. Бұл лагерьлерде тұтқындар ашық жерде, жерде ұйықтауға мәжбүр болды, бірақ АҚШ армиясының жеткілікті баспаналық жабдықтары болғаны айтылады. Тұтқындарға жамылғы сияқты керек-жарақтар берілмеді, бірақ олар Неапольдегі қойма сияқты әртүрлі жерлерде жеткілікті болды. Генерал Эверетт Хьюз бір хатында: "көзіміз жететіннен де көп, көріп тұрғанның бәрінен де көп қоры бар" деп жазды. Кітапта кейін Германияның канцлері болған Конрад Аденауэрдің: "Неміс тұтқындары бірнеше апта бойы ауа райынан қорғанышсыз, ауыз сусыз, медициналық көмексіз қамауда отыр. Олар барлық гуманитарлық принциптерге және Гаага мен Женева конвенцияларына қайшы келетін жағдайда ұсталуда" деген сөзі келтірілген. Ж. П. Прадерванд (ICRC француз делегациясы) және Генри Даннинг (Америкалық Қызыл Крест) неміс тұтқындарына жасалған жаман қарым-қатынасты айыптап, Мемлекеттік департаментке хаттар жіберді. Полковник Филипп Лаубен: "Вогездер – тек бір үлкен өлім лагері болды" деді.

Тұтқындар саны

"Басқа жоғалтулар" кітабында АҚШ әскерінің тұтқындардың ресми тізімдегі санын азайту үшін бірнеше әдіс қолданғаны айтылады. Бір әдіс – ресейліктердің хабарлағаннан әлдеқайда көп тұтқындарды алғанын айыптау. Тағы бір әдіс – "түндегі смена", яғни белгілі бір аптаның бастапқы көрсеткіші алдыңғы аптаның соңғы көрсеткішінен кем болуы. Кітапта 1945 жылғы 2 маусымда жарық көрген АҚШ әскерінің екі есебінің (күнделікті есептердің соңғысы және апталық есептердің біріншісі) арасындағы айырмашылықта "бір миллионға жетпейтін" тұтқынның жоғалып кеткені туралы мәлімет бар. Осының салдарынан, квартермейстерлік есептеріне сәйкес, лагерьлерге жіберілген рациондардың саны 900 000-ға азайтылды. "Басқа жоғалтулар" кітабында 1945 жылғы тамызда көптеген лагерьлерді тексергеннен кейін генерал-майор Роберт М. Литтлжон (Еуропа театр операцияларының квартермейстері) АҚШ әскері 3,7 миллион тұтқынды тіркегенін, бірақ іс жүзінде 5,2 миллион тұтқын болғанын мәлімдеді. Осылайша ол үш ай бұрын генерал-лейтенант Джон К. Х. Лидің (Еуропа театр операцияларының логистикалық қамтамасыз етушісі) SHAEF штабына жіберген есебіндегі қорытындыларды растады. "Басқа жоғалтулар" кітабында Литтлжонның Вашингтонға жолдаған баяндамасында, жабдықтау туралы өтініштер осы қателі сандарға негізделгендіктен, 1,5 миллион тұтқынға тамақ жеткізілмегені жазылған. "Басқа жоғалтулар" кітабында үш жыл өткен соң, 1948 жылы Халықаралық Қызыл Крест комитеті АҚШ аймағындағы тұтқындардың жалпы санын растайтын құжаттарды ресми түрде сұрады және соңында онда 3,5 миллион тұтқын бар екені айтылды, бұл нақты саны 5,224,000 болғандықтан шамамен 1,7 миллион тұтқынды қамтымады.

Азық-түлік тапшылығы

Басқа шығындар 1944–1949 жылдардағы неміс азық-түлік дағдарысын жоғары өлім-жітім көрсеткіштерімен байланыстырып көрсетеді. «Басқа шығындар» еңбегі 1945 жылғы Еуропадағы азық-түлік дағдарысының одақтас күштер тарапынан азық-түлік импортын шектеу саясаты арқылы, оның ішінде Қызыл Крест азық-түлік жеткізілімдерін шектеу және басқа да шаралар қолдану арқылы жасалған деген тұжырымға келеді. Онда Эйзенхауэрдің неміс тұтқындарын қасақана аштыққа ұшыратқаны айтылады, себебі «батыс Германия, Франция, Ұлыбритания, Канада және АҚШ-тың біріктірілген аймақтарында 1939 жылғыға қарағанда бидайдың көлемі артық болған». «Басқа шығындар» кітабында 1945 жылдың мамыр айында Халықаралық Қызыл Крест комитетінің (ХҚКК) Швейцариядағы қоймаларында 100 000 тонна азық-түлік болғандығы көрсетілген. Кітапта айтылғандай, олар осы азық-түлікті АҚШ аймағына пойызбен жіберуге тырысқанда, АҚШ әскері пойыздарды кері қайтарып, өз қоймалары толы екенін мәлімдеген. Бұл жағдайға байланысты «Басқа шығындар» басылымында Халықаралық Қызыл Крест комитетінің төрағасы Макс Хубер Мемлекеттік департаментке наразылық хат жолдағандығы, онда ол SHAEF-тың ХҚКК-нің көмек көрсету әрекеттеріне кедергі келтіргенін жазған. Ол былай деді: «Бізге сеніп тапсырылған көмек заттарын тиімді пайдалануға жауапкершілігіміз, біздің қажет деп санайтын көмекті ұсыну мүмкіндігімізді жоғалтатын бұйрықтарды орындаумен үйлеспейді». АҚШ әскерінің қоймаларында ХҚКК-ден алынған 13,5 миллион Қызыл Крест азық-түлік жиынтығы сақталған, бірақ олар ешқашан таратылмаған. Кітапта сонымен қатар неміс азаматтарына лагерьлерге азық-түлік әкелуге тыйым салынғаны, ал Қызыл Крест азық-түлік жиынтықтары SHAEF тарапынан тәркіленгені және Соғыс департаменті оларды лагерьдегілерге беруге тыйым салғаны айтылған. Кітапта Баку АҚШ армиясындағы азық-түлік тапшылығының ешқандай дәлелін таба алмағаны көрсетілген. "Бізде сонша көп азық-түлік болды, оны не істеу керектігін білмей қалдық" – деді 106-шы дивизияның полковнигі Генри Сетл. "Бізге қосымша азық-түлік қажет емес" – деді лейтенант-полковник Бейли, SHAEF. "Бұл театрда күніне 3 000 000-нан астам азық-түлік бар, бұл талап етілген көлемнен асып түседі" – деді ETO-ның квартермейстері генерал Роберт Литтлжон.

Other Losses explicates the 1944–1949 German food crisis to support claims for a high mortality rate. Other Losses concludes that the 1945 food crisis in Europe was contrived by Allied forces by the use of restrictive food import policy, including restrictions on Red Cross food deliveries, and other means. It states that Eisenhower purposefully starved German prisoners given that "[t]here was a lot more wheat available in the combined areas of western Germany, France, Britain, Canada and the USA than there had been in the same year in 1939." Other Losses states that, in May 1945, the ICRC had 100,000 tons of food in storage warehouses in Switzerland. According to the book, when they tried to send trainloads of this food into the U. S. Zone, the U. S. Army sent the trains back, saying their own warehouses were full. Other Losses states that this prompted Max Huber, head of the ICRC, to send a strong letter of protest to the State Department, in which he described the difficulties placed by SHAEF in the way of the ICRC efforts to provide aid. He said, "Our responsibility for the proper use of relief supplies placed in our care is incompatible with a restriction to the fulfilment of orders which render us powerless to furnish relief which we ourselves judge necessary." U. S. Army warehouses had 13.5 million Red Cross food parcels taken from the ICRC, which were never distributed. The book also states that German civilians were prevented from bringing food to the camps, and that Red Cross food parcels were confiscated by SHAEF, and the War Department banned them from being given to the men in the camps. The book states that Bacque found no evidence of a drastic food shortage in the U. S. Army —
"We had so much food we didn’t know what to do with it." — Colonel Henry Settle, 106th division. "We are not in any desperate need of extra food." — Lt Colonel Bailey, SHAEF. "There is in this Theater a substantial excess of subsistence over 3,000,000 rations a day less than those requisitioned were issued." — General Robert Littlejohn, Quartermaster of the ETO.

Жаңа Орлеан панелі

Бакудың кітабы жарық көргеннен кейін сегіз тарихшыдан тұратын топ 1990 жылдың 7-8 желтоқсанында Нью-Орлеан университетінің Эйзенхауэр Америка зерттеулер орталығында Бакудың жұмысын қайта қарау үшін симпозиумға жиналды. Кейіннен еңбектері жазылған кітаптың кіріспесінде Стивен Амброуз Бакке – бұрын тарихи зерттеулер жүргізбеген немесе жазу тәжірибесі жоқ канадалық романист екенін атап өтті. Оның кіріспе сөзінде «Басқа шығындар» кітабының ең негізгі аспектілері өте қате, тіпті керемет қателіктерге толы. Панель өзінің көптеген проблемаларының ішінде «Басқа шығындар» кітабындағы:

Тарихшылар Гунтер Бишоф және Брайан Лоринг Вилла зерттеу баяндамасында «панельдің «Басқа шығындар» айыптауларын, әсіресе Бакудың статистиканы қиялға айналдыруын толыққанды жоққа шығарды» деп мәлімдеді. Тарихшылар бұдан әрі былай деді:

Цитата: Бакудің артық статистикалық талаптарын, олар оның қақтығыс теориясының ядросы болып табылатынын қайта қараудың қажеті жоқ. Нью-Орлеанға жиналған және «Эйзенхауэр және неміс әскери тұтқындары: жалғанға қарсы фактілер» (1992) еңбегіне үлес қосқан сегіз ғалым Бакудың статистика мен ауызша тарих дәлелдерін қате түсіндіруін егжей-тегжейлі жоққа шығарды. Бұл кітаптың көптеген сын-пікірлері әскери тарих мамандығының ең үздік өкілдері Джон Киган және Рассел Вейгли сияқты кітаптың қорытындыларына сенеді. Бұл тұжырымдар содан бері соғыстың соңында Германияда асығыс түрде салынған америкалық әскери тұтқындар лагерьлері туралы егжей-тегжейлі зерттеулер арқылы нығайтылды, мысалы Кристоф Штраустың Хайдельбергтегі тұтқындар мен Хайльбронн лагеріндегі тұтқындалу туралы толық диссертациясы. Дәлелдер таушайып, Бакудің «жоғалған миллион» деген айыптауы америкалық (және француз) әскер тұтқындары лагерьлерінде Германия мен Францияда статистикалық деректерді мүлдем қате түсіндіруге негізделген. Соғыстың аяқталуынан кейінгі алғашқы апталарда осы лагерьлерде неміс тұтқындарына АҚШ әскері жаман қарады және қатты зардап шекті дегенге қатысты ешқандай келіспеушілік болған жоқ. Соғыстың соңындағы хаос жазбаларда сәйкессіздіктер мен қателіктер тудыруы мүмкін екендігі ешкімді таңғалдырмауы керек. Бірақ, Бэкке айтқандай, оларды аштықтан өлімге ұшырату үшін америкалық саясат болған жоқ, соғыс аяқталғаннан кейін де ешқандай жасыру болған жоқ. Бұл туралы ешқандай күмән жоқ, жеке американдық лагерь күзетшілері нацистерді жек көруіне байланысты неміс тұтқындарына кек алған. Ол «бакалавриат курсында оқудан түспеген сыныптан жоғары баға алуы мүмкін «Басқа шығындар» бөлімдері жаңа емес. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында неміс тұтқындары қатты азап шеккені, Еуропадағы соғыстар біткеннен кейін мыңдаған адам қаза тапқаны, ал көпшілігі жеңімпаздар үшін жұмыс істеуге мәжбүр болғаны көптен бері белгілі». 1989 жылы Time Magazine журналының кітап шолуында Амброуз, кітапқа сын айтудан басқа, «Біз американдықтар қорқынышты оқиғалар болғанын жасыра алмаймыз. Олар біз әдептілік пен бостандық үшін күрескен соғыстың соңында болды және оларды кешіруге болмайды» деді.

Quotation| It is not necessary to review here Bacque's extravagant statistical claims which are the heart of his conspiracy theory. The eight scholars who gathered in New Orleans and contributed to Eisenhower and the German POWs: Facts against Falsehood (1992) refuted Bacque's wily misinterpretations of statistics and oral history evidence in detail. Numerous reviews of the book written by the top talent in the military history profession such as John Keegan and Russel Weigley were persuaded by the findings of the book. These findings have since been further solidified by detailed case studies on individual American POW camps in Germany hastily built at the end of the war, like Christof Strauss's exhaustive Heidelberg dissertation on the POW and internment in the Heilbronn camp. The mountain of evidence has been building that Bacque's charge of the "missing million" supposedly perishing in the American (and French) POW camps in Germany and France is based on completely faulty interpretation of statistical data. There was never any serious disagreement that the German POWs were treated badly by the U. S. Army and suffered egregiously in these camps in the first weeks after the end of the war. That the chaos of the war's end would also produce potentially mismatches and errors in record keeping should surprise no one either. But there was NO AMERICAN POLICY to starve them to death as Bacque asserts and NO COVER UP either after the war. No question about it, there were individual American camp guards who took revenge on German POWs based on their hatred of the Nazis. He further stated that "[t]hose parts of Other Losses that might rise above a failing grade in an undergraduate term paper are not new. It has long been known that German prisoners of war suffered terribly at the end of World War II, that they died by the thousands after hostilities ceased in the European theater, and that many were required to work as forced laborers for the victors." In a 1989 Time Magazine book review, Ambrose did, however, apart from his criticisms of the book, concede that "We as Americans can't duck the fact that terrible things happened. And they happened at the end of a war we fought for decency and freedom, and they are not excusable."

Өлім туралы құжаттамалық дәлелдемелер

"Басқа жоғалтулар" еңбегі 1945 жылғы 2 маусымда жарық көрген екі есептің арасында шамамен бір миллион неміс тұтқыны – "Жоғалған миллион" – жоғалып кеткенін мәлімдейді. Біреуі (күнделікті есептердің соңғысы) Еуропа операциялық аймағында (ETO) АҚШ-тың бақылауындағы тұтқындардың санын 2 870 400-ге дейін көрсетсе, екіншісі (апталық есептердің біріншісі) байланыс аймағында (COM Z) 1 836 000 тұтқынды тіркеген. Осының салдарынан, Quartermaster Reports мәліметінше, лагерьлерге бөлінген рацион мөлшері 900 000-ға азайтылды. Тарихшы Альберт Коудрінің пікірінше, мұның себебі COM Z – ETO-ның құрамындағы бөлімше болып табылады және оның көрсеткіштері басқа әскерлер ұстаған тұтқындарды қамтымайды. Сонымен қатар, "Басқа жоғалтулар" бұл тұтқындар аурулар немесе ақырын ашаршылықтан көз жұмған деген болжам айтса, Коудрі сандарға көз жүгірткеннің өзінде мұның мүмкін емес екенін көрсетеді, себебі көрсеткіштер апта сайын нөлден 189 000-ға дейін ауытқиды. Жаңа Орлеандағы панельдік қағаздардың көп бөлігін жариялаған кітаптың кіріспесінде Баку "басқа жоғалтулар" бағанының ең ірі көзін, яғни 1945 жылғы тамыздағы әскери губернатордың есебін елемегендігі айтылады. Бұл есепте "664 576 қосымша адам "басқа жоғалтулар" тізіміне енгізілген, олардың көп бөлігі Volkssturm [Халық қарулы күштері] мүшелері болып, ресми айыптаусыз босатылған" делінген. Әйзенхауэрдің өзі бұл құжатты жазбаса да, Баку оның "өзгертілген" болуы керек деген қорытындыға келді. Оверманс, Бакудың Рейнвейн транзиттік лагерьлеріне қатысты "өлім-жұлым көрсеткіштері" бойынша жасаған есептеулеріндегі түрлі мәселелерден өзге, бұл лагерьдерді немістер толығымен басқарғанын ескермегенін, сондай-ақ 1945 жылғы маусым мен шілдеде лагерьлерді француздарға тапсыру туралы жазбалардың жоқ екенін жалған мәлімдеген. Оверманс сондай-ақ, Баку АҚШ-тың француздық Рейнвейн лагерьлеріне көмектесу үшін ештеңе жасамағанын дұрыс емес айтқанын, ал АҚШ сол тұтқындардың калориялық мөлшерін арттыру үшін ірі операция жүргізгенін мәлімдеді. Оверманс Бакудың 800 000-нан 1 000 000-ға дейін жоғалған тұтқындардың бастапқыда шығыстан батысқа қашқан неміс әскерлері болғаны туралы пікірі, кеңес әскерлерінің дәлелдеріне қайшы келеді, себебі "Біз сандардың ішінде қосымша миллион адамның жасырынып отырғаны туралы идеяны жоққа шығара аламыз".

Other Losses asserts that roughly a million German prisoners—the "Missing Million"—disappeared between two reports issued on June 2, 1945, with one (the last of the daily reports) totaling prisoners in the European Theater of Operations (ETO) in U. S. custody at 2,870,400, while the other (the first of the weekly reports) gives the figure as 1,836,000 prisoners in the Communication Zone (COM Z). As a consequence of this, according to Quartermaster Reports the number of rations issued to the camps was reduced by 900,000. Historian Albert Cowdrey states that the reason for this is simply that COM Z is a subordinate of the ETO, and its figures omit prisoners held by other armies. In addition, while Other Losses asserts that these prisoners died of diseases or slow starvation, Cowdrey states that even a cursory glance at the figures shows that this would have been impossible, with figures varying between zero and over 189,000 from week to week. The introduction to the book publishing many of the New Orleans panel papers also noted that Bacque ignored the greatest source of for the "other losses" column, an August 1945 Report of the Military Governor that states "An additional group of 664,576 are lists as 'other losses' , consisting largely of members of the Volkssturm [People's Militia] released without a formal charge." Even though Eisenhower himself did not write the document, Bacque concludes that it must have been "doctored". Overmans states that, in addition to the various problems with the Bacque's "death rate" calculations regarding the Rheinwiesenlager transit camps, he ignores that these camps were managed almost entirely by Germans and falsely claimed that no record existed of the handover of the camps to the French in June and July 1945, when detailed records of the handover exist. Overmans also said that Bacque incorrectly claimed that the United States did nothing to help with the French Rheinwiesenlager camps, when the United States engaged in a large operation to raise the caloric intake of those prisoners. Overmans states that Bacque's claim that the 800,000 to 1,000,000 missing prisoners were originally German soldiers that fled from the east into western hands contradicts Soviet POW evidence "well established that we can exclude the idea of an extra million hiding somewhere in the figures."

Ауызша қолданылатын көздер

Ауызша тарихтарға қатысты Бишоф «Бакке ауызша тарихтар мен естелік әдебиетін өте таңдамалы түрде ұсыну арқылы процесті теріс пайдаланады» деген қорытындыға келді. «Басқа жоғалтулар» полковник Филипп С. Лаубенді «басқа жоғалтулар» апталық бағанасы өлімдерді жасырғаны туралы мәлімдемесінің авторы ретінде келтірді. Нью-Орлеан тобы Лаубеннің өзі бұл туралы екі рет мәлімдегенін атап өтті. Бишоф зерттеушіні келтіреді, ол канадалық телерадиокорпорациясы (CBC) үшін Фостерді іздеген, ол зерттеушіге «ол ешқашан жерлеуге қатыспағанын, өмірінде ешқашан мәйітті жерлемегенін айтты. Ол мұндай оқиғалардың ешқандай лагерьде болғанын білмейді» деген. Нью-Орлеан тобының кітабына кіріспеде Баккенің талаптары ғана емес, сонымен қатар 1945 жылы Еуропадағы кез келген адамды таң қалдыратыны айтылған. Тент Бакке күнделік жазбалары мен басқа да көздерді таңдап, азық-түлік мол және көлік проблемаларының болмауы туралы қорытындыға келгенін мәлімдеді. Тент сондай-ақ Бакке 1945 жылы неміс халқының 1939 жылға қарағанда 4%-ға азайғанын, тек «шығыстан келген босқындардың ағынын» атап өткенін, ал бұл «ағын» шығыстан және оңтүстіктен Германияға көшірілген 10-13 миллион немістерден тұратындығын мүлдем ескермегенін айтты. Тенттің айтуынша, Бакке өнеркәсіптік құбырдан көмір қорының жоғалуына байланысты тыңайтқыш зауыттары мен басқа да азық-түлік өндіріс нысандарының жұмыс істемейтінін, яғни неміс фермерлері келесі бір-екі жылда тыңайтқыш алуға үміттенбейтінін және ауыл шаруашылығы техникасын қуаттандыру үшін отынның болмауына толыққанды назар бөлмеген. Панель кітабына кіріспеде Бакке Германияның қираған көлік инфрақұрылымының қосымша логистикалық қиындықтар тудырғанын, теміржол желілерінің, көпірлердің және терминалдардың қирағанын, теміржол вагондарының айналу уақыты соғысқа дейінгі орташа көрсеткіштен бес есе жоғары болғанын, ал 15 600 неміс локомотивтерінің 38,6%-ы жұмыс істемейтінін және 31%-ы зақымдалғанын ескермегені де айтылған. Панель кітабына кіріспеде Бакке 1945 жылдың ақпан айында, соғыс аяқталмас бұрын, азық-түлік тапшылығы туралы өз жоғары лауазымдыларына ескерткен Эйзенхауэрдің, ал мамыр айында АҚШ-тан азық-түлік импорттауды сұрағанда тағы да ескерткенін ескермегені де айтылған. Тент Бакке 1945 жылдың маусым айындағы соғыс есебінің бір бөлігін ғана келтіргенін, яғни 630 000 тонна импортталған бидай неміс азаматтарының ең төменгі азық-түлік қажеттіліктерін қанағаттандыратынын, оқырманға азық-түлік тапшылығын АҚШ-тың жөнелтілімдерімен оңай шешуге болатындығын ойлатқанын, ал одақтастар 600 000 тонна астық әкелгенін және ол тез пайдаланылғанын хабарламағанын айтты. «Басқа жоғалтулар» АҚШ Швейцария үкіметін қорғаушы держава рөлінен шеттетуі туралы мәлімдесе, Вилла Бакке 1945 жылдың мамыр айында неміс үкіметінің өмір сүруіне рұқсат беруді кеңес тарапы бұзғанын, Швейцария енді қорғаушы держава болып қалуға ниеттенбегенін, өйткені олар енді неміс үкіметіне есеп беруге міндетті емес еді, сондай-ақ Біріккен Ұлттар Ұйымы (Канаданы қоса) солай шешім қабылдағанын ескермегенін айтады. Вилла Бакке Эйзенхауэр неміс үкіметінің Дёниц басшылығымен Фленсбургте жұмыс істеуін қаламайтынына дәлелдеме жоқ екенін қосты. Бишоф «бұл керісінше» деп мәлімдеді, АҚШ армиясының GARDA көмегінің үлкен көлемін келтіре отырып, оларсыз «неміс және австриялық азаматтар 1945 және 1946 жылдардағы аштық айларында өмір сүру үшін әлдеқайда қиын жағдайға түсер еді». Олар сондай-ақ 1943 жылы Тунисте осындай проблемаға тап болған кезде Эйзенхауэр «біз олардың көбісін өлтіруіміз керек еді» дегенін айтқанда, Бакке «Басқа жоғалтулар» еңбегінде оны қатты қабылдады (бұл 1969 жылы одақтастарды ренжітпеу үшін есептен шығарылды). Тунистегі тұтқындар АҚШ-қа жеткізілгеннен кейін жақсы жағдайда болды, онда олар АҚШ тұтқын лагерьлерінде жақсы тамақтанды. «Басқа жоғалтулар» журналында «наурыз айында Германияның қирауы кезінде Эйзенхауэрдің қолтаңбасымен және инициалдарымен Женева конвенциясынан (ЖК) ерекшеленетін жаңа тұтқындар класын құру туралы ұсыныс жасалды. 10 наурыздағы хабарламада былай делінген: «Вилланың айтуынша, толық хат-хабар оқылған кезде, Эйзенхауэр 1945 жылдың наурыз айында мыңдаған тұтқындар беріліп, бірнеше ай бұрын жасалған берілу шартының жобасына сәйкес әрекет етуді ұсынған. Шын мәнінде, 1067 бұйрық бойынша Эйзенхауэрге жеңіске жету күнінен кейін де тұтқындарды алуды жалғастыру керек болды. Вилла Бакке соғыс кезіндегі конференцияларда кеңес тарапының ЖК талаптарына қатысты алғашқы наразылықтарын толығымен ескермегенін айтады, өйткені олар ЖК-ға қол қоймаған және сондықтан ЖК талаптарын көрсететін берілу шарттарын қаламайтын. Вилла Бакке кеңес тарапына қатысты одан да әрі барып, кеңес ГУЛАГтарының ауқымы американдық қылмысты жасыру үшін ойдан шығарылған миф екенін ұсынады. Вилла Бакке 1945 жылдың 5 маусымындағы меморандумды оқырманға Эйзенхауэр қаласа қосымша азық-түлік талқылауға болатындай етіп бұрмалағанын айтады, ал меморандумның өзі Эйзенхауэр қосымша импорт сұрағанын және одан бас тартқанын көрсетеді.

Regarding oral histories, Bischof concludes that "Bacque abuses the process through his highly selective presentation of oral histories and memoir literature." Other Losses cited Colonel Phillip S. Lauben as the source for the claim that the "other losses" weekly report column covered up deaths. The New Orleans panel noted that Lauben himself twice has since repudiated this. Bischof cites a researcher for the Canadian Broadcasting Corporation (CBC) who tracked down Foster who told the researcher that "he never was a member of a burial detail, he never buried a body in his life. And he's unaware of any such activity in any camps." The introduction to the New Orleans panel's book states that Bacque's insistence not only defies common sense, but it would have shocked anyone in Europe in 1945. Tent states that Bacque selectively cited diary entries and other sources to come to the conclusion of a food abundance and the lack of transportation problems. Tent further stated that Bacque's statements that the German population was 4% smaller in 1945 than in 1939 while mentioning only an "influx of refugees from the East", completely ignored that that "influx" consisted of a staggering 10 to 13 million Germans displaced from the east and south into Germany that had to be fed and housed. Tent stated that Bacque completely ignored that, because coal reserves had disappeared from the industrial pipeline, fertilizer plants and other food production facilities were inoperable, meaning that German farmers could expect little if any fertilizer over the next one to two years and that fuel was next to non existent to power run down farm equipment. In addition, the panel introduction said that Bacque ignored that the destroyed German transportation infrastructure created additional logistical nightmares, with railroad lines, bridges and terminals left in ruins, the turnaround time for railroad wagons was five times higher than the prewar average, and, of the 15,600 German locomotives, 38.6% were no longer operating and 31% were damaged. The introduction to the panel's book also states that Bacque ignored that Eisenhower himself was the one warning his superiors about food shortages as early as February 1945—months before the war had even ended—then again in May when Eisenhower requested food imports from the United States. Tent stated that Bacque also misleadingly cited only part of a June 1945 war report that 630,000 tons of imported wheat would meet the minimum German civilians minimum food requirements, leaving the reader thinking that the food shortage could easily be solved by United States shipments, without informing the reader of an accompanying report that the Allies brought in 600,000 tons of grain, and that it was quickly used up. While Other Losses claims that the United States dismissed the Swiss Government from its role as a protecting power, Villa states that Bacque ignores that it was the Soviets that had vetoed permitting the continued existence of the German government in May 1945, leaving the Swiss no longer wanting to remain the protecting power because they no longer had a German government to which to report, and that the United Nations—including Canada—had concluded the same. Villa adds that, contrary to Bacque's implications, there is no evidence that Eisenhower would not have wanted the German government to continue operating under Doenitz' leadership in Flensburg. Bischof states "the opposite is true", citing the large amounts of U. S. Army GARDA Aid, without which "German and Austrian civilians would have had a much tougher time surviving the hunger months of 1945 and 1946." They also stated that, when in 1943, when discussing that he had never been trained for such logistics when he faced a similar problem in Tunisia, Eisenhower stated "we should have killed more of them", which Bacque took seriously in "Other Losses" (it was also removed in 1969 from a report lest it offend Allies). POWs from Tunisia fared well after being shipped to the United States, where they were well fed in U. S. POW camps. Other Losses states that "in March, as Germany was being cracked a message was being signed and initialed by Eisenhower proposed a startling departure from the Geneva Convention (GC)—the creation of a new class of prisoners who would not be fed by the Army after the surrender of Germany. The message, dated March 10, reads: " Villa states that, when the actual full correspondence is read, Eisenhower was merely proposing, in March 1945 with thousands of prisoners surrendering, to act on the surrender condition drafts worked out months earlier. In fact, JCS 1067 required Eisenhower to continue to take prisoners after V E Day. Villa states that Bacque also entirely ignores that it was the Soviets that had first raised issues about GC requirements in wartime conferences because they were not GC signatories, and as such, did not want condition surrender terms reflecting GC requirements. Villa stated that Bacque goes further regarding the Soviets, implying that the scale of Soviet gulags were a myth invented to cover up the American crime he asserts. Villa also states that Bacque misrepresented a June 5, 1945 memorandum in a way that makes the reader believe that Eisenhower could have requisitioned additional food if he had wanted to, while the memorandum itself makes clear that Eisenhower had requested and was denied additional imports.

Жазбалардың болмауы

1945 жылдың қыркүйек айына дейін АҚШ-та неміс әскери тұтқындары мен қарусыздалған жау күштерінің қайсысы болғанын көрсететін қалған ешқандай жазба қалмаған. Әскери тұтқындар мен қарусыздалған жау күштерін басқарудың алғашқы қағидасы – әскери тұтқын туралы ақпараттың көшірмесін Соғыс қылмыскерлері мен қауіпсіздікке қатысты күдіктілердің орталық тіркеліміне (CROWCASS) жіберу еді. Бірақ бұл тәжірибе тиімсіз деп танылып, тоқтатылды, және әскери тұтқын туралы ақпараттың барлық көшірмелері, шамамен сегіз миллион данасы, жойылды. Керісінше, совет архивтерінде олар ұстаған әрбір неміс әскери тұтқыны туралы, әдетте 15 беттен тұратын іс қағаздары сақталған.