Мексикадағы жылдамдықпен өтетін автокөлік жарысы

Кіріспе

Мексикада өткен спорттық автомобиль жарысы. Автокөлік жарысы.

Carrera Panamericana – Мексиканың ашық жолдарында шекарадан шекараға дейін өткен седан (жаппай өндірістік және туристік, сондай-ақ спорттық автомобильдер) раллисі болды. Бұл жарыс Италиядағы Mille Miglia және Targa Florio сияқты ұйымдастырылды. 1950 жылдан 1954 жылға дейін бес жыл қатарынан өткізілген бұл жарыс, сол кездегі адамдардың пікірінше, әлемдегі ең қауіпті жарыс саналды. Кейіннен ол бастапқы маршруттың бір бөлігінде классикалық жылдамдық раллиі ретінде қайта жандандырылды.

1950 жыл

1950 жылы Панамерикан тас жолының 3,507 километрлік (2,178 миль) солтүстік-оңтүстік бағыттағы Мексика бөлігі аяқталғаннан кейін, ұлттық үкімет осы жетістікті тойлау және халықаралық бизнесті тарту мақсатында тоғыз кезеңді, бес күндік жарыс ұйымдастырды. 1950 жылғы жарыс негізінен жаңа тас жолмен өтті. Бес жылдық жарыстың алғашқысы 1950 жылдың 5 мамырында басталды, оған әлемнің түкпір-түкпірінен келген жарысшылар қатысты. Олар Формула-1, спорттық автомобильдер, ралли, жабдықталған автомобильдер, төзімділік жарыстары, тауға көтерілу және жылдамдық жарыстары сияқты барлық моторспорт түрлерін ұсынды. Техас шекарасынан басталатындықтан, бұл жарысқа АҚШ-тың барлық түрдегі жарыс жүргізушілері – Indy автомобильдерінен бастап NASCAR жүргізушілеріне дейін қызығушылық танытты. NASCAR-дың негізін қалаушы Билл Франс осы жарыстың біріншісінде де, кейінгі жарыстарда да болды. Мексика үкіметінің өкілдері Америка Автомобиль қауымдастығымен және АҚШ-тағы басқа да моторспорт ұйымдарымен тығыз жұмыс істеді. Италиялық F1 жүргізушілері Пьеро Таруффи мен Феличе Бонетто жарыс үшін арнайы жасалған Alfa Romeo купелерімен қатысты. Алайда, 132 қатысушының көп бөлігі АҚШ, Мексика және басқа елдерден спонсорлық қолдаусыз қарапайым азаматтар болды. Олардың арасында тоғыз әйел жүргізуші де болды. Бірінші жарыс солтүстіктен оңтүстікке қарай Сиудад-Хуарес (Чиуауа штаты) қаласынан басталып, Техас штатының Эль-Пасо қаласынан өтіп, Чиапас штатының Сиудад-Куаутемок қаласында (бұрын Эль-Окотал деп аталған) аяқталды. Бұл қала Гватемаланың Ла-Месилла қаласына қарап орналасқан, Гватемала-Мексика шекарасында жатыр. Жарыс тоғыз "кезеңнен" немесе этаптан тұрды. Бес күн бойы күн сайын кем дегенде бір кезең өткізілді. Биіктік деңгейінің өзгеруі айтарлық болды: теңіз деңгейінен 328 фут (100 метр) биіктіктен 10482 футқа (3195 метр) дейін, соның ішінде карбюраторларды ауыстыру қажет болды. Жарыстың көп бөлігі 1524 метр мен 2438 метр аралығында өтті. Алғашқы төрт орынды американдық автомобильдер мен американдық жүргізушілер иеленді. Жеңімпаз Гершель МакГрифф 88 Oldsmobile машинасымен орташа жылдамдықпен жүрді. Машина МакГрифф пен оның серіктестеріне бар болғаны 1900 долларға түсті, ал жеңімпаздың сыйлығы 150 000 песоны (шамамен 17 200 АҚШ доллары) құрады. Өзінің үлкен Lincoln және Cadillac қарсыластарынан аз қуатты болғанымен, машина айтарлықтай жеңіл болды. Бұл оған серпінді жолмен олардан озып кетуге мүмкіндік берді. Автомобильдің жеңіл салмағы оған тағы бір артықшылық берді: тоқтату әлдеқайда оңай болды, сондықтан МакГрифф жарысты бастапқы тежегіш аяқ киімдерінде аяқтады, ал үлкен машиналар әр түнде аяқ киімдерін ауыстырып отырды. Бұл өте маңызды болды, өйткені МакГрифф пен оның көмекшісі тіпті қарапайым машина жөндеу жұмыстарын да жасай алмады. Панини 1927 жылы Мексиканың алғашқы жоспарлы әуе компаниясын құрған мексикалық авиацияның ізашары болды. Ол жеңіл ұшақпен әлемді айналып ұшқан алғашқы ұшқыш деп есептеледі. Қайғылы оқиға екінші күні Оахакадан Пуэблаға дейінгі екінші кезеңде болды. Жарысқа тіркелген жүргізуші Карлостың қызы Тереза болғанымен, денсаулығы нашар болғандықтан және жарамды лицензиясы болмағандықтан ол 1949 жылғы Alfa Romeo 6C 2500 SS руліне отырды. Апат жас Бобби Унсердің "Ягуар" машинасымен Паниниді басып өтуге тырысқан кезінде болды, өйткені Унсер өзінің "Жеңімпаздар жетеледі: бизнестегі және өмірдегі табысқа жету үшін чемпионның нұсқаулығы" кітабында былай деп жазды: Екінші күні біз он жетінші орында болдық және миллионер Карлос Панини мен оның қызы Терреситаның машинасынан озуға келдік. Тересита тіркелген жүргізуші болған. Алайда, Карлос рульдің артына отырды және денсаулығы нашар болды. Ол көлік жүргізуге тиіс емес еді. Оның тіпті жүргізуші куәлігі де болмады. Ереже бойынша, егер жылдам машина дабыл берсе, баяу машина жылдам машинаға жол беруі керек еді. Біз тауларда болдық, мен Карлосқа жақындап, дабыл бердім, бірақ ол мені жібермеді. Бұл он бұрылысқа дейін жалғасты, Карлос әр жолы мені тосқауылдады. Бұл кезде біз сағатына шамамен 150 километр жылдамдықпен жүрдік. Мен одан өтуге тырысқанда ол менің оң жақ алдыңғы қанатын соқты, ол мені сол жаққа қарай 500-ден 800 футқа дейін құлайтын тік жардан итеріп жіберді. Менің сол жақ алдыңғы дөңгелегімнің сырғасы шығып кетті, бірақ мен машинаны басқара алдым. Карлос машинасын оңға бұрып, қатты тас қабырғаға түсіп кетті. Көлік соққы кезінде жұмыртқа сияқты жарылды. Мен сол кезде білмедім, бірақ Карлос бірден қайтыс болды. Жарыстың ережелерінің бірі - егер сіз біреуге көмектесу үшін тоқтасаңыз, сіз автоматты түрде дисквалификацияланатын едіңіз. Жарылыстың күшін көрген соң, мен көмектесу үшін тоқтағым келді, бірақ әкесі мені жалғастыруға кеңес берді. Ол ережелерді білді және адамдар көмектесу үшін келгенін айтты. Мен үшін бұл қиын болды. Мен жылдамдықты сағатына 15-20 шақырымға дейін төмендеттім. Ол мені жалғастыруға талап етті және мен де қайғылы түрде жалғастырдым. Мексикалық Рикардо Рамирес Панинилерді Пуэбла қаласындағы ауруханаға жеткізу үшін жарыстан шықты, бірақ Сенор Панини ауруханаға жеткенде қайтыс болды. Оның қызы жеңіл жарақаттармен құтылды. Панини мен Эстраданың қазасы Мексика қаласының El Universal газетінен жарысқа қарсы айыптауларға әкелді, ол жарысты "қылмыс" деп атады, ал үкіметтік шенеунік жарыстың "мексикалық ерекшеліктерге сәйкес келмейтін Солтүстік Америка салтының имитациясы" екенін мәлімдеді. Бірінші және екінші орындарды Пьеро Таруффи мен Альберто Аскари жүргізген заводтық Ferraris 212 Inter иеленді, үшінші және төртінші орындарды американдық автомобильдер иеленді. Техас штатының Эль-Пасо қаласының сатушысы Билл Стерлинг, Mercury Marine қайық моторларын өндірушісі Карл Кикхефердің Chrysler Saratoga машинасымен үшінші орын алды, ал белгілі жарыс жүргізушісі Трой Раттман Калифорния штатының Эль-Монте қаласындағы қолданылған автомобильдер сату орынынан 1000 долларға сатып алған V8 Mercury Eight машинасымен одан кейін келді, бірақ бірнеше заводтық Lancia және Ferrari машиналарын жеңіп шықты.

After the 2,178 mile (3,507 kilometer) north south Mexican section of the Pan American Highway was completed in 1950, a nine stage, five day race across the country was organized by the national government to celebrate its achievement and attract international business. The 1950 race ran almost entirely along the new roadway. The first of five annual races began on May 5, 1950, and was entered by racers from all over the world representing virtually every motor sport: Formula One, sports cars, rallying, stock cars, endurance racing, hill climbing, and drag racing. Because it started at the border with Texas, it was especially attractive to all types of American race drivers from Indy cars to NASCAR. Bill France, the founder of NASCAR, was there for the first race as well as later races. The Mexican government's representatives worked closely with the American Automobile Association and other motor sports groups in the United States to organize and promote the event which was limited to stock sedans with five seats. Piero Taruffi and Felice Bonetto, both Italian F1 drivers, entered a pair of Alfa Romeo coupes specially constructed for the event. However, many of the 132 competitors were ordinary unsponsored citizens from the United States, Mexico, and elsewhere. The entrants included nine women drivers. The first race ran from north to south beginning in Ciudad Juárez, Chihuahua, across the international border from El Paso, Texas, and finishing in Ciudad Cuauhtémoc, Chiapas (formerly known as El Ocotal) on the Guatemala Mexico border opposite from La Mesilla, Guatemala. The event comprised nine "legs" or stage. At least one leg was run each day for five consecutive days. The elevation changes were significant: from 328 feet (100 m) to 10482 feet (3195 m) above sea level, requiring among other modifications the rejetting of carburetors to cope with thinner air. Most of the race was run between 5000 feet (1524 m) and 8000 feet (2438 m). The first four places were won by American cars and American drivers. The winner, Hershel McGriff, drove an Oldsmobile 88 at an average speed of The car cost McGriff and his partners only $1,900, when the winner's purse was 150,000 pesos (around $17,200 U. S. dollars). Though less powerful than its big Lincoln and Cadillac competitors, the car was substantially lighter. This meant that it would eventually pull away from them on the steep, winding course. The car's light weight gave it another advantage: it was much easier to stop, meaning that McGriff finished the race on his original brake shoes when the big cars were re shoeing every night. This was important because neither McGriff nor his co driver were capable of even basic car maintenance. Panini was a pioneer of Mexican aviation who established Mexico's first scheduled airline in 1927. He is credited with being the first pilot to fly a light plane around the world. The fatal accident occurred on the second day, during the second stage from Oaxaca to Puebla. Although the registered driver for the race was Carlos' daughter Teresa, he was at the wheel of a 1949 Alfa Romeo 6C 2500 SS despite poor health and not having a valid license. The accident happened while a young Bobby Unser was trying to overtake Panini in a Jaguar, as Unser related in his book Winners Are Driven: A Champion's Guide to Success in Business & Life:

On the second day, we were in seventeenth and coming up to pass the car of millionaire Carlos Panini and his daughter, Terresita. She was the registered driver. However, Carlos was behind the wheel instead and was in ill health. He shouldn't have been driving. He didn't even have a driver's license. The rules were that the slower car was to allow the faster car to pass if the faster car honked its horn. We were in the mountains, and I came up to Carlos and honked, but he wouldn't let me pass. This went on through about ten turns, with Carlos blocking me each time. We were probably doing about 90 miles per hour at this point. The next time I tried to pass him, he bumped my right front fender, which almost pushed me off a sheer cliff to the left that was some 500 to 800 feet down. My left front tire went over the edge, but fortunately I regained control of the car. Carlos over corrected his car to the right, and went straight into a solid rock wall. The car exploded on impact like an egg hitting a sidewalk. I didn't know it at the time, but Carlos was killed instantly. One of the rules of the race was if you stopped to help anyone, you were automatically disqualified Seeing the explosive impact, I wanted to stop to help, but daddy told me to keep going. He knew the rules and told me that people were there to help. That was hard for me I slowed down to about 15 or 20 miles per hour. He insisted that I keep going, and grimly, I did. Ricardo Ramírez of Mexico City abandoned the race to rush the Paninis to a hospital in Puebla, but Señor Panini was announced dead on arrival. His daughter survived with minor injuries. The deaths of Panini and Estrada resulted in denunciations of the race by Mexico City's El Universal newspaper, who called the race a "crime", and by a government official who stated the race was "an imitation of North American customs not suited to Mexican characteristics." First and second places were won by the works Ferraris 212 Inters driven by Piero Taruffi and Alberto Ascari, third and fourth by ordinary American cars. Bill Sterling, a salesman from El Paso, Texas, placed third in a Chrysler Saratoga entered by Carl Kiekhaefer of the Mercury Marine boat motor manufacturer, and well known race car driver Troy Ruttman followed him in a flat head V8 Mercury Eight he reportedly had bought for $1,000 in a used car lot in El Monte, California yet bested several factory Lancias and Ferraris.

1952 жыл

1952 жылы Carrera Panamericana жарысының ұйымдастырушылары бұрынғы бір сыныпты спорттық және стандартты көліктерге бөлді, соның салдарынан ауыр американдық седандары еуропалық спорттық көліктермен тікелей бәсекелесуге қалып қоймады. Ірі автомобиль өндірушілер жарысқа қызығушылық танытып, Mercedes Benz жолға жүргізушілер, механиктер және 300 SL көліктерінен тұратын жақсы ұйымдастырылған команда жіберді. Американдық Чак Стивенсон Lincoln Capri көлігімен жарыс көліктері классында жеңіске жетті, бұл оның осы жарыстағы екінші қатарынан жеңісі болды. Клинг пен Ханс Кленктің Mercedes Benz W194 көлігі желкенқұс соғып, лобовой шынысына тигеніне қарамастан жеңіп алды. Клинг пен Кленк өлген құстың түрі мен өлшемі туралы талқылап, оның қанаттарының ең аз ұзындығы және салмағы бес тоқылған қаздың салмағына тең екеніне келісті. Кленк алдын ала дайындалған «жылдамдық жазбаларын» пайдаланып, алдағы жол бұрылыстарын Клинге жылдам стенографиямен хабарлады. Felice Bonetto, Juan Manuel Fangio және 1951 жылғы жарыстың жеңімпазы Piero Taruffi үшін, ал Giovanni Bracco және Eugenio Castellotti үшін екі 3 литрлік көлік бөлінді. Жарысқа дейін маршрутты қауіпсіз жағдайда сынап қарағанда, Бонетто мен Таруффи жолға ескерту белгілерін салып, нақты қауіпті орындарды еске салды. D24 ашық және бір орындық болғандықтан, көмекші жүргізуші болмады. Осының салдарынан Бонетто қаза тапты, ол Таруффиден қысым сезініп, жарысқа басында өзі салған ескерту белгілерін байқамады. Силау ауылына кіргенде, ол жолдың ойылымына тым жоғары жылдамдықпен түсіп, ғимаратқа соқтығысып, дереу қаза тапты.

1954 жыл

1954 жылға қарай жарыс көбінесе әуесқойлық негістен жоғары кәсіби деңгейге көшті. Соңғы кезеңді Ferrari 375 Plus көлігімен Умберто Маглиоли жеңіп алды, кезеңнің орташа жылдамдығы болды. Маглиоли осы жарысты 17 сағат 40 минуттық жиынтық уақытпен жеңіп шықты. Салыстыру үшін, МакГрифф 1950 жылғы жарыста 27 сағат 34 минутта жеңіске жеткен, бұл Маглиолиден шамамен 10 сағатқа баяу болды. Маглиоли екі жыл бұрынғы жарыста Mercedes W194 көлігімен Кленк/Клингтен бір сағаттан астам жылдам болды. Тіпті 1951 жылдан бастап маршрут 160 км-ге қысқартылса да, жылдамдық 4 жыл ішінде 50 пайыздан астамға өсті. Фил Хилл бұрынғы Ferrari 375 MM көлігімен екінші орынды иеленді, ал Рей Кроуфорд Lincoln көлігімен акциялық автомобильдер класында жеңіске жетті. 1954 жылы екі жаңа сынып енгізілді; еуропалық акциялық автомобильдер класын италиялық Санези Alfa Romeo көлігімен жеңді, ал АҚШ-тың шағын акциялық автомобильдер класын Томми Дрисдейл Dodge көлігімен жеңді. Калифорниялық hot rod пионері Ак Миллер (Данияда Арктон Моеллер ретінде туған, А. К. Миллермен шатастырмаңыз) 1950 жылғы Ford шассиіне орнатылған 1927 жылғы Ford корпусымен, Oldsmobile қозғалтқышында "El Caballo del Hierro" (темір ат) деген атпен бесінші орынды жеңіп, мексикалықтардың арасында "El Ensalada" (салат) деп танылды. Алайда, жарыс өзінің қанымен дақтанған репутациясын ақтады – осы оқиғада жеті адам қаза тапты: төрт қатысушы, екі көрермен және бір команда мүшесі.

Күшін жою

Қауіпсіздік алаңдатушылығы мен үкіметке туған қына шығындарға байланысты, 1955 жылғы Ле-Ман трагедиясынан кейін жарыс тоқтатылды, бірақ президент Адольфо Руис Кортинес жарыстың жолдың таныстырылуына арналған бастапқы мақсаты "орындалғанын" ғана хабарлады. Панамериканың өткен бес жылында 27 адам қаза тапты, бұл автоспорт тарихындағы жарысқа қатысушылар арасындағы ең жоғары өлім-жітім көрсеткішіне ие болды. Әдетте, жарысқа қатысушылардың үштен бірі ғана финиш сызығын кесіп өтетін. Қысқа тұйық трассалардан өзгеше, ұзын кезеңдерді толығымен қамтамасыз ету мүмкін болмады, сондықтан апаттар бірнеше сағат бойына байқалмай қалуы мүмкін еді. Жарыс өткізілген жылдары автокөлік технологиясы мен қуаты қарқынды дамыды, нәтижесінде жарыс жылдамдығы шамамен екі есеге артты. Жылдамдық артқанмен, қауіпсіздік шаралары өзгеріссіз қалды және жарысқа қатысушылар, көрермендер мен қауіпсіздік қызметкерлерінің барлығы зардап шекті.

Жаңғыру

Жарысты 1988 жылы Педро Давила, Лоял Труесдейл және Эдуардо де Леон Камарго жаңғыртты. Ол 7 күндік, 2000 мильдік (3219 км) қашықтықты қамтиды және бастапқы маршруттың кейбір бөліктерін қайталайды. Жарысқа 80-100 автомобиль қатысады, олар 10 сыныпқа бөлінеді, сыныптар автомобильдің жасы мен түпнұсқалығы бойынша ажыратылады. Кез келген классикалық кузовқа ие автомобильге қатысуға болады. Қатысушылардың көп бөлігі 1950-ші және 60-шы жылдардағы американдық спорт машиналарын құрайды. Ең танымал үлгілер – 1953/54 жылғы Studebaker Starliner қатты төбелі және Starlight тіректі купелері, оларды атақты өнеркәсіптік дизайнер Раймонд Лоуи басқарған команда жасаған, олардың ерекше аэродинамикалық қасиеттеріне байланысты. Бұл факті 2016 жылға дейін өткен 29 заманауи жарыстың 22-сі Studebaker маркалы автомобильдермен жеңіске жеткенімен дәлелденеді. Еуропалық автомобильдердің ішінде Alfa Romeo Giuliettas, Jaguar E types, Porsche 356 және 911 үлгілері жиі кездеседі. Сирек кездесетін автомобильдерге Saab 96, Volvo PV544 және Jaguar MkII седандары жатады. Porsche 911 және классикалық Ford Mustang өте танымал. Дегенмен, автомобильдердің көне сыртқы түріне қарамастан, олардың көпшілігінің құрылымы заманауи NASCAR машиналарын еске түсіреді. Американдық автомобильдерде қуатты V8 қозғалтқыштары жиі кездеседі, көбінесе автомобильдер осы жарыс үшін арнайы жасалады және басқа жарыстарға қатысуға жарамсыз. Тіпті аз өзгертілген автомобильдердің де барлық доңғалақта заманауи дискілі тежегіштері және салқындату жүйесі жақсартылған. Көптеген сыныптарда алты нүктелі қауіпсіздік камерасы, жарыс креслолары, өрт сөндіру жүйелері және жанар май бактерілері талап етіледі. Жүргізушілер мен навигаторлар отқа төзімді екі немесе үш қабатты киімдер, HANS құрылғыларын киюі керек, сондай-ақ шлемдеріне, киімдеріне және автомобильдің екі жағына қан тобы мен аллергиялық реакциялары туралы ақпарат жазылуы тиіс. Бұл мәліметтер Панамериканы басқа заманауи автожарыстардан ерекшелендіретінін көрсетеді. Бұл жоғары жылдамдықты, таулы жолдармен өтетін нағыз жарыс (этаптық ралли) және сондықтан өте қауіпті. Классикалық автомобильдердегі механикалық тозу жиі тежегіш құбырларының жарылуына және қозғалтқыштардың қызып кетуіне әкеледі, бірақ бұрылысты жолдарда да апаттар жиі болады. 1999 жылы Бернардо Обрегон мен оның серігі Альда Арнода Mil Cumbres тау кезеңінде Volvo PV544 көлігі жолдан шығып кеткеннен кейін қаза тапты. 2006 жылы 19 жастағы серік Jaguar E Type Roadster көлігі қарағай орманына құлағаннан кейін ауыр бас жарақатынан аман қалды, бірақ комаға түсті. Тағы бір қатысушы Расти Уорд өткен жылы осыған ұқсас жағдайда Studebaker көлігімен өзенге құлады. 2012 жылы тағы екі адам қаза тапты, бірақ олардың бірі жүрек талмасынан қайтыс болды. Сондықтан, бұл жарысты қайта құрылған Mille Miglia сияқты жол раллилерімен салыстыруға болмайды. Алайда, 2012 жылдан бастап жабық жол учаскелерінде автомобильдердің максималды жылдамдығы электрлік тұтанудағы чип арқылы қозғалтқыштың айналымдарына шектеу қойылып, 144 миль/сағ (232 км/сағ) дейін төмендетілді, сондай-ақ қосымша қауіпсіздік шаралары енгізілді.

The race was resurrected in 1988 by Pedro Dávila, Loyal Truesdale, and Eduardo de León Camargo, and runs a 7 day, 2000 mile (3219 km) route aping some of the original course. It is run with official backing on special closed stages of the public road network and fast transit sections through central Mexico until recently at unlimited speeds approaching The race is competed by 80 to 100 cars organized into 10 classes, which are differentiated by car age and authenticity; virtually any car with a classic bodyshell is eligible. The bulk of entries are provided by 1950s and '60s American stock cars; the most popular shapes are the 1953/54 Studebaker Starliner hardtops and Starlight pillared coupes, originally designed by a team led by famed industrial designer Raymond Loewy, because of their exceptional aerodynamics. This is best proven by the fact that as of 2016, out of 29 modern era races, 22 have been won by Studebakers. Other common European entries include Alfa Romeo Giuliettas, Jaguar E types, Porsche 356s & 911s. Rarer cars included Saab 96s, Volvo PV544s, and Jaguar MkII saloons. Porsche 911 and classic Ford Mustangs are extremely popular cars. However, despite the vintage appearance of the cars, often they conceal underpinnings more closely related to modern NASCAR entries. Tuned V8 engines of more than are common, especially in the American cars, and the cars are often created especially for this race and usually ineligible for true vintage events elsewhere. Even less modified cars often have modern disc brakes at all four corners and coolant upgrades to help them survive the punishing course. Six point roll cages, racing seats, fire suppression systems, and fuel cells are required in most classes. Drivers and navigators are required to wear two or three layer fire resistant suits, HANS devices, and label their helmets, uniforms, and respective sides of the car with their blood types and allergies. The above is a clue as to what separates the Panamericana from other modern, re creations of road races. It remains a true, high speed race (stage rally) mainly through the mountains, and as such, is extremely dangerous. Mechanical attrition for the more classic cars often leads to burst brake lines and overheated engines, but crashes are also common on the winding roads. In 1999, Bernardo Obregón and his co driver Alda Arnauda were killed after their Volvo PV544 left the road during the Mil Cumbres mountain stage. In 2006, a 19 year old co driver survived a serious head injury that left him in a coma after his Jaguar E Type Roadster crashed into a pine forest; Rusty Ward, another competitor, rolled a Studebaker from a bridge into a river, having finished the event in a similar fashion the previous year. In 2012 there were two more fatalities, but one was from a heart attack. It is obvious, therefore, that the race should not be classed with road rallies in the style of the recreated Mille Miglia. However, since 2012 the race cars' top speed is limited to 144 mph on the closed road sections, by restricting the engine's RPM (engine revolutions per minutes) by a chip in the electric ignition, and additional safety measures have been required.

2006 жыл

2006 жылғы жарыс Мексика шығанағының жағалауындағы Веракрус қаласында басталды, Мексика қаласының CP трассасында Champ Car жарысына дайындық ретінде тоқтады, ал түндерін Пуэбла, Керетаро, Морелия, Агуаскальентес және Сакатекас сияқты ежелгі колониялық қалаларда өткізді, финиш желісі Монтеррейде болды. Жеңімпаздар Габриэль Перес және Анжелика Фуэнтес, 1959 жылғы сары Ford Coupe көлігімен болды. Бұл әйел үшін алғашқы жеңіс және «Turismo Production» класындағы бірінші орын. Көбінесе әуесқойлар қатысқанмен, McLaren F1 командасының Жо Рамирес, басқа жұлдыз жүргізушілермен бірге Volvo P1800 көлігімен жарысты. Cadillac, ретро қадам ретінде, 1954 жылғы 62 сериялы купе көлігінің көшірмесіне қатысты, оны Колорадо Спрингс дилері «Чикагодан келген бес қарапайым жігітке» Линкольнмен жарты ғасырлық бәсекені жаңарту үшін берді. 1954 жылғы бастапқы команда соңғы екі кезеңді жеңіп, класта үшінші орын алды (Lincoln Capri ірі акциялар класын жеңді). Жаңа көлік GM-нің Performance Division гаражында, өндіріс алдындағы жөндеу шеберханасында және автокөлік бояу бөлімінде жасалды, ол Cadillac-тің өзінің қоймасындағы бірдей купеден құрастырылды. 331 куб дюймді V8 қозғалтқышы 398 куб дюймға дейін ұлғайтылды, жоғары 10.5:1 сығылым күші және күштірек тартымды күшімен, сондай-ақ қауіпсіздік жақсартулары енгізілді. Көлік бастапқыда Блу Племонспен (көлік жүргізушісі Кит Андерсон 1957 жылғы Indy 500-де жаттығу кезінде қаза тапты) кездесті. «Original Pan Am» класындағы басқа тоғыз қатысушының ішінде төрт Lincoln болды, оның ішінде түпнұсқа Pan Am жарысына қатысқан 1949 жылғы модель де бар. 2006 жылы «заманауи» категорияның дебюті болды, оның жалғыз қатысушысы Рейчел Ларраттың Lotus Elise («Chica Loca») болды. Бұл сынып, Unlimited деп аталады, 1990 жылдан кейін шығарылған машиналарға жарысқа қатысуға мүмкіндік береді. Жарыс ұйымдастырушылары кейбір суперкарлардың жоғары құнын ескере отырып, жарыстың қауіпсіздік ережелерінен жағдайлар бойынша ерекшеліктер жасау қажеттігін көріп отыр. Бұл сынып жарыстың беделін көтеруге, бастапқы төрт жарысты еске түсіре алатын ересектерге арналған нарықтан тысқары шығаруға және жарыстың өмір сүруін қамтамасыз етуге бағытталған. Сонымен қатар, бұл жарамды көліктердің азаюының және Gumball 3000 сияқты заманауи раллилердің әсерінің көрінісі.

The 2006 event started in Veracruz on the Gulf of Mexico coast, pulling in at Mexico City's CP circuit as a curtain raiser for the Champ Car race, and stayed nights at the old colonial cities of Puebla, Querétaro, Morelia, Aguascalientes and Zacatecas, with the finish at Monterrey. It was won by Gabriel Perez and Angelica Fuentes in a yellow 1959 Ford Coupe, the first win for a woman and a first for the 'Turismo Production' class. Though competed mostly by amateurs, Jo Ramírez of the McLaren F1 team competed a Volvo P1800 amongst other star drivers. In a retro step, Cadillac entered a replica of the 1954 Series 62 coupe that a Colorado Springs dealer loaned to "five ordinary guys from Chicago", in order to revive a half century old duel with Lincoln. The original 1954 team won the last two stages, and finished third in class (a Lincoln Capri won the Large Stock Class). The newer car, built in house by GM's Performance Division Garage, preproduction trim shop and show car paint department, was built from an identical coupe from somewhere within Cadillac's own inventory. The 331 cubic inch V8 was enlarged to 398 cubic inches, with higher 10.5:1 compression bringing output to and of torque, and certain safety improvements included. The car was reunited with Blu Plemons, the co driver of the original (the driver, Keith Anderson, was killed in practice for the 1957 Indy 500) at the starting line. Among the nine other entries in the "Original Pan Am" class were four Lincolns, including a 1949 model that contested the original Pan Am. 2006 also saw the debut of a 'modern' category, with the sole entry of a Lotus Elise ('Chica Loca') run by Rachel Larratt. This class, called Unlimited, allows machines manufactured after 1990 to compete in the race. Controversially, in recognition of the high value of some of the supercars thus allowed to run, organizers of the race foresee the need to allow case by case exceptions from the race's normal safety equipment rules. The class is intended to raise the race's profile beyond a market elderly enough to recall the original four races, to ensure the survival of the event. Also, it is a reflection of the increasing scarcity of eligible vehicles, and of the effect of modern rallies like the Gumball 3000.

2007 жыл

Эдуардо де Леон Камаргоның (La Carrera Panamericana президенті) айтуынша, 2007 жылғы шара осы күнге дейін өткен ең ірі қайта жаңғырту болды. 26 қазаннан 1 қарашаға дейін жеті күнге созылған жарысқа 100-ден астам команда қатысты, ал 25 қазанда Оахакадан тыс жерде қосымша іріктеу кезеңі өтті. Автомобильдер Оахакадан басталатын дәстүрлі он санат бойынша жарысты. Маршрут одан кейін конвойды Техуакан, Пуэбла, Керетаро, Морелия, Агуаскалиентес, Закатекас және Нуэво-Ларедо қалалары арасында күндізгі кезеңдермен тікелей жалғастырды. Жарыстың 20 жылдығына орай, 2007 жылы мырза де Леон 19 жылдан бері жарысты ұйымдастырып келе жатқан комитетке алғыс айтты, сондай-ақ Мексика Автоспорт Федерациясының президенті Хосе Санчес Жассен мен Мексика Ралли Комиссиясының президенті Рафаэль Мачадо қатысты. Маршрутты жариялаған баспасөз мәслихатында Мексика құқық қорғау органдарының, әсіресе, Комиссар Хулио Сесар Товар басқаратын Жол полициясының еңбегіне ерекше назар аударылды. Сондай-ақ, Мексиканың федералды, штаттық және муниципалды биліктеріне осы қиын жобаның табысты жүзеге асуына көмектескендері үшін алғыс білдірілді.

Жаңғыру

Жыл Маршрут Жеңімпаз Жүргізуші Копилот Көлік 1988 Эдуардо Моралес Гаэль Родригес Ford 1989 Гильермо Рохас Альберто Рохас кіші Mercury 1990 Ален де Кадене Гордон Карри Jaguar 1991 Джон Уорд Ширли Уорд Kurtis 1992 Питер Франк Марк Уильямс Mercury 1993 Карлос Аная Эдуардо Родригес Studebaker 1994 Карлос Аная (2) Эдуардо Родригес Studebaker 1995 Кевин Уорд Кимберли Огастин Studebaker 1996 Карлос Аная (3) Эдуардо Родригес Studebaker 1997 Пьер де Туази Филипп Лемойн Studebaker 1998 Пьер де Туази (2) Филипп Лемойн Studebaker 1999 Пьер де Туази (3) Жан Пьер Гонтье Studebaker 2000 Тукстла-Гутьеррес Нуэво-Ларедо Пьер де Туази (4) Жак Тропена Studebaker 2001 Тукстла-Гутьеррес Нуэво-Ларедо Пьер де Туази (5) Карлос Макая Studebaker 2002 Тукстла-Гутьеррес Нуэво-Ларедо Дуг Мокетт Алан Бейли Oldsmobile 2003 Тукстла-Гутьеррес Нуэво-Ларедо Пьер де Туази (6) Пьер Шокаер Studebaker 2004 Тукстла-Гутьеррес Нуэво-Ларедо Хуан Карлос Сармьенто Рауль Вильярреаль Studebaker 2005 Тукстла-Гутьеррес Нуэво-Ларедо Хуан Карлос Сармьенто (2) Рауль Вильярреаль Studebaker 2006 Вера Cruz Монтеррей Габриэль Перес Анхелика Фуэнтес Ford 2007 Оахака Нуэво-Ларедо Пьер де Туази (7) Фредерик Стоэссер Studebaker 2008 Тукстла-Гутьеррес Нуэво-Ларедо Билл Бейлхарз Хорхе Себаллос Studebaker 2009 Уатулько Нуэво-Ларедо Стиг Бломквист Ана Гоньи Боракко Studebaker 2010 Тукстла-Гутьеррес Сакатекас Харри Рованпера Юни Нярхи Studebaker 2011 Уатулько Сакатекас Рикардо Тривиньо Марко Эрнандес Studebaker 2012 Вера Cruz Сакатекас Габриэль Перес (2) Игнасио Родригес Studebaker 2013 Вера Cruz Сакатекас Габриэль Перес (3) Игнасио Родригес Studebaker 2014 Вера Cruz Дуранго Эрик Комас Изабель де Саделер Studebaker 2015 Тукстла-Гутьеррес Дуранго Эмилио Васкес Хавьер Марин Studebaker 2016 Сантьяго-де-Керетаро Дуранго Илер Дамирон Лаура Дамирон Studebaker