Ресейлік поляр зерттеушісі Борис Вилькицкий және Солтүстік Мұхиты ашылымдары
Boris Vilkitsky
Борис Вилькицкий: Ресей полярлық саяхатшысы, гидрограф және зерттеуші. Солтүстік теңіз жолын ашуға қатысты, "Таймыр" және "Вайгач" экспедицияларын басқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ресейлік полярлық зерттеуші (1885–1961)
"Вилькицкий" аталған аралдар және басқа географиялық нысандар
Russian polar explorer (1885–1961)
islands and other geographic features called "Vilkitsky"
Борис Андреевич Вилькицкий (Бори́с Андре́евич Вильки́цкий) (22 наурыз (3 сәуір бойынша жаңа стиль) 1885, Пулково – 6 наурыз 1961) – ресейлік гидрограф және геодезист. Ол Андрей Ипполитович Вилькицкийдің ұлы.
Boris Andreyevich Vilkitsky (Бори́с Андре́евич Вильки́цкий) (22 March (3 April N. S.) 1885, Pulkovo – 6 March 1961) was a Russian hydrographer and surveyor. He was the son of Andrey Ippolitovich Vilkitsky.
Мансап
Пульковода, Царскосельский уездде (қазіргі Санкт-Петербургтің бір бөлігі) туған Вилькицкий 1908 жылы Санкт-Петербургтегі Әскери-теңіз академиясын бітірген. Ол 1904–1905 жылдарғы орыс-жапон соғысына қатысқан. 1913–1915 жылдары «Таймыр» және «Вайгач» кемелерімен Солтүстік теңіз жолын одан әрі зерттеу мақсатында Арктика гидрографиялық экспедициясын басқарды. 1913 жылы Вилькицкий экспедициясы Император Николай II жерін (Земля Императора Николая II, Zemlya Imperatora Nikolaya II) ашты – кейіннен «Северная Земля» деп аталды, бұл сол кездегі Арктикадағы маңызды ресейлік ашылулардың бірі болды. Олардың ішінде қазір оның есімін алып жүрген Вилькицкий аралы, сондай-ақ Малый Таймыр және көршілес Старокадомский аралдары да бар. 1914–1915 жылдары Вилькицкий экспедициясы Владивостоктан Архангельскке дейін алғашқы теңіз сапарын жасады, Новопашенный аралын (қазіргі Жохов аралы) ашты және оның шығыс жағалауын сипаттады. Осы еңбегі үшін Ресей географиялық қоғамының беделді Константин медалімен марапатталды. 1918 жылы Вилькицкий Архангельскіде интервенцияшылар басып алғандықтан өткізілмеген алғашқы советтік гидрографиялық экспедицияның басшысы болып тағайындалды. 1920 жылы Вилькицкий Ұлыбританияға эмиграциялады. 1923 және 1924 жылдары Вилькицкий Кеңес Одағының сыртқы сауда ұйымдарының шақыруымен Қара теңізінде коммерциялық экспедицияларды басқарды. Өмірінің соңында Вилькицкий Бельгия Конгосында гидрограф болып жұмыс істеді. Борис Вилькицкий 1961 жылы Брюссельде қайтыс болды.
Born in Pulkovo, Tsarskoselsky Uyezd (now part of Saint Petersburg), Vilkitsky graduated from the Naval Academy in Saint Petersburg in 1908. He participated in the Russo Japanese War of 1904–1905. In 1913—1915 he led the Arctic hydrographic expedition on the ships "Taimyr" and "Vaigach" with the purpose of further exploration of the Northern Sea Route. In 1913, Vilkitsky's expedition discovered Emperor Nicholas II Land (Земля Императора Николая II, Zemlya Imperatora Nikolaya II) —later renamed 'Severnaya Zemlya', perhaps one of the most important Russian discoveries in the Arctic at the time. Other discoveries were an island that now bears his name (Vilkitsky Island), as well as the islands of Maly Taymyr and neighboring Starokadomsky. In 1914–1915, Vilkitsky's expedition made the first through voyage from Vladivostok to Arkhangelsk, discovered Novopashenniy Island (now Zhokhov Island), and described the eastern coastline of the territory he named 'Emperor Nicholas II Land'. He was awarded the prestigious Constantine Medal by the Russian Geographical Society for his endeavours. In 1918, Vilkitsky was appointed head of the first Soviet hydrographic expedition, which never took place due to its seizure by the interventionists in Arkhangelsk. In 1920, Vilkitsky emigrated to Britain. In 1923 and 1924, Vilkitsky led commercial expeditions in the Kara Sea at the invitation of the Soviet foreign trade organizations. Later in his life, Vilkitsky was employed as a hydrographer in the Belgian Congo. Boris Vilkitsky died in Brussels in 1961.