Велокросс: Жарыс түрі және ерекшеліктері

Кіріспе

Велосипед жарысының түрі

Циклокросс (циклокросс, CX, цикло X немесе кросс) – велосипед жарысының бір түрі. Жарыстар әдетте күз және қыс айларында өтеді (халықаралық немесе «Әлем кубогы» маусымы қазаннан ақпанға дейін), және қысқа (2,5–3,5 км немесе 1,5–2 миль) трассаның көптеген айналымдарынан тұрады. Трассада асфальт, орманды жолдар, шөп, тік көтерілістер мен кедергілер кездеседі, олар жүргізушіні велосипедтен түсіп, кедергіні айналып өту үшін велосипедін көтеріп алып, қайтадан мінуді талап етеді. Ересектер санатындағы жарыстар әдетте 40 минуттан бір сағатқа дейін созылады, ал қашықтық жердің жағдайына байланысты өзгереді. Бұл спорт Бельгия (әсіресе Фландрия), Франция және Нидерланды сияқты дәстүрлі велосипед спорты дамыған елдерде ең жақсы дамыған. Циклокросс тау велосипеді жарысы, кросс-кантри велосипеді жарысы және критериум жарысымен салыстырылады. Көптеген үздік циклокросс жүргізушілері басқа велосипедтік дисциплиналарда да жаттығады; алайда, циклокросс осындай масштабқа және танымалдылыққа жеткендіктен, кейбір жарыскерлер маманданған, ал көптегендер басқа дисциплиналарға қарағанда циклокросс жарыстарын басымдыққа қояды. Циклокросс велосипедтері жол велосипедтеріне ұқсас: жеңіл, салыстырмалы түрде тар дөңгелектері және иілген рульдері бар. Олар көбінесе дөңгелектерге арналған кең аралықтармен, төменгі беріліс қатынасымен, күшті рамалармен, қысқыш тежегіштермен немесе дискілі тежегіштермен және тік отыру позыциясымен ерекшеленеді. Олар тау велосипедтері сияқты, жақсы ұстау үшін тісті дөңгелектерді және дискілі тежегіштерді де пайдаланады. Олар жеңіл болуы керек, өйткені жарыскерлер велосипедтерін кедергілерді жеңіп өту үшін немесе тік беткейлерге көтерілу үшін көтеріп тасуы керек. Иықтарында велосипедтерімен сазды көтеріліске күресіп бағытқан жарыскерлердің көрінісі – бұл спорттың классикалық бейнесі, бірақ жүруге болмайтын бөліктер жарыс қашықтығының өте шағын бөлігін құрайды. Жол және трек велосипед жарысының көптеген түрлерімен салыстырғанда, тактикалық амалдар салыстырмалы түрде қарапайым, және басты назар жүргізушінің аэробтық төзімділігіне және велосипедті басқару дағдыларына аударылады. Велосипедшілердің тізбектесуі, яғни алдыңғы велосипедшінің желдің қарсылығын азайта отырып, қаттырақ айналдыруы, жол жарыстарындағыдан гөрі циклокроста аз маңызды, себебі циклокростағы орташа жылдамдықтар жол жарыстарына қарағанда төмен. Циклокросс жүргізушісі жарыс барысында велосипедтерді ауыстыруға және механикалық көмек алуға құқылы. Жүргізуші трассада бір велосипедпен жүргенде, оның командасы қосалқы велосипедті тазалап, жөндеп, майлай алады.

Cyclo cross (cyclocross, CX, cyclo X or cross) is a form of bicycle racing. Races typically take place in the autumn and winter (the international or "World Cup" season is October–February), and consist of many laps of a short (2.5–3.5 km or 1.5–2 mile) course featuring pavement, wooded trails, grass, steep hills and obstacles requiring the rider to quickly dismount, carry the bike while navigating the obstruction and remount. Races for senior categories are generally between 40 minutes and an hour long, with the distance varying depending on the ground conditions. The sport is strongest in the traditional road cycling countries such as Belgium (Flanders in particular), France and the Netherlands. Cyclo cross has parallels with mountain bike racing, cross country cycling and criterium racing. Many of the best cyclo cross riders cross train in other cycling disciplines; however, cyclo cross has reached such size and popularity that some racers are specialists, and many prioritize cyclo cross races over other disciplines. Cyclo cross bicycles are similar to road racing bicycles: lightweight, with somewhat narrow tires and drop handlebars. They are typically differentiated by their greater tire clearances, lower gearing, stronger frames, cantilever brakes or disc brakes and more upright riding position. They also share characteristics with mountain bikes in that they use knobby tread tires for traction and disc brakes. They have to be lightweight because competitors need to carry their bicycle to overcome barriers or slopes too steep to climb in the saddle. The sight of competitors struggling up a muddy slope with bicycles on their shoulders is the classic image of the sport, although unridable sections are generally a very small fraction of the race distance. Compared with many disciplines of road and track cycle racing, tactics are fairly straightforward, and the emphasis is on the rider's aerobic endurance and bike handling skills. Drafting, where cyclists form a line with the lead cyclist pedaling harder while reducing the wind resistance for other riders, is of much less importance than in road racing where average speeds are much higher than in cyclo cross. A cyclo cross rider is allowed to change bicycles and receive mechanical assistance during a race. While the rider is on the course on one bike, their pit crew can clean, repair and oil a spare.

Шығуы мен тарихы

Циклокростың пайда болуы туралы көптеген әңгімелер бар. Бірі – 1900 жылдардың басында еуропалық жол жүргізушілер бір-бірімен жарысып, ең жақын қалаға жеткен. Оларға фермерлердің егістіктерінен немесе қоршаулардан өтуге, немесе басқа да қысқа жолдармен жүруге рұқсат етілген, бұл оларға ең бірінші болып келесі қалаға жетуге көмектесетін. Көбінесе мұны «шпильге қуу» деп атаған, себебі келесі қаладағы жалғыз көзге көрінетін нүкте көбінесе шпиль болған. Бұл олардың қыс айларында жақсы физикалық формада қалуының және жол жарыстарына жаңаша көзқарас ұсынуының бір жолы болды. Сонымен қатар, тегіс емес қиын жағдайда велосипед тебу велосипедшілердің жылдамдығын арттырып, велосипедті басқару дағдыларын жақсартты. Аяқтар мен саусақтарға жылы қан ағынын қамтамасыз ету және басқа да бұлшық еттерді жаттықтыру үшін мәжбүрлі жүгіру бөлімдері немесе портаж қосылды. Франциялық Даниэль Гуссоға алғашқы циклокросс жарыстарын ұйымдастырған және 1902 жылы алғашқы француз ұлттық чемпионатын өткізген деп есептейді. «Тур де Франс» идеясын ойлап тапқан Гео Лефевр де спорттың алғашқы жылдарында маңызды рөл атқарды. Октав Лапиз 1910 жылғы «Тур де Франс» жарысындағы жеңісін циклокростағы маусымдық емес жаттығуларына байланысты деп айтқаннан кейін, спорт Франциямен шектес елдерге тарала бастады. Бельгия 1910 жылы алғашқы ұлттық чемпионатын ұйымдастырды, Швейцария 1912 жылы, Люксембург 1923 жылы, Испания 1929 жылы және Италия 1930 жылы ұйымдастырды. 1924 жылы Парижде өткен алғашқы халықаралық жарыс – Le Critérium International de Cross Country Cyclo Pédestre циклокросс Франция шегінен тыс спорт екенін дәлелдеді. Бұл чемпионаттар 1969 жылға дейін жалғасты. Циклокросс 1970 жылдары АҚШ-та, Жаңа Англияда және Калифорнияда танымал бола бастады. Циклокросс ұлттық чемпионаты 1975 жылы Берклиде, Калифорния штатында қайта жанданды және содан бері әр жыл сайын АҚШ-тың әртүрлі аймақтарында өткізіліп келеді. Санта-Круста, Калифорния штатында өткен Surf City жарысы сериясы АҚШ-та циклокростың тарихына үлес қосты. Спорттың танымалдылығы 1990 жылдардың ортасынан бері АҚШ-та артып келеді. Қазір циклокросс жарыстары күз және қыс айларында АҚШ-та тұрақты түрде өткізіліп, оның танымалдығы одан әрі өсуде.

There are many stories about the origins of cyclo cross. One is that European road racers in the early 1900s would race each other to the next town over from them and that they were allowed to cut through farmers' fields or over fences, or take any other shortcuts, in order to make it to the next town first. This was sometimes called steeple chase as the only visible landmark in the next town was often the steeple. This was a way for them to stay in shape during the winter months and put a twist on road racing. In addition, riding off road in more difficult conditions than smooth pavement increased the intensity at which the cyclists were riding and improved their on the road bike handling abilities. Forced running sections, or portage, were incorporated to help deliver warm blood to the feet and toes, as well as exercise other groups of muscles. Daniel Gousseau of France is credited as having inspired the first cyclo cross races and organized the first French National Championship in 1902. Géo Lefèvre, the originator of the idea for the Tour de France, also played a key role in the early days of the sport. After Octave Lapize attributed his win in the 1910 Tour de France to his off season training in cyclo cross the sport began to spread to countries bordering France. Belgium organized its first national championship in 1910, Switzerland did so in 1912, then Luxembourg in 1923, Spain in 1929 and Italy in 1930. Cyclo cross proved itself as a sport extending beyond the boundaries of France when in 1924 the first international race, Le Critérium International de Cross Country Cyclo Pédestre, was held in Paris. These championships in the midwest continued until 1969. Cyclo cross began to become popular in the United States in the 1970s, in New England and California. The Cyclo cross National Championships restarted in 1975 in Berkeley, CA and have continued to be held every year at various locations throughout the United States. The Surf City race series held in Santa Cruz, CA has contributed to the history of cyclo cross in the United States. The sport has experienced a growth in popularity in the United States since the mid 1990s. Cyclo cross races are now regularly held in the fall and winter seasons throughout the United States and continue to grow in popularity.

Жарыс маусымы

Велокросс көбінесе күзгі және қысқы спорт түрі, солтүстік жарты шарда маусым қыркүйектен ақпанға дейін жалғасады. Әлем чемпионаты қаңтардың соңында өтеді. Канада чемпионаты қараша айында, ал АҚШ және Ұлыбритания чемпионаттары қаңтарда өткізіледі. АҚШ-та Флорида және Калифорния сияқты жыл бойы жылы климатты штаттардан басқа, одан кейін жарыстар азаяды. Оңтүстік жарты шарда велокросс маусымы әдетте мамырдан тамызға дейін өтеді. Халықаралық маусымның ортасында, яғни 1 қаңтардағы жасқа сәйкес, UCI ережелері бойынша велокросс жарысына қатысушылардың жас санаты анықталады – олар келесі жол маусымындағы санатына сәйкес жарысады.

Велосипедтер

Циклокросс велосипедтері әдетте жол жарысы велосипедтеріне ұқсайды. Cyclo Cross велосипедтеріне тән фреймдер кеңірек дөңгелектері, дөңгелектеріне арналған кеңістік, консольдік немесе дискілі тежегіштері және төменгі берілістерімен ерекшеленеді. Сымдар әдетте жоғарғы түтіктің үстіңгі жағымен жүргізіледі, бұл велосипедті оң иығында ыңғайлы түрде тасымалдауға мүмкіндік береді және сымдардың кірмен ластануын болдырмайды. Көптеген циклокросс велосипедтерінде тежегіштерді оң тежегішті алдыңғы тежегіш ретінде орналастыру танымал. Бұл велосипедті көтеріп жүруді қажет ететін кедергілерге жақындағанда сол қолмен жылдамдықты басқаруға, ал оң қолмен фреймді ұстап, велосипедті иыққа көтеруге дайын болуға мүмкіндік береді. Белгілі бір спорттық жарыс үшін жасалған жоғары деңгейдегі велосипед ретінде, олар қарапайым "гибридтік немесе саяхаттық" кросс-велосипедтерінен де ерекшеленеді, олар асфальтталмаған жолдарда немесе соқпақтарда пайдалану үшін сәл кеңірек 700C дөңгелектері бар көп мақсатты велосипедтер болып табылады. Циклокросс велосипедінің дизайны мен фрейм геометриясы жылдар бойы дамыды. Алғашқы циклокросс велосипедтері – бұл саяхаттық типтегі жол велосипедтері, олар консольдік бекіткіштері, көлбеу бұрыштары және дөңгелектерге арналған кеңірек арақашықтығы үшін пайдаланылды. Спорт формальдану кезінде фрейм бұрыштары жылдам басқару үшін өзгерді және бұзылған жерді аралау үшін төменгі кронштейндердің биіктігі көтерілді. Көптеген циклокросс фреймдері иыққа оңай көтеру үшін компактты емес (жатық немесе жоғарғы түтікке жақын) фрейм дизайнына ие. Кейбір дизайндық ерекшеліктер жақында өзгерді, мысалы, жоғарылатылған төменгі кронштейн 10+ жыл бұрын кең таралған еді; қазір көптеген циклокросс велосипедтерінде төменгі кронштейн жоғарылатылмайды, тіпті көптегендері жол жарысы велосипедтерінен төмен болады; бұл орындық биіктігін төмендетуге және қайта орнатуды жеңілдетуге, ал төменгі ауырлық орталығы тұрақтылықты арттыруға мүмкіндік береді. Көптеген циклокросс велосипедтері қазір бір тісті дөңгелек және тізбек "құлауын" болдырмайтын қорғағышпен жабдықталған. Бір тісті дөңгелек орнату механиканы жеңілдетеді және тізбектің қиын жолда жолдан шығу мүмкіндігін азайтады. Велосипедтерінде екі тісті дөңгелек орнатылған адамдар әдетте 36–46 беріліс диапазонын пайдаланады. Көптеген кәсіби циклокросс велосипедтері аэродинамика үшін емес, дөңгелектің терең құм немесе лайда батып қалуын болдырмау үшін терең профильді көміртекті түтікшелі дөңгелектермен жабдықталған. Түтікшелі шиналар шұңқырдан қашудан, дөңгелеуге қарсылықты азайтудан және төмен шина қысымында жақсырақ ұстау үшін қолданылады. Сонымен қатар, бір жылдамдықты циклокросс велосипедтері бастапқы орнатудың төмен құны, пайдалану және техникалық қызмет көрсету оңайлығы және жолда механикалық бұзылу мүмкіндігінің төмендеуі сияқты себептермен үнемі танымал болып келеді.

Cyclo cross bicycles generally resemble road racing bicycles. Cyclo cross specific frames differ with their wider tire clearances, knobby tires, cantilever or disc brakes, and lower gearing. Cables are generally routed on the upper side of the top tube, which allows the rider to carry the bike comfortably on the right shoulder through portage sections, and prevents cable contamination by dirt. Popular on many cyclocross bikes is routing the brakes so that the right brake is often the front brake. This is done to allow the left hand to control speed while approaching obstacles requiring the bike to be carried, while the right hand grips the frame ready to lift the bike onto the shoulder as soon as the rider's feet touch the ground. As a high end bicycle purpose built for a specific sport competition, they also differ from ordinary "hybrid or trekking" cross bikes, which are general purpose utility bikes fitted with slightly wider 700C tires for use on unpaved paths or trails. Cyclo cross bike design and frame geometry has evolved over the years. The first cyclo cross bikes were touring type road bikes, used for their cantilever bosses, slacker angles and wider tire clearance. Over time as the sport became more formalized, frame angles changed for quicker handling and bottom brackets heights were raised to clear broken ground. Most cyclo cross frames have a non compact (flat or near flat top tube) frame design for easier shouldering. Some design features have recently begun to change, for example, a heightened bottom bracket was typical 10+ years ago; now many cyclo cross specific frames do not have elevated bottom brackets, in fact many have a lower bottom bracket than road racing bicycles; this is favorable since the lower seat height makes for easier remounting, and a lower center of gravity increases stability. Many cyclo cross bicycles are now set up with a single chainring and chain "drop" guards. A single chainring setup simplifies mechanics and reduces the chance of the chain derailing on a bumpy course. People who do run a double chain ring set up on their bicycles generally use a 36–46 gearing. Many professional level cyclo cross bikes are set up with deep section carbon tubular wheels, not for the purpose of aerodynamics, but to keep the wheel from being entrapped in deep sand or mud sections. Tubular tires are used to avoid pinch flats, decrease rolling resistance and increase grip with lower tire pressures. In addition, single speed cyclo cross bikes are becoming increasingly popular for a variety of reasons, including lower initial cost of setup, ease of use and maintenance, and decreased likelihood of mechanical failure on the course.

Киім-кешек

Киімдер жол жарысы киімдеріне ұқсас. Дегенмен, циклокросс суық ауа-райы спорты болғандықтан, ұзақ жеңді киімдерге, тайтс-терге, шорт-шарварына және қол мен аяқ жылытқыштарына баса назар аударылады. Көптеген жарыскерлер стандартты екі бөліктен тұратын жол жиынтығын пайдаланса да, қозғалыс еркіндігін барынша арттыру үшін бір бөліктен жасалған тері костюмін киюге ерекше көңіл бөлінеді. Тері костюмдерінің тағы бір артықшылығы – олар тығыз болып келеді, бұл жарыстың кейбір тар жолдарында жейделердің ағаштардың бұтақтарына ілігіп қалуына кедерес жасайды. Тери костюмінің бір бөліктен жасалуы, велосипедті иыққа көтеріп алып жүргенде дененің ашық қалмауына мүмкіндік береді. Тау велосипедіне арналған аяқ киімдер қолданылады, себебі олар жарысқа қатысушыларға, жол жарысы аяқ киімдерінен өзгеше, жүгіруге мүмкіндік береді, сондай-ақ олардың жолға жабысу қабілеті жоғары (жол жарысы аяқ киімдерінің тегіс табанымен салыстырғанда). Толық саусақты қолғаптар міндетті емес, бірақ қолды қорғау және лайлы немесе ылғалды жағдайларда жақсы ұстау үшін көбінесе ұсынылады. Құрғақ жағдайда жарысқа қатысатын тәжірибелі жарыскерлер, руль арқылы жақсы сезіну үшін және велосипедті табиғи түрде тасымалдау үшін қолғаптарды кимеуі мүмкін.

Курстар

Жарыс әдетте қысқа трассада көптеген айналымдардан тұрады, белгілі бір уақытқа жеткенде аяқталады, ал емес белгілі бір айналым санынан немесе қашықтықтан кейін; ересектер жарысының стандартты ұзақтығы бір сағат, ал кіші жастағы жарыстар үшін 30 және 45 минуттік жарыстар қалыпты жағдай. Әдетте, әрбір айналым 2,5–3,5 км шамасында болады және 90% жуығы жүріп өтуге қолайлы. UCI ережелері бойынша өткізілетін жарыстарда мүмкіндік болғанда өту үшін трассаның ені кемінде 3 метр болуы керек, бірақ АҚШ және Ұлыбританиядағы кішкентай жарыстарда трассаның бөліктері тар болуы мүмкін. Жер бедері әртүрлі болуы мүмкін, мысалы, жолдардан бастап тік көтерілістері бар жолдарға дейін, қисайған бөліктер, көптеген бұрыштар және, ерекше ерекшелік ретінде, велосипедшіге велосипедімен жүру қажет болатын немесе кеңес берілетін учаскелер. Түйін жағдайына асфальт, қатты топырақ, шөп, саз және құм жатады. Кросс-кантри тау велосипеді жарыстарымен салыстырғанда жер тегіс. Дөңгелектерге қиын кедергілерге аз мән беріледі, жылдамдық пен әртүрлі техникалық қиындықтарды жеңуге көбірек мән беріледі. Жол жарыстарына қарағанда, желдің күші зор болмаса, немесе трасса асфальтталған болмаса, "желдің артынан жүру" тактикасының маңызы азайды. Тактика негізінен дұрыс бағытты таңдауға, қарқын стратегиясына, өту техникасына және жарыскерлердің шабуылға немесе демалысқа қолайлы трассаның бөлімдерін анықтап, пайдалану қабілетіне бағытталған. Курстың әрбір бөлімі әдетте бірнеше секундтан аспайды. Мысалы, ұзақ көтерілістерден аулақ болып, қысқа, тік еңістерге басымдық беріледі. Бөлімдер әдетте бір-бірімен байланысқан немесе ұзын түзулер тар бұрыштармен бөлінеді. Бұл стандартты ұзындығы бар трассаның салыстырмалы түрде шағын аумаққа сыюына мүмкіндік береді, сонымен қатар бәсекелестерді үнемі жылдамдық пен күшті өзгертуге мәжбүр етеді. Бұрыштардан жылдамдықпен шығып, келесі бұрысқа дейін жылдамдықты төмендету және қайтадан жылдамдану – бұл жиі кездесетін жағдай. Велосипедтен түсіп, велосипедпен жүруге немесе "қоян секіруге" мәжбүрлейтін кедергілерге тым тік беткейлер, сатылар, құм шұңқырлары және тақтайлы кедергілер жатады. Бастау/аяқтау аймағынан басқа, бұл кедергілер жарыс директоры қалаған жерге орналастырылуы мүмкін. Қауіпсіздік үшін бірнеше жарыс директорлары қоян секіруді шектеуге тырысып, кедергілерді жұп немесе үштік ретінде орналастырды (бірақ UCI ережесі бойынша екі кедергіден артық бірінен соң бірі орналастырылмауы керек). Кедергінің ең жоғары биіктігі 40 см. Сыртқы көмекке рұқсат болғандықтан, осыған арналған арнайы аймақ ретінде шұңқырлар қарастырылады. Көптеген жүргізушілер сол жақтан түсетіндіктен, жарыс трассасының оң жағында шұңқыр орналасқан. Ірі жарыстарда жеке шұңқыр жолағы қарастырылған, сондықтан жаңа велосипед немесе басқа көмекке мұқтаж адамдар ғана осы жолаққа кіруі керек (бұл тип 1999 жылғы қаңтарда Нидерландының Зеддам қаласында өткен Әлем кубогында алғаш рет пайда болды). Кейбір жағдайларда шұңқырлар трассаның екі бөлігінде де орналастырылған. Кросс-кантриде жарысатын ұзын форматтағы жарыстар да бар. Мысалға, Үш шыңды циклокросс (61 км), Барри Рубайк және 80-115 км аралығындағы жеті кезеңнен тұратын американдық UltraCX чемпионаты сериясын атауға болады.

Races usually consist of many laps over a short course, ending when a time limit is reached, rather than after a specific number of laps or certain distance; the typical length for senior events is one hour, with 30 and 45 minute races for lower categories being the norm. Generally each lap is around 2.5–3.5 km and is 90% rideable. Races run under UCI rules must have courses that are always at least 3 m wide to encourage passing at any opportunity, but sections of singletrack are common for small races in the US and Great Britain. A variety of terrain is typical, ranging from roads to paths with short steep climbs, off camber sections, many corners and, a defining feature, sections where the rider may need, or would be best advised to dismount and run while carrying the bike. Under tire conditions include asphalt, hardpack dirt, grass, mud and sand. In comparison to cross country mountain bike events, terrain is smoother. Less emphasis is put on negotiating rough or even rocky ground with more stress on increased speed and negotiating different types of technical challenges. Drafting is of far less strategic importance than in road racing, though it can still be employed in paved sections or extremely windy conditions. Instead, tactics are chiefly focused on line choice, pacing strategy, passing technique, and racers' ability to identify and exploit sections of the course that are conducive to attacking or recovery. Each section of the course typically lasts no longer than a handful of seconds. For example, long climbs are avoided in favour of short, sharp inclines. Sections are generally linked together, or long straights broken up, with tight corners. This not only allows a standard length course to fit in a relatively small area, but also forces competitors to constantly change speed and effort. Accelerating out of corners, then having to decelerate for the next before accelerating again is a common theme. Obstacles that force a rider to dismount and run with their bike or to "bunny hop" include banks too steep to ride up, steps, sand pits and plank barriers. Besides the start/finish area, these obstacles may be placed anywhere on the course that the race director desires. Several race directors have tried to limit bunny hopping for safety reasons by placing barriers in pairs or in triple (although under UCI rule no more than two barriers can appear in succession). The maximum height for a barrier is 40 cm. Since outside assistance is allowed, pits are included to provide a consistent area for this to occur. A pit to the right of the course is normal since most riders dismount to their left. In larger events a separate pit lane is featured so only those wishing a new bike or other assistance need enter the lane (this type was debuted at the Zeddam, Netherlands World Cup of January 1999). In some cases pits are provided in two different parts of the course. Long format races, in which riders compete cross country also exist. Examples include the Three Peaks Cyclo Cross, a 61 km race, Barry Roubaix, and the American UltraCX Championship Series which consists of seven stages ranging from 80 to 115 km.

Техника

Циклокросс трассалары бәсекелестерден ерекше техникалық дағдыларды талап етеді. Мысалы, жергілікті жағдайға байланысты, трассаға тар жолдар мен ағыстар да қосылуы мүмкін, бұл екеуі де жүргізушінің тәжірибесі мен техникасын қажет етеді. Кейбір трасса бөлімдері өте лайлы, сулы немесе қарлы, ал басқалары шаңды және құмды болуы мүмкін. Мұндай жағдайлардың көпшілігі стандартты 32c дөңгелекпен жүру үшін тым қиын саналады, сондықтан циклокростың қиындығы жылдамдықпен тұрақсыз немесе сырғақ жерде бақылауды сақтауда жатыр. Трассада қадамдар, кедергілер, арықтар, баспалдақтар, тік көлбеулер және өте терең лай немесе құм да кездеседі, олардың барлығы велосипедті алып жүруді талап етеді. Сондықтан, велосипедтен жылдам түсіп, көтеріп алып жүруге, содан кейін оны қайта қойып, жылдамдықты жоғалтпай қайта міну өте маңызды, ал дұрыс емес немесе баяу түсу/қайта міну бағалы секундтарды қанағаттандыруға, энергияны ысырап етуге немесе бәсекелестің құлауына әкелуі мүмкін. Көбінесе, трасса бөлімдері өте қиын болғанда немесе қайта-қайта тозу немесе қолайсыз ауа райы салдарынан жүру мүмкін болмағанда, жарыскер велосипедті көтеріп, энергияны сақтау үшін ұзақ жүгіреді. Кедергілерді, мысалы, тосқауылдарды және кейде арықтарды жеңу үшін жақында қолданыла бастаған техника – қояншапқы (bunnyhop), бұл техника 1989 жылы Дэнни Де Би әлем чемпионатында сәтті пайдаланғанда танымал болды. Жарыс директорлары кедергілерді қатар орнату арқылы оны қолдануға тырысып, қояншапқының танымалдылығы төмендеді. Тәжірибелі жүргізушілер қатар тізілген кедергілерге қарамастан, оларды секіріп өте алады. Көптеген жүргізушілер, мысалы, бұрынғы BMX жарыскері Свен Нис, қояншапқы арқылы түрлі кедергілерді жеңудегі техникалық шеберлігімен белгілі болды.