Виценті Витос: Польша азаматы және саяси қайраткері
Wincenty Witos
Винценты Витос (1874-1945) – польский политик, 3-кратный премьер-министр Польши в 1920-х. Лидер Польской крестьянской партии, депутат сеймов. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Польша мемлекет қайраткері (1874–1945)
Polish statesman (1874–1945)
Винсент Витос (21 немесе 22 қаңтар 1874 – 31 қазан 1945) – Польша мемлекет қайраткері, Польша Халық партиясының (ПХП) көрнекті мүшесі және жетекшісі, 1920 жылдары үш рет Польшаның премьер-министрі болды. Ол 1895 жылдан бастап Польша Халық партиясының мүшесі, ал 1913 жылдан бастап оның «Пиаст» фракциясының жетекшісі болды. 1908–1914 жылдары Галиция Сейміне депутат, 1911–1918 жылдары Венадағы Рейхсратқа өкіл ретінде жіберілді. Витос 1918 жылы Польшаның тарату комитетінің (Polska Komisja Likwidacyjna) жетекшісі, «Пиаст» партиясының басшысы және 1919–1920 жылдары Польша Сейміне депутат болды. Ол 1920–1921, 1923 («Хено Пиаст») және 1926 жылдары үш рет Польшаның премьер-министрі қызметін атқарды. 1926 жылы үшінші Витос үкіметі Жозеф Пилсудский басқарған мамыр төңкерісімен құлатылды. Витос «Санция» үкіметіне қарсы оппозицияның жетекшілерінің бірі болды, «Центролев» (1929–1930) басшысы болды және Халық партиясын құруға бірлесіп қатысты. Ол көп ұзамай түрмеге қамалып, 1933–1939 жылдары Чехословакияда сүргінде өмір сүрді. Осы кезеңде ол «шаруалардың мессиясы» ретінде танылды. Сүргіннен оралғаннан кейін, ол қайтадан жаулап алған немістер тарапынан тұтқындалды. 1941 жылдың наурыз айында денсаулығы нашарлағандықтан, немістер оны бақылауға босатып, Вирхославицеде қалуға бұйрық берді. 1944 жылдың шілдесінде неміс оккупациялық билігі одан кеңес үкіметіне қарсы үндеу жасауды талап етті, бірақ ол бас тартты. 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Мемлекеттік Ұлттық Кеңестің (Krajowa Rada Narodowa) төрағаларының бірі болып тағайындалды. 1945–1946 жылдары Халық партиясы қайта ұйымдастырылып, оны Станислав Миколайчик басқарды.
Wincenty Witos (; 21 or 22 January 1874 – 31 October 1945) was a Polish statesman, prominent member and leader of the Polish People's Party (PSL), who served three times as the Prime Minister of Poland in the 1920s. He was a member of the Polish People's Party from 1895, and the leader of its "Piast" faction from 1913. He was a member of parliament in the Galician Sejm from 1908–1914, and an envoy to Reichsrat in Vienna from 1911 to 1918. Witos was also a leader of Polish Liquidation Committee (Polska Komisja Likwidacyjna) in 1918, head of the Piast party, and member of parliament in the Polish Sejm from 1919 1920. He served three times as the premier of Poland, in 1920–1921, 1923 (Chjeno Piast), and 1926. In 1926 the third Witos government was overthrown by the May coup d'état led by Józef Piłsudski. Witos had been one of the leaders of the opposition to the Sanacja government as head of Centrolew (1929–1930) and co founded the People's Party. He was imprisoned shortly thereafter, then lived in exile in Czechoslovakia from 1933 to 1939. Over that time, he was seen as "the messiah of the peasants." Post exile, he returned to Poland only to be imprisoned again by the invading Germans. In ill health by March 1941, he was put on supervised release by the Germans and ordered to stay in Wierzchosławice. In July 1944 the German occupation authorities requested that he declare an anti Soviet appeal, but he refused to do so. In 1945, he was nominated one of the vice chairmen of the State National Council (Krajowa Rada Narodowa) after World War II. In 1945 46 the People's Party was reorganized and taken over by Stanisław Mikołajczyk.
Ерте өмір
Винсент Вирцхославицеде шаруа отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Войцех және Катаржина Срока болды. Отбасы кедей, жері аз, малдары болмады және олар қорадан қайта жаңартылған бір бөлмелі шатырда тұрды. Винсенттің Ян мен Анджей деген екі бауыры болды. Анджей де поляк аграрлық қозғалысының жетекшісі атанды. Ол он жасында ауыл мектебінде оқуын бастап, төрт сыныпты бітірді. Содан кейін әкесіне көмектесіп, князь Евстахий Станислав Сангушконың ағаш кесушісі болып жұмыс істеді. 1895 және 1897 жылдар аралығында Винсент Австрия армиясында (Галиция Польшаның австриялық бөлігі болғандықтан) қызмет етті, бастапқыда жаяу әскерде, кейін артиллерияда. Ол Тарнув, Краков және Кшеславице қалаларында орналасқан. 1898 жылдың 9 ақпанында Катаржина Трахқа үйленді. Оның қызы Джулия 1899 жылдың 22 наурызында дүниеге келді.
Wincenty was born in a peasant family in Wierzchosławice. His parents were Wojciech and Katarzyna née Sroka. The family was poor, owning little land and no livestock and they lived in a single room hut which had been converted from a barn. Wincenty had two brothers, Jan and Andrzej. Andrzej would also become a leader in the Polish agrarian movement. He began his education in the village school at the age of ten and finished four grades. Subsequently, he worked, helping his father, as a lumberjack for Prince Eustachy Stanisław Sanguszko. Between 1895 and 1897 Wincenty served in the Austrian Army (Galicia was part of the Austrian partition of Poland), first in infantry then in the artillery. He was stationed in Tarnów, Kraków and Krzesławice. He married Katarzyna Trach on 9 February 1898. His daughter Julia was born on 22 March 1899.
Ерте саяси қызметі
Тоғыз жасында ол "Мачей Рыдз" деген атпен Львовта (Львов, Лемберг) орналасқан "Халық досы" ("Przyjaciel Ludu") газетінде өзінің алғашқы газет мақаласын жариялады. 1895 жылы Витос Галисиялық Халық партиясы ("Stronnictwo Ludowe") партиясына қосылды және 1903 жылғы ақпанда партияның Атқару комитетіне сайланды. 1908 жылы ол Галисияның Львовтағы диетасына (парламентіне) делегат болып сайланды және 1914 жылға дейін қызмет етті. 1909 жылғы сәуірде Витос өзінің туған жері Вирцхославице ауылының мэрі (wójt) болып сайланды. Қызмет еткен кезеңінде ол ауылдың экономикалық дамуына ерекше мән берді, диірмен мен әлеуметтік орталықтың салынуын қадағалады, жергілікті жолдарды жақсартты, мектепті кеңейтті және шаруалар кооперативін және несие одағын ұйымдастырды. Ол аграрлық қозғалыс қатарында бірте-бірте жоғарылап көтерілді.
At the age of nineteen he published his first newspaper article in the Przyjaciel Ludu ("Friend of the People") based in Lwów (Lviv, Lemberg), under the name "Maciej Rydz". In 1895 Witos joined the Galician Stronnictwo Ludowe ("People's Party") and in February 1903 he was elected to the Executive Committee of the party. In 1908 he was elected as a delegate to the Diet of Galicia in Lwow and served until 1914. In April 1909 Witos was elected the wójt (mayor) of his native Wierzchosławice. During his tenure he focused on the economic development of the village, oversaw the construction of a mill and a social center, improved local roads, expanded the school and organized a farmer's cooperative and credit union. He gradually rose in the ranks of the agrarian movement.
Тәуелсіздікке жол
1913 жылдың желтоқсан айында Халық партиясы жарылды. Оның нәтижесінде 1914 жылдың ақпан айында Витос жаңа құрылған саяси партия Polskie Stronnictwo Ludowe "Piast" (Польша халық партиясы "Пиаст") вице-президенті болып сайланды. 1911 жылы ол партияның Австрияның Императорлық Кеңесінің Өкілдер палатасына депутаты ретінде сайланды. Техникалық тұрғыдан алғанда, ол 1918 жылға дейін Австрия үкіметінің мүшесі болды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Витос партиялық іс-қимылдарға одан да белсенді қатысты. Топ Галициядағы поляктар үшін құрылған, квази-үкіметтік орган – Жоғарғы Ұлттық Комитетке қосылды, онда Витос вице-президент болып қызмет етті. Соғысқа байланысты саяси оқиғалар дамыған сайын және Комитеттің маңызы азайғанда, Витос отставкаға кетті. Соғыс жылдары Витос поляк тәуелсіздігі үшін күрескен белсенділермен, соның ішінде Игнацы Падеревский мен Енджей Морачевскиймен байланыста болды. Ол сондай-ақ, болашақта қайта құрылған Польша армиясының жетекшісі болады деп есептеген Юзеф Пилсудскийді қолдады. Пилсудскийге "Пиасттың" қолдауы Ант қағидасы дағдарысынан және немістердің Пилсудскийді тұтқындауынан кейін күшейді. Бірте-бірте Польша халық партиясының аграрлық өкілдері Польшаның тәуелсіздігіне жету үшін одақ құрудың ең дұрысы екеніне көз жеткізді, сондықтан олар про-Антандық, немісқа қарсы Ұлттық демократтарды қолдауға кірісті. 1917 жылы Витос Роман Дмовскийдің Ұлттық лигасына қосылды, бірақ 1918 жылы ұйымнан шықты. 1916 жылы ол "Пиасттың" президенті болды. Ол 1917 жылдың мамырында жарияланған, қайта құрылған, тәуелсіз Польшаның мақсаттарын баяндаған манифестің авторларының бірі болды. 1918 жылдың 28 қыркүйегінде ол Польшаны тарату комитетінің екі директорының бірі болды, оның мақсаты Польшаның сайланған үкіметіне өту кезеңінде бұрынғы Австрияның бөлігінде заң мен тәртіпті сақтау болды. Комитет Батыс Галицияны Австро-Мажарстаннан тәуелсіз деп жариялады. Витосқа Игнацы Дашинский үкіметіне қосылу туралы ұсыныс жасалды, бірақ ол саяси келіспеушіліктерге байланысты одан бас тартты. Витос сондай-ақ, жаңа үкіметте Пруссияның бөлігінен ешкімнің өкілдік етпегеніне наразы болды.
In December 1913 the People's Party split. As a result, in February 1914, Witos was elected as vice president of the newly created political party Polskie Stronnictwo Ludowe "Piast" (Polish People's Party "Piast"). In 1911 he served as a deputy of the party to Austria's Imperial Council's House of Representatives. Technically he remained the member of the Austrian government until 1918. After the outbreak of World War I in 1914, Witos became even more involved in party activities. The group joined the Supreme National Committee a quasi government for the Poles in Galicia, for which Witos served as vice president. As the political events associated with the war unfolded and the Committee became more and more irrelevant, Witos resigned. During the war Witos kept in touch with Polish independence movement activists, including Ignacy Paderewski and Jędrzej Moraczewski. He also supported Józef Piłsudski, whom he saw as the future leader of a reconstituted Polish army. "Piast"'s backing for Piłsudski increased after the Oath Crisis and the internment of Piłsudski by the Germans. Gradually, the agrarians of the Polish People's Party came to believe that the cause of Polish independence was best served by an alliance with the alliance and so began supporting the pro Entente, anti German, National Democrats. In 1917 Witos joined Roman Dmowski's National League although he left the organization in 1918. In 1916 he became the president of "Piast". He coauthored a manifesto, which declared the aims of a reconstituted, independent Poland and was published in May 1917. On 28 September 1918, he was one of the two directors of the Polish Liquidation Committee, a temporary government whose purpose was to preserve law and order in the former Austrian partition during the transition to an elected Polish government. The Committee declared Western Galicia independent of the Austria Hungary. Witos was invited to join the government of Ignacy Daszyński but turned the offer down for political differences. Witos was also unsatisfied with the fact that the new government had no representative from the Prussian Partition.
Екінші кабинет
1923 жылы 17 мамырда Варшавада поляк орталығы (Польша халық партиясы "Пиаст") және оңшыл партиялар (атап айтқанда Związek Ludowo Narodowy және Polskie Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji, сондай-ақ бірнеше шағын партиялар, Ұлттық бірлік альянсының христиан одағы немесе Чжена) арасында Ланккорона пактісі (Pakt lanckoroński) деп аталатын келісім жасалды. Бұл партиялардың саясаткерлері поляктандыру саясатын қатаңдауға және католик шіркеуінің мемлекеттегі рөлін арттыруға келісті. Сонымен қатар, Шығыс шекаралық аймақтарды поляктандыру бағдарламасын бастау жоспарланды. Келісім Варшавадағы Związek Ludowo Narodowy жетекшілерінің бірі Юлиуш Здановскийдің пәтерінде қол қойылды. Оның атауы, келіссөздер Ланккорона округінде сайланған сенатор Людвик Хаммерлингтің меншігінде жүргізілгенімен байланысты. Бұл келісім Владислав Сикорский үкіметінің отставкаға жіберілуіне және 28 мамырда Витос басқаратын Чжено-Пиаст коалициясының құрылуына әкелді. Польшаның бұрынғы мемлекет басшысы Юзеф Пилсудский, президент Нарутовичтің өліміне жауапты партиялардан құралған үкіметке қатыспайтынын мәлімдеп, отставкаға кетті. Ол 1923 жылдың желтоқсан айында қызметтен кетті.
On 17 May 1923, an agreement was held in Warsaw between the Polish centre (Polish People's Party "Piast") and right wing parties (primarily Związek Ludowo Narodowy and Polskie Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji and several smaller parties, known as the Christian Union of National Unity alliance or Chjena) called the Lanckorona Pact (Pakt lanckoroński). The politicians of those parties agreed to pursue stricter polonization policies and to increase the role of Catholic Church in the state. Furthermore, the program of Polonization of the Eastern Borderlands was to be initiated. The pact was signed at Warsaw's apartment of Juliusz Zdanowski, one of the leaders of Zwiazek Ludowo Narodowy. Its name refers to the fact, that it was negotiated in the real estate of Senator Ludwik Hammerling, who was elected in the district which included Lanckorona. The agreement led to the dismissal of the government of Władysław Sikorski and creation of the Chjeno Piast coalition on 28 May, with the new government of Witos. Former Polish chief of state, Józef Piłsudski, who resigned claiming that he would not participate in the government, which is made of parties responsible for the death of President Narutowicz. He resigned in December 1923.
Үшінші кабинет пен төңкеріс
1925 жылдың қарашасында премьер-министр Владислав Грабскийдің үкіметі Ұлттық демократтар мен Польша социалистік партиясының қолдауымен Сыртқы істер министрі Александр Скшинский басқарған үкіметке алмастырылды. Генерал Люциан Желиговский жаңа үкіметте әскери істер министрі болды. Бірақ, Польша социалистік партиясы қолдауын кері тартып алғаннан кейін, бұл үкімет те құлап, оның орнына Польша халықтық партиясы «Пиаст» және Христиандық Ұлттық Бірлестігі (Chjeno Piast) құрған Витос үкіметі келді. Алайда, жаңа үкіметке бұрынғыларына қарағанда халықтан қолдау аз болды, ал Сеймдегі үнемі билік ауысуын хаостық және зиянды деп санайтын Юзеф Пилсудскийдің мәлімдемелері төңкеріске жол ашты. Ішкі саяси тұрақсыздықтан басқа, Польша саясаты 1925 жылдың маусымында басталған Германиямен сауда соғысы және 16 қазанда Локарно шартына қол қоюмен дүрбелеңге түсті. Шарты бойынша, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Батыс Еуропаның одақтас елдері мен Орталық және Шығыс Еуропаның жаңа мемлекеттері жеңілген Германиямен қарым-қатынасты жақсарту үшін соғыстан кейінгі аумақтық мәселені шешуге тырысты. 1926 жылдың 10 мамырында Христиан демократтары мен Аграрлық партиялардың коалициялық үкіметі құрылды, сол күні Юзеф Пилсудский «Kurier Poranny» (Таңғы хабаршы) газетіне берген сұхбатында «сеймократияның зұлымдығымен күресуге дайын» екенін айтты және саяси өмірдің «жаңаруын» (сауығуын) уәделеді. Газеттің таралымы билік органдарымен тәркіленді. 11-12 мамыр түні Варшава әскери гарнизонында сақшылық күшейтілді, ал бірнеше бөлімшелер Рембертовке аттанды, онда олар Пилсудскийге адалдықтарын білдірді. 12 мамырда олар Варшаваға қарай жорық жасап, Висла өзенінің үстіндегі көпірлерді басып алды. Осы уақытта Витос үкіметі төтенше жағдай жариялады. Сағат 17:00 шамасында маршал Пилсудский Понятовский көпірінде президент Станислав Войцеховскиймен кездесті. Майор Мариан Порвит (үкіметке адал әскерлердің біріне қолбасшылық еткен), президентке, содан кейін Пилсудскийге есеп берді және екі саяхатшы арасындағы әңгімеге куә болды. Пилсудский Витос кабинетінің отставкасын талап етті, ал президент Пилсудскийдің капитуляциясын сұрады. Келіссөздер сәтсіз аяқталып, президент кеткеннен кейін майор Порвит Пилсудскийге көпірден өтуге рұқсат бермеді. 14 мамырда сағат 13:00 шамасында Витос кабинеті Белведер сарайынан Вилановқа көшуді шешті. Войцеховский бұл шешімге бір сағаттан кейін келісім берді. Вилановқа ауысқаннан кейін Войцеховский мен Витос кабинетке адал әскер командирлерімен келіссөздер жүргізді. Әскерилер Познаньға көшіп, қарулы күресін содан әрі жалғастыруға келісті. Ақырында, Варшавадағы қақтығыстың елдегі азаматтық соғысқа ұласуын болдырмау үшін Войцеховский де, Витос та отставкаға кетіп, өз әскерлеріне бауырластық қырқысын тоқтатуға бұйрық берді. Жаңа үкімет премьер-министр Казимеж Бартель басшылығымен құрылды, ал Пилсудский жаңа әскери істер министрі болды. 1926 жылдың 31 мамырында Ұлттық жиналыс Пилсудскийді президенттікке ұсынды, бірақ ол бас тартты. Соңында Игнацы Мощицкий жаңа президент болды, алайда Пилсудский әскери министрлігінің оған берген номиналдық өкілеттігінен гөрі әлдеқайда көп де-факто билікке ие болды.
In November 1925, the government of Prime Minister Władysław Grabski was replaced by the government led by Minister of Foreign Affairs Aleksander Skrzyński, which had received support from the National Democrats and the Polish Socialist Party. General Lucjan Żeligowski became the new government's minister of military affairs. However, after the PPS withdrew its support, this government also fell and was replaced by that of Witos, formed by the Polish People's Party "Piast" and the Christian Union of National Unity (Chjeno Piast). However, the new government had even less popular support than the previous ones, and pronouncements from Józef Piłsudski, who viewed the constant power shifts in the Sejm as chaotic and damaging, set the stage for a coup d'état. Apart from domestic turmoil, Polish politics had been shaken by a trade war with Germany, begun in June 1925, and by the signing of the Treaty of Locarno on 16 October. Under the terms of the treaty, the World War I western European Allied powers and the new states of Central and Eastern Europe sought to secure a postwar territorial settlement in return for normalized relations with defeated Germany. On 10 May 1926, a coalition government of Christian Democrats and Agrarians was formed, and that same day Józef Piłsudski, in an interview with Kurier Poranny (the Morning Courier), said that he was "ready to fight the evil" of sejmocracy and promised a "sanation" (restoration to health) of political life. The newspaper edition was confiscated by the authorities. The night of 11 to 12 May, a state of alert was declared in the Warsaw military garrison, and some units marched to Rembertów, where they pledged their support to Piłsudski. On 12 May, they marched on Warsaw and captured bridges over the Wisła River. Meanwhile, Witos' government declared a state of emergency. At about 17:00 hours, Marshal Piłsudski met President Stanisław Wojciechowski on the Poniatowski Bridge. Major Marian Porwit who commanded one of the troops loyal to the government), reported to the president, then reported to Piłsudski and witnessed the discussion between the two dignitaries. Piłsudski demanded the resignation of Witos' cabinet, while the President demanded Piłsudski's capitulation. After the failure of negotiations and the president's departure, Major Porwit refused Piłsudski to let him cross the bridge. On 14 May, at about 13:00 hours, Witos' cabinet decided to move from the Belweder Palace to Wilanów. Wojciechowski allowed this decision an hour later. After transferring to Wilanów, Wojciechowski and Witos negotiated with the commanders of troops loyal to the cabinet. The military decided they should move to Poznań and maintain the armed struggle from beyond. Eventually, to prevent the Warsaw fighting from turning into a country wide civil war, both Wojciechowski and Witos decided to resign and issued an order to their troops to cease fratricidal fighting. A new government was formed under Prime Minister Kazimierz Bartel, with Piłsudski as the new Minister of Military Affairs. On 31 May 1926, the National Assembly nominated Piłsudski to be president, but he declined. Eventually Ignacy Mościcki became the new president; Piłsudski, however, wielded much greater de facto power than his military ministry nominally gave him.
Орталық
1926 жылғы 26 мамырда Витос өкіметтен алынғаннан кейін, Польша халық партиясы "Пиасттың" президенті лауазымынан кетті, бірақ бұл қабылданбады. 1927 жылы мемлекеттік қаржылық көмектің шектелуіне байланысты Малопольск ауыл шаруашылығы қоғамының президенті лауазымынан қанағаттанды. 1927 жылғы 18 тамызда Краков облыстық басқармасы Витос құрған және Кіші Польшада оның жетекшілігімен жұмыс істеген Коммуна басшыларының одағын таратып жіберді. 1928 жылғы Польша заң шығарушы сайлауында Витос Тарнув округінен Сеjm депутаты болып қайта сайлануға сәтті үміткер болды, бұл округ бойынша ең көп дауыс жинады. 1929 жылғы 9 сәуірде Краков воеводасы Миколай Квасьневский Витосты 1905 жылдан бері мүшесі болған Тарнув жергілікті басқару кеңесінен шеттетуге бұйрық берді. Витос Санация режимі кезінде анық оппозицияда қалды. 1929–1930 жылдары Витос бірнеше поляк саяси партияларының (Польша халық партиясы "Вызволение", Польша халық партиясы "Пиаст", Ұлттық жұмысшы партиясы, Польша социалистік партиясы және христиан демократиялық партиялар) коалициясы – Центролевтің жетекшілерінің бірі болды. Коалиция Пилсудскийге және Санация үкіметіне қарсы бағытталған. Витос 1930 жылғы маусымда Краковта (Центролев ұйымдастырған) Халықтың құқықтары мен бостандықтарын қорғау конгресіне қатысты, онда сөз сөйледі.
On 26 May 1926, Witos resigned as President of the Polish People's Party "Piast" shortly after his removal from power, though it was not adopted. He resigned in 1927 as President of the Małopolska Agricultural Society due to the limitation of state financial assistance. On 18 August 1927, the Krakow Provincial Office dissolved the Union of Commune Heads, which was created by Witos and operating in Lesser Poland under his own leadership. In the 1928 Polish legislative election, Witos successfully applied for parliamentary re election as the member of the Sejm for the Tarnów district, by obtaining the largest number of votes for this constituency. On 9 April 1929, the Voivode of Kraków Voivodeship Mikołaj Kwaśniewski, removed Witos from the Tarnów local government board, to which he served as a member of this board since 1905. Witos remained in clear opposition during the Sanation regime. From 1929–1930, Witos was one of the leaders of Centrolew , a coalition of several Polish political parties (Polish People's Party "Wyzwolenie", Polish People's Party "Piast", National Workers' Party, Polish Socialist Party and Christian democratic parties). The coalition was directed against Piłsudski and the Sanation government. Witos participated, among others at the Congress of Defense of People's Rights and Freedom in Krakow (organized by Centrolew) in June 1930, during which he gave a speech.
Брест сынақтары
Польшаның Санация үкіметі 1930 жылғы сайлау нәтижелерін тамыз айында парламентті таратып жарамсыз деп жариялады, оппозицияға күшті қысым көрсетіп, жаңа сайлау наурызын қарашаға белгіледі. Үкіметке қарсы демонстрацияларды желеу етіп, қыркүйек айында оппозицияның 20 мүшесі, оның ішінде Центролев альянсының (Польша социалистік партиясы, Польша халықтық партиясы "Пиаст" және Польша халықтық партиясы "Вызволение" өкілдері) көшбасшыларының көпшілігі, ордерсіз, тек Жозеф Пилсудский мен ішкі қауіпсіздік министрі Фелициан Слявож Складковскийдің бұйрығымен қамауға алынды. Оларды үкіметке қарсы төңкеріл жасауға тырысқан деп айыптады. Оппозиция өкілдері (Витос пен Войцех Корфанти де олардың арасында болды) Брест бекінісінде тұтқындалды, онда олардың соты өтті (содан бері бұл сайлау "Брест сайлауы" деп аталады). Тұтқындарға (Витостың ілесушілері мен Санацияға қарсыларға) аяусыз ұрып-сапалап, қорлады. Витосқа, басқалармен бірге, дәретханаларды қолмен тазалау және нәжіс шұңғымаларын тасымалдау тапсырылды. Кейін ол Гройецтегі түрмеге ауыстырылды. 1930 жылдың 27 қарашасында (Сеймге қайта сайланған күні) Витос түрмеден босатылды, оның кепілдік сомасы 10 000 злотый болды. Санацияның танымал партияларға қарсы күресіне қарамастан, Витос шаруалар ұйымдарымен бірігу қажеттігін мәлімдеді. 1931 жылдың 15 наурызында ол үш кіші шаруа партиясы – Польша халықтық партиясы "Пиаст", Польша халықтық партиясы "Вызволение" және солшыл "Стронніцтво Хлопске" (СХ) партияларының бірігуінен құрылған "Бірлік" халық партиясын құрды. 1931 жылдың 26 қазанында Варшавада Брест процесі басталды. Витос пен тағы 10 айыпталушы 1928 жылдан 1930 жылдың 9 қыркүйегіне дейін араласып, бірігіп, Министрлер Кеңесінің мүшелерін күшпен алмастыру мақсатымен, мемлекеттік құрылысты түбегейлі өзгертпестен, адам өлтіруге қатысты құлық жасауға дайындалды деген айып тағылды. 55 сот отырысынан кейін ешбір айыпталушы кінәсін мойындаған жоқ. Витос бұл мүмкіндікті 1926 жылғы мамыр төңкерісінен бастап Санацияның әрекеттерін сынап, түсіндіру үшін пайдаланды. Басқалармен бірге Витос былай деді: "Құрметті судья, мен мамыр төңкерісімен құлатылған осы үкіметтің президенті болдым. Мен төңкеріл жасаған жоқпын, мен төңкерілдің құрбаны болдым, мен және үкіметім." Бұл үкімет билікті ұрлаған емес, конституциялық үкімет болды, ол Польша Республикасының Президентімен заңды түрде тағайындалды. Біреулер ойнап, біреулер жоспар құрды, ал мен мұнда отырмын!" Сот барысында Витостың адвокаты Станислав Сюрлей болды. Айыпталушылар төңкеріл жасауға дайындық жасады деген айыптан ақталды, бірақ олардың әрекеттері үшін кінәлі деп танылды. Витосқа 1/5 жылға бас бостандығынан айыру және 3 жылға қоғамдық қызметтен шеттетілу жазасы берілді. Витосқа Казимеж Багинскиге салынған сияқты 80 злотый айыппұл салынды. Брест процесі 1932 жылдың қаңтарында аяқталды, онда 10 айыпталушы үш жылға дейін бас бостандығынан айырылды, ал 1933 жылғы шағымдар сот шешімдерін күшінде қалдырды. 1933 жылдың 7-11 ақпанында апелляциялық сот отырысы өтті, нәтижесінде бірінші инстанцияның шешімі бекітілді. 9 мамырда Жоғарғы Сот бұл шешімді жойып, істі қарауға қайта жіберді. 11-20 шілдеде апелляциялық сот алдында екінші отырыс өтті, ол бірінші шешімді негізді деп тапты. Сот үкімін Жоғарғы Сот бекітіп, 2-5 қазанда қорғаушылардың апелляциялық арызын қайта қарады. Бес айыпталушы жазасын өтеу үшін түрмеге жіберілді. Витос, Адам Прагьер, Владислав Киерник, Казимеж Багински және Герман Либерман Жоғарғы Сот шешімін бекіткенге дейін жер аударылды. Олар бірлескен мәлімдемесінде былай деп жазды: "Біз 1930 жылғыдай, диктатураның құрбаны болмаймыз. Ел бізден шейіт болуды емес, өтірік пен жемқорлыққа негізделген мафияны жою үшін күрес талап етеді. Біз Польшадан кетіп, жек көрінішті диктатурамен күресті жалғастырамыз."
The Polish Sanation government had invalidated the 1930 election results by disbanding the parliament in August and with increasing pressure on the opposition started a new campaign, the new elections being scheduled for November. Using anti government demonstrations as a pretext, 20 members of the opposition, including most of the leaders of the Centrolew alliance (from Polish Socialist Party, Polish People's Party "Piast" and Polish People's Party "Wyzwolenie") were arrested in September without a warrant, only strictly on the order of Józef Piłsudski and the then Minister of Internal Security, Felicjan Sławoj Składkowski, accusing them of plotting an anti government coup. The opposition members (who included Witos, and Wojciech Korfanty) were imprisoned in the Brest Fortress, where their trial took place (thus the popular name for the election: the 'Brest election'). The detainee (including Witos' inmates and opponents of the Sanation) were beaten and humiliated. Witos was ordered, among others manually cleaning latrines and emptying faeces buckets. A little later he was taken to the arrest in Grójec. On 27 November 1930 (the same day he was re elected to the Sejm), Witos left prison, his bail was set at 10,000 zloty. Regardless of Sanation's struggle against the well known parties, Witos declared the need to consolidate with peasant groups. On 15 March 1931, he formed the "united" People's Party from the merger of three other, smaller, peasant based parties: the Polish People's Party "Piast", Polish People's Party "Wyzwolenie" and left wing Stronnictwo Chłopskie (SCh). On 26 October 1931, the Brest trial began in Warsaw. Witos and the other 10 accused were charged with the fact that in the period from 1928 to 9 September 1930, following the communicating between each other and acting consciously, they jointly prepared an assassination attempt whose purpose was to forcefully remove members of the Council of Ministers and replace them by other people, although without a fundamental change state system. None of the accused pleaded guilty after 55 hearings from the trial. Witos used the opportunity to explain the harsh criticisms of Sanation's actions, starting with the May Coup of 1926. Among others, Witos stated: Your Honor, I was the president of this government that was overthrown by the May coup. So I wasn't plotting, I wasn't plotting, but I, along with the government, was the victim of a plot and assassination. This government was not a usurper government, it was a constitutional government, in a lawful manner, in a completely lawful manner appointed by the President of the Republic of Poland. Someone else was swinging, someone else was plotting, and I am sitting on the bench! During the trial, Witos's lawyer was attorney Stanisław Szurlej. The accused were acquitted of the charge of preparing a coup d'état, though they were convicted of their activities. Witos was sentenced to 1/5 years in prison and deprived of public rights for 3 years. Witos was imposed a fine of PLN 80, similar to the fine imposed on Kazimierz Bagiński. The Brest trial ended in January 1932, with 10 accused receiving sentences up to three years of imprisonment; the appeals of 1933 confirmed the sentences. On 7–11 February 1933, an appeal hearing was held which culminated in the approval of the first instance judgment. On 9 May, the Supreme Court cancelled this judgment and referred the case back to the court. On 11–20 July, a second hearing was held before the Court of Appeal which found the first judgment justified. The verdict was finally approved by the Supreme Court, which on 2–5 October, reconsidered the appeal of the defenders. Five of the convicts went to prison to serve their sentence. Witos, Adam Pragier, Wladyslaw Kiernik, Kazimierz Baginski and Herman Lieberman went into exile, before the approval of the judgment by the Supreme Court. They wrote in a joint statement: We will not again be hostage to the dictatorship, as in 1930 The country demands from us not martyrdom, but a struggle to remove the mafia, which established its reign on lies, harm and depravity of characters. We left Poland to continue fighting the hated dictatorship.