Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қорымды қоршайтын ыдыс – жер астындағы мазар.
Container that encloses a coffin
an underground tomb
A burial vault (also known as a burial liner, grave vault, and grave liner) is a container, formerly made of wood or brick but more often today made of metal or concrete, that encloses a coffin to help prevent a grave from sinking. Wooden coffins (or caskets) decompose, and often the weight of earth on top of the coffin, or the passage of heavy cemetery maintenance equipment over it, can cause the casket to collapse and the soil above it to settle.
Қорымдағы қоршау (қабірлік қаптама, қабірлік қоршау, қабірлік сыйырлау деп те аталады) – бұрын ағаштан немесе кірпіштен, ал қазір көбінесе металдан немесе бетоннан жасалатын, табынға орналастырылатын және қабірдің шөгуін болдырмауға көмектесетін ыдыс. Ағаш табындар (немесе сандықтар) уақыт өте ыдырайды, ал үстіне жиналған топырақтың салмағы немесе зиратты күтіп-ұстау техникасының өтуі сандықтың құлап, топырақтың тұншығуына себеп болуы мүмкін.
Container that encloses a coffin
an underground tomb
A burial vault (also known as a burial liner, grave vault, and grave liner) is a container, formerly made of wood or brick but more often today made of metal or concrete, that encloses a coffin to help prevent a grave from sinking. Wooden coffins (or caskets) decompose, and often the weight of earth on top of the coffin, or the passage of heavy cemetery maintenance equipment over it, can cause the casket to collapse and the soil above it to settle.
Сипаттамасы мен қолданылуы
Жерлеу орнының қақпағы немесе жерлеу қабырғасы табытты жердің салмағымен немесе зиратты күтіп-ұстауға арналған ауыр техниканың құлауынан қорғау үшін жасалған. Табыттың құлауы жердің шөгуіне және тұнуына әкеліп, зираттың сыртқы түрін бұзады және күтімін қиындатады. Жерлеу ордалары бастапқыда қабір тонаушылардың табытқа оңай қол жеткізіп, құнды заттарды, киімдерді немесе тіпті мәйітті алып кетуіне жол бермеу мақсатымен пайда болды. Алғашқы ордалар ағаштан ("қатаң қорап") жасалған, бірақ 1800 жылдардың ортасында кірпіш, темір және кейіннен болат ордалар қолданыла бастады. 19 ғасырдың соңында мәйітті зергерлік бұйымдармен жерлеу әдетінен бас тарды. Алайда, жерлеу ордаларының жердің қабырғаларға құлап кетпеуін қамтамасыз етудегі маңызы байқалды және жерлеу ордалары кеңінен қолданыла бастады. 20 ғасырдың басында бетон (содан кейін темір бетон) ордалары жиі қолданылатын болды. Көптеген дамыған елдерде кеңінен қолданылса да, жерлеу ордасы – 20 ғасырда ғана қолданылатын жерлеу құралы. АҚШ-та жерлеу ордасы 1880 жылдарға дейін белгілі болмаған, ол кезде Иллинойс штатындағы зиратқа ие болған L. G. Haase Manufacturing Co. компаниясы жерлеу ордасын өзінің жерлеу сатуына өнімдік желі қосу құралы ретінде қарастырды. 1915 жылға дейін АҚШ-тағы жерлеу рәсімдерінің бар болғаны 5-10% ғана жерлеу ордасын немесе қабырғасын пайдаланған. 1930 жылдары египеттік мумификацияға қызығушылық танытқан компания иесі Уилберт Хаас, герметикалық (немесе "су өткізбейтін") орданы судан, микробтардан және зиянкестерден қорғау құралы ретінде насихаттай бастады. Кейіннен Haase компаниясы бірнеше пластик компанияларды сатып алып, пластик жерлеу ордаларын да шығара бастады. Компания бүгінде американдық жерлеу ордалары нарығында көш бастап тұр, барлық ордалар мен қабырғалар сатылымының шамамен 12 пайызын құрайды. Жерлеу ордасы табытты төрт жағынан, жоғары және төмен жағынан қоршайды. Қазіргі заманғы жерлеу ордалары қабірге түсіріледі, ал табыт орданың ішіне түсіріледі. Содан соң табытты жабу үшін қақпақ түсіріліп, орда тығыздалады. Қазіргі заманғы жерлеу ордалары бетоннан, металдан немесе пластиктен жасалуы мүмкін. Жерлеу ордасының қабырғалары түбіне бекітілгендіктен, ол жерлеу қабырғасынан мықтырақ болады. Кейбір жерлеу ордалары құрылымын керісінше жасайды, яғни табыттың астына тек табан жағайды. Қақпақ төрт қабырғадан және жоғарғы жағынан тұрады. Мұндай жерлеу ордалары қақпақ пен табан арасындағы тығыздықты жақсартады. Жерлеу қабырғасы жерлеу ордасына ұқсас, бірақ түбі жоқ. Жерлеу қабырғасымен табыт тікелей жерге түсіріледі. Содан соң жерлеу қабырғасы табыттың үстіне түсіріледі. Қазіргі заманғы жерлеу қабырғалары да бетоннан, металдан немесе пластиктен жасалуы мүмкін. Көптеген түрлі түстерде, тіпті жолақты да болады. Жерлеу ордалары адам денесінің шіруіне тосқауыл қоймайды. Дұрыс орнатылмаған және тым тығыз жабық ордалар ыдырап бара жатқан денеден бөлінетін газдардың шығуына мүмкіндік бермейді. Содан кейін орда ішінде қысым артып, орда жарылып, бұзылуына әкеледі. Кейбір жерлеу ордаларын өндірушілер олардың ордалары "жасыл" (экологиялық таза) және бальзамдауға қолданылатын улы химиялық заттардың қоршаған топыраққа сіңуін болдырмайды деп мәлімдейді, бірақ мұндай мәлімдемелер жалған, өйткені орданы ыдырау газдарының қысымынан жарылмай герметикалық түрде жабу мүмкін емес. Шын мәнінде "жасыл" немесе табиғи жерлеу бальзамдау сұйықтығын қолданбайды және денені топырақтан және тез шіруден қорғауға тырыспайды. Қазіргі заманғы жерлеу ордалары көбінесе әртүрлі стильде жасалады, бұл шығынды едәуір арттырады. Қазіргі заманғы ордалар мен қабырғалар кейде ішкі жағынан қола, мыс, шыны талшықтары немесе тот баспайтын болаттан жасалған қабаттармен қапталады, ал кейбір ордалар мен қабырғалар сыртқы бетіне сөздер, көріністер немесе басқа да суреттер жазылады. Кейбір заңнамалар жерлеу ордасын немесе жерлеу қабырғасын пайдалануды талап етеді. Мысалы, АҚШ-тың бірнеше штаты оларды міндетті деп санайды. Кейбір жағдайларда зираттар жерлеу ордасын немесе қабырғасын пайдалануды талап етеді, бірақ бұл заңды талап емес.
The burial vault or burial liner is designed to prevent the weight of earth or heavy cemetery maintenance equipment from collapsing the coffin beneath. Coffin collapse will cause the ground to sink and settle, marring the appearance of the cemetery and making it harder to maintain. Burial vaults originally emerged as a means of ensuring that grave robbers could not easily access a coffin and remove valuables, clothing, or even bodies from the coffin. Early vaults were made of wood (the "rough box"), although by the middle of the 1800s brick, iron and later steel vaults were used. By the late 1800s, the fashion of burying the deceased with jewelry lost favor. However, the value of burial vaults in ensuring that the ground did not settle over graves was seen, and burial vaults began to be more widely used. By the early part of the 20th century, concrete (and, later, reinforced concrete) vaults became more common. Although quite commonly used in many industrialized countries, the burial vault is very much a funerary item used almost exclusively in the 20th century. In the United States, the burial vault was largely unknown until the 1880s when the L. G. Haase Manufacturing Co., which owned a cemetery in Illinois, conceived the burial vault as a means of adding a product line to their funerary sales. As late as 1915, only 5 to 10 percent of funerals in the United States used a burial vault or liner. In the 1930s, company owner Wilbert Haase, who had an interest in Egyptian mummification, began promoting the sealed (or "waterproof") vault as a means of allegedly protecting the body from water, microbes, and vermin. The Haase company later purchased several plastics companies, and began manufacturing plastic burial vaults as well. The company dominates the American burial vault market today, with about 12 percent of all vault and liner sales. A burial vault encloses a coffin on all four sides, the top, and the bottom. Modern burial vaults are lowered into the grave, and the coffin lowered into the vault. A lid is then lowered to cover the coffin and seal the vault. Modern burial vaults may be made of concrete, metal, or plastic. Because the sides of the burial vault are attached to the bottom of the vault, the burial vault is generally stronger than a burial liner. Some burial vaults reverse the construction, so that only a base is placed beneath the coffin. The lid consists of the four sides and the top. These types of burial vaults allow a better seal between the lid and base. A burial liner is similar to a burial vault, but does not have a bottom. With a burial liner, the coffin is lowered directly onto the earth. The burial liner is then lowered over the coffin. Modern burial liners may also be made of concrete, metal, or plastic. Many come in a wide array of colors, even stripes. Burial vaults do not prevent the decomposition of the human remains within. Vaults which are installed incorrectly and too tightly sealed may not allow gases generated by the decomposing body to escape. Pressure then builds up within the vault until the vault ruptures, causing the vault to fail. Although some manufacturers of burial vaults claim that their vaults are "green" (environmentally friendly) and prevent the toxic chemicals used in embalming from leaching into the surrounding soil, such claims are uniformly false since the vault cannot be hermetically sealed without causing it to rupture from the pressure of decomposing gases. A truly "green" or natural burial does not use embalming fluids, and does not attempt to protect the body from the soil and rapid decomposition. Modern burial vaults often come in a variety of styles, which can greatly increase the cost. Modern vaults and liners sometimes are lined on the inside with bronze, copper, fiberglass, or stainless steel sheeting, and some vaults and liners are inscribed on the outer surface with words, scenes, or other images. Some jurisdictions require the use of a burial vault or burial liner. For example, several U. S. states require them. In some cases, cemeteries require the use of a burial vault or liner, although it is not a legal requirement.
Әлемде қолданылуы
Құрама Штаттардан тыс жерлеу қоймалары мен қаптамаларын пайдалану туралы деректерді табу өте қиын, ал пайдалану деңгейі белгісіз. Қытай мен Жапонияда мұндай жерлеу қоймалары мен қаптамалары дерлік кездеспейді. Қытайда мәйітті өртеу міндетті, ал Жапонияда жерленгендердің 90 пайызы осылай өртеледі. Италияда да олар сирек. Қазіргі Италияда жерлеу учаскелері (жер астында немесе қабырғашалардағы орындар) әдетте 10-25 жылдан кейін қайта пайдаланылады. Осы уақытқа дейін дененің жұмсақ тіндері шіріп, сүйектері сүйек сақтау орнына (оссарийге) көшіріледі. Құрама Штаттарда жерлеу қоймаларын пайдалану да азайып келеді, себебі кремацияға тапсыратындардың саны күрт өсті. 2008 жылы АҚШ-тағы қайтыс болғандардың 36 пайызы кремацияланды, ал Ұлттық жерлеу директорылар қауымдастығы 2015 жылы бұл көрсеткіш 46 пайызға, 2025 жылға қарай 59 пайызға жетеді деп болжамдап отыр. Яһуди діні жерлеу қоймалары мен қаптамаларын пайдалануға тыйым салмайды және заң немесе зират талап еткен жағдайда оларды пайдалануға рұқсат береді. Бірақ Моррисон Дэвид Биал жерлеу қоймалары дәстүрлі яһудилікке қайшы екенін айтады, себебі олар өлімнің нақтылығын жоққа шығарады (мысалы, дененің ыдырауын тежейді) және олар әсемдікке құмарлық танытады, сондай-ақ өлімдегі барлық адамдардың теңдігін кемсітеді. Ислам діні бойынша мәйітті жуып, майлау және зығырға орап жерлеу керек. Құрмет көрсету рәсімі қарапайым болуы тиіс, әсемдікке жол берілмейді. Мүмкіндігінше мәйітті табутсыз немесе жерлеу қоймасысыз жерлеу керек, бірақ заң талап еткен жағдайда рұқсат етіледі. Әдетте мұсылмандар табутсыз немесе жерлеу қоймасысыз жеке зираттарда жерленуді артық көреді.
Data on the use of burial vaults and liners outside the United States is very difficult to come by, and usage rates are not known. Burial vaults and liners are almost unheard of in China and Japan. Cremation is required in China, and is used in 90 percent of burials in Japan. They are also uncommon in Italy. In modern Italy, burial plots (either below ground or in wall loculi) are re used after a period of years, usually 10 to 25. At that time, most of the soft body parts have decomposed, and the bones are removed to an ossuary. In the United States, the use of burial vaults is also decreasing, caused by a sharp rise in the number of cremations. Whereas 36 percent of all deceased were cremated in the United States in 2008, the National Association of Funeral Directors forecast this to rise to 46 percent by 2015 and 59 percent by 2025. Jewish law does not bar the use of burial vaults or liners, and their use is permitted where law or a cemetery requires them. But Morrison David Bial argues that burial vaults are antithetical to traditional Judaism, in part because they deny the reality of death (e. g., inhibit decomposition of the body) and in part because they are ostentatious and undercut the equality of all people at death. Islamic law requires only that the body be washed, anointed, and wrapped in linen for burial. Funerals must be kept simple, and no ostentation is allowed. Preferably, the body should be buried without coffin or burial vault, although such is permitted if required by law. Generally, Muslims prefer to have separate cemeteries due to the specific preference for burial without coffin or vault.
Сындар
Жерлеу қоршаулары мен қаптамалары ыдырамайды және экологиялық тұрғыдан зиянды деп сынға ұшыраған. 2009 жылы жерлеу қоршаулары мен қаптамаларын жасауға болаттың және темір бетонның көп мөлшері жұмсалды. Жерлеу орнының үстін жабудың жалғыз жолы – қабірдің үстіне топырақ салу емес. Қаспен бірге жасалатын дәстүрлі жерлеулер үлкен қуыс қалдырады, сондықтан қас ыдырағанда немесе құлағанда топырақ шөгіп, қабірдің орны түседі. Табиғи немесе "жасыл" жерлеулерде қас қолданылмайды, демек топырақ шөгуі минималды болады. Қандай жағдайда болмасын, зираттар шөгіңкі қабірлерді топырақпен толтырып, оларды қалпына келтіре алады.
Burial vaults and liners do not decompose, and have been criticized as being environmentally unfriendly. Burial vaults and liners consumed more than of steel and more than of reinforced concrete in 2009. A burial vault or liner is not the only solution to settling earth over the grave. Traditional burials with a casket leave a larger void and thus create more settlement when the casket decomposes or collapses. Natural or "green" burials do not use a casket, which means only minimal settling. In either case, the cemetery can remedy sunken graves by filling in the settled area.